Heel raar indd. Is nog wel gewoon op MovieMeter actief...

Wel jammer, vond het altijd leuk zijn lijstjes te volgen.

Vreemd en jammer inderdaad.

Het enige wat ik kan verzinnen is dat je wat ontmoedigd kan geraken als je enerzijds veel werk in een topic steekt maar anderzijds weinig respons krijgt. Daarom probeerde ik toch regelmatig de bijdrages van artiesten die me liggen te liken, ook al had ik niet de behoefte om daar commentaar aan toe te voegen.

Maar uitschrijven: dat zal wellicht om privéredenen gaan. Hopelijk komt het snel weer goed.

Ik ga zo beginnen met mijn eigen bijdragen, misschien kan een moderator alvast de topictitel aanpassen?

Eerst even een statistiek na zes deelnemers. Even met enig voorbehoud, want door alle gecombineerde entries was de verwerking niet heel makkelijk, maar de volgende artiesten kwamen tot nog toe in de meeste lijstjes voor:

5 Queen
4 Depeche Mode
4 Mike Oldfield
4 Tears for Fears
4 U2
3 a-ha
3 Camel
3 David Bowie
3 Dead Can Dance
3 Joe Jackson
3 John Coltrane
3 Kate Bush
3 King Crimson
3 Marillion
3 Nits
3 Orchestral Manoeuvres in the Dark
3 Pet Shop Boys
3 Peter Gabriel
3 Prince
3 R.E.M.
3 Roxy Music
3 Simple Minds
3 Talk Talk
3 The Beatles
3 The Doors

Wederom met een slag om de arm, maar 34 artiesten uit mijn lijstje zijn al een keer voorbij gekomen en 66 dus niet.

Een Artiesten Top 100 dus. Het klonk makkelijker dan het was, net als mijn voorgangers moest ook ik keuzes maken. Ik heb er niet al te veel over nagedacht, de honderd artiesten die volgen zijn vooral het gevolg van een keuze om naar het heden te kijken en mijn smaak uit het verleden niet of nauwelijks mee te wegen. Artiesten die tien, twintig of dertig jaar geleden heel belangrijk voor me waren, maar die ik nu nauwelijks meer draai: jammer, maar die komen dus niet terug.

Mijn smaak is nogal aan verandering onderhevig geweest de afgelopen jaren. Globaal komt dat ongeveer neer op:
- in de jaren ’90 vooral de hitparade, (toen) hedendaagse rock en de grotere namen uit de popgeschiedenis
- in de jaren ’00 nog steeds die grote namen, veel symfonische rock en vrij weinig eigentijdse muziek
- in de jaren ’10 heel veel progressive rock en ook wel veel eigentijdse muziek en aan het einde van het decennium ook veel jazz
- in de jaren ’20 vooral folk en country, veel pop en nauwelijks nog rock

Het is dan vaak niet eens zo dat ik die muziek die ik eerder veel luisterde helemaal niet meer kan waarderen, eerder dat het uit beeld raakt omdat er nog zoveel nieuwe muziek te luisteren valt. Ik kan dan ook met zekerheid zeggen dat ook de huidige voorkeur van tijdelijke aard zal zijn, en dat deze top 100 er over tien jaar niet slechts een beetje anders uit zal zien, maar een volstrekt andere lijst zal zijn.

Verder is er de altijd lastige keuze hoe de waardering voor een oeuvre zich doorvertaalt in de waardering voor een artiest. Dat tweede omvat bijvoorbeeld ook een minder grijpbaar element als sympathie en in mijn geval ook in sterke mate de concertervaringen die ik met een artiest heb. En uiteraard is alleen al de waardering voor een oeuvre een hele lastige – zoals alle voorgangers ook al opgemerkt hebben. Ik heb er zelf niet echt een systematische oplossing voor, maar globaal kijk ik naar de hoogtepunten in het oeuvre en is een grote mindere periode daar dan een correctie op. Of zoiets.

Ten slotte moet ik zeggen dat het schrijven me niet is meegevallen. Ik schrijf normaliter best makkelijk, maar merkte dat ik vaak maar moeizaam onder woorden kon brengen waarom ik een bepaalde artiest nou de moeite waard vind. Bij sommige artiesten had ik binnen een half uur een A4-tje volgeschreven – en dat zijn dan vaak de artiesten die al heel lang met me meegaan en waar ik ook echt iets mee heb (gehad). Soms vind ik iemands muziek heel goed, maar kostte het vervolgens uren om drie alinea’s neer te pennen, omdat ik er eigenlijk nauwelijks iets zinnigs over kon zeggen (zonder er dan maar een biografie van te maken). Bij voorbaat excuses dus voor de stukjes die wat stroef lezen.

En dan wordt het nu tijd om maar eens van start te gaan, en wel met de nummer

100. Candy Dulfer

Favoriete album: Candy Dulfer - Sax-A-Go-Go
Favoriete nummer: Pick Up the Pieces
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: ja

Puur op basis van mijn waardering voor de inmiddels elf studioalbums zou Candy Dulfer in deze lijst helemaal niets te zoeken hebben. Maar zoals gezegd: er spelen meer factoren een rol bij de totstandkoming. En hoewel Candy ook enorm sympathiek op me overkomt, zijn het toch vooral de concertervaringen die in belangrijke mate mijn waardering bepalen.

Ik zag haar inmiddels zeven keer live, en steeds in een compleet andere setting: als begeleider van een relatief kleine artiest, als begeleider van een muzikale grootheid, met haar eigen band op een festival en met haar eigen band in een stomende zaal. In alle gevallen was het een feestje, waarbij ook de nummers die me op plaat weinig doen alsnog tot hun recht komen. De eerdere optredens werden echter nog ruimschoots overtroffen door het Prince-tribute dat ik vorig jaar zag, dat was niet zozeer een feestje alswel een tweeëneenhalf uur durende sensatie. Candy was daar niet alleen saxofonist, maar ook organisator, aanjager, spreekstalmeester en Princefan, dimensies die je op plaat natuurlijk allemaal mist. En dan merk je ook de enorme waardering die ze krijgt van andere artiesten.

Mijn eerste kennismaking met Candy zal eind jaren ’80 zijn geweest, Lily was Here op de radio. Saxuality stond op een van de eerste bandjes die ik kocht en het debuut en de opvolger heb ik in die tijd ook wel gehoord. Daarna verdween haar muziek ook eigenlijk weer volledig uit mijn leven om pas een jaar of twintig later weer op te duiken. Nieuwsgierig geworden door de vele verhalen die ik inmiddels over haar livereputatie had gehoord, ben ik in een lokaal theater naar een concert gegaan waar ze de mij verder niet echt bekende saxofonist Tom Beek bijstond. Het was een wat wonderlijke ervaring, want hier was de gast toch wel een stuk bekender dan de organisator (en ik vraag me ook af hoeveel bezoekers voor de gast kwamen), maar een feestje was het evengoed. Later zag ik haar meespelen bij Larry Graham, met haar eigen band en dus met de Purple Jam, en dan blijkt dat het eigenlijk niet uitmaakt met wie ze speelt, een belevenis wordt het toch wel.

Vervolgens heb ik nog geprobeerd terug te gaan naar de studioalbums, maar daar mis je dan voor mijn gevoel toch te veel. De live-albums bevallen me wel beter, maar ook daar lukt het niet echt om de energie van zo’n live-optreden vast te leggen. Ik zal het vermoedelijk ook in de toekomst wel blijven proberen met die platen, maar voor mij zijn ze vooral een opmaat naar nieuwe tournees, en daar verheug ik me bij voorbaat al op.

Ga je in April weer? Op de herdenkingsdag van Prince. Ik vond het ook geweldig vorig jaar.

In 1990 zag ik Candy voor het eerst live. Als groot Prince fan was ik helemaal enthousiast dat ze optrad in het kleine dorp waar ik toen woonde. Candy was inmiddels ingelijfd door Prince en was daardoor best een grootheid die kwam.

De hele zaal was enthousiast en de nog jonge Candy (ze is vier maanden ouder dan ik) gaf zich helemaal met haar band om haar album Saxuality te promoten.

Ik heb haar wel een paar keer als gast bij Sheila E. mee kunnen maken en vorig jaar dus de Purple Jam, die ook dit jaar weer in Utrecht gaat plaatsvinden en wederom op de sterfdag van Prince. Daar heb ik enorm veel zin in.

Ik herken me helemaal in je verhaal over Candy (lang niet gevolgd, op de albums niet zo indrukwekkend, maar live te gek).

Ik kijk enorm uit naar je lijst en ben benieuwd of dat ene bandje waar we elkaar ontmoet hebben er ook in staat of dat die valt in de categorie 'verleden tijd'.

Leuk dat je meeleest! We hebben zeker de nodige overeenkomsten in onze lijsten, maar of dat bandje daar ook bij zit, dat blijft nog een verrassing

Ik ga in april zeker opnieuw naar Candy. De 24e in de Philharmonie in Haarlem ben ik er zeker bij en voor de 21e in Utrecht heb ik weliswaar een kaartje gekocht, maar ik weet nog niet zeker of ik dan kan.

Ik vond het echt een aangenaam feest. En dit jaar met The Family is best uniek te noemen.

Jammer dat Shaky zijn top 3 zo heeft afgerond. Ik vond zijn presentatie leuk en ik had Prince in die top 3 niet zien aankomen. Had graag gelezen wat hij daarover te zeggen had.
Hopelijk gaat het goed met hem.

Leuke opener, Brunniepoo. Succes met je top 100, ik ga zeker meelezen.

Alvast voor mijn eigen administratie, na welk nummer ga jij je uitschrijven?

99. CCC Inc.

Favoriete album: To Our Grandchildren
Favoriete nummer: Rye Whiskey
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: ja

Een naam die de meesten vermoedelijk niet zo veel zal zeggen, tot je aangeeft dat hier een belangrijke schakel in de oorsprong van Doe Maar ligt: Ernst Jansz en Joost Belinfante zijn oerleden van de Amsterdamse formatie en Jan Hendriks trad in 2007 toe. Ook Henny Vrienten wilde live nog wel eens meespelen. Nu heb ik verder zelf niet overdreven veel met Doe Maar, dus die zullen we in deze lijst verder niet tegenkomen, maar met C.C.C. Inc. heb ik des te meer en evenals bij Candy Dulfer is dit vooral gebaseerd op de live-optredens.

C.C.C. Inc. ontstond al in 1966 en kan probleemloos de eerste Americanaband in Nederland worden genoemd. De carrière is eigenlijk maar kort en er verschijnen slechts drie studioalbums, al komen daar bij latere reünies nog enkele bij. Verder is de band vooral bekend doordat het zich in de beginjaren terugtrekt in een commune in het Brabantse Neerkant. Huib Scheurs en Jaap van Beusekom hebben vervolgens belangrijke bestuurlijke functies in het Nederlandse poplandschap en Jansz en Belinfante belanden in Doe Maar.

Ik werd in 2011 getriggerd door een concertaankondiging van het Patronaat in Haarlem, voor een optreden ter gelegenheid van de 65e verjaardag van Belinfante. C.C.C. Inc. zou daar spelen met als gast Henny Vrienten. Zoals gezegd was en ben ik verder geen Doe Maar-fan, maar dat leek me wel leuk om mee te maken en de muziek had inmiddels wel eens ergens voorbij horen komen. Het wás een leuk optreden, maar ik concludeerde wel dat de Doe Maar-nummers me eigenlijk het minst boeiden. Veel meer trokken de nummers die soms teruggaan tot de tijd van Leadbelly en soms tot de sixties (Beatles, Byrds): een mix van allerhande covers en een incidentele eigen compositie, gespeeld op instrumenten als banjo, mondharmonica en wasbord. Het zal in retrospectief wel een van de vroegste ervaringen zijn die ik had met Americana en het heeft de weg opengezet naar veel meer traditionele muziek.

C.C.C. Inc. heb ik hierna nog viermaal gezien, het meest recent in 2024. Bij die optredens ben ik dan steevast de jongste bezoeker en aangezien vijf van de zes bandleden inmiddels ook al een aardig eind richting de tachtig gaan, zal het eerdaags wel ophouden.

Goed bezig Wouter!

Candy Candy Candy
I can't let you go...

Ow nee, dat is wat anders. Net zoals zo velen leerde ik Dulfer kennen door de enorme hit vanuit De Kassière. Toen vond ik het eigenlijk een best vervelend nummer. Later trok dat wel aardig bij. Ik dook op een geven moment aardig het solowerk van Dave in en dus ook de Soundtrack kwam in huis en zo slecht was dat nummer nu ook weer niet. Ook de hit Saxuality ken ik natuurlijk maar ook die trekt mij niet direct over de streep. Nou ja, je kan niet alles hebben niet waar.

CCC Inc. daar kan ik eigenlijk niet heel veel meer over zeggen dan dat ik al een tijdje van plan ben om wat werk te maken van het oeuvre van deze vrijbuiters.

Lily was here is geen nummer dat ik snel thuis op zal zetten, maar als ze het live speelt - en dat doet ze meestal wel - dan vind ik het bepaald geen straf. Aardig rustpunt in de set...

CCC Inc. klinkt op plaat nogal gedateerd, dus daar moet je dan wel doorheen luisteren. Nou ja, eigenlijk zijn ze ook gewoon gedateerd

Ah, is dat waar CCC voor staat.

Candy heb ik voor het eerst live gezien in 1984 in De Kroeg aan de Lijnbaansgracht (of was het Maloe Melo?). Daarna heb ik haar in de jaren '80 nog een paar keer live gezien onder andere met Rosa King en Funky Stuff.

98. Cisco Houston

Favoriete album: Cisco Houston Sings Songs of the Open Road
Favoriete nummer: The Tramp
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: nee

Cisco Houston staat in ieder geval niet in mijn lijst vanwege concertherinneringen: de beste man overleed al in 1961 en ik betwijfel sowieso of hij ooit in Nederland heeft opgetreden.

Ik kan het me nauwelijks nog voorstellen maar ‘vroeger’ vond ik echt oude muziek maar vervelend, het rammelende geluid en de vaak spaarse instrumentatie trokken me totaal niet en ik snapte nooit zo wie daar wél plezier aan kon beleven. Maar goed, toen ik me ook niet voorstellen dat ik liefhebber zou worden van piep-knorjazz of dat ik vrijwillig naar opera zou luisteren. Ik zie het maar als groei…

Met Cisco Houston kwam ik in aanraking via Woody Guthrie, die begin jaren ’50 veel met hem samenwerkte. Beide traden op in dezelfde – linkse – kringen en ze bezongen vooral de mensen aan de onderkant van de samenleving. Het heeft mooie muziek opgeleverd, maar in de McCarthy-jaren was het wel een carrièrekiller, waardoor Houston in zijn vrij korte leven veel te weinig muziek heeft gemaakt.

Houston was een performer – eigen muziek heeft hij nauwelijks (niet?) geschreven – en dat zal er deels aan hebben bijgedragen dat zijn naam veel minder voortleeft dan die van tijdgenoten als Woody Guthrie en Pete Seeger. Met zijn warme baritonstem was hij echter wel een van de betere zangers van zijn generatie en zijn versies zijn dus vaak ook nog wel iets beter dan die van tijdgenoten. De discografie van Houston is wat chaotisch – zoals die van alle artiesten uit de vroegste jaren van de muziekopnamen, maar er zit een hoop moois tussen als je van oude folkmuziek houdt.

97. Yes

Favoriete album: Relayer
Favoriete nummer: The Gates of Delirium
Ook in het lijstje van: Casartelli (14); MssrRenard (42)
Live gezien: ja

Yes werd op het laatste moment aan de lijst toegevoegd omdat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen de makers van waanzinnige nummers als Awaken en The Gates of Delirium niet in de lijst op te nemen.

Als het puur om de geëigende criteria zou gaan dan had Yes het niet gered. Het oeuvre doet me vaak niet meer zo veel (en dat is in veel gevallen nog heel vriendelijk geformuleerd), het enige optreden dat ik van de band zag was op zijn best ‘wel oke’ en op een sympathiebonus hoeven ze al helemaal niet te rekenen. Het zijn vooral de pieken waardoor een plekje nog te rechtvaardigen viel.

De bepaling wat die pieken dan precies zijn, is wel aan verandering onderhevig geweest in de loop der jaren. Mijn Yes-verkenning begon eind jaren ’90 met de albums tot en met Tales from Topographic Oceans (en Yessongs) en uiteraard was Owner of a Lonely Heart bekend, maar dat klonk toch vooral als een hele andere band. Veel van de klassiekers uit die beginperiode zoals Starship Trooper, And You and I en I’ve Seen All Good People hoef ik inmiddels echt niet zo nodig meer te luisteren.

Pas later, toen ik inmiddels flink in de symfonische muziek was beland, kwam ik in aanraking met de albums Relayer en Going for the One en daarvoor is de waardering een stuk bestendiger gebleken, ook omdat het de enige albums zijn die ik in het geheel goed vind. Zeker toen ik enkele jaren geleden een vrij matige cd-versie van Relayer verving door een goede remaster openbaarde de pracht van The Gates of Delirium zich ten volle. Zelfs voor Yes-begrippen nog vrij complex, met ook meer jazz-invloeden, meegebracht door toetsenist Patrick Moraz, al is slotstuk Soon dan weer van een ogenschijnlijke ongecompliceerdheid.

Of The Gates of Delirium nou mijn favoriete Yes-nummer is, of dat die eer toevalt aan Awaken, dat is in de praktijk al jaren een kwestie van stuivertje-wisselen. Verder zijn er nog een paar stukken die ik voor mijn plezier opzet (Close to the Edge, Heart of the Sunrise, Mind Drive) en verder kan de band me inmiddels eigenlijk redelijk gestolen worden.

96. John Denver

Favoriete album: Rocky Mountain High
Favoriete nummer: Farewell Andromeda (Welcome to My Morning)
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: nee

Eind jaren ’90 stond de platenspeler van mijn ouders vooral in de weg, dus ik mocht hem wel hebben. Het leidde tot een grote verzameling tweedehands vinyl, spotgoedkoop in die tijd, en daarmee paste de aankoop van vele verkoopsuccessen uit de jaren ’70 en ’80 ineens prima binnen het budget. Het leidde tot de aanschaf van de eerdergenoemde Yes-albums, maar ook bijvoorbeeld tot de koop van Back Home Again en Windsong van John Denver.

Die aanschaf leidde zeker tot waardering – daarvoor kende ik echt alleen de allerbekendste hits – maar ook weer niet tot een echte verdere verkenning van ’s mans oeuvre. Dat kwam eigenlijk pas enkele jaren geleden, met de aanschaf van een vijf cd-boxsetje en het live-album An Evening with John Denver, en nog steeds zijn er nog albums die ik niet ken, al ben ik dat met dank aan Spotify wel aan het inhalen.

De indruk is vooralsnog ontstaan dat het tempo van uitbrengen van nieuwe platen te hoog lag (gemiddeld meer dan één per jaar) en dat de kwaliteit daar wel wat onder geleden heeft. Kort door de bocht kan daarmee wel gezegd worden dat Denver het best gedijd op verzamel- en livealbums, maar daarmee zouden de albums uit zijn hoogtijdagen toch wel tekort worden gedaan, want die hebben een hele prettige flow.

Wat me vooral inneemt voor de zanger is – behalve zijn prettig in het gehoor liggende stem – het optimisme dat zijn muziek kenmerkt. Natuurlijk, ook hij bezingt relatieproblemen en allerlei grote narigheid, maar liever zingt hij over de natuur en de rust die hij in zijn eigen omgeving ondervindt. Ook is er een flinke sympathiebonus voor zijn decennialange inzet voor allerlei goede doelen.

95. Rubén Blades

Favoriete album: Buscando América
Favoriete nummer: Muevete
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: nee

De keuze voor mijn favoriete artiest uit Panama is een simpele, ik ken er maar één.

In Nederland is Rúben Blades bij mijn weten niet overdreven bekend en een groot deel van de stemmen op deze site bij ’s man albums is van mij afkomstig. Toch is dat wel wat wonderlijk als je bedenkt dat de man twaalf Grammy’s heeft gewonnen, daarna nog enkele Emmy-nominaties heeft gekregen voor zijn acteerprestaties en in eigen land zelfs nog minister is geweest (eerder dan Peter Garrett, even voor de duidelijkheid).

Toch leerde ik hem pas kennen toen ik de dvd-box Released: The Human Rights Concerts 1986-1998 kocht, met daarop beelden van de verschillende shows die ten bate van Amnesty International zijn gegeven. De mij onbekende Blades was het onverwachte hoogtepunt, zeker toen hij op het toch al fantastische Muévete hulp kreeg van Carlos Santana én van Fela Kuti. Je zou voor minder…

Uiteraard moesten er hierna albums aangeschaft worden: Buscando América en Escenas bleken de meest voor de hand liggende keuzes, evenals het livealbum uit 1990. Daarna is de aanvoer ook eigenlijk weer gestokt – wat best vreemd is, want die albums luister ik behoorlijk veel – maar gelukkig staat zowat het hele oeuvre op Spotify. Daarbij is vooralsnog de indruk dat een en ander wel prettig wegluistert, maar dat de eerdergenoemde albums toch wel mijn favorieten zullen blijven.

Nu ken ik Brunniepoo wel wat beter dan de gemiddelde musicmeteraar maar ook ik zie wat verrassende namen voorbij komen
Yes hoort daar natuurlijk niet bij en ik had zelf John Denver niet opgelepeld maar helemaal uit het niets komt hij ook niet.

Twee andere namen zeggen me helemaal niets. Tenminste tot voor kort want Ruben Blades staat nu op. Het volledig willekeurig gekozen album With Strings (blijkbaar niet op de site ) brengt wat zon de woonkamer in op deze zaterdagmorgen. Prettige muziek in ieder geval, ik ben benieuwd naar het vervolg van de lijst!

Er zal ongetwijfeld nog het nodige van Blades niet op deze site staan (ooit, als ik er tijd voor heb...). With Strings ken ik niet, zal er eens naar luisteren.

Ik raad wel aan om ook minstens één van de door mij genoemde albums te luisteren

En dan weer iets bekenders...

94. Revere

Favoriete album: My Mirror / Your Target
Favoriete nummer: A Road from a Flood
Ook in het lijstje van: aERodynamIC (10); Vigil (28)
Live gezien: ja

Het was kort maar krachtig. Zes bezochte optredens in iets meer dan een half jaar en een jaar later nog een afscheidsconcert in Rotown. Daarbij dan nog tweeënhalf album, waarvan ik eigenlijk vooral My Mirror / Your Target erg sterk vind: de fysieke erfenis is een stuk bekaaider dan de herinneringen.

aERodynamIC enthousiasmeerde ook mij, en zo luisterde ik in 2014 de eerste twee albums, waarbij het debuut wel enkele hele sterke songs bleek te bevatten, maar als geheel vond ik het nog niet overtuigend. De opvolger bleek een flinke stap voorwaarts: geen zwak nummer te bekennen en veel nummers die echt de kwaliteiten hebben om tot klassiekers uit te groeien. De EP die volgde vond ik eigenlijk geen voortuitgang.

Van het eerste optreden dat ik van ze zag, een instore bij Velvet in Delft kan ik me helemaal niets meer herinneren – het is dat het in mijn speadsheet staat – en hetzelfde geldt voor het optreden in het Patronaatcafé (terwijl ik dat volgens die zelfde spreadsheet het beste optreden vond). Gelukkig staan de latere optredens me nog wel bij. Lekker gevarieerd waren die ook: een gratis popfestival in Schipluiden, twee instores, hele kleine zaaltjes en een huiskameroptreden. Leuk om de band in zulke verschillende settings aan het werk te zien, maar het was altijd goed.

Ik zet de muziek nog wel eens op, en dan blijft de vraag toch waarom het de band toen niet gelukt is…

Het afscheidsconcert was trouwens niet in Rotown, maar op de V11 boot. Waar blijft de tijd?!

Ze hadden alles in zich om groot te worden. Jan Douwe Kroeske haalde ze op de nationale televisie en toch... ze hebben de juiste momenten gewoon niet gegrepen denk ik.
En dan toch ook de vraag: konden ze het niveau aanhouden? De laatste EP was leuk, maar was nu ook niet de enorme klapper die echt alles had kunnen veranderen.

Hoe dan ook een mooie tijd, dat dit alles vanaf deze site ontstaan is. Ik ben wel nog steeds verbaasd dat het me later met Bony Man weer gelukt is, en dat zijn album eigenlijk nog beter gescoord heeft op Musicmeter dan de Revere albums. Bony Man: 246 stemmen (3,96), Revere Hey! Selim 112 stemmen (3,86), My Mirror 164 stemmen (3,84).
Alleen treedt Bony Man niet echt op en is niet te vergelijken met de muzikanten van Revere die kwalitatief echt veel in huis hadden.

Tegenwoordig is Stephen vooral een huispappa samen met Gabby, die ook niet erg actief meer is in de muziek. Hopelijk pakken ze het een keer weer op.

Ah, in mijn herinnering zijn die concerten door elkaar gaan lopen. Bij het afscheidsconcert was ik niet aanwezig, ik heb geen idee meer waarom niet, maar ik had vast een goede reden...

Inderdaad, hopelijk komt er nog een vervolg, maar aan de andere kant: dat moeten ze dan echt doen omdat ze er zelf plezier aan beleven, want de kans dat het dan ineens wel succesvol blijkt, lijkt me nogal klein. Maar: heb jij nog veel contact, of is dat verwaterd?

Af en toe met verschillende bandleden, maar minder intensief dan toen uiteraard.

Is dat de band met de videoclip waar jij in fungeerde?

Klopt.

En Bony Man waar ik het over had is deze, misschien ook wat voor jou?! Bony Man - Cinnamon Fields (2021) - MusicMeter.nl

Hij heeft slechts 1 optreden in Nederland gedaan (twee deuren naast mijn eigen huis) plus een instore. Iets ander verhaal dan Revere die ik heel vaak live heb gezien en die in bekende zalen als Paradiso (kleine zaal) en Ancienne Belgique hebben gestaan. Maar Bony Man heeft net wat beter gescoord op Musicmeter blijkbaar (stond ook in de top 10 aan het einde van het jaar).

Veel users ontmoet door de Revere concerten waaronder onze host van dit moment (volgens mij de eerste ontmoeting in Paard, Den Haag toch Brunniepoo?)

Bony Man ken ik wel, mijn zoon luistert het wel eens. Revere heb ik eens geluisterd nadat jij er over postte, dat was best een leuke band maar is blijkbaar weer wat in de vergetelheid geraakt...

ik heb jou zeker bij dat concert gezien, ik weet alleen niet meer zeker of dat de eerste ontmoeting was

En door met vermoedelijke de onbekendste artiest uit deze lijst:

93. The Oh Hellos

Favoriete album: Dear Wormwood
Favoriete nummer: Soldier, Poet, King
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: nee

De wie? De band rond het duo Tyler en Maggie Heath uit Austin, Texas is alweer sinds 2011 bezig, maar tot echt grote successen heeft dat nog niet geleid, zeker niet aan deze kant van de grote plas. Mijn indruk is eigenlijk dat ze hoogstens wat lokale bekendheid hebben in hun eigen regio en bij een selecte groep folkfans in de VS – alhoewel ze wel dan wel weer op het Newport Folk Festival hebben gestaan.

Grasduinen op het onvolprezen Bandcamp bracht me een jaar of tien geleden bij hun tweede album, Dear Wormwood. In eerste instantie dacht ik dat dit navolgers van The Lumineers waren, maar muzikaal vind ik het vele malen interessanter. Het is een heel vol geluid, een mix van folk en pop met veel nadruk op samenzang. Eigenlijk een soort professionele kampvuurmuziek, zoals de Fleet Foxes die ook maken – alleen in hun geval met aanzienlijk meer succes.

Erg productief is de band niet. De twee albums en twee EP’s die er tien jaar geleden waren, zijn inmiddels aangevuld met nog vijf EP’tjes en dat is het dan wel. Het hele uitgebracht oeuvre bestaat daarmee uit 66 nummers, ongeveer drieënhalf uur muziek – gemiddeld een kwartier uitgebrachte muziek per jaar. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat de muzikanten – de band bestaat live uit acht tot tien personen – van deze muziek kunnen leven en aangezien de band ook niet echt meer groeit – niet qua verkopen of bezoekersaantallen en muzikaal eigenlijk ook niet echt, is het eigenlijk een kwestie van wachten op het moment dat de stekker eruit getrokken wordt – zoals bij Revere (zie hiervoor) gebeurde. Maar goed, misschien heb ik het mis een kan ik nog jaren blijven genieten van nieuwe quirky liedjes.