En even een tagrondje voor users die in ieder geval deels een overlappende smaak hebben en die het misschien wel leuk vinden om mee te lezen:

potjandosie, Teacher, Koenr, Teunnis, Svendra, Papartis

Ik kende de Oh Hellos ook niet maar ik klik het net aan en mijn dochter van 12 zingt gelijk enthousiast mee, blijkbaar heeft zij dit samen met haar vriendinnen in hun playlists staan. Op mijn vraag hoe ze dit kent antwoordde ze "hoezo? Iedereen kent dit toch?"
Blijkbaar zijn ze bekender dan je dacht

Uhm, ok, dat is een verrassing

Ik luister dit altijd vanaf MP3's die ik heb gekocht op Bandcamp, maar nu ik eens op Spotify kijk, zie ik dat dit nummer 292 miljoen keer gedraaid is, wat knap veel is (en het hele album ook zo'n vijf miljoen keer,). Heb ik de populariteit inderdaad flink onderschat...

92. Froukje

Favoriete album: Licht en Donker
Favoriete nummer: Goud
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: ja

Het zou te veel eer zijn om te zeggen dat ik er vroeg bij was. De single Ik wil dansen had ik bijvoorbeeld gewoon gemist, maar gelukkig pikte ik – ongetwijfeld via MusicMeter – de EP Licht en Donker wel op. Het zou uiteindelijk mijn favoriete plaat van 2022 worden (voor het eerst dat ik daar een EP voor koos), en het is inmiddels ook wel een van mijn meest gedraaide albums ooit, al speelt de geringe lengte daar ook wel een belangrijke rol in.

De twee concerten die ik in mei 2022 zag waren van een dame die echt nog in haar rol moest groeien, al was de speelstop tijdens de Coronaperiode daar ongetwijfeld mede debet aan. Het waren wel makkelijke optredens – het piepjonge publiek was zo enthousiast dat ze eigenlijk vanaf de eerste maten al een gewonnen wedstrijd speelde en de energie in de zaal was geweldig. Bij latere shows zie je vervolgens dat ze ervaring heeft opgedaan, maar dat ging gelukkig niet ten koste van de optredens.

Licht en Donker werd gevolg door Uitzinnig, waar ik net iets minder enthousiast over ben, en later door Noodzakelijk Verdriet, die me eigenlijk wel een klein beetje tegenviel. Ik miste daarop de enorm pakkende liedjes van het debuut, die ik met gemak van begin tot eind mee zou kunnen zingen als ik dat zou willen.

Froukje is met gemak de jongste artiest in mijn lijst, zowel in leeftijd als in de lengte van haar carrière. Of ik bij haar verdere muzikale ontwikkeling aangehaakt blijf, dat zal de tijd moeten uitwijzen.

Froukje!

91. Atmosphere

Favoriete album: When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold
Favoriete nummer: Little Man
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: ja

Hiphop speelt geen hele belangrijke rol in mijn muzikale leven en ik zou me ook zeker geen groot liefhebber willen noemen. Vroeger had ik er al helemaal weinig mee – behalve Osdorp Posse, maar dat zal wel een vorm van puberen zijn geweest – en het heeft eigenlijk uiteindelijk wel tot mijn MuMe-lidmaatschap geduurd voordat ik me goed in het genre ben gaan verdiepen. Via de alhier geldende waarderingen heb ik inmiddels zo rond de driehonderd albums beluisterd waarbij in ieder geval één van de genres hip-hop is, en op basis daarvan heb ik wel een beetje een idee gekregen wat ik wel kan waarderen en wat niet.

De naam Atmosphere speelt (speelde?) in deze gemeenschap een grotere rol dan erbuiten, merkte ik toen ik ze vorig jaar live zag. Een bijna uitverkochte Tolhuistuin, maar echt heel groot is de fanschare dus kennelijk niet. Dat snap ik dan weer niet, want van alles wat ik tot nog toe gehoord heb, is deze band toch wel mijn favoriet en live was het echt heel vet.

Bij zeker 95 van de 100 artiesten in mijn lijst heb ik toch wel een aardig beeld wie de artiest is. Soms heb ik een hele biografie gelezen of in ieder geval interviews, maar altijd heb ik wel een idee. Bij Atmosphere is dat totaal niet zo, en ik voel om de een of andere reden die behoefte ook helemaal niet. Ik vind het eigenlijk zelfs ergens wel prettig dat het voor mij nauwelijks meer dan een naam is – al heb ik er sinds dat concert dus wel een gezicht bij – en dat ik dus geen idee heb waar ze vandaan komen en wat hen drijft. Ik moet het met de muziek doen, en daar vallen de raps me in ieder geval positief op, maar vooral muzikaal steekt deze band voor mij boven alle andere mij bekende hip-hopacts uit.

Froukje volg ik redelijk trouw, komt er een nieuw liedje/album dan luister ik die direct. Soms heb ik het idee dat ik het wel eens eerder heb gehoord (is ook verder geen schande) maar meestal ben ik plezierig verrast zonder dat ik daarbij direct een abonnement neem bij haar fanclub. Ik hoop dat ze nog wat vaker gaat samenwerken met Wende (die bij mij een paar traptredes hoger in de ranking staat).

Atmosphere ken ik behoudens wat nominaties hier en daar eigenlijk niet en ik weet zo ongeveer net zoveel als Wouter over de band behind de naam

Atmosphere ❤️❤️ Jaloers! Wil hem nog eens live checkennn

90. Santana

Favoriete album:
Favoriete nummer:
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: nee

Santana leerde ik ergens midden jaren ’90 kennen via de hits die ze gehad hebben en Moonflower heb ik in ieder tijd ook wel beluisterd want mijn toenmalige bijbel – de OOR Popencyclopedie – gaf aan dat dat hun bekendste album was. Het heeft niet echt geleid tot een verdere verkenning en de opleving in populariteit aan het einde van dat decennium met het vrij irritante Smooth leidde er zelfs toe dat ik de jaren erna niets meer van de band heb beluisterd.

Jaren later werd ik gewezen op het instrumentale Song of the Wind van het album Caravanserai en dat was voldoende reden om toch maar eens werk te maken van een verdere verkenning. De eerste vier albums werden veelvuldig beluisterd, maar met de rest wilde het toch minder klikken. Als ik de waardering hier op de site bekijk, sta ik daar overigens niet alleen in.

Toen ik steeds meer jazz luisterde, stuitte ik vervolgens op de platen die muzikale helden John McLaughlin en Alice Coltrane begin jaren zeventig met Carlos Santana hadden gemaakt en een nieuwe ronde van herwaardering volgde. Rond deze tijd kwam ook het album Santana IV uit, wat toch wel met gemak het beste Santana-album van de laatste vijftig jaar is (gevolgd door een sterke liveplaat) en eindelijk bleef de band hangen. De goede platen komen regelmatig voorbij en via Spotify heb ik de meeste overige albums inmiddels ook wel geluisterd. Het meest aansprekend vind ik uiteindelijk toch wel het up-tempo latin werk, met Soul Sacrifice als absolute topper in het oeuvre.

De afgelopen jaren dacht ik dat de kans om Santana nog eens live aan het werk te zien inmiddels wel verkeken was, maar gelukkig komen ze in juli naar Nederland. Ik ben van de partij. Op basis van onder andere de dvd van Santana IV Live at the House of Blues Las Vegas moet het zeer de moeite waard zijn.

Ik heb het album van Santana nog op vinyl. Originele versie uit 1972.
Mijn kennismaking met Santana (en ook het debuutalbum (met Jingo en Soul Sacrifice). En Abraxas.

Ga deze weer snel eens draaien.

Dit deel klonk herkenbaar. Ik kan wel uit eigen ervaring zeggen dat als je het maanden later allemaal eens terugleest, dat het totale plaatje dan beter blijkt te zijn dan het leek toen je ermee bezig was. Vooralsnog valt het trouwens ook goed mee met de stroefheid.

Bij mij reageerden sommigen per (ongeveer) tiental. Dat leek me hier ook wel een bruikbare vorm van meelezen, de "dit zegt me niks, maar wie weet op een dag..."s even daargelaten.

99. CCC Inc.Het enige wat ik van CCC Inc. weet is dat mijn vader er een cd van heeft. Dus dat statement klopt vermoedelijk

97. Yes - Ja, die stond dus ook hoog in mijn lijst en ook bij mij was de favoriet een dubbeltje op zijn kant tussen The Gates of Delirium en Awaken (en toch ook wel gewoon Close to the Edge). Inderdaad geen sympathiebonus voor de bandleden, maar goed, voor zover mij bekend hebben ze ook weer geen moorden gepleegd of zo...

96. John Denver - zelfs de cd-kast van beide ouders. Geen heel warme herinneringen van mijn kant... maar ergens in de hoge regionen van deze lijst verwacht ik nog wel een notering uit mijn muzikale paplepel die ook hoog in mijn lijst stond.

94. Revere - was ik allicht ook bij. Zelfde (nipt) favoriete album, I Won't Blame You als favoriet nummer. Op hun beste momenten staken ze de vroege Waterboys naar de kroon.

92. Froukje - paar leuke liedjes, best een sympathiebonus, al kreeg ze me die ene keer dat ik haar live gezien heb niet echt mee.

91. Atmosphere - eerst en vooral de associatie met de betreurde Rob. Verder in zijn soort wel aardige muziek, al zie ik hiphop het bij mij niet snel tot Top 100-materiaal schoppen.

Als ik Steve Howe weer eens chagrijnig zie kijken: ik zou een blokje omlopen... En Big Generator en Open Your Eyes zijn ook wel een soort misdrijven




Die aanname is helemaal juist!

Toen ik er op klikte kwam ik erachter dat ik het ook al kende. Het is ook wel Poekmuziek.

89. Lamb

Favoriete album: Backspace Unwind
Favoriete nummer: Gabriel
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: ja

Het was pas bij het schrijven van dit stukje dat ik me realiseerde dat Portishead niet in deze lijst voorkomt en Lamb wel. Puur muzikaal gezien zou dat eerder andersom zijn, maar ook hier speelt weer de positieve live-ervaring een behoorlijke rol.

Triphop is een typisch zo’n genre dat ik niet echt begrijp. Ik kom de term tegen bij zeer uiteenlopende artiesten, waarvan ik een deel dan heel goed vind en een ander deel eigenlijk helemaal niet, maar waar ik de overeenkomsten vooral ook niet echt kan ontdekken. Van de bekendste voorbeelden kan ik in ieder geval niet zoveel met Massive Attack en Tricky, terwijl Portishead en Lamb zeer gewaardeerd worden.

Lamb leerde ik kennen ten tijde van Fear of Fours en voor mij was dat ook wel lange tijd mijn favoriet en nummers als Little Mistakes, Softly en All In Your Hands heb ik toen echt vaak gedraaid. De opvolgers trokken wat minder, al sprong Gabriel er als nummer wel uit, en pas bij Backspace Unwind was de oorspronkelijke euforie weer terug.

Wat heet, met As Satellites Go By en het titelnummer als belangrijkste trekkers, werden de eerdere albums zelfs overtroffen en ook tijdens de concerten – met veel werk van Backspace Unwind – kwam de band uitstekend uit de verf. Lou Rhodes zingt prachtig, maar vooral blij ei Andy Barlow trok de aandacht met zijn podiumpresentatie. Ik zag ze toen twee keer, in Paradiso en een jaar later in Vredenburg, beide uitstekende concerten, en enkele jaren later nogmaals in Het Paard van Troje ter gelegenheid van hun vooralsnog laatste album The Secret of Letting Go. Ook heb ik Lou Rhodes een keer solo gezien in Bitterzoet en dat was verder wel intiem en gezellig, maar muzikaal wat minder mijn ding.

Het is blijkbaar ook Markmuziek:)

88. Typhoon

Favoriete album: Tussen Licht en Lucht
Favoriete nummer: Zandloper
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: ja

Er zijn nauwelijks muzikale genres waar ik echt helemaal niets mee kan, wat zeker niet wil zeggen dat ik alle muziek in gelijke mate kan waarderen. Het belangrijkste criterium is eigenlijk voor mij of ik blij word van de muziek. Tekstueel mag er best een hoop narigheid voorbijkomen, maar zodra een artiest het negatieve gaat cultiveren dan is het wat mij betreft snel over (de zo ongeveer enige uitzondering op deze regel vinden we terug op plek 23).

Betere voorbeelden van positiviteit dan Typhoon ben ik eigenlijk nog niet tegengekomen. Misschien is ook dat wel gecultiveerd, maar of ik nou een interview met hem lees, een plaat luister of een optreden bezoek, altijd draagt hij een positieve boodschap uit. Dat op zich is natuurlijk nog geen reden voor een plek in deze lijst, maar gelukkig kan ik hem muzikaal ook zeer waarderen.

Tot Musicmeter luisterde ik eigenlijk nooit naar Nederlandse hiphop, de eerder genoemde Osdorp Posse uitgezonderd. Tussen Licht en Lucht was dus best een openbaring: de flow, de teksten en vooral ook die positieve grondtoon. De opvolgers halen dat niveau misschien net niet, maar dat is dan meer omdat op het debuut alle nummers sterk zijn en op met name Lichthuis wel wat mindere nummers staan.

Typhoon was ook de opstap naar Opgezwolle, Fakkelbrigade en andere artiesten uit de Top Notch-stal en volgens mij valt daar nog voldoende te ontdekken.

Live zag ik Typhoon inmiddels drie keer. Twee keer op een festival, wat prima verder optredens waren, maar toch lang niet zo goed als in een optreden in een zaal voor louter fans. Qua energie in de zaal was dat wel een van de beste optredens waar ik bij aanwezig ben geweest.

Van de triphop naar de hiphop met twee klinkende namen.

Jammer dat Lamb uit elkaar is. Tijdens het uitbrengen van hun album ''Backspace Unwind'' hen ook live gezien in Nijmegen in een uitverkocht Doornroosje en dat was echt magisch ja!

Ach, zolang ze nog beiden in leven zijn, kan er altijd weer een reünie komen

87. Camel

Favoriete album: The Snow Goose
Favoriete nummer: Lady Fantasy
Ook in het lijstje van: MssrRenard (6); Casartelli (11); vigil (44,5)
Live gezien: ja

Jarenlang heel veel progressive rock (verder: prog) draaien, betekent dat alle grote bands uit dat genre inmiddels wel volledig in mijn systeem zitten. Veel muziekliefhebbers zullen het wel herkennen dat je die door-en-door bekende bands op een gegeven moment minder gaat draaien en dat is in de loop der jaren bij mij ook het geval geweest. De albums komen nog wel eens de kast uit en dat is dan vaak wel een gelukkig weerzien, maar echt veel gedraaid worden de platen niet meer, en het weinige dat ik van zo’n artiest draai, raakt ook nog eens geconcentreerder rond een paar favoriete albums, waardoor de andere platen soms jarenlang ongedraaid blijven. Dit favoritisme heb ik in sterke mate bij de Britse progband rond Andy Latimer.

In de tijd dat ik veel goedkoop vinyl kocht, kwamen de platen van Camel ook bijna allemaal in huis. Lang is het tweede album Mirage mijn favoriet geweest, want ja, Lady Fantasy, maar juist dat nummer heb ik echt te vaak gehoord en de rest van het album maakt toch bij nader inzien wat minder indruk.
Van die eerste periode van Camel (de albums tot en met Stationary Traveller) bleek ik met name die laatste toch onderschat te hebben, want het ligt qua sfeer mooi in het verlengde van het geweldige Nude, al leidt (lijdt?) het album helaas iets te veel aan het steriele jaren ’80-geluid waar ik absoluut geen fan van ben.

Absoluut hoogtepunt is echter The Snow Goose, al was er wel een live-uitvoering (2013, Melkweg) voor nodig om te horen hóe mooi het album is. Het album werd integraal gespeeld, dus ook zonder pauzes, in een muisstille zaal en dat is wel een van de meest overweldigende live-ervaringen tot nog toe. Het leent zich ook goed voor zo’n uitvoering door alle terugkerende motieven, die alle losse nummers tot één geheel smeden, en dat het album volledig instrumentaal is, is bij Camel ook bepaald geen bezwaar. Een jaar later was ik bij de reprise tour uiteraard weer aanwezig. Het wil bovendien dat vrouwlief deze plaat erg kan waarderen, dus deze komt nog steeds met een flinke regelmaat voorbij.

De latere albums zijn oorspronkelijk waarschijnlijk niet op lp verschenen en lagen dus ook niet in de uitverkoopbakken. Ik ontdekte ze pas een paar jaar later en sindsdien hebben Rajaz en Dust and Dreams zich bij mijn favorieten gevoegd. De eerste omdat het gewoon lekkere nummers bevat en de tweede ook vanwege de eenheid én vanwege het onderwerp. De Dust Bowl interesseert me namelijk enorm, dus elk album met dat onderwerp heeft automatisch een streepje of vijf voor – maar hierover bij een latere artiest meer.

86. Sarathy Korwar

Favoriete album: My East Is Your West
Favoriete nummer: A Street in Bombay
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: ja

Bij het overgrote deel van mijn concertbezoeken gaat het om artiesten waar ik de muziek al goed tot zeer goed van ken. Het kan echter ook ontzettend leuk om gewoon op de bonnefooi naar een concert te gaan waar je nog nooit van gehoord heb, puur op basis van de omschrijving op de website van de zaal (en eventueel het bekijken van een bijgevoegd filmpje op Youtube). Soms valt het tegen – risico van het vak – maar het is dan juist extra leuk als de muziek wel bevalt.

Zo bezocht ik in 2019 Sarathy Korwar & Upaj Collective in het Bimhuis in Amsterdam, puur op basis van de informatie dat het spiritual jazz muziek zou zijn met flinke Indiase invloeden. Nu leggen vrij weinig muzikanten zich daarop toe, dus als je dan de gelegenheid krijgt om dit live mee te maken, dan is het wel een buitenkans. Er werd prachtig gespeeld (5*) en het bijbehorende album kwam in huis (5*).

Vervolgens bleek Korwar nog wel wat meer te doen dan spelen met het Upaj Collective want onder eigen naam is hij vooral een exponent van de zeer interessante Londense jazzscene, waar al jaren geweldige muziek vandaan komt (Matthew Halsall, Shabaka Hutchings, The Comet is Coming, Sons of Kemet, Nubya Garcia en vele anderen). Opvolgers More Arriving en Kalak hebben een veel moderner geluid, met onder andere elektronische invloeden, spoken word en raps, en ook die platen liggen mij erg goed. Dat bleek enkele maanden na het optreden in het Bimhuis echter niet voor iedereen te gelden. Bij een jazzfestival in Rotterdam wisten Korwar en consorten een toch al niet bijster goed gevulde zaal in het Lanterenvenster vakkundig leeg te laten stromen – volkomen ten onrechte uiteraard.

Het releasebeleid van Korwar is nogal grillig, met veel losse nummers en allerlei remixen, dus het is even afwachten waar hij in de toekomst mee komt, maar het is wel een artiest die ik in de gaten blijf houden. Een gelukkige keuze dus.

85. Curtis Mayfield

Favoriete album: Curtis
Favoriete nummer: (Don't Worry) If There's a Hell Below, We're All Going to Go
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: nee

Een goede manier om het vraagstuk ‘hoe waardeer ik een oeuvre’ te ontlopen is door alle hier op de site minder gewaardeerde albums gewoon niet te kennen. Ik ken op het moment van schrijven de zes hoogstgewaardeerde albums van Curtis Mayfield en verder niets.

Ik ben niet per se een groot liefhebber van Soulmuziek en het is ook niet echt een genre waarvan ik goed op de hoogte ben van veelbelovende nieuwe artiesten – eerder een waarbij ik teruggrijp op veel van de grote namen uit de jaren ’60 en vooral ’70, waarvan vele deze lijst dan weer niet gehaald hebben (Aretha Franklin, Bill Withers, Donny Hathaway, Otis Redding). Michael Kiwanuka is eigenlijk de enige moderne soulartiest die ik echt volg.

Soul is voor mij een soort muziek dat vrij snel de neiging heeft om klef te worden en daar heb ik niet zo’n trek in – hoe goed een zanger(es) ook moge zijn. Interessanter wordt het voor mij als er meer funk in de muziek komt en in mijn lijst zullen hierna nog de nodige funkartiesten voorkomen, waarbij de mate van soul dan wat varieert. Mayfield zit (op de albums die ik van hem ken) gelukkig aan de goede kant van die scheidslijn. Meestal dan, bijvoorbeeld het debuut kent in de vorm The Making of You een nummer dat mij te klef is, maar daar staan dan weer geweldige nummers als (Don't Worry) If There's a Hell Below, We're All Going to Go, Move On Up en We the People Who Are Darker Than Blue tegenover.

Het debuut is vermoedelijk wel mijn favoriet, alhoewel zoals gezegd de eerste albums van Mayfield allemaal erg goed zijn en ook zijn live-album uit 1971 is van zeer hoog niveau. Of ik me nog eens aan de latere albums van Curtis ga wagen: misschien beter van niet…

Herkenbaar verhaal bij Curtis, ik ken/heb er vijf (waarvan de jongste uit 1974 komt) en daar ben ik zeer content mee. De behoefte naar meer is er niet echt en Curtis is gewoon de beste (4,5*)!

84. Joanna Newsom

Favoriete album: Ys
Favoriete nummer: Emily
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: ja

Bij sommige artiesten duurt het even voor het kwartje valt. Toen ik Emily van Joanna Newsom voor het eerst hoorde, zo rond het verschijnen, viel dat kwartje niet bepaald. Het heeft even geduurd voordat ik de bijzondere zangstem van Newsom op waarde kon schatten, maar ik kan zeggen dat dat inmiddels wel ten volle gelukt is.

Ys heb ik sindsdien heel vaak gedraaid en de meanderende lange nummers bezweren eigenlijk altijd wel. Emily is daarbij eigenlijk altijd wel de grote favoriet geweest, maar Only Skin doet daar eigenlijk nauwelijks voor onder en ook de ‘kortere’ nummers zijn van hoog niveau.

Doordat ik zo vaak automatisch kies voor dat album, heb ik Have One On Me en Divers eigenlijk te weinig gedraaid, terwijl ik het toch hele goede albums vind. Divers heeft daarnaast nog wel een speciaal plekje omdat ik Joanna tijdens de bijbehorende tour in Vredenburg live heb horen spelen. Haar debuut The Milk-Eyed Mender luister ik eigenlijk nooit, ongetwijfeld ook ten onrechte.

Divers is ook alweer tien jaar oud inmiddels – wat gaat de tijd toch snel – dus het wordt eigenlijk zo onderhand wel weer eens tijd voor iets nieuws…

83. Alela Diane

Favoriete album: The Pirate's Gospel
Favoriete nummer: The Rifle
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: ja

Echt een groot oeuvre heeft Alela Diane in de ruim twintig jaar die haar carrière duurt, niet opgebouwd en veel bekendheid geniet ze ook niet, buiten een vrij kleine kring van liefhebbers. Ik had tot een jaar of vijf geleden ook nog nooit van haar gehoord, tot ik ergens in de tweedehandsbakken op The Pirate’s Gospel stuitte. De hoes sprak me voldoende aan om even op Musicmeter naar de waardering te kijken en die was meer dan overtuigend genoeg om het album aan te schaffen en vervolgens veel te draaien.

De vrij korte, verhalende nummers beklijfden goed en meer albums volgden. Toen het album The Looking Glass verscheen, was ik inmiddels fan en kon deze meteen aan de collectie worden toegevoegd. Het optreden dat Alela in het Lantarenvenster gaf (met als begeleider de eveneens geweldige Mariee Sioux) was vervolgens ook om de vingers bij af te likken.

Inmiddels ken ik alle albums (behalve het debuut) goed en kwalitatief is het heel constant. The Pirate’s Gospel bevat met het titelnummer en The Rifle twee van mijn favoriete nummers van haar en is mede daardoor vermoedelijk het album dat ik het meest waardeer, met Looking Glass daar vrij kort op. Ook is het live-album Live at the Map Room is het vermelden waard, al is het alleen al door het bloedmooie afsluitende My Epitaph.

The Rifle!

Twee topdames op rij die ik allebei live gezien heb.

En we gooien er nog een derde topdame achteraan, maar die heeft GrafGantz vast niet gezien...

82. Bobbie Gentry

Favoriete album: The Delta Sweete
Favoriete nummer: Okolona River Bottom Band
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: nee

Kort en krachtig. Zo kan de carrière van Bobbie Gentry het best omschreven worden. Beginnen met een hele grote hit (Ode to Billie Joe), vervolgens in vier jaar tijd zes solo-albums uitbrengen plus nog een album met countryster Glen Campbell. Daar kon ze nog een decennium op teren en toen verdween ze (bewust) volledig uit de spotlights. Met de box The Girl from Chickasaw County heb je dan ook eigenlijk alles wel te pakken.

Die hit is een best een oorwurm en heeft ook wel een intrigerende tekst (want wie is nou die Billie Joe?), maar haar beste werk staat op haar tweede plaat The Delta Sweete, met daarop een heerlijke mix van country en pop, maar vooral ook een heel eigen geluid en uiteraard de eigen composities, wat zeker in die tijd nog verre van gebruikelijk was voor vrouwelijke artiesten.

Op latere albums wordt ze helaas door haar platenmaatschappij steeds meer gedwongen om covers te zingen, die ook nog eens verzuipen in strijkers. Het is een enorme miskenning van haar talent, maar het scoorde uitstekend in de Verenigde Staten. Op haar laatste plaat Patchwork zingt ze gelukkig wel weer haar eigen werk, maar die is commercieel dan helaas weer niet zo succesvol.

Bobbie Gentry is dus zo’n zangeres die wel groot is geworden, maar niet op de manier die ze zelf had gewild, en die eigenlijk minder invloed heeft achtergelaten dan het geval had kunnen zijn. Het is helaas een bekend verhaal, er bestaan talloze voorbeelden van de negatiefbepalende invloeden van platenmaatschappijen uit die tijd en Gentry kan in ieder nog terugkijken op successen.

Drie hele goede albums, drie wat mindere (en dat album met Glen Campbell is niet veel). Een bescheiden erfenis, maar wel een waar ik vaak op teruggrijp.

Nee, en ik moet zelfs bekennen dat ik het Mercury Rev album een pak beter vind dan het origineel

Uhm, ok...

81. Freddie Hubbard

Favoriete album: Straight Life
Favoriete nummer: Intrepid Fox
Ook in het lijstje van: MssrRenard (22)
Live gezien: nee

Als ik vijf jaar geleden deze lijst had gemaakt, dan hadden er met gemak twintig jazzartiesten ingestaan, als het er al geen dertig zouden zijn geweest. Inmiddels is de interesse gedeeltelijk verschoven en ik moet ook wel bekennen dat ik die enorme hoeveelheden artiesten die ik toen beluisterd heb, vaak maar moeilijk uit elkaar kan houden. Dat komt natuurlijk deels doordat er geen onderscheidende vocalen zijn en ook deels wel doordat er zo vaak standards gespeeld worden, waardoor een oeuvre ook niet altijd heel uniek hoeft te zijn. Jazzmuziek is in de recente jaren wat meer naar de achtergrond verdwenen, en een trompettist als Lee Morgan of een saxofonist als Joe Henderson ontbreekt inmiddels in mijn lijst.

Wie de schifting wel overleefd heeft is trompettist Freddie Hubbard. Dat dankt hij vooral aan zijn werk uit de eerste helft van de jaren zeventig. Naar zijn oudere bop-werk kan ik prima luisteren, maar erg onderscheidend is het voor mij niet. Via de uitstekende overgangsplaat Blue Spirits gaat Hubbard vanaf Red Clay (1970) echter flink funken en de platen die hij tot ongeveer 1975 maakt zijn goed tot meer dan geweldig. Gleam (1975) behoort tot de beste live-albums die ik ken, en ik ben een groot fan van live-albums, dus dat zijn er een hoop.

Ergens is dat wel jammer, dat de jazzfunk en de soulfunk zulke gescheiden werelden zijn gebleven. De bloeitijd viel tegelijkertijd, maar ik zou eigenlijk geen enkel voorbeeld van interactie kunnen noemen. En hoewel Hubbard zeker een heropleving van zijn carrière kende, komt het geenszins in de buurt van de successen die soulfunk-artiesten kenden. Vanaf het midden van de jaren zeventig wordt het geluid weer wat eclectischer, met ook de nodige disco-invloeden. Hier ligt voor mij nog een hoop te ontdekken, want veel van die albums ken ik nog niet. Ik heb er geen enorm hoge verwachtingen van, maar ik hoop dat Hubbard niet zo ver is afgegleden als sommige van zijn collega’s, die op latere leeftijd vooral muzikaal behang maakten.