Zie net bij het coveralbum dat aERodynamIC het met me eens is, dus ik ben in goed gezelschap

Vast heel goed gezelschap, maar jullie hebben allebei ongelijk

Maar serieus: die tributeplaat staat bij mij ook op 4*, maar het origineel is nog zoveel beter...

Rev 4*, origineel 3*

Joanna Newsom en Alela Diane: twee artiesten waarvan ik maar weinig ken en die al lang op het lijstje "toch eens wat meer naar gaan luisteren" staan - dit zou toch een goede aanleiding moeten zijn.

80. The Albion Band (Ashley Hutchings)

Favoriete album: No Roses
Favoriete nummer: Battle of the Somme
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: nee

User koho, die helaas nauwelijks meer op deze site komt, heeft wel eens moeite gedaan om de complexe stambomen van de Britse folkscene te ontwaren. Centraal in die boom staat Fairport Convention en in het bijzonder oprichter Ashley Hutchings. Fairport komt nog voorbij, dus daarover later meer.

De beginjaren van Fairport waren op zijn minst roerige tijden. In ruim een jaar tijd maakte de band een dodelijk auto ongeluk mee, brachten ze liefst drie albums uit en ontsloegen ze hun sterzangeres. Hutchings botste vervolgens met de rest over de te varen muzikale koers, die naar zijn mening (nog) meer traditioneel Engels zou moeten zijn, en vertrok. Hij richtte vervolgens Steeleye Span op (waarover later meer), maar ook daar hield hij het na één album al voor gezien. Er zouden nog vele vaak kortlopende projecten volgen, eigenlijk altijd met de focus op traditionele Engelse muziek, en ze zijn lang niet allemaal even geslaagd, maar zeker Rainbow Chasers (2003-?) verdient het om genoemd te worden.

De langstlopende band – in ieder geval waarbij de aanwezigheid van Hutchings de constante factor is – is echter de Albion Band. Die band komt qua naam voort uit de Albion Country Band, met uiteraard Hutchings als initiator en verder vooral gevuld met oud-Fairportcollega’s, waarmee één album samen met toenmalige vrouw Shirley Collins werd opgenomen en één minstens zo goed album zonder haar. De Albion Band was een geestelijke voortzetting van deze band, maar met andere muzikanten en met deze band werd onder andere het ook weer geweldige Rise Up Like The Sun opgenomen – inmiddels het vierde 5*-album waar Hutchings initiator van was – in een formatie waar ook leden van de latere band Home Service deel van uitmaken (waarover later meer).

Vanaf de jaren tachtig wordt het uitgebrachte wat wisselender van kwaliteit, maar zeker de eerste vijftien jaar van zijn carrière heeft Hutchings eigenlijk alleen maar toppers uitgebracht. Dat gevoegd bij zijn gave om de juiste mensen bij elkaar te brengen, maakt hem volstrekt essentieel in de geschiedenis van de Britse folkmuziek en dus ook onmisbaar in deze lijst.

90. Santana - wegens een aantal Arrow-oorwurmen (en inderdaad, het comebackwerk rond de eeuwwisseling hielp ook niet mee) nooit heel veel aandrang gehad me in Santana te verdiepen. Iets later door Abraxas toch wel eens positief verrast. Bij deze een kleine mental note om daar, vele jaren later, eens wat verdere opvolging aan te geven.

89. Lamb - het album Fear of Fours volgens mij nog eens op instigatie van de presentator dezes aangeschaft. Heeft wellicht nog niet helemaal de kansen gekregen die het verdiende, maar het zou me verbazen als ze bij mij uit de schaduw van Portishead en vooral Massive Attack kruipen.

88. Typhoon - tikkeltje navrant om de positieve boodschap te vieren van een artiest die er inmiddels twee burnouts op heeft zitten, maar soit. Zandloper vind ik ook wel een fijn nummer.

87. Camel - allicht ook hoog in mijn lijst. Zie dat ik het meeste er toen al over opgeschreven heb, maar eens: Mirage buiten Lady Fantasy eigenlijk de minste van de klassieke albums, The Snow Goose een flinke boost in de waardering door het concert in de Melkweg en recenteling Rajaz is een traditioneel album dat niks voor de klassiekers onderdoet. En dan schijnt er zelfs nieuw werk in de pijplijn te zitten.

85. Curtis Mayfield - na Bill Withers (de enige soulartiest in mijn Top 100) de artiest die er het dichtst bij kwam. Het debuut is goedgekeurd, Super Fly de favoriet.

84. Joanna Newsom - nee, dat is hem niet. Nooit enige urgentie bij inderdaad erg meanderende nummers als Emily en Only Skin ervaren, laat staan bij de nagels-over-het-schoolbordzang van haar oudste werk.

83. Alela Diane - daar zou ik dan wel weer wat verder in willen duiken. The Pirate's Gospel (het nummer) was wel echt de blikvanger hier.

hmm, dat van die tweede wist ik niet, maar je hebt een punt...

79. Rhiannon Giddens

Favoriete album: Freedom Highway
Favoriete nummer: Better Get It Right the First Time
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: ja

Jarenlang veel progressive rock luisteren betekent ook jarenlang luisteren naar vooral (matige) mannenstemmen. De voorspelbare reactie was dan ook dat ik in de daaropvolgende jaren vooral zou luisteren naar veel instrumentale jazz en naar heel veel zangeressen. In deze periode – een jaar of acht geleden – was ik steeds op zoek naar nieuwe ontdekkingen en het Bandcamp-platform leende zich daar goed voor. Bandcamp discrimineert eigenlijk niet naar succes, dus bij het bladeren door nieuwe releases krijg je zowel bekendere namen als zolderprojectjes en het is dus af en toe puur een kwestie van geluk om die te onderscheiden. Voordat ik overstapte naar Spotify als primaire bron voor streamen heb ik daar muziek van honderden folkartiesten beluisterd en in vele gevallen is dat eenmalig (of nulkommaeenmalig) geweest, maar de eerder voorbijgekomen The Oh Hellos (zie 93) bleek een blijvertje, net als Rhiannon Giddens. Giddens bleek echter wel wat bekender te worden dus haar albums zijn tegenwoordig gewoon in de platenzaak te koop en ze komt ook af en toe naar ons land.

Rhiannon Giddens is een van de vele (relatief) jonge zangeressen van Afro-Amerikaanse afkomst die in haar muziek teruggrijpt op traditionele muziek, iets wat ze ook al deed met haar eerste band Carolina Chocolate Drops en later ook in de Our Native Daughters-samenwerking. In haar geval is dat muziek uit de Appalachen en de muziek loopt uiteen van bluegrass met de Drops tot een meer folk- of popgerichte benadering in haar solocarrière, maar steeds met een prominente rol voor haar banjo. Generatiegenoten als Leyla McCalla, Allison Russell en Zara McFarlane haalden deze lijst niet, maar worden door mij eveneens hoog aangeslagen.

Giddens’ muziek klinkt op plaat relatief ingetogen, waardoor de nadruk goed op de teksten komt te liggen. Ik had er dus op gerekend dat het optreden dat ik in 2024 van haar zag in Paradiso (nadat twee eerdere optredens vanwege Covid niet door konden gaan) ook ingetogen zou zijn. Niets bleek minder waar, dat optreden swingde de pan uit en Giddens bleek bovendien een veel vrolijkere vrouw dan waar ik op grond van haar muziek (en de ernstige blik op afbeeldingen) rekening mee had gehouden.

78. Univers Zero

Favoriete album: Heresie
Favoriete nummer: La Faulx
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: nee

De enige Belgische bijdrage in deze lijst, het uit Luik afkomstige Univers Zero. Veel muziek die zich enigszins in het progressieve rock-hoekje laat stoppen heeft België niet voortgebracht en Univers Zero bevindt zich ook nog eens aan het uiterste van dat spectrum, met muziek die vooral beïnvloed is door kamermuziek en inspiratie haalt bij Stravinsky en Bartók.

Zeker de eerste albums bevatten nogal grimmige muziek, ideaal voor bij een horrorfilm, en deze zijn vooral gemaakt met het instrumentarium van de kamermuziek, dus klarinetten, fagotten, strijkers en een harmonium in plaats van de keyboards die ze later zouden gebruiken. Geleidelijk werden de albums wel iets toegankelijker, maar echte allemansvrienden zijn het nooit geworden en dat zal ook zeer nadrukkelijk niet de bedoeling zijn geweest.

Eerder schreef ik dat ik vooral muziek wil luisteren waar ik op de een of andere manier blij van word. Dat is best lastig bij deze band. Het is echt muziek om gedoseerd tot je te nemen en ook wel muziek waar je echt voor moet gaan zitten (en bij voorkeur alleen, maar dat is meer uit consideratie voor de anderen), maar dan krijg je er ook een hoop muzikale rijkdom voor terug: lang uitgesponnen en complexe composities met veel dissonanten.

De muziek van Univers Zero vormde voor mij een belangrijke stap in mijn ontwikkeling. In de jaren ’90 begon ik met de klassieke jaren ’70-symfo van Genesis, Pink Floyd en Yes, daarna kwam een grote hoeveelheid neoprog in mijn leven en toen ik begin jaren ’10 het gevoel kreeg dat ik steeds naar een eindeloze variatie op hetzelfde zat te luisteren, maakte ik via het Progwereldforum kennis met de altprog en R.I.O., ook wel bekend als de ontoegankelijke muziek. Zelfs binnen de proggemeenschap heb je het dan over een kleine niche, maar wel een die mij goed lag en toen ik in 2015 voor Progwereld ging schrijven, kreeg ik meestal de vage platen. Geleidelijk aan ontdek je dan dat ook bands die avontuurlijke progmuziek maken, veel overeenkomsten kennen en na een paar jaar nam de interesse ook weer af. Univers Zero is gedurende die hele periode één van de grote favorieten geweest, en dan met name de vroegste albums. Tegenwoordig draai ik het niet vaak meer, maar als ik het dan weer eens opzet, dan komt de muziek ook altijd weer flink binnen.

[NB. België bracht zoals gezegd weinig muziek uit die onder de progressieve rocknoemer te vatten valt, en het meeste andere dat ik ken, vind ik verre van interessant. Een duidelijke uitzondering hierop vormt Aranis, dat de geest van Univers Zero levend houdt (hield?) met muziek die eveneens een mix biedt tussen symfonische rock en kamermuziek, maar wel een stuk lichter is van klank.]

77. Betty Davis

Favoriete album: Nasty Gal
Favoriete nummer: He Was a Big Freak
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: nee

Betty Davis valt om twee redenen te prijzen. Eerstens omdat ze haar echtgenoot Miles op het lichtend pad van de funk zette – met zijn beste platen tot gevolg (maar daarover later meer). Maar vooral ook om haar eigen korte carrière, die drie van de beste funkplaten ooit opleverde.

De uitgesproken sexualiteit en het compromisloze karakter van Davis hebben haar succes ontegenzeggelijk in de weg gestaan – zeker in het conservatieve Amerika werd ze vooral genegeerd, maar juist die eigenschappen maken de albums zo speciaal. Funk kan wat mij betreft niet vuig genoeg te klinken, maar bij veel grote namen is het uiteindelijk toch best wel braaf allemaal. Zo niet bij Betty, die vocaal niet eens zozeer aan het verleiden is, maar eerder aan het jagen. Voeg dat bij de vette basslicks – op het debuut van niemand minder dan Larry Graham en op de overige muziek van de mij verder onbekende Larry Johnson en je hebt toch wel het heftigste uit het genre uit die tijd te pakken.

Ik zou niet eens meer weten hoe ik ooit bij de muziek van Betty ben beland. Niet via Miles in ieder geval, die connectie leerde ik pas nadat ik de muziek al kende. Het zou zomaar kunnen dat ik via de genretoplijst op Musicmeter ben gaan zoeken, toen ik de meeste grote funknamen inmiddels al op eigen kracht verkend had. Dat was een zeer plezierige, maar eveneens zeer korte verkenning. Groot was dus de vreugde toen recent een aantal restopnames van Davis, inclusief het nooit uitgebrachte vierde album, opnieuw werden gereleased, dan wel alsnog het licht zagen. De ironie wil verder dat Graham’s Central Station, Maceo Parker, James Brown en zelfs Sly & The Family Stone, hoewel alle zeer gewaardeerd, de lijst niet gehaald hebben en Betty Davis dus wel.

76. Allison Moorer

Favoriete album: Blood
Favoriete nummer: Bad Weather
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: nee

Het fijne van deze site is dat je via de stemmen van medegebruikers terecht kunt komen bij artiesten waar je nog nooit van gehoord had, en waar je verder in de media ook niet heel snel iets over zult lezen. Als je dan via de Streamingdiensten één klik verwijderd bent van een beluistering, dan is het wel erg makkelijk om zo heel gericht en vooral heel snel een groot aantal mogelijk door jou gewaardeerde albums te beluisteren. Dat gebeurt dus ook, en in veel gevallen blijkt de smaak van zo’n gebruiker dan toch net iets anders dan de jouwe, maar er blijven altijd wel enkele platen hangen. Lang verhaal kort: zonder Musicmeter had het waarschijnlijk nog wel even geduurd voordat ik bij Allison Moorer beland zou zijn.

Bij recensies van de muziek van Allison Moorer draait het vaak om randzaken, haar tragische jeugd, haar niet erg succesvolle huwelijk met Steve Earle, zus Shelby Lynne en nog wel meer, en hoewel dat allemaal belangrijk is geweest voor haar muziek, is het toch jammer dat het steeds het intro voor haar muziek moet zijn. En toch doe ik hetzelfde.

Een kwarteeuw in de muziekwereld resulteerde tot heden in tien albums, waarvan één samen met zus Shelby. Veel van haar muziek is persoonlijk van aard, maar het zijn de laatste twee soloalbums Down to Believing en Blood die dat persoonlijke naar een (nog) hoger plan tillen. Down to Believing – over haar autistische zoon en haar mislukkende huwelijk met Earle – en Blood, over de moord van haar vader op haar moeder, zijn beide van een tekstueel zeer hoog niveau, maar gelukkig weet ze deze teksten vergezeld te laten gaan door de beste muziek die ze tot nog toe heeft geschreven, met twee 5*-albums als gevolg. Blood raakte me zelfs zo, dat ik de bijbehorende autobiografie heb gelezen (ook een aanrader overigens) en het zal sowieso een van mijn meest gedraaide albums van de afgelopen vijf jaar zijn.

Allison Moorer haalde de top100 dus door twee uitzonderlijk goede albums. Enkele andere folk-zangeressen die zich richting de country bewegen en die ook zeer de moeite waard zijn: Diana Jones, Lee Ann Womack, Gretchen Peters en Patty Griffin.

Zo Is het precies! En zo gebruik ik lijstjes van anderen in dergelijke topics om weer bij nieuwe artiesten te belanden. Lees met veel plezier mee met je lijst.

Dank & leuk dat je meeleest!

75. Catherine Ribeiro

Favoriete album: Paix
Favoriete nummer: Paix
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: nee

Ik ben te weinig thuis in de Franse muziekwereld om te weten of Catherine Ribeiro echt een buitenbeentje is, maar ik kan in ieder geval wel zeggen dat ik verder geen muziek ken die op die van haar lijkt. De combinatie van psychedelische folk en vaak manische zangpartijen is vrij uniek en levert vooral een bijzonder intense ervaring op.

Het meesterwerk Paix (1972) geldt weliswaar als primus inter pares, maar eigenlijk zijn alle negen albums (waaronder die met de voorganger van Alpes, Bis) op zijn minst goed te noemen. Er is een aanloop in de vorm van twee platen, maar vanaf nummer drie Âme Debout heeft de band haar vorm gevonden en samen met de Paix en de volgende twee vormt dit een onverwoestbaar kwartet. De laatste drie albums zijn wat traditioneler van aard en daarmee ook wat minder bijzonder, maar alleszins de moeite waard verder.

Het is met het luisteren van de albums van Ribeiro dat ik het extra betreur dat ik op school niet wat beter mijn best heb gedaan bij Frans, want van de teksten versta ik geen moer. Ik begrijp dat de teksten de muziek een flinke meerwaarde geven, maar die dimensie ontbreekt voor mij helaas volledig. Gelukkig doet dat voor mij niets af aan het luisterplezier dat ik uit deze albums haal (evenmin als dat geldt bij andere albums in het Frans, Spaans, Italiaans, Japans en weet ik veel welke andere talen).

Enorm toffe muziek inderdaad. Buiten de angelsaskische wereld zijn er waarschijnlijk nog een hele boel progrockknallers die de moeite van het luisteren waard zijn.

Dat laatste zeker, maar spelletjes waarbij die Angelsaksische landen werden uitgesloten, leidden vaak tot nummers uit niet-Angelsaksische landen die precies klonken als nummers uit Angelsaksische landen

Dat doet Paix in ieder geval niet - nog los van het gegeven dat ik het ook niet echt een progrockknaller vind...

Sinds vandaag sluit ik me aan bij de muzikale schatkamer van Brunniepoo. Ben erg benieuwd wat daar allemaal op ons wacht.
Vreemd genoeg herkende ik dit nummer ook, wellicht omdat Brunniepoo het ooit getipt heeft .

74. Pete Seeger etc.

Favoriete album: American Industrial Ballads
Favoriete nummer: Mrs. McGrath
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: nee

Pete Seeger stond weer even in de spotlight toen Bruce Springsteen in 2006 een heel album opnam met nummers die eerder door Seeger zijn uitgevoerd. Daar was ik als Springsteen-fan toen blij mee, maar het noopte nog niet echt tot een verkenning van Seeger’s werk. Dat was immers allemaal maar oude muziek en daar had ik niet zo veel mee (zie ook Cisco Houston, nr. 98).

Toen ik me een jaar of tien echter steeds meer onderdompelde in de folkmuziek was Pete Seeger een naam die maar terug bleef komen. Voor alle generaties na hem was hij één van de grote voorbeelden, naast bijvoorbeeld Woody Guthrie (waarover later meer), en daar werd ik toch wel nieuwsgierig van. Een obstakel bleek vervolgens dat er vooral heel veel verzamelaars van de man te krijgen waren en veel minder vaak de originele albums (voor zover daar al sprake van was). Gelukkig zijn de rechten op zijn oudere werk inmiddels verlopen, dus de laatste jaren zijn er wel wat boxjes met goedkope albums uitgebracht, zowel van zijn solowerk als van de vele groepen waarin hij heeft gewerkt.

Favorieten zijn er inmiddels genoeg: zijn samenwerking met onder andere Guthrie en Houston in The Almanac Singers, waarmee vooral linkse protestmuziek werd gemaakt, zijn muziek met de vooral erg vocaal ingestelde Weavers, maar zeker ook de soloplaten die ik ken – en dat is nog maar een vrij klein deel van zijn oeuvre.

Al in de jaren ’30 kwam Seeger in aanraking met de muziek van voorgangers als Leadbelly en gedurende zijn hele carrière heeft hij bijgedragen aan het laten voortleven van de Amerikaanse folkcultuur. Omdat ik zelf beheerder ben in de erfgoedsector kan ik me hier in hoge mate mee identificeren, zeker als het gaat om een nieuwe context te vinden voor het verleden. Minder identificatie maar wel veel waardering heb ik voor de grote bijdragen die Seeger heeft geleverd aan de burgerrechtenbeweging en de milieubeweging.

Verder nog een eervolle vermelding voor Seeger’s halfzus, Peggy Seeger, die eveneens uitstekende activistische muziek heeft gemaakt, maar dan vooral voor de vrouwenrechtenbeweging, maar ook met een ander folkicoon – Ewan MacColl – die een behoorlijke hoeveelheid nog zeer beluisterbare muziek heeft gemaakt, inclusief een aantal hoorspelen (‘radio ballads’).

Leuk dat je meeleest!

Ik zou dat nummer getipt kunnen hebben. Ik heb het in ieder geval wel eens genomineerd voor de MuMe-ladder, maar daar deed het toen niet veel.

Ik ken die hele Pete Seeger niet, maar hij werd onlangs heerlijk vertolkt door Edward Norton in de Dylan-biopic "A Complete Unknown". Aanrader, mocht je 'm nog niet gezien hebben. Sjonnie Monnie/Jantje Contantje wordt ook heel goed neergezet in die film. Joaquin Phoenix-waardig (A Complete Unknown komt van dezelfde regisseur als Walk the Line).

Dank! Die film is me al vaker aangeraden, maar ik ben inmiddels wat huiverig voor muzikale biopics waarin er driftig op los wordt gefabuleerd, of waarin er nogal wordt geshopt in iemands levensverhaal om het maar een verhaallijn mee te kunnen geven. Walk the Line vond ik dus ook niet zo'n goede film...

Ik heb hem dit weekend gezien en het is zeker wel een aanrader. De meeste feiten kloppen ook wel. Dylan schijnt er zelf op te hebben aangedrongen dat er wat dingen niet kloppen, zoals de naam van Suze Rotolo die in de film Sylvie heet. En dat past ook helemaal bij Bob Dylan...

73. Mickey Newbury

Favoriete album: Mabel Frisco Joy
Favoriete nummer: An American Trilogy
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: nee

Mickey Newbury werd nooit erg bekend in Nederland en ook in de Verenigde Staten kreeg hij veel meer waardering van zijn collega’s dan van het grote publiek. Ik leerde hem in eerste instantie vooral kennen als de schrijver van het door Elvis Presley bekend geworden An American Trilogy en daarna via het coveralbum The Night You Wrote That Song van Gretchen Peters, waarop zij twaalf nummers van Newbury onder handen neemt. Pas daarna maakte ik kennis met een aantal uitstekende albums van Newbury zelf.

Het boxje An American Trilogy, dat zijn ‘eerste’ drie albums bevat (plus nog een hoeveelheid onuitgebracht materiaal uit diezelfde periode ) is eigenlijk wel de kern van Newbury’s oeuvre. Country van een muzikant uit Nashville, die toch behoorlijk ver weet te blijven van de gangbare countrymuziek uit die tijd. Dat zit hem enerzijds in de progressievere houding die hij zich aanmat (‘hippie country’, al is dat label van anderen), maar ook door het achterwege laten van de traditionele Nashvillesound-trukendoos. Het resultaat zijn albums die Newbury’s warme stem laten baden in een rijk, soulvol geluid, waarbij bovendien de toegevoegde geluidseffecten de albums tot één geheel maken.

Na het uitgebleven succes trok Newbury zich uiteindelijk terug uit de muziekwereld om daarna nog enkele goed ontvangen maar slecht verkochte albums af te leveren. Een echt grote herwaardering voor het werk van Newbury heeft tot op heden nog niet plaatsgehad, maar er zijn veel proponenten die hem blijven lauweren. In die context verdient Johan Derksen alle lof. Ik vind het verder een l.. van een vent, maar met zijn muzieksmaak is niets mis, getuige ook dat hij Newbury, Jimmy LaFave en Tom Russell als zijn favoriete zangers beschouwt.

72. Belle and Sebastian

Favoriete album: If You're Feeling Sinister
Favoriete nummer: Get Me Away from Here, I'm Dying
Ook in het lijstje van: aERodynamIC (30)
Live gezien: ja

“Zeikerig”. Dat was mijn eerste gedachte toen ik kennismaakte met Belle and Sebastian en nog steeds heb ik momenten dat het zeurderige, licht ironische stemmetje van Stuart Murdoch meer irritatie dan vreugde oproept. Meestal niet uiteraard, want anders hadden de Schotten niet in deze lijst gestaan.

Via medestudenten kwam ik rond 2000 in aanraking met deze band, en het heeft wel even geduurd voordat ik de charme van de band inzag. De albums waar ik toen mee begon, Tigermilk, If You’re Feeling Sinister en The Boy With The Arab Strap zijn nog steeds mijn favorieten en veel van die liedjes heb ik echt vaak gehoord. Belle and Sebastian was echter zeker in de begintijd een EP-band bij uitstek en omdat ik niet zo van de EP’tjes ben, had ik dus nog best veel muziek niet gehoord. De verzamelaar Push Barman To Open Old Wounds is dus helemaal aan mij besteed, en misschien wel mijn favoriete cd van de band.

Na Dear Catastrophe Waitress haakte ik af omdat ik het toen wel weer gezien had met hun sound, en pas een jaar of tien later keerde ik toch weer terug, om te constateren dat er nog steeds wel prima luisterbare albums werden gemaakt, maar dat het allemaal toch niet zo leuk meer is als die muziek uit de vroegste jaren. Wat – nu ik het zo lees – best een ouwelullenreactie is overigens…

In 2017 zag ik ze live in Vredenburg, en dat was leuk om een keer meegemaakt te hebben. Enkele jaren later zou ik ze opnieuw gaan zien, nu samen met een collega, maar dat optreden heeft uiteindelijk geen doorgang meer gevonden en ik heb eigenlijk geen idee of ze inmiddels weer optreden.

71. Kylie Minogue

Favoriete album: Impossible Princess
Favoriete nummer: Confide in Me
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: nee

Madonna gaan we niet voorbij zien komen in deze lijst, dus die slag heeft Kylie alvast gewonnen. Van beiden kan ik best veel muziek wél waarderen, maar toch ook behoorlijk wat niet, alleen ligt die verhouding bij Minogue wat gunstiger, en daarnaast kan ik van haar de optredens die ik op dvd heb erg waarderen, vaak nog wel meer dan de studioalbums. Daar komt bovendien nog bij dat Kylie altijd wel sympathiek op me overkomt, terwijl ik met de persoon Madonna niet zo veel heb. Of de optredens van Minogue live net zo leuk zijn als op dvd, ga ik in juli meemaken.

Toen ik vanaf 1991 de popmuziek ging volgen, via de radio maar ook via een abonnement op de Hitkrant, was Kylie eigenlijk al over haar hoogtepunt heen. Ze werd nog wel als een populaire zangeres gepresenteerd, maar daar stonden in Nederland eigenlijk geen prestaties op hitparadevlak tegenover. De oudere hits waren natuurlijk wel bekend, maar die vond ik eigenlijk niet meer dan wel leuk, met uitzondering van het uitstekende Better the Devil You Know.

Onbegrijpelijkerwijs ging Confide in Me aan me voorbij, zodat ze eigenlijk pas weer in zicht kwam met Where the Wild Roses Grow, en dat was dan voor een groot deel de verdienste van Nick Cave. Die Nick Cave sloeg ik door het live-album Live Seeds hoog aan, dus toen het duet verscheen kocht ik die single en het werd een van mijn meest gedraaide nummers in de jaren ’90 (en Murder Ballads een van de meest gedraaide cd’s). Cave heb ik vervolgens tot aan Skeleton Tree flink gevolgd (inclusief een concert in 2017), maar vervolgens is daar de klad een beetje ingekomen. Hij komt ook niet voor in deze lijst.

Maar terug naar Kylie. Haar beste album, Impossible Princess? Compleet gemist in de jaren ’90. Over Madonna’s Ray of Light was ik niet veel later laaiend enthousiast, maar dat Kylie toen ook al een album met een eigentijdser geluid had gemaakt, was me dus onbekend.

Weer enkele jaren later was Spinning Around niet weg te slaan uit de disco van de studentenvereniging waar ik lid was en ik vond het zelf wel een leuk liedje – in tegenstelling tot Can’t Get You Out of My Head een jaar later overigens. Het was verder alleen niet de muziek waar ik thuis naar luisterde, dus het bleef verder allemaal bij de behoorlijk vaak gedraaide hits, al waren dat er inmiddels toch wel weer zoveel dat je ook zonder er zelf voor te kiezen behoorlijk wat Kylie meekreeg.

De waardering kwam met terugwerkende kracht aan het begin van de jaren ’10, toen de Mediamarkt in Rotterdam zo ongeveer alle Kylie Minogue-cd’s voor een euro of vier per stuk verkocht. Toen ontdekte ik dus alsnog Impossible Princess, Kylie Minogue (met daarop uiteraard Confide in Me) en de studiotracks van Light Years, Fever en Body Language. Een grotere waardering kwam vervolgens door de aanschaf van verschillende concertdvd’s, want de hele shows waren vaak toch nog wel leuker dan de losse nummers, en zo rond 2015 was ze toch wel een van mijn favoriete artiesten. Daarvoor bleek het wel nodig om niet al te kritisch te zijn, want dan zou ik moeten hebben toegeven dat de albums vanaf X toch eigenlijk niet heel erg overtuigden.

Omdat ook de volgende platen echt niet al te best waren, verdween Minogue steeds iets verder uit beeld, tot twee jaar geleden. Padam Padam, Tension en inmiddels ook Tension II smaken mij uitstekend en vormen ook de directe aanleiding om Minogue nu toch maar eens live te gaan zien.

Kylie live is zeker een feestje. Ter vergelijk: Kylie ga ik voor de derde keer zien in juli en Madonna heb ik maar één keer gezien (maar dat is meer omdat mevrouw het verdomd om op tijd te beginnen en de prijzen niet te doen zijn).

Kylie is een toppertje
Behalve een crush ook muzikaal dik in orde, ze heeft zeker op mijn shortlist gestaan betreffende mijn lijst maar het kwartje viel een andere kant op.

Mijn Favo Kylie tracks zijn:
Better the Devil You Know, Confide in Me, Put Yourself in My Place, Say Hey, Please Stay, Fragile,
In Your Eyes, Burning Up, All the Lovers,Padam Padam en Vegas High.

70. Ange

Favoriete album: Par Les Fils De Mandrin
Favoriete nummer: Hymne A La Vie
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: ja

Theatrale Franse muziek, soms heb ik het idee dat dit een pleonasme is. Als je dan ook nog eens theatrale Franse prog neemt, dan gaat het al helemaal snel over de top. Ange is zo’n band. Je moet er tegen kunnen, maar dan valt er ook meteen heel veel plezier aan te beleven. Hier op de site zijn we volgens mij maar met twee fans, nietwaar Teacher?

Symfonische rock is nooit bijzonder populair geweest in Frankrijk. Begin jaren ’70 had je Magma (waarover later meer) en Ange, eind jaren ‘70 Mona Lisa en in het begin van deze eeuw Lazuli en Nemo, en dan heb je het wel zo’n beetje gehad met de bekendere namen. Ik heb geen idee waar dat aan ligt verder. Ik heb behoorlijk veel Franse progbands beluisterd en veel opzienbarends zat er in de regel niet tussen, met uitzondering van Magma en Ange dan, en dat zijn dan ook meteen twee flinke favorieten van me.

Ange is de wat meer theatrale van de twee en sowieso de traditionelere, want het leunt instrumentaal behoorlijk op de muziek van Genesis en met name op de vroege King Crimson. De meerwaarde vormt voor mij de expressieve zang van Christian Décamps, door de decennia heen de constante factor binnen de band. Met name live komt dit goed over, omdat je er dan ook zijn hele podiumpresentatie bij krijgt.

Ergens in het begin van de jaren ’10 heb ik de band leren kennen – ik zou niet meer weten hoe. Wel weet ik dat mijn eerste aankoop het live-album Tome VI was, nog steeds mijn favoriet en typisch zo’n plaat waarop alle liveversies de originelen overtreffen. Een goedkoop boxje met de eerste vier albums volgde, en vervolgens binnen korte tijd met name een enkele andere livecd’s en enkele van de op Progarchives wat hoger aangeslagen albums.

Dat laatste bleek wel een dingetje: hoge waarderingen voor de oudste platen en behoorlijk lage voor alles vanaf de jaren ’80. Nu is dat niet bepaald uniek voor Ange, het is een tendens die bij vrijwel elke symfoband terug te vinden is, en het zegt ook wel iets over de vaak vrij behoudende recensenten en stemmers op Progarchives, maar het is vaak wel iets om serieus te nemen. Inmiddels heb ik nagenoeg de hele discografie wel beluisterd en de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het vaak niet al te best is: eerst gaat de band te veel mee met de waan van de dag en later blijken ze eigenlijk zelf gewoon niet meer zulke goede ideeën te hebben. Het zal niet helemaal voor niets zijn dat er live toch vooral veel nummers van de eerste vijf platen voorbijkomen.

Ange live zien was jarenlang een wens, maar viel uiteindelijk helaas nogal tegen.

Lekker tempo! Dat is mij in elk geval niet gelukt.

78. Univers Zero - heeft ook wel mijn bescheiden sympathie. Ik heb het even nagezocht, ze staan al bijna twintig jaar op mijn radar. Tot echt doorpakken is het (nog) niet gekomen. Dat kan ofwel betekenen dat muzikale revoluties bij mij nu eenmaal wat minder snel gaan of dat het er bij mij bij Univers Zero (en andere RIO / avant-prog) toch niet echt in zit. Of allebei natuurlijk.

76. Allison Moorer - met name in de aanleiding bekend: ook bij mij ooit opgepikt uit een jaarlijstje, een gebruikerslijstje, of iets dergelijks. Het album Blood staat hier op een nette 3½*, dus dat zou een goede aanleiding zijn voor een verdere verkenning die misschien ooit nog eens komt.

75. Catherine Ribeiro - ben vooralsnog ook voornamelijk bij Paix (in mijn oren toch ook een behoorlijke progrockknaller) blijven hangen. Fijn (en gevarieerd) album.

72. Belle and Sebastian - niet in mijn studentenkringen (althans voor zover ik weet), dus voor mij een MusicMeterband bij uitstek. Aanvankelijk ook geen groot liefhebber; juist door het nummer Piazza, New York Catcher (en Dear Catastrophe Waitress als onderliggend album) weer wat bij de les getrokken. Het nog recentere Nobody's Empire zou een goede aanleiding zijn om de ontdekking voort te zetten.

71. Kylie Minogue - Confide in Me was hier de kennismaking, dankzij de clip op MTV waarbij ik de eerste paar keer het idee had dat de reclame nogal lang duurde. Ik zie verder niemand Locomotion noemen... ik zal zelf de essentie nog wel niet te pakken hebben dan

Ik weet niet of we de enige twee Ange fans zijn op Music Meter, maar ik ben in ieder geval wel een fan van Ange.
Geweldige prog muziek en als ze geen Frans hadden gezongen zonder meer Genesis achterna gegaan qua populariteit.
Zelf heb ik ze twee keer live gezien. Naar aanleiding van het 50 jarig bestaan en dat was een geweldig optreden in Lille met daarbij alle oude bekende nummers.
Daarna in een Frans plaatsje ook in het noorden van het van Delain, daar speelden ze ook van het latere werk en deze tour, die nu nog bezig is, zou het afscheid zijn van Christian Decamps. Zijn zoon neemt het stokje over. Ook een goed zanger en redelijk performer, maar het betekent nogal wat voor Ange. Natuurlijk zijn de albums uit de jaren 70 onovertroffen, toch zijn de latere albums van ongeveer 2010 toch wel redelijk tot goed te noemen. Het is vaak wat harder, meer rockgericht, maar gelukkig ontbreken de prog invloeden niet.
Verder vind ik het heel erg mooi te zien dat je nog een Franse groep/zangeres hen gekozen in je lijst : Catherine Ribouro + the Alps met hun meesterwerk "Paix". Dat was echt prog folk van de bovenste plank. Catherine Ribouro is vorig jaar overleden.
Verder heb je wel een mooie afwisselende top 100 tot nu toe, met voor nij nogal wat herkenning.