Bij mij dus flink hoog in de lijst maar ik kom maar tot een gemiddelde van 3,34 (47). Dat is dan ook wel inclusief negen (!) onvoldoendes - wat waarschijnlijk zo ongeveer even veel is als ik aan de 99 andere artiesten bij elkaar heb gegeven...

99. Whitney Houston

3,69 (8)

In de wereld van popmuziek, de beste zangeres ooit, als je het mij vraagt. Een pure oerkracht. Maar als zo'n kracht zich in een mens tot uitdrukking brengt, kan dat nefast zijn. Het volle potentieel kwam niet altijd tot z'n recht door bepaalde muziekkeuze's, maar de echte tragiek is haar veel te korte leven natuurlijk. In een nummer als The Greatest Love, met die tekst, treft dat nog harder.

… Because the greatest love of all
Is happening to me
I found the greatest love of all
Inside of me
The greatest love of all
Is easy to achieve
Learning to love yourself
It is the greatest love of all

Maar van jezelf leren houden is niet makkelijk. Het is een levenslange opdracht. Je hebt 'het' nooit gemaakt.

Hier is ze live zo goed dat het bijna griezelig wordt:

Wat betreft stem kan ik meegaan en ze heeft ook wel mooie dingen gedaan, ik heb dan weer een voorkeurtje voor Aretha maar goed.

i love you porgy van haar had ik nog nooit gehoord, tja zingen kan ze maar juist daar heb ik het liever wat ingetogen , Ella heeft mijn grote voorkeur maar ook van Nina en Billie hoor ik de versie graag.
Mooi dat jij van start bent

98. Metallica

3,72 (16)

Met vier albums op 5* sterren en dan toch niet hoger eindigen? Zoals ik al schreef is de volgorde niet al te serieus te nemen. Meestal is het gewoon gebaseerd op mijn stemgemiddelde. Gevoelsmatig zou ik het anders plaatsen, maar aangezien het om een artiesten top 100 gaat, is het niet onredelijk hun hele oeuvre (voor zover ik er zelf bekend mee ben) in rekening te nemen. En het beste was er na die vier albums wel af. Maar Ride the Lightning, Master of Puppets en ...And Justice for All, zijn dan wel weer écht héél goed. Veertig jaar later zit er nog geen sleet op deze triptiek van de thrash. Zo'n solo als in het nummer Master of Puppets vind ik nu nog mooier dan in mijn tienerjaren. En wat ...And Justice for All betreft geldt dat voor het hele album.










Ook geplaatst door:
Aerodynamic (84)

97. Astor Piazzolla

3,75 (4)

Voor wie gaan spieken is in mijn top 10 is dit geen verrassing. Ik hoorde voor het eerst muziek van de man in samenwerking met Kronos Quartet, met dit album. Maar vijf jaar later werd ik helemaal van mijn sokken geblazen door dit Concerto Pour Bandonéon. Wat een passie.

96. Wayne Shorter

4,19 (8)

Veel jazz staat er niet in mijn lijst. Het is een van de vele genres die ik als twintiger ontdekte, nadat ik als tiener bijna uitsluitend naar hardrock/metal luisterde. Ik vind jazz bijna altijd goed, met een voorkeur voor bop, hardbop en free jazz. En jazz ladies. Van de bekendse namen heb ik wel wat in huis en daar zitten enkele favorieten tussen, zoals Wayne Shorter. Niet moeilijk te begrijpen, als je deze nummers beluistert.







Ook geplaatst door:
Mssr Renard (16)

Metallica had ik veel hoger verwacht.
Van Piazzolla heb ik o.a. de albums met Gidon Kremer en die zijn zo mooi.
Van Shorter vind ik sowieso het Speak no evil album erg sterk.

Astor Piazzolla heb ik inderdaad via jouw top 10 leren kennen, prachtige muziek...

Ik ook.

Niet teveel op de volgorde letten. Het plan was eerst om het gewoon random te presenteren en toen heb ik dat stemgemiddelde erop losgelaten. Artiesten/bands met veel albums (die niet allemaal geweldig zijn) staan daarom lager dan degene met weinig maar alleen goeie platen.

Dus je hebt 95 artiesten met een albumstemgemiddelde boven de 4,19? Wow.

Lekker straf tempo, dat dan weer wel

Dat gebeurt er nu als je naar goede muziek luistert

Nee, want ik heb me niet altijd aan het stemgemiddelde gehouden. Wayne Shorter heb ik achteraf bijgevoegd maar zonder nog te letten op het stemgemiddelde. Ik heb er een soepje van gemaakt.
Maar ik vind dan ook dat er teveel uiteenlopende criteria zijn om te bepalen wat 'het beste' is. De muziek die me het meest aangrijpt bijvoorbeeld, kan te intens zijn om elke dag te beluisteren. De beste albums van een band als Metallica zijn dan weer als dagelijks brood. Van de jazz van Wayne Shorter kan ik ontzettend genieten. Vandaar de hoge waardering. Maar toen hardbop me als jazz stijl een periode helemaal te pakken had en ik er elke dag naar luisterde, verdween dat ook weer vrij snel. Lijstjes zijn leuk maar geen wet.

95. David Bowie

3,88 (33)

Nu al David Bowie??? Ik krijg het gevoel me te moeten verantwoorden. Dat Bowie een grootheid is weet iedereen die goud van drek kan onderscheiden. Maar voor mij blijft zijn muziek toch altijd een beetje op de intellectuele oppervlakte. Ik hoef ook niet door alle muziek diep geraakt te worden. In de jaren tachtig vond ik China Girl al goed. Maar het was pas toen hij een stevigere toer opging met Tin Machine, dat ik cd's van hem ben gaan kopen. Net als van Elton John vind ik zelfs zijn 'slechte' platen oké. Eén album springt er voor mij echt uit:




Ook geplaatst door:
Aerodynamic (4)
Vigil (21)
dazzler (72)

94. Beatles (Paul McCartney)

3,88 (16)

Ook nu al, the Beatles. Het album Sgt. Pepper was mijn eerste kennismaking met een geheel album. En sindsdien is de liefde langzaam blijven groeien. Beste albums: Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, Magical Mystery Tour, The White Album en Abbey Road. Beste nummers zijn er veel.













Ook geplaatst door:
dazzler (31)
Aerodynamic (63)
Vigil (45)

93. Neil Young

3,90 (20)

Waarschijnlijk was het met de opkomst van de grunge, waarbij er ook hernieuwde aandacht voor Neil Young ontstond, dat mijn interesse gewekt was. Het nummer Heart of Gold kende ik natuurlijk al lang maar nu pas ging ik er bewust naar luisteren en het heel goed vinden. Harvest en After the Gold Rush zijn mijn favoriete albums. Hij levert niet altijd kwaliteit. Met twee verzamelaars in mijn collectie zakt het stemgemiddelde niet al te veel door twijfelachtige probeersels als Landing on Water en Trans. Zijn naam is al enkele keren gevallen in dit topic maar nog nergens in een lijstje! Bij deze dan.

92. KISS

3,91 (23)

(1 keer live gezien)

Als je negen jaar bent en grote broer komt op een keer thuis met een lp, verpakt in een hoes waarop vier geschminkte figuren staan, dan maakt dat natuurlijk enige indruk. Een onuitwisbare indruk, als je het dan ook nog een heel jaar met alleen dat album moet stellen. Ik heb het geluk dat ik me niet hoef te schamen voor mijn jeugdhelden want ik vind hun muziek nog steeds goed. Paul Stanley en Gene Simmons zijn toch een beetje de Paul en John van de hardrock, waarbij ook hier Paul mijn favoriet is.

Geen idee of we generatiegenoten zijn (ik vermoed van wel gezien de verhalen die er toch maar mooi staan). Mijn eerste herinnering aan Kiss was toen ik een jaar of 9, 10 was: er stond een poster in het blad Taptoe en ik vond die geschminkte kerels maar wat interessant. Ik kende toen alleen dé grote hit.

Een lekker begin zo Kronos

Niet alleen generatiegenoten maar zelfde bouwjaar.

Dat moest haast wel: extra herkenbaar allemaal!

91. Jethro Tull

3,92 (24)

(2 keer live gezien)

Een van de eerste niet metal bands waar ik naar ging luisteren. Dat moet in 1989 geweest zijn. In de pop-encyclopedie van OOR zocht ik op wat hun beste albums waren maar uiteindelijk kocht ik elk album dat ik in de platenwinkel kon vinden. Ik was als fan helemaal in de ban en zelfs het nogal vreselijke album Under Wraps vond ik goed. Dat is nu wel veranderd. Ik zag ze destijds twee keer live (Ancienne Belgique en Vorst). Veel favoriete albums maar Aqualung steekt er toch bovenuit.










Ook geplaatst door:
Casartelli (25)
Mssr Renard (1)

Nu al Bowie, nu al Neil en vooral nu al Bietels, allemaal jeughelden uit de jaren '60 / '70.
En voor de meelifters, Kiss is ( was) echt leuk.

Hoe verder we in mijn top 100 komen, hoe minder van je jeugdhelden zullen passeren.

Nieuwe helden zijn ook prima.

90. Scorpions

3,93 (22)

(1keer live gezien)

In 1982 was het dan zover. Ik had genoeg geld bij elkaar gespaard om zelf een lp te kopen en dat werd Blackout van Scorpions. Die heerlijke geur van een nieuwe hoes met een lp in, nestelde zich diep in mijn geheugen. Vier albums op rij (Lovedrive, Animal Magnetism, Blackout en Love at First Sting) krijgen van mij de hoogste waardering. Maar hun albums van midden jaren 70 vind ik ook erg goed. En tegen de verwachting in was hun (voorlopig) laatste worp uit 2022 een geslaagde 'return to form'. De band brak door met hun ballads maar juist het contrast met harder (soms keihard) werk maakt hun albums zo goed. Er zijn teveel nummers die het verdienen geselecteerd te worden. Ik beperk het tot mijn allereerste aankoop.










Ook geplaatst door:
Casartelli (99)

89. Motörhead

3,95 (20)

Ik zal eerder Scorpions dan Motörhead noemen als een favoriete band, maar Motörhead heeft meer op veilig gespeeld door vast te houden aan hun beproefd recept en haalt daardoor een iets hoger stemgemiddelde. Nadeel is dat de albums soms wat inwisselbaar zijn. Lemmy die zijn microfoon zo hoog zet dat hij vanzelf als een hese hond gaat klinken en de bas bespeelt alsof het een slaggitaar is, zijn de opvallendste kenmerken in hun moderne en ongepolijste vertolking van de rock-'n-roll.

88. Kate Bush

3,95 (11)

Deze bijzondere artiest gaat ook ver terug. Ik hoorde Wuthering Heights op de radio, wat zo'n nummer was dat je schijnbaar altijd al gekend hebt, maar het leek toen pas door te dringen hoe mooi ik het vond. Niet veel later vond ik dit debuut op een rommelmarkt. Ik was negentien en dit was de eerste niet hardrock/metal lp die ik kocht. Eenmaal thuisgekomen en de plaat opgelegd, was ik meteen helemaal betoverd door Moving. Als ik me goed herinner volgde daarna nog wat van haar vroege werk op cd. Maar The Dreaming (mijn favoriete album) en wat daarop volgt, ontdekte ik pas toen ik al op MusicMeter actief was.










Ook geplaatst door:
Aerodynamic (6)
Vigil (50)
dazzler (16)
Brunniepoo (20)

87. Slayer

3,96 (12)

Het waren spannende tijden begin jaren tachtig, voor de liefhebbers van het metal genre. Vers van de pers kwamen de lp's met daarop de blauwdruk voor extreme metal tot ons. Dan ging het gerucht dat deze of gene band nu de hardste en snelste was en kon je niet wachten om het met je eigen oren te horen. Slayer begon als coverband met vooral nummers van Judas Priest en hun debuut klinkt dan ook als een satanistische Priest on speed. Heerlijk. Kippenvel! Uiteindelijk werd Slayer verre van mijn favoriete thrashband, maar met de jaren begin ik ze toch terug meer te waarderen. Vooral hun vijf eerste albums vind ik geweldig. En Reign In Blood bewijst dat volmaaktheid in de vorm van perfectie niet iets hemels is, maar een duivelse betovering.

86. Queensrÿche

3,96 (12)

Ook dit verhaal gaat ver terug. De EP was er al in 1982. Het nummer Queen of the Reich hadden we op de radio gehoord en opgenomen. Toen ik The Warning kocht viel het in het begin wat tegen, omdat het minder stevig klonk. Maar het werd toch al snel een van mijn favoriete platen (ik had er nog maar een tiental). Ze zijn ook wel een wisselvallige band, waarvan ik verschillende albums zelfs niet heb (en wil hebben). Maar als ze op hun best zijn barst de muziek van kwaliteit, met een en al gevoeligheid in zang en gitaarpartijen.










Ook geplaatst door:
Casartelli(23)

Ja, Queensrÿche en productie, dat blijft toch een beetje een rare. Je luistert er op een gegeven moment doorheen, maar wat nou als hun klassieke albums, The Warning voorop, nou wat minder 'dun' geklonken hadden...?

Ik vind dat 'dunne' geluid inmiddels wel een meerwaarde. Het past bij het subtiele karakter van de muziek.