85. Andrew Hill

4,50 (4)

De muziek van Andrew Hill ken ik nog niet zo lang. Maar vooral Point of Departure was liefde op het eerste gehoor. Jazz waarbij niets gaat zoals je het zou kunnen verwachten, waarbij elke muzikant zich lijkt te vergissen van nummer, maar er uiteindelijk toch een geheel van maakt. Vergelijk het met op een terrasje zitten in de stad. Je gedachten springen van de ene naar de andere associatie (je denk aan hoe je je collega op het werk een uil noemde, en daardoor aan de uil die eens in je tuin zat, wat je eraan herinnnert dan je het gras nog moet afrijden,...), je hoort een zware vrachtwagen passeren terwijl je ziet dat ze eraan komen met je drankje en je ruikt de vieze sigarettenrook van iemand aan een ander tafeltje. Maar door het aangenaam brandende zonnetje op je rug zit je toch lekker te genieten van je vrije tijd. Al die verschillende indrukken komen moeiteloos samen in wat je 'ervaren' noemt. Het enige wat je moet doen is achterover leunen en alles ondergaan met een domme grijns die je niet van je gezicht krijgt.

Nepnieuws.

https://i.postimg.cc/QxW0xgQW/116856361-581499845830213-2584330780201986170-o-800x800.jpg

84. Jeff Buckley

5 (1)

Deze man heeft slechts een plaat nodig gehad om een legende te worden. Aan zijn passie, die Shakespeareaans aandoet, komt bloed te pas. En helaas ook een dramatische en te vroege dood.

It's never over. My kingdom for a kiss upon her shoulder
It's never over. All my riches for her smiles, when I've slept so soft against her
It's never over. All my blood for the sweetness of her laughter
It's never over. She is the tear that hangs inside my soul forever

83. PJ Harvey

4 (15)

Hoewel haar laatste albums me minder boeien, heb ik deze fantastische artiest toch in mijn lijst opgenomen, want ze had haar sporen al verdiend. Favoriete albums; het rauwe Rid of Me, het duistere To Bring You My Love en het wereldschokkende Let England Shake.










Ook geplaatst door:
Aerodynamic (67)

82. The Pointer Sisters

4,3 (17)

Deze zusjes krijgen weinig aandacht op MusicMeter, maar hun oudste werk is geweldig en origineel, waarbij soul, funk, R&B en soms wat oude jazz door elkaar gegooid worden met een heerlijke mix als resultaat. Hun latere werk bevat dan weer tal van grote hits (Fire, Slow Hand, So Excited...), die soms wat 'gedateerd' jaren 80 klinken, maar dat mag geen bezwaar zijn (alhoewel, volgens aERodynamIC: 'Hopeloos gedateerde jaren '80 pop-soul-r&b'). Je hoort ook hoeveel invloed ze hebben gehad. De percussie in het begin van Automatic doet denken aan Sign 'O' the Times. Van Halen heeft dan weer goed naar Jump (for My Love) geluisterd. Halfweg de 80s kwam de klad er wil in.

81. Noordkaap / Monza / Meuris

Rockmuziek, Nederlandstalige teksten. Door Noordkaap ging ik erin geloven.

Live gezien in hun beginjaren, waarbij de politie kwam melden dat de muziek stiller moest en Meuris daarop enkele onvriendelijke dingen over hen zei.
















Ook geplaatst door:
Vigil (52)

Ja grappig is dat. Ik vind heel veel r&b/soul uit de jaren '80 gedateerd en kan er niet heel goed naar luisteren, terwijl ik verder juist een enorme jaren '80 liefhebber ben en waar ik dan anderen hetzelfde zie schrijven, wat ik snap, maar er dan weer geen moeite mee heb.

Als we het dan toch over Prince hebben: deze cover ken je dan vast wel

Uiteraard. De overeenkomsten met de muziek van Prince (beginjaren) vind ik soms treffend, dus het verbaast me wel wat dat je hier niet mee uit de voeten kan.

Dat laatste valt nog wel mee. Maar echt raken doen ze me niet. Meer categorie 'oh ja uit mijn tijd' (wat dan deels de lading dekt).

Met de Nederlandstalige scene in België heb ik niks. Op deze site best populair. Terwijl ik met de meer arty kant uit België juist heel veel kan (dEUS en consorten); beter dan menig bandje uit Nederland zelf, maar daarvandaan hoor ik dan weer liever de Nederlandstalige muziek.

Ja, dat snap ik. Voor mij was het een leuke ontdekking bij het terug vinyl gaan kopen. Bijna alle lp's kon ik voor enkele euro's vinden. Hun vroege werk was echt een verrassing en hun hits die ik vroeger niks vond (al vond ik Fire altijd al wel goed) klonken nu verrassend goed. Goede zangeressen en muzikaal ook boeiend. Zoals die piano solo in So Excited.

Nog iets dat me was opgevallen, de Whoo Hoo uit Black Horse And The Cherry Tree van KT Tunstall lijkt zo uit Neutron Dance te zijn gehaald.

Jeff Buckley, ik had vroeger een vriendin die fan was, haar vriendinnen ook, maar ik kon nooit veel met zijn muziek, behalve In The Yard Of Blonde Girls, nog steeds een heel fijn nummer om zelf te spelen. Zijn geluid heeft iets waar ik op afknap, teveel dramatiek, zijn stem, ik weet het niet precies maar ik kan hem moeilijk aanhoren. Er is ook geen artiest waar ik zo veel moeite voor heb gedaan want de meeste mensen waar ik een klik mee heb wat betreft muzieksmaak vinden hem geweldig, ik heb dus altijd het gevoel dat ik iets mis en dat ooit eens het kwartje gaat vallen...

Veel moeite doen werkt eigenlijk nooit. Het al dan niet vallende kwartje volgt mysterieuze wetten. Het is zoals met die 3D boeken uit de jaren negentig. Teveel focus werkt niet. Pas als je je eraan overgeeft, vinden je ogen als vanzelf het dieptezicht. Zo werkt het ook met muziek. Vrijwillige blootstelling aan muziek die je niet goed vindt, gewoon op de achtergrond, zonder er veel op te letten, kan wonderen doen.

80. Megadeth

4,03 (15)

Live gezien.

Megadeth zal wel altijd vergeleken worden met Metallica en ik doe dat ook maar weer eens. Tussen hun beste albums zou ik niet kunnen kiezen, maar de gehele discografie in rekening genomen maakt Megadeth de winnaar. Beste albums, Peace Sells... en Rust in Peace. Het was in 1988 op Aardschokdag dat ik ze live zag. Mooie herinnering maar het volume van de muziek had best wat minder gemogen. Dat leek nog eens dubbel zo hard als bij de bands die voor hen kwamen.

Met de wellicht overbodige opmerking dat 'Fire' is geschreven door Bruce Springsteen en oorspronkelijk bedoeld was voor Elvis. Maar ja, The King overleed voordat The Boss zijn liedje voor hem kon laten horen.

Dat het voor Elvis geschreven was wist ik niet.

79. Iron Maiden

4,03 (31)

Al mijn favoriete bands lijken al te passeren en we zijn nog maar op 1/5. Dat het een belabberde manier van rangschikken is was al duidelijk met de toplijsten op MusicMeter. Nummer 1 van 1995 bijvoorbeeld: Merauder - Master Killer.

Met hun zeven eerste albums die van mij elk 5* krijgen is Iron Maiden echt een van mijn grootste favorieten. Hun debuut was het eerste echte heavy metal album dat we in huis hadden (met dank aan grote broer alweer). Het was even wennen voor mijn oren. Zoveel gitaargeweld was nog iets anders dan KISS. Ik had op de radio ook nog nooit muziek gehoord waarbij het zoveel om de muziek zelf ging. Die is even belangrijk als het nummer zelf. Zo leerde ik al snel deze andere manier van naar muziek luisteren.






















Ook geplaatst door:
Casartelli (35)

Hierbij nog even een shoutout naar Brunniepoo, bedankt voor je lijst en vooral voor de mooie verhalen erbij. Dit uiteraard niks ten nadele van Kronos die inmiddels ook uitermate lekker bezig is.

78. Led Zeppelin

4,05 (11)

In de jaren 80 hadden we The Song Remains the Same maar meer dan gewoon aardig vond ik die niet. In de jaren 90 ging ik wel hun studio albums op cd aanschaffen. Het zeer gevarieerde Physical Graffiti is mijn favoriet en Kashmir is mijn favoriete nummer. Ik vernoem ook nog even Robert Plant, want die heeft solo toch nog veel moois uitgebracht, zoals het bekende nummer Big Log. Maar het is het album Fate of Nations dat mij het meest aanspreekt.







Ook geplaatst door:
dazzler (84)
Shaky (51)

77. Rolling Stones

4,05 (31)

Nog zo'n statuut waar ik niks over kan zeggen dat niet iedereen al weet. Voor mij was het vooral radiomuziek toen ik tiener was. Maar dan wel de betere, want het was tenminste rock. Langzaam, door de jaren heen, ben ik ze steeds beter gaan vinden, om dan uiteindelijk maar ongeveer alles aan te schaffen (behalve de albums uit hun vroegste jaren). Hun beste nummers staan natuurlijk op verzamelaars maar het is toch leuker een album te draaien, want de hits kunnen een beetje afgezaagd klinken doordat ze al zo vaak op de radio te horen waren.

Ook geplaatst door:
dazzler (61)
aERodynamIC (81)

76. Miles Davis

4,06 (17)

Miles Davis was mijn eerste echte kennismaking met jazz. In de Free Record shop lag een afgeprijsde box met vijf studio albums waaronder Kind of Blue. Voor zo weinig geld kon dat geen miskoop zijn dacht ik. En inderdaad, deze muziek beviel mij meteen. Mijn muzieksmaak breidde zich in sneltempo uit in allerlei richtingen. Mooie tijd om aan terug te denken. Ik probeerde later ook wat albums uit de jaren 80. Die bevielen heel wat minder. Op zijn best vind ik 'm op Kind of Blue, zoals in So What. Je hoort deze woorden bijna klinken in het eenvoudige thema.




Ook geplaatst door:
Brunniepoo (13)
aERodynamIC (28)

75. Motorpsycho

4,06 (31)

Ook al ontdekt door een afgeprijsd album. Door de coole bandnaam had ik al langer het idee dat hun muziek wel iets voor mij kon zijn. Na Black Hole / Blank Canvas volgde al snel heel veel uit hun omvangrijke discografie. Kwaliteit moet boven kwantiteit gaan maar bij Motorpsycho kan het allebei tegelijk. Die hoeveelheid maakt het wel lastig keuzes te maken. Hun sterkste periode voor mij is die van Blissard, Angels and Daemons at Play en Trust Us. Maar dat vind bijna elke fan. De laatste jaren schiet hun muziek soms wat teveel door naar prog-geneuzel. Hun nieuwste album heb ik deze week in de brievenbus gekregen. Straks onderwerpen aan een eerste luisterbeurt

74. Paradise Lost

4,07 (15)

Die rauwe stem van Nick Holmes, de machtige gitaarpartijen en gothische bombast, die kruipt onder de huid. Eind jaren negentig gingen de new wave invloeden me teveel overheersen, maar vooral met In Requiem uit 2007 zetten ze zichzelf weer helemaal op de metal kaart.

73. Sarah Vaughan

4,07 (15)

Sarah Vaughan mag, als mijn favoriet van de 'female jazz singers', ook wat andere dames vertegenwoordigen, zoals Dinah Washington, Billie Holiday, Nancy Wilson... en ook wat minder bekende namen.

72. Supremes

4,07 (14)

Beetje vaker en hoger beoordeeld dan The Pointer Sisters, maar dat zou er nog aan mankeren. Toch bedroevend dat ze het met slechts 336 stemmen in totaal moeten doen terwijl ze zoveel fantastische hits hebben. En helemaal jammer dat hun laatste albums (zonder Diana Ross) zo genegeerd worden dat ze zelfs nooit een cd-release hebben gekregen.

71. Rush

4,08 (18)

Het is zeker niet dat ik de grootste fan/kenner van Rush ben, maar hoewel ze wat stijl betreft verschillende dingen hebben gedaan, kan ik die allemaal waarderen en kwalitatief is het altijd dik in orde. Al moet ik erbij zeggen Test for Echo en Vapor Trails nog niet gehoord te hebben.










Ook geplaatst door:
Casartelli (1)
Brunniepoo (24)
Vigil (25)

70. Nick Cave & The Bad Seeds

4,08 (18)

Het beste van Nick Cave hoort voor mij tot de beste muziek die ooit gemaakt is. Duister, dreigend, bezeten of aangrijpend. De weg die hij is ingeslagen na het overlijden van zijn zoon spreekt me dan weer niet aan.










Ook geplaatst door:
dazzler (82)
aERodynamIC (7)

69. Voivod

4,09 (11)

Voivod ken ik al van bij hun debuut midden jaren tachtig. Slecht vond ik het niet maar het voelde toch een beetje als een miskoop. De albums die daarop volgden waren beter. Maar de echte klik bleef uit. Heel veel jaren later zag ik Katorz uit 2006 in de uitverkoopbak liggen, waarover de consensus is dat het een van hun mindere plaatjes is. Het zat al verschillende jaren in mijn collectie toen ik het twee jaar geleden nog eens beluisterde en het opeens behoorlijk goed vond. Dus hoe goed moesten die andere albums dan niet zijn? Het kwartje was eindelijk gevallen. Er is maar één hokje waarin schijnbare uitersten als progressieve metal en punk samen passen en het heet Voivod.

68. Björk

4,10 (15)

Het was bij mijn broer thuis dat ik voor het eerst Human Behavior op de radio hoorde en ik was onmiddellijk verkocht. Zo snel als ik kon haalde ik haar debuut in huis en ik kijk nog steeds uit naar elk nieuw album. Haar laatste albums, met onder andere invloeden uit hedendaags klassieke muziek, zijn soms lastig maar toch altijd intrigerend genoeg om met aandacht te blijven luisteren vind ik.










Ook geplaatst door:
Brunniepoo (11)
aERodynamIC (91)

67. Deep Purple

4,11 (22)

Wat een band. Gaat ook weer ver terug, toen mijn broer de dubbel live lp Made in Japan van een vriend had gekregen. Dat was zo iemand die niks zorg draagde voor 'het zwarte goud'. Lp's uit de hoes op de grond laten slingeren enzovoort. De lp's stonden dus echt vol krassen. En zeker bij rustige passages ging het gekraak overheersen. Maar toch klonk Child in Time waanzinnig goed. Vermoedelijk was ik tien jaar of zo en dat gegil van Ian Gillan vond ik echt gestoord goed. Dat muziek ook zo kon zijn, was amper te bevatten. Ik vind bijna alles goed van de band. Ook met Glenn Hughes en David Coverdale zijn goeie platen gemaakt. Vandaag is de band wel uitgeblust. Infinite uit 2017 vond ik nog aardig maar voor wat daarna komt heb ik zelfs de moeite niet meer genomen ze op Spotify op te zoeken.










Ook geplaatst door:
dazzler (98)

66. Van Morrison

4,11 (32)

Een van de artiesten die ik in de jaren negentig ontdekte, toen ik me niet meer uitsluitend op metal richtte. Half de jaren negentig draaide ik zelfs bijna geen metal meer. En Van Morrison moet toen in mijn top 5 favoriete artiesten gestaan hebben. Best wel straf dat ik de eerste ben die Van Morrison hier vernoemd. De beste nummers zijn er teveel om hier te plaatsen. Ik moet wel zeggen, de albums na de corona crisis, toen hij zo raar ging doen (of nog raarder), zijn aan me voorbij gegaan. Gelukkig heb ik geen last van het dwangmatige volledigheidsvirus, waarbij je hele discografieën compleet moet hebben.