#68: The Stooges

https://i.guim.co.uk/img/media/ce137f7d4b55956478a427981d71aa1a8e57cfb1/0_0_5846_3508/master/5846.jpg?width=1200&height=1200&quality=85&auto=format&fit=crop&s=6609ed78186d8a837eeb7710f49d9570

Mijn gemiddelde: 3,63 (4)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Fun House
Favoriete nummer vandaag: Search and Destroy

Een beetje hetzelfde verhaal als bij Birthday Party: van de voorman solo ben ik niet per sé groot fan, deze band is meer dan Iggy Pop.

Het dor John Cale geproduceerde debuut zet de toon en bevat een handvol klassieke nummers, op opvolger Fun House werd de genialiteit bereikt, een monument van een plaat. Op Raw Power (productie: bowie) ging de mascara op en de glitterlaarzen aan, en werd de meest ranzige glamrock ooit gemaakt. Op basis van deze 3 platen mogen The Stooges in mijn top-100. The Weirdness negeer ik dan maar even en Ready To Die heb ik niet eens meer geluisterd. Wel kappen nu graag.

#67: Sleater-Kinney

https://media.npr.org/assets/img/2014/11/20/sleaterkinney-edf7659fcd167267c0a53ef6dbd603b04dbbe377.jpg?s=1100&c=50&f=jpeg

Mijn gemiddelde: 3,79 (12)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Dig Me Out
Favoriete nummer vandaag: Rollercoaster

Twee messcherpe ("nagels over het schoolbord") stemmen en gitaren (geen bas) en drums, daarmee brengt Sleater-Kinney haar feministische boodschap. En ook een hele hoop lol, wees niet bang. Tot en met hun titelloze plaat uit 2015 zijn alle platen de moeite waard. De laatste 3 albums is de boel opeens opgeglamd en is drummer Janet Weiss uit de band gezet (#doeslief), en lijkt de band wat op het verkeerde pad terechtgekomen.

Hilarisch en bijzonder creatief geschreven verhaal bij #69: U.S. Maple en als ik de mij onbekende muziek luister, dan klopt je verhaal tot op de laatste lettergreep. Geweldige tip, wederom dank!

Sleater-Kinney
Staat bij mij gemiddeld op 4.05 en heb daarvoor op alle albums met uitzondering van Path of Wellness gestemd.
Zouden dus bij mij veel hoger staan net als The Stooges

- herman
- LucM
- Barney Rubble
- Dim
- MarkS73
- wendyvortex
- Johan de Witt

Nou hup, schrijf je in!

No Cities to Love heeft toch gewoon een titel?

Ik heb Sleater-Kinney rond die tijd ook een keertje live gezien, dat was zeer de moeite waard! Daarna heb ik ze ook wat minder intensief gevolgd.

Klopt, geen idee hoe ik daar op kwam. Maar in elk geval, No Cities to Love is de laatste plaat die ik volovertuigend vind.

Die plaat erna vond ik inderdaad een stuk minder en de laatste twee heb ik niet eens beluisterd.

Om te oordelen hoe de goed albums van Sleater-Kinney zijn moet ik toch altijd op de beoordeling van Slowgaze wachten om helemaal zeker te zijn.

#66: The Jon Spencer Blues Explosion

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhQuFaPlpIE6j5P9vE-KgcQ8BdD6fxcr6qT-6SZptisGGtCWwiJpn5QXyTVDOodinCsTz8U-xkSy8tMprIrw5HiU8RTz26PPYVVOaooQi-4v4f1FqE_8_EzUH5zTfMjPKyyFMBYKeerEjk/s1600/The+Jon+Spencer+Blues+Explosion+el-rey.jpg

Mijn gemiddelde: 3,78 (9)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ja
Favoriete plaat: Orange
Favoriete nummer vandaag: Right Place, Wrong Time



Garagerocktrio maakt noisebluespunk waarin geleidelijk ook invloeden uit country, soul, hip-hop, funk en blaxploitation sluipen. Al hun platen zijn meer dan vermakelijk met als toppers Orange en Acme-plus, waarop ze ook worden geremixed door allerlei hip mixgespuis en het staat ze nog goed ook! Geniale liveband met de theremin als middelpunt/showstopper.

Weer een mooie, Orange is sterk maar ik vind die andere " Now I Got Worry " nog beter.

Ik ook.

#65: Will Oldham
https://encrypted-tbn3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSfvFwo3NS8WqPyKS6u8v33WhobPlD3XEsqtS8fuG9s5DMVn3Ff5ymd2wRup8ZzOsh5pzntPLLLBGi62sYV8J04Xw
Mijn gemiddelde: 3,68 (25)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ja
Favoriete plaat: Viva Last Blues (Palace Music)
Favoriete nummer vandaag: I Will Be Born Again (Bonnie 'Prince' Billy)

Één van de meest productieve muzikanten van deze tijd, zowel als solo-artiest als met samenwerkingen. Wie had dat in de Palace Brothers-tijd kunnen denken? Ik in elk geval niet, de persoon achter de muziek leek zo kwetsbaar dat een zuchtje wind hem zou doen omvallen. Die vroege platen zijn wel de enige die ik nog draai, maar elke nieuwe plaat luister ik trouw en er staan altijd wel weer een paar pareltjes op. Vanaf I See a Darkness werd meneer opeens alom gerespecteerd met mensen als Johnny Cash die het coverden. Een grotere erkenning kan je als muzikant moeilijk krijgen, denk ik. Anno 2025 zit Will naar eigen zeggen supergoed in zijn vel, waarmee causaal is aangetoond dat hoe slechter het gaat met de wereld, hoe beter het gaat met Will Palace Bonnie Oldham Superwolf Billie.

#64: Nick Sakes
https://i1.sndcdn.com/avatars-000035195977-teql84-t240x240.jpg
Mijn gemiddelde: 3,88 (9)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Face Of Collapse (Dazzling Killmen)
Favoriete nummer vandaag: Pee Dio (Colossamite)

Nick Sakes is de voorman van een aantal noiserockbands (Dazzling Killmen, Colossamite, Xaddax, Sicbay) in de moeilijkste hoek: technisch onderlegd, ontoegankelijk, duister en abstract. Meefluitbare melodiën ga je bij deze meneer niet vinden. Uitdagende afreageermuziek voor bij de afwas wel.

Ook een bijzonder sterke liveartiest, heb ik onlangs zelf mee mogen maken. Was echt waanzinnig goed, dit was de setlist:

Bonnie “Prince” Billy Concert Setlist at DEPART, Kortrijk on May 15, 2025 | setlist.fm

#63: Stereolab
https://cdn.shopify.com/s/files/1/0450/3165/3527/files/Stereolab_2_1024x1024.jpg?v=1600678434

Mijn gemiddelde: 3,67 (21)
Land van oorsprong: Verenigd Koninkrijk
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Transient Random-Noise Bursts with Announcements
Favoriete nummer vandaag: Melodie Is a Wound

Bij de vorige week uitgekomen plaat Instant Holograms on Metal Film is een soort non-discussie gaande over of Stereolab een suffe band is: natuurlijk is Stereolab een suffe band, dat is onderdeel van het concept. Maar het leuke van deze suffe band is dat ze knisperfrisse melodietjes maken met invloeden uit kraut, bossanova, jazz en deze voorzien van (radicaal-linkse) politieke en filosofische teksten. Dat moet ik Oasis (de in bovengenoemde non-dicussie aangedragen als voorbeeld voor niet-suf ) nog zien doen.
De eerste periode, zo tot en met Emperor Tomato Ketchup, is briljant. Daarna werd het soms wel wat dreutelig, maar is het nog steeds fijn kersenplukken. Van de vorige week verschenen comeback ben ik redelijk gecharmeerd!

Leuk dat hij Palace-covers doet
De laatste keer dat ik hem live zag is zo 15 jaar geleden. En dat was ook heel erg goed!

#62: Don Caballero
https://fastly-s3.allmusic.com/artist/mn0000796811/400/fhzUnlhz5wsUlCYwGbXm8h_TZlp6n_cq-Emr2zx15tU=.jpg

Mijn gemiddelde: 3,57 (7)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Don Caballero - What Burns Never Returns
Favoriete nummer vandaag: Peter Criss Jazz


Instrumentale band die draait om de capriolen van drummer Damon Che, maar ook gitarist Ian Williams (later Battles) in de gelederen had. De eerste vier platen (in de oorspronkelijke bezetting) zijn stuk voor stuk hypernerveus en retespannend. Met een beetje goede wil zou je dit vroege postrock kunnen noemen maar daar is het eigenlijk te druk voor. Improv, math, noise, jazz, wereld, het zit er allemaal in min of meerdere mate in. De laatste twee platen zijn met andere bezetting (alleen Damon Che is nog over uit de begindagen) en zijn best beluisterbaar maar ook minder bijzonder.

Bijzonder bandje dat is zeker, je moet wel geduldig of avontuurlijke oren hebben als je hier aan begint.
Ik heb enkel maar het 2e album gehoord.

Dat is wel de lastigste, want "extreemste". De opvolger is rustiger (en mijn favoriet), die daarna melodieuzer.

Ik kon eigenlijk vooral bij die 10 minuten nummers mijn aandacht er niet altijd bijhouden ( 2 luisterbeurten).

Op de opvolger staat ook maar één zo'n nummer

#61: Polvo

https://dispatch-public.s3.amazonaws.com/6bc8684cd8c307aa54b2c370513a697f79725b03_e8935e89b78f831609f7c6462d8241719f386a0e_medium_jpg

Mijn gemiddelde: 3,89 (9)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ja
Favoriete plaat: Exploded Drawing
Favoriete nummer vandaag: Thermal treasure

Trendsettende gitaarband rond voorman Ash Bowie die de gitaarstijl van Modest Mouse heeft uitgevonden. De hoes van hun beste plaat Exploded Drawing visualiseert goed de muziek: Mooie fragmenten die alle kanten uitvliegen, maar toch bij elkaar passen. Ze hebben geen slechte plaat gemaakt, en deze band lukte het om na een reunie twee platen te maken die tot hun beste werk horen.

Ik moest inderdaad bij het laatste nummer aan Float On denken, maar dan door de drums.

#60: Chat Pile

https://f4.bcbits.com/img/0029764939_0

Mijn gemiddelde: 4,08 (6)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: laatst nog
Favoriete plaat: God's Country
Favoriete nummer vandaag: Grimace_Smoking_Weed.Jpeg

Mijn favoriete band van de laatste paar jaar. Twee studioplaten, twee EP's en een liveplaat rechtvaardigen deze positie en als ze zo doorgaan staan ze over een paar jaar weer wat hoger.

#59: Nico

https://theplayground.co.uk/wp-content/uploads/2016/11/a3459406478_10.jpg-1200%C3%971200-1-1.png

Mijn gemiddelde: 3,79 (7)
Land van oorsprong: Duitsland
Live gezien: nee
Favoriete plaat: The End
Favoriete nummer vandaag: The Falconer

Na The Velvet Undergroud & Nico scheidden de wegen van VU en Christa Päffgen (Nico). Nog in hetzelfde jaar bracht ze Chelsea Girl uit, een erg mooie plaat waarop toch nog een deel van het materiaal is geschreven Door Reed, Cale en Morrison (maar ook Jackson Browne bijvoorbeeld). Dit was gelijk haar enige toegankelijke plaat. Hierna keek ze in de spiegel en zag niks anders dan een afgrond, waarvan de bodem moest worden opgezocht. De muziek maakte een ommezwaai: niks lieflijks meer, met een traporgel en een doorrookte stem als voornaamste ingrediënten kwamen haar avantgardistische Duitse roots tevoorschijn. Duistere, stemmige, vaak ontoegankelijk muziek werd het met een Nico die zichzelf en velen die met haar optrokken de vernieling inhielp met drugs tot het in 1988 over was

#58: Bohren & Der Club of Gore

https://www.supersonicfestival.com/wp-content/uploads/2012/04/bohren_web.jpg

Mijn gemiddelde: 3,79 (7)
Land van oorsprong: Duitsland
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Sunset Mission
Favoriete nummer vandaag: Total Falsch

We blijven in Germanië: de darkjazz van Bohren & de gore club klinkt alsof ze in de Black Lodge een masterclass hebben gekregen van Badalamenti: ontzettend duister (ook al komt er in de songtitels soms subtiele humor), rokerig en schwul.

Bohren

#57: Hallo Venray

https://kroepoekfabriek.nl/wp-content/uploads/2022/11/Hallo-Venray-breed.jpg

Mijn gemiddelde: 3,95 (10)
Land van oorsprong: Nederland
Live gezien: ja
Favoriete plaat: The More I Laugh, the Hornier Due Gets!
Favoriete nummer vandaag: Travelling

Mijn 1-na-favoriete Nederlandse band (de ander komt dus nog). Waren ooit best wel groot tot op Pinkpop an toe, en terecht want de platen uit die succesperiode (zo t/m a Million Planes to Fly) zijn sterk. Maar toen gebeurde er iets grappigs: er vonden bezettingswisselingen plaats, de grote podia verdwenen uit het zicht en dus ook de druk van het "moeten" verdween. Alsof de band bevrijd was werd aan een tweede leven begonnen. En dat is wat mij betreft meer dan geslaagd: de platen werden onconventioneler en spannender, en omdat het niveau van de liedjes gelijkbleef ook beter. Van noisy garagerock tot een Prince-cover, alles lijkt tegenwoordig te kunnen zonder geforceerd te klinken. Chapeau!