The Beautiful South Zoete muziek gecombineerd met gemene teksten (de grootste hit is daar een goed voorbeeld van).

Het leuke is dat de andere afsplitsing van The Housemartins alfabetisch erg dichtbij zit: Beats International.

Chris Isaac hou ik ook van, maar Blue Hotel vind ik wel de minste van de bekendste nummers. En van Living Colour is Solace of You mijn favoriet.

https://www.jazzwise.com/media/74117/garbarek-j-2.jpg?anchor=center&mode=crop&width=960&height=640&rnd=132055171790000000
83. Jan Garbarek

Beste album: Magico - Carta de Amor (2012) (Jan Garbarek / Egberto Gismonti / Charlie Haden)
Instap album advies: Officium (1993)
Beste nummer: Parce Mihi Domine
Enorm zwak voor: Numinor (Keith Jarrett / Jan Garbarek)
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Deze fraaie notering van de Noorse saxofonist is ook gelijk een ode aan het magistrale ECM label. Dit label staat bekend om zijn samenwerkingen binnen de lichte jazz, modern klassiek en world music en toeteraar Garbarek wordt veel ingezet. Hij speelt mee op tientallen albums maar niet heel veel dragen enkel zijn naam. Hij is vaak onderdeel van een trio of kwartet met o.a. mensen als Ravi Shankar, John Abercrombie, Charlie Haden, Keith Jarrett en Pat Metheny. Hoe ik nou precies bij hem gekomen ben weet ik eigenlijk niet. Ik denk via een tip om het hoogwaardige ECM label in de gaten te houden en dat hij toen op de keuze van de dag "toevallig" meespeelde. Sindsdien let ik er wel en heb ik inmiddels een flinke stapel ECM releases met op de meeste ook de prachtige klanken van Jan Garbarek.

https://i2-prod.dailyrecord.co.uk/incoming/article13991429.ece/ALTERNATES/s615b/0_Vienna-by-Ultravox-named-top-80s-hit.jpg
82. Midge Ure / Visage

Beste album: Fragile (2014) / Visage (1980)
Instap album advies: Midge Ure & Ultravox - If I Was (1993)
Beste nummer: Fade to Grey
Enorm zwak voor: Answers to Nothing
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Een duo notering op 82 rond de vriendelijke Schot Midge Ure. De man die met zijn werk bij Slik, Ultravox, Band Aid/Live Aid, Thin Lizzy, Visage en solo zijn sporen meer dan verdiend heeft. Vrijwel al zijn muziek past precies in mijn straatje al moet ik wel zeggen dat zijn solowerk ook wel eens wat minder interessant werk heeft opgeleverd. De instaptip was denk ik na het Vienna album mijn 2de Ure aankoop. Een zeer prettig overzicht met van alles wat maar toch klinkt het als een geheel. Je gaat van If I Was naar Do They Know It's Christmas? en van Fade to Grey tot Dancing with Tears in My Eyes. Maar met enkel zijn naam noemen doe je Steve Strange toch wel wat te kort dus vandaar de duo notering. Ze hebben een paar prima albums met erg sterke singles met daarvan weer waanzinnige 12" versies.

https://pbs.twimg.com/media/Ey4s2i0WUAI1G1t.jpg
81. Sophie B. Hawkins

Beste album: Timbre (1999)
Instap album advies: Tongues and Tails (1992)
Beste nummer: Lose Your Way
Enorm zwak voor: Right Beside You
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Dankzij de prachtige jaren 90 hits Right Beside You en Damn I Wish I Was Your Lover kwam deze Amerikaanse dame op mijn netvlies om daar niet meer vanaf te komen. Op een of andere manier is ze nooit echt doorgebroken, wellicht dat haar uitgesproken politieke boodschap daar debet aan is. Haar visie op de (Amerikaanse) maatschappij is er niet eentje die in heel Amerika groots gedeeld wordt zal ik maar zeggen. Maar goed het gaat om de muziek en die is erg goed. Toen en nu nog steeds aangezien het in 2023 uitgekomen album Free Myself tot de betere albums van dat jaar behoorde.

https://i0.wp.com/essentiallypop.com/epop/wp-content/uploads/2018/07/flock-feat-2.jpg?fit=793%2C291&ssl=1
80. A Flock of Seagulls

Beste album: A Flock of Seagulls (1982)
Instap album advies: The Best Of (1986)
Beste nummer: Wishing (If I Had a Photograph of You)
Enorm zwak voor: Messages
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Als dit het beste haar vanuit de 80's topic had geheten dan hadden de Flocks gewonnen maar nu moeten ze het doen met nog steeds een keurige 80ste plek. Iets uit mijn geliefde 80's op 80 uiteraard!

Ik weet het nog goed... In 1992 kocht ik voor 34,99 (gulden) bij de Free Record Shop in Maassluis de fabeltastische twee cd verzamelaar Pop & Wave vol. 2 en die heb ik zo vaak opgezet, echt niet normaal. Het kan niet anders dan dat dit mijn meest gedraaide verzamel cd moet zijn. Naast overbekende hits stonden er voor mij ook de nodige nummers op die ik daarvoor niet of nauwelijks kon zoals Somewhere in My Heart, The Great Commandment, Catch Me I'm Falling en Wishing (If I Had a Photograph of You). Die laatste was dus mijn kennismaking met die band met die aparte naam en rare haar. Niet snel daarna kwam The Best Of in huis en de LP van Listen. Toen heeft het best een tijdje geduurd voordat ik de rest in de kast kreeg incl het fantastische debuut uit 1982. Inmiddels tig Flock draaibeurten verder moet ik eerlijk toegeven dat nummers als Nightmares en Space Age Love Song eigenlijk beter zijn dan Wishing maar ja die herinnering heh.
Pop & Wave Vol. 2 (1992) - MusicMeter.nl

Sophie B Hawkins ga ik eens wat meer van proberen. Dat lijkt mij wel wat. Bedankt voor de tip.

Midge Ure ken ik niet, maar als hij van Ultravox is, heb ik waarschijnlijk weinig weinig interesse. Zelfde geldt voor Flock of Seagulls denk ik. Maar wie weet, soms heb ik een erg 'wave'-bui.

Garbarek en ECM zijn vooral in de jaren 70 erg sterk. Modernere platen op ECM hebben niet altijd mijn interesse. Matthias Eick vind ik de gaafste moderne ECM-artiest. Soms is ECM-muziek wel wat té comfortabel.

Nooit geweten dat Midge Ure nog in Visage heeft gezeten

Jazeker hij is er zelfs de oprichter van, daarna is hij samen met Billy Currie naar Ultravox overgestapt toen John Foxx vertrok. Samen met Billy Currie heeft hij ook Fade to Grey geschreven. Hij zat in Visage van 1978 tot 1982 (de 1ste twee albums).

Ik weet echt heel veel van de jaren '80 en deze bandjes zijn natuurlijk favorietjes, heb van allemaal wel wat in de kast staan, maar dit heb ik gek genoeg nooit geweten.

Midge Ure is inderdaad een klasblak; al was het maar voor zijn werk bij Ultravox. Zijn cover van The Man Who Sold The World vind ik ook uiterst tof.

Met Natalie Merchant en The Beautiful South komen er opnieuw artiesten voorbij waarvan ik denk: toch eens wat meer van luisteren (van Merchant heb ik dat inmiddels gedaan en dat was erg aangenaam).

Keep up the good work vigil!

Speel anders Visages The Dancer en Ultravox' Astradyne eens back-to-back

Ik ga er trouwens maar van uit dat die laatste nog een eigen entry krijgt (zie voor mijn eigen lijst straks ook al wat van die samenvoegingen die juist wel of juist niet plaats gaan vinden)

https://i0.wp.com/musicaficionado.blog/wp-content/uploads/2020/03/King-Crimson-1982.jpg?resize=720%2C722&ssl=1
79. King Crimson / Adrian Belew

Beste album: Red (1974)
Instap album advies: In the Court of the Crimson King (1969)
Beste nummer: 21st Century Schizoid Man
Enorm zwak voor: Thela Hun Ginjeet
Live gezien?: nope / yep
Eric's lijst: -

Ik vond dat Belew wel een naamsvermelding verdiende, hij was er toch grotendeels verantwoordelijk voor dat King Crimson in de jaren 80 een andere veel hippere en zeer succesvolle koers ging varen. Bovendien heeft hij een aantal zeer sterke platen uitgebracht onder zijn eigen naam en wist ook eigenwijze buitenbeentjes als Byrne en Bowie te bedienen en te inspireren.

King Crimson, van alle markten thuis zou je zeggen. Tenminste makkelijk in het gehoor liggende muziek was nooit zo hun ding. Veel mensen adoreren Fripp en al de muzikanten die in KC hebben gezeten en minstens zoveel krijgt overal uitslag zodra ze een hyperactief Crimson riedeltje te horen krijgen. Iets met love it of hate it zeg maar. Ik behoor dan zeker wel tot het love kamp al ben ik zeker geen kritiekloze fan (dat is sowieso al niet mijn ding). Ze hebben best wel de nodige meuk gemaakt maar daar stond altijd wel weer iets geniaals tegenover. Het blijft een interessante band net zoals de brommende en grommende Fripp een interessante persoonlijkheid is welke enkel door Toyah onder controle gehouden kan worden.

Ja, Thela Hun Ginjeet (Heat in the Jungle) vind ik ook geweldig. Misschien ook wel hun beste song.

https://imageio.forbes.com/specials-images/imageserve/650b66fc77f5bb94406f3ff9/Pearl-Jam-Performs-At-Fenway-Park/960x0.jpg?format=jpg&width=960
78. Pearl Jam

Beste album: Ten (1991)
Instap album advies: Ten (1991)
Beste nummer: Once
Enorm zwak voor: Unthought Known
Live gezien?: nope
Eric's lijst: op 24

Een echte grungeman ben ik nooit geweest. Alice in Chains vond ik wel goed maar verder was het eigenlijk enkel Pearl Jam wat echt indruk maakte en dan met name het debuut Ten. Dat begon eigenlijk helemaal niet zo lekker want Alive vond ik eigenlijk maar een overtrokken zeurderig rockliedje en dan is de eerste indruk negatief. Het waren de andere hits Even Flow en Jeremy die wel indruk maakte en daardoor kwam het debuut toch redelijk snel in huis. Het openingsnummer maakte op mij de meeste indruk en dat doet het nog steeds al is er wel de nodige concurrentie. Qua Alive is het wel beter gegaan maar nog steeds vind ik dat het minste nummer van het album.

Ook latere albums vonden tot tevredenheid mijn cd-speler. Wat je ook van hem vindt Eddepet is een ijzersterke zanger. Ik hoop dat ze nog eens proberen een soort van energieke jonge hondenplaat maken, dat zou wel tof zijn.

https://i.scdn.co/image/ab6761610000e5eb74c3a6c9954d39580806cae9
77. The Call

Beste album: Reconciled (1986)
Instap album advies: Reconciled (1986)
Beste nummer: I Still Believe
Enorm zwak voor: Memory
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Had iemand het net over een sterke zanger?

In ieder geval is Michael Been een van mijn meest favoriete zangers ooit. Helaas heeft hij niet zo oud mogen worden, slechts zestig jaar. Hij overleed in het Belgische Hasselt waar hij aanwezig was op Pukkelpop als geluidstechnicus van Black Rebel Motorcycle Club, de band van zijn zoon. Verder kan je het bij The Call eigenlijk maar over 1 nummer hebben en dat is natuurlijk I Still Believe (Great Design). Wat een song is dat zeg! Wat een kracht, wat een opbouw, wat een refrein, wat een gevoel, wate een energie, wat een melodieën en wat een stem, wat een stem!

Ook nooit een liefhebber geweest van grunge. Ik ken het ook alleen via anderen. 'Alive' speelde ik met The Pocketbunnies en daar zitten nog best ingewikkelde drumstukken in. Verder nummers moeten spelen van Alice in Chains, Stone Temple Pilots, Life of Agony en Foo Fighters.

Grunge is mij verder te slepend en somber. Maar slecht vind ik het eigenlijk nooit echt. Toch nog een jaar of twee in een grungeband gespeeld. Hoe raar dingen toch kunnen lopen.

Ik vond Black geloof ik een sterk Pearl Jam-nummer.

https://pbs.twimg.com/media/BuNIXeJCYAEbDqr.jpg
76. Tangerine Dream / Klaus Schulze

Beste album: Stratosfear (1976) / X (1978)
Instap album advies: The Virgin Years: 1974-1978 (2011)
Beste nummer: Stratosfear
Enorm zwak voor: Song of the Whale Part One: From Dawn
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Er zijn maar weinig artiesten waar ik zoveel cd's van heb als van TD en al helemaal als je daar Klaus zijn werk bij op zou tellen. Er zijn ook maar weinig artiesten die zo'n indrukwekkende discografie hebben als TD. Zowel kwantitatief als mede kwalitatief. Ook hier zitten misbaksels tussen hoor maar dat hou je ook niet tegen met 296 releases (enkel TD!) op dit moment als ik MuMe af moet gaan. Dan hoor je ook wel eens zo ongeveer het zelfde, ken ik die sequencer niet ergens van?, maar als die stukjes erg goed zijn maakt dat ook niet zo veel uit. Beter goed van jezelf gejat dan iets matigs van een ander.

Het begon voor mij allemaal met deze verzamelaar: Tangerine Dream - Tangerine Dream (1999) - MusicMeter.nl . Een disky verzamelaar notabene en ook nog eens gekocht bij de FRS, al heb ik zelf het idee dat het wel voor 1999 was maar goed dat maakt verder niet zo veel uit. Vele cd's zouden dus volgen, veelal midprice en budget maar al met al een flinke bak met geld richting Duitsland. Ach wat maakt het ook uit; lavalamp aan en een joint in je muil en gaan met die banaan, jemig de pemig!

Van Tangerine Dream heb ik eigenlijk alleen Force Majeure altijd erg gaaf gevonden. Ik vond het een beetje spacerock-achtig, met drums, gitaar en synthesizers. Helemaal mijn kopje thee. Toen ik meer ging proberen merkte ik dat niet alles van de band mij aanstond. Misschien ben ik niet echt een fervent synthesizer-muziek-liefhebber. Maar Force Majeur blijf ik nog gaaf vinden. Misschien binnenkort maar weer eens opzetten.

Ik snap dat je Schulze in één adem meenoemt. Ook een pionier en belangrijk voor de ontwikkeling van electronische muziek. Ik vond de Dalíesque hoezen altijd erg intrigerend en volgens mij heb ik Timewind ergens boven in de kast. Maar ik heb nooit echt een klik gehad met zijn muziek.

Stond op 7 in mijn top 100. Voor mij één van de fijnste nummers ooit.

Zo jammer dat dit bij een rasartiest als Meat Loaf nogal eens wordt aangegeven. Die gast had veel in zijn mars en hij heeft samen met Jim Steinman een aantal topalbums afgeleverd.

https://i0.wp.com/haagsallerlei.nl/wp-content/uploads/Kimwilde3.jpg?resize=450%2C300
75. Kim Wilde

Beste album: Here Come the Aliens (2018)
Instap album advies: The Singles Collection 1981-1993 (1993)
Beste nummer: Chequered Love
Enorm zwak voor: Stone
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Goed dat Poeha van de partij is want dit is een van zijn lievelingetjes

Ik en Kimmie, Kimmie en ik.

Uiteraard kon ik wel wat hitjes van haar maar het echte kwartje viel toen mijn broer de cd-single (3" met adapter!) van Never Trust a Stranger kocht, dat was fantastisch. Nog iets beter dan You Came en de remix die er op stond was helemaal top! Mijn 1ste aankoop was de Singles Collection uit 1993 met alle hits achter elkaar en dat waren er veel en wat waren ze goed! Ik heb Kim twee keer live gezien, zoals misschien wel bekend is ze niet de beste live zangeres ooit maar haar enthousiasme en uitstraling doet een hoop. Was niet iedereen ooit wel een keer verliefd op one of the boys Kim Wilde? Die keer in Paradiso begon ze eerst over dat stroopwaffels (ja zo sprak ze het uit) zo lekker waren om daarna plat op haar schattige bek te gaan. Nou ja ze kon er gelukkig zelf enorm om lachen.

Stone en Never Trust a Stranger en Kimmie

https://www.nrgm.fi/wp-content/uploads/2012/10/Sparks-700x498.jpg
74. Sparks

Beste album: Gratuitous Sax & Senseless Violins (1994)
Instap album advies: Kimono My House (1974)
Beste nummer: When Do I Get to Sing "My Way"
Enorm zwak voor: Here in Heaven
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Noem het een rariteitenkabinet, noem het geniale gekken of noem ze gewoon broers. In ieder geval is Sparks niet voor 1 gat dan 1 muziekgenre te vangen. Probeer er maar eens een labeltje op te plakken, gaat niet lukken. Ik leerde ze in ieder geval echt kennen in 1993 door de singles met de prachtige titels (When I Kiss You) I Hear Charlie Parker Playing en When Do I Get to Sing "My Way" welke hits werden in Engeland en die hitlijst volgde ik destijds op de voet. In die periode gingen de broers Mael een beetje de Pet Shop Boys kant op en dat beviel me natuurlijk wel. Het zijn geen muzikale allemansvrienden maar in mijn pulletje vallen ze over het algemeen wel.

https://www.stereophile.com/images/styles/600_wide/public/96kinks.promo_.jpg
73. The Kinks

Beste album: Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire) (1969)
Instap album advies: Are the Village Green Preservation Society (1968)
Beste nummer: Days
Enorm zwak voor: Don't Forget to Dance
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Op 73 staan The Kinks, een band die tegenwoordig enorm onderschat wordt. In de jaren zestig zeker (nog) niet, toen stonden ze dicht bij The Stones en The Beatles qua populariteit en aantal hits maar een terugval in de loop van de jaren zeventig en jaren tachtig heeft ze geen goed gedaan. Tegenwoordig hoor je eigenlijk maar weinig over deze toch gewoon legendarische groep. Van de grote namen uit de jaren zestig was dit toch wel de meest Britse en dat brak ze wellicht op. Onder muzikanten werden ze enorm gewaardeerd, niet enkel qua muziek maar zeer zeker ook de fijne teksten over vooral het leven in Engeland. Het is niet voor niets dat de 80's mod revival met The Jam en de 90's Britpop van met name Blur grotendeels teruggrijpt naar The Kinks.

Wellicht dat deze 73ste plek ze nog iets van aandacht geeft, het zou in ieder geval verdiend zijn

Het is dat ik toevallig op de verkeerde knop drukte en dit topic opeens bovenaan in mijn scherm verscheen anders had ik dit feestje van herkenning misgelopen... Hoewel, herkenning... Behalve onze gemeenschappelijke nr. 1 weet ik inmiddels dat onze smaken alles behalve dezelfde zijn. Van de gepasseerde 27 artiesten kan ik slechts een handje vol wel waarderen. Ik verwacht nog wel in het vervolg het een en ander dat ook in mijn lijst zeker niet zal ontbreken maar over het algemeen toch weinig overeenkomsten.
Erg interresant wel, ook van aERodynamIC trouwens, goed idee ook! Een top 100 artiesten lijkt me wel makkelijker dan een top 100 nummers, ik denk dat ik dit wel ook kan. Eens kijken wanneer ik tijd heb... Succes verder, ik blijf volgen!

Ik ben het helemaal met je eens, hoor, vandaar dat hij ook in mijn top 100 zal voorkomen. Zelfs op 'mindere' albums als Bad Attitude en Couldn't have said it better valt voor mij nog veel te genieten. Misschien had ik het anders moeten formuleren, maar ik merk zowel hier op MuMe als in mijn eigen vriendenkring dat er altijd een beetje honend gereageerd wordtop Meat Loaf. Maar als vigil Kim Wilde in zijn Top 100 meeneemt (vind ik ook een prima artieste overigens), dan kan Meat Loaf ook wel, denk ik. Ik kom er op terug, op zo'n Top 100-lijstje. Eerst maar eens nadenken over de samenstelling.

Verder is dit gewoon een leuke, interessante lijst die alle kanten op gaat. Met Pearl Jam heb ik weinig. King Crimson vind ik soms briljant en soms stomvervelend. Van Tangerine Dream heb ik wel een stuk of tien albums (vooral uit de Virgin-periode), maar hun oeuvre is me veel te wijdlopig om te kunnen overzien. Grappig dat ook bij mij die Disky-CD de instapper was, en ook ik denk dat dat eerder was dan 1999. Zou dat niet gewoon een tikfout zijn geweest op de achterkant van het doosje?

Sparks en The Call vind ik allebei geweldig. Ik ben van een leeftijd dat ik meteen overrompeld was door het singlesucces van This town (1974), respectievelijk I still believe (1986). Kim, Sophie, Midge en The Kinks mogen ook op mijn sympatie rekenen, al betwijfel ik of ze mijn top 100 zouden halen. Kanttekening: de nummers van The Kinks die ik ken (en dat zijn er heel wat) vind ik stuk voor stuk goed tot uitstekend. Ik heb meerdere verzamelaars in de kast staan, maar heb me eigenlijk nooit verdiept in hun reguliere albums. Ik vind nog altijd dat ik die schade zou moeten inhalen, maar ja, er is zóveel muziek om te beluisteren...

Leerde ze ook kennen door My way, heb daar 2 cd maxi's van die kort op elkaar volgden, toen wist ik ook niet dat ze al heel veel jaren bezig waren. Die zul jij ook wel beide hebben

Een niet erg populair standpunt, maar ik vind de Rolling Stones echt heel weinig aan. En the BEatles vind ik wel aardig maar snap nooit zo goed wat hen nou zo ontzettend bijzonder maakt. Tja, de vocale harmoniëen, maar daar zijn meer bands van die dat doen. Songmatig blijven the Beatles soms wat achter. Ik vind veel van hun songs erg simpel en basaal. The Stones zijn wat steviger en losser, maar die zang vind ik niet goed, ook de muzikanten in de band vind ik wat middelmatig.

The Kings daarentegen vind ik waanzinnig. Ook vocale harmonieen, echt heel erg sterke songs, fijn gitaarwerk en een rauw randje, en bovendien goed muzikantschap. Ze konden niet op tegen de geweldenaars van de jaren 70 hardrockgroepen als Led Zeppelin, Humble Pie en Deep Purple, maar dat is ook gewoon een heel ander genre. Met britpop zelf heb ik nooit wat gehad, maar The Kinks vind ik gewoon erg goed, en draai ik eigenlijk te weinig.

Mijn notificatiemeldingen gaan in de dubbele cijfers, dank u allen

En nee, helaas geen Meat Loaf. Ik behoor tot de afzeikgroep mijn broer had/heeft de meeste albums van hem wel dus ik ken het maar loop er niet warm voor.