Pink Floyd heb ik altijd zijdelings wel okay gevonden en dan met name Wish You Were Here en Animals. De film The Wall begreep ik maar weinig van en vond ik eerlijk gezegd ook niet veel aan. Een goede band, maar ik ben geen fan.

New Order, kan ik mij van herinneren dat ik al heel vroeg in mijn leven erg onder de indruk was het nummer en bijbehorende muziekvideo van True Faith. Verder heb ik mij nooit verdiept in de band. Dus ik kan er op dat nummer na, niets zinnigs over zeggen.

Ray Wilson ken ik maar van 1 liedje, van Roses van RPWL. Ik zette het zojuist nog eens op, en ik merk dat ik geen RPWL-liefhebber meer ben. Maar ik snap wel waarom ik er zo'n 10 jaar geleden best warm voor liep. Erg melancholische en atmosferische muziek. Maar het gaat niet op RPWL, maar om Ray Wilson. Omdat ik maar 1 liedje ken, kan ik ook over hem verder niets zinnigs zeggen.

Zo vatte ik dat ook niet op. Maar ik verbaas me meer over het feit dat jij geen band hebt kunnen opbouwen met meer recentere artiesten. Zoals gezegd gaan vigil en ik daar denk ik anders mee om.

Ik snap dazzler wel hoor. Ik heb maar een klein handjevol artiesten van na 2000 waar ik een band mee heb. En die maken dan ook weer ouderwetse muziek.

De 'moderne' bands die ik heb leren kennen zijn allemaal van vóór 2000. Na 2000 heb ik wel wat artiesten ontdekt hoor, maar die hebben geen enorme impact op mij gemaakt als mijn top nogwat-artiesten dat wel hebben gedaan.

Nu ga ik ook nooit of amper naar concerten of festivals, dus ik ontdek artiesten alleen maar via studio-albums. Misschien maakt dat wat uit. Oh, en ik luister geen radio, dus ik ken nieuwe muziek ook niet echt. Dat maakt ook verschil, denk ik.

Ik ben altijd wel op zoek naar nieuwe muziek, ik sta voor alles open. Voor mij nieuwe muziek bedoel ik dan dus dat kan net zo goed een electronica meisje met haar debuut EP zijn uit 2023 als een vergeten folkie singer-songwriter uit de late jaren 60.

Dat doe ik ook helemaal niet, dus dat zou niet uit moeten maken

Ik heb denk ik wel een voorliefde voor ouderwets. Ouderwetse muziek, ouderwetse producties, etc.
Veel nieuwe muziek (maar eigenlijk al de afgelopen 30 jaar) vind ik best wel volgepropt klinken. Dat is bij akoestische muziek (jazz, roots, folk, blues) wel anders. Maar ik heb expres in mijn top-100 wel wat wat >2000 artiesten geplaatst hoor. Er zijn artiesten die me wel echt verrast hebben, maar ik ben niet echt fan zoals ik dat ben van de bands die ik als jongeman ontdekte.

Maar het is ook wel wat vigil zegt: je ontdekt nieuwe muziek ongeacht wanneer het uitkomt. Zo is mijn meest recente liefde Aimee Mann (niet echt modern, maar ook weer niet ouderwets). In elk geval ontdekte ik haar pas recent en niet toen haar platen uitkwamen.

Dus inderdaad: nieuwe muziek is dan muziek die voor jou nieuw is. En dat kan ook een swingplaat zijn uit 1920.

Maar nieuwe bandjes kunnen ook 'ouderwets' klinken natuurlijk. Ik heb persoonlijke contacten opgebouwd met artiesten als Revere of Bony Man (zie de verhalen aldaar). En zo nog wel een paar. Maar om die nu als categorie 'moderne muziek' te beschouwen? Nou nee.
Ik ben dus veel bezig met nieuwe, onbekende artiesten maar het hoeft niet persé heel hip of anno nu te klinken.

Maar ik snap wel dat je niet alles kunt beluisteren en zo heeft iedereen zijn eigen manieren om met muziek om te gaan en keuzes daarin te maken.
Daarom ben ik benieuwd naar alle lijsten die nog volgen. Ik herken heel veel in de lijst van vigil, heb het allemaal wel in huis, maar grappig genoeg behaalt het merendeel totaal mijn top 100 niet omdat ik er niet die band mee voel die ik noodzakelijk acht voor deze lijst. Staat dus helemaal los van de artiest-waardering of mijn favoriete albums bijvoorbeeld. Als er verder geen band gevoeld wordt om welke reden ook behaalt het mijn lijst niet. Is het leuke van topics als deze: ieder bepaalt zijn/haar eigen spelregels.

Ik ben over allebei jullie lijsten erg te spreken, aERodynamIC en vigil. Ik ken heel veel, en wat ik niet ken, heb ik wel eens van gehoord. We hebben allemaal andere afslagjes genomen, maar een soort van dezelfde basis, lijkt wel. Zal wel komen omdat we generatiegenoten zijn.

Ik kan ook bijna niet wachten on mijn lijst te publiceren. Er staat daar vast ook veel herkenbaars voor anderen tussen. Maar ook veel van mijn eigen afslagen.

Dat is en blijft een feit: we herkennen wel veel in alles. Beetje nostalgie natuurlijk en dat is lekker, ook als je zelf een andere afslag neemt hier en daar.

Tijdens de eerste tien jaren van deze eeuw luisterde ik nog sporadisch naar Radio 1 (Vlaanderen) waarop tal van nieuwe namen die in mijn straatje lagen de revue passeerden doorheen de dag. Tot die zender een tiental jaren geleden koos voor meer (alternatieve) hits uit de jaren '80 en '90: nou, die kende ik uiteraard al. De zender heeft nog steeds een aantal specifieke programma's die tijd maken voor wat nieuw is maar die zoek ik niet op. Bijna alle tijd gaat naar het verkennen van de vele blinde vlekken uit de vorige eeuw. Omdat ik daar connecties in kan ontdekken met mijn helden van toen. Het leven is veel te kort om al die onontgonnen parels nog te ontdekken maar ik doe mijn best. Om me te ontspannen grijp ik heel vaak naar muziek waar ik al lang een band mee heb. Van de nieuwere namen zijn vooral de Nederlandstalige (Vlaamse) artiesten me bijgebleven: daar heb ik wel wat mee. Maar ik betwijfel of ik Nederlandstalige artiesten ga opnemen in mijn lijst van 100. Ik denk dat ik ooit een aparte, Nederlandstalige lijst van 100 ga samenstellen. Die muziek raakt me omwille van de taal anders dan anderstalige muziek. Het valt me zwaar om ze tussen al die andere namen te rangschikken. Ik heb voorlopig een 50tal namen die ik zou kunnen rangschikken en nog een 20 of 30 waar ik spontaan aan denk die niet mogen ontbreken. Over de laatste plaatsen (en dan verwijs ik niet naar de rangschikking maar naar nominatieplaatsen) moet ik nog eens hard nadenken. En dan ben ik nog niet eens aan een rangorde begonnen. Ik denk dat de "ontroering" de belangrijkste factor zal zijn. Welk artiest weet me tot tranen toe te bewegen? Welke artiest heeft (ooit en bij wijze van spreken) mijn leven gered? Welke artiest is het meest bepalend geweest in mijn ontwikkeling als muziekliefhebber? Van welke artiest heb ik de meeste platen in huis? Maar laten we eerst nog van de lijst van vigil genieten. Ik volg aandachtig maar reageer niet te veel op zijn keuzes want dan licht ik teveel tips van mijn sluier.

https://festivaldejazzmadrid.com/wp-content/uploads/2023/09/Ibrahim-Maalouf_1240x480px-1536x595-1-600x410.jpg
61. Ibrahim Maalouf

Beste album: Levantine Symphony No.1 (2018)
Instap album advies: Diagnostic (2011)
Beste nummer: True Sorry
Enorm zwak voor: Beirut
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Iedereen heeft zijn zegje weer even gedaan en we gaan verder met nummer 61!
Deze Franse Libanees (of is het een Libanese Fransman?) ken ik nog niet eens zo lang maar zijn discografie en het concert wat ik zag in Utrecht waren zo verschrikkelijk goed dat een notering in deze lijst eigenlijk vanzelfsprekend is. Deze trompettist en componist is in eigen land (Frankrijk bedoel ik dan) een grootheid. Hij speelt daar zijn spectaculaire live shows in flinke stadions en enorme concertzalen. Sowieso heeft hij al een flink podium nodig om alle muzikanten kwijt te kunnen. In Nederland is hij inmiddels al van het niveau AFAS dus dat gaat de goede kant op.

https://images.ukfestivalguides.com/artist_images/roxy-music.jpg
60. Roxy Music

Beste album: Stranded (1973)
Instap album advies: Roxy Music (1972)
Beste nummer: A Song for Europe
Enorm zwak voor: The Thrill of It All
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

De eerste vijf albums van Roxy Music zijn redelijk magistraal. De drie die daarna volgde vlogen de winkel uit, zeker de laatste Avalon. Maar dat is toch wat minder mijn ding. Nee, dan de eerste vijf of had ik dat al geschreven? Ik heb Roxy Music live gezien in de Rotterdamse Ahoy met niemand minder dan Birgit Schuurman als voorprogramma. Ook Ferry heb ik live mogen beworden, dat was in voormalig bierhal. Ze hadden er een zitconcert van gemaakt en dat was jammer. Niet al te lang want na een half uurtje stond iedereen wel en waren een hoop mensen naar voren gestormd. Bij het Ferry concert was het geluid wel beter (perfect durf ik bijna wel te zeggen) en was de setlist nog niet eens zoveel anders dan het RM concert van jaren er voor. Alhoewel Ferry zijn solo discografie best zeer aardige albums bevat vond ik het toch niet helemaal gepast om hem net zoveel credits te geven want daarvoor is het dan ook weer niet indrukwekkend genoeg in vergelijk met de 1ste vijf platen van RM. Dus Roxy op 60 en Ferry solo op 134 ofzo

https://images0.persgroep.net/rcs/HRXqHeKKKKXSEnjLnnUxe4q34mc/diocontent/100811754/_fitwidth/694/?appId=21791a8992982cd8da851550a453bd7f&quality=0.8
59. Elbow

Beste album: Build a Rocket Boys! (2011)
Instap album advies: The Seldom Seen Kid (2008)
Beste nummer: The Birds
Enorm zwak voor: Magnificent (She Says)
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Met gezellige drinkebroer Guy Garvey en zijn kornuiten stappen we de beste zestig binnen. De band heeft zojuist een nieuwe plaat uitgebracht en die is niet zo goed als het meeste andere werk maar goed de lat ligt hoog. Inmiddels heeft Elbow al een aardig indrukwekkende discografie bij elkaar geschreven en de ene na de andere parel komt daarin voor. Al moet ik eerlijk zeggen dat een Elbow overdosis op de loer ligt want de latere platen komen qua sound redelijk dicht in de buurt van hun succesformule zoals ze op bovengenoemde platen laten horen. Maar goed, beter goed van jezelf gejat dan obsessief een nieuwe koers gekozen. Mijn 1tse aanschaf was hun debuut maar dat was zeker niet ten tijde van hun release in 2001. Dat lag wel enkele jaren later.

https://cdns-images.dzcdn.net/images/artist/8bc247628f148dbe29af231a96792da1/500x500.jpg
58. Blackfield / No-Man

Beste album: Blackfield II (2007) / Returning Jesus (2001)
Instap album advies: Blackfield (2004) / Together We're Stranger (2003)
Beste nummer: Epidemic / Carolina Skeletons
Enorm zwak voor: Cloudy Now / Wherever There Is Light
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Zo, dan is het nu even tijd voor een blokje Steven Wilson. Dat de man in de lijst zou komen was wel duidelijk maar in welke vorm, concept of band was nog even zoeken. Tenminste het was ook wel weer vrij snel duidelijk. Deze twee moesten het samen worden. Zijn solo-werk van de laatste jaren boeit me nauwelijks en het zelfde kan eigenlijk wel gezegd worden van PT. Ik draai het niet tot niet zo vaak en soms komt er zelfs ook een bepaald irritatiefactortje naar boven. Dat heb ik dan weer niet bij het fris en fruitige Blackfield en het herfstige No-man. Ik heb beide bands meerdere malen live gezien (net zoals PT en SW solo) en dat is zeker in het geval No-man niet zo vanzelfsprekend. Het is zelfs de enige keer dat ik speciaal voor een live concert naar het buitenland ben gegaan (België tel ik even niet mee). Het was 2008 en No-man had nog nooit een echt concert gegeven toen ineens een aankondiging werd gedaan voor drie concerten. Eentje in Londen, eentje in Zoetermeer en eentje in Düsseldorf. Dus dat werd op 29 augustus Londen en op 3 september De Boerderij in Zoetermeer! Het waren twee geweldige concerten van twee mannen die beide best sociaal onhandig zijn. In Londen gaf Wilson Tim Bowness alle credits. Na het concert verdween Wilson snel naar achter en mocht Bowness met de fans praten, signeren en op de foto. Tim is nog wel wat meer teruggetrokken/verlegen/nerderig dan Wilson dus dat was best een koddig dan wel pijnlijk gezicht

En Blackfield? Blackfield maakt prachtige liedjes, catchy maar dreigend daarbij sfeervol en altijd uitstekend geproduceerd!

Maar beste vigil betekend dit dan dat er niets meer van Wilson voorbij gaat komen... Ik vrees het lieve mensen, ik vrees het. Maar de lijst van tien jaar geleden...

Yes, Roxy Music, zou in mijn top-100 ook zeker de lijst halen.

Dat geldt voor Elbow zeker niet, want die vind ik meestentijds veel te saai, maar ik vind het nieuwe album dan wel weer heel behoorlijk.

https://www.popstukken.nl/sites/default/files/styles/vierkant/public/field/image/walkabouts2011.jpg?itok=a_2vM_mf
57. The Walkabouts

Beste album: Nighttown (1997)
Instap album advies: Scavenger (1991)
Beste nummer: The Light Will Stay On
Enorm zwak voor: Follow Me an Angel
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Daar is de herfst weer, toch het mooiste seizoen. Deze band heb ik niet zelf ontdekt. Dit hoorde ik bij een muziekvriend, die heeft ze zelfs een paar keer live gezien. O.a. de Nighttown tour in jawel Nighttown in Rotterdam. In de jaren '90 waren ze zeker in het alternatieve popcircuit best bekend. Ergens is deze band wel te vergelijken met Dead Can Dance. De muziek is zeer sfeervol, de stem van de dame is sprookjesachtig en de stem van de heer donkerder en afstandelijker. Qua muziek is er uiteraard wel een verschil. The Walkabouts zit veel meer in de Americana hoek. Het is eigenlijk altijd wel fijn om te draaien dus dat doe ik dan ook maar met enige regelmaat.

https://www.psychedelicbabymag.com/wp-content/uploads/2021/08/Van-der-Graaf-Generator-in-1968-Photo-Barrie-Wentzell.jpg

56. Peter Hammill / Van der Graaf Generator

Beste album: The Silent Corner and the Empty Stage (1974) / Pawn Hearts (1971)
Instap album advies: In Camera (1974) / The Least We Can Do Is Wave to Each Other (1970)
Beste nummer: Wilhelmina / A Plague of Lighthouse Keepers
Enorm zwak voor: Faint Heart and the Sermon / Refugees
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Met Hammill heb je een van de meest bijzondere stemmen uit de muziekwereld te pakken. Het is eigenlijk geen stem, het is echt een instrument. Zo wordt het ook vaak ingezet met aparte zanglijnen die soms wel de nodige logica missen maar door de aantrekkingskracht toch logisch klinken, hoe apart soms ook. Ik heb de goede man ooit live gezien in De Boerderij. Er waren stoeltjes neergezet en hij was alleen behoudens een paar instrumenten. Dat klinkt misschien wat saai maar dat was het zeker niet, het was meer dan bijzonder. Zijn solowerk t.o.v. het bandgeluid is wel iets minder symfonisch zeg maar. De nummers duren over het algemeen ook gewoon korter. Waar natuurlijk verder niets mis mee is. Uitleggen is vrij lastig, je moet het gewoon ondergaan en dan merk je wel of je er van houdt of niet. Het is zeker geen muzikale allemansvriend dus het kan ook gewoon tegenvallen.

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJwpoXAb5iEhSH-icg2RxfD_8Lrzvqz8Vy_IkbI6GwbAT_M_IY2LlP9U718QWIYbpmfqcnpfICf9Q4GUPwzcuDcKS5xAI9p2Q3-UCcBFzMTH4buDuT3GRfkAsLUovgMxPb9edf_SA8UDU/s640/Enigma_Cretu.jpg
55. Enigma / Sandra

Beste album: The Screen Behind the Mirror (2000) / The Platinum Collection (2009)
Instap album advies: MCMXC a.D. (1990) / 18 Greatest Hits (1992)
Beste nummer: Gravity of Love / Don't Be Agressive
Enorm zwak voor: The Alchemist / Loreen
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Op vijfenvijftig weer een combi, deze keer wel een heel letterlijke combi namelijk die van man en vrouw. Tenminste tijdens hun succesvolste muzikale periode. Schijnbaar zijn nu al weer wat jaartjes uit elkaar. Sandra kende ik al van een paar dikke hits eind jaren 80 en ook van die schattige kuiltjes in haar wangen. De naam Cretu was mij toen nog onbekend maar dat veranderde snel in 1990 toen Sadeness (Part I) van Enigma de hitlijsten veroverde en bleek dat mijn Sandra daar de boel in had gehijgd. Na het gigasucces van Enigma gooide Cretu als vast producer van Sandra ook wat van die invloeden in haar muziek en met succes. Het duidelijkst hoorbaar is dat op Close To Seven met daarop het fantastische Don't Be Aggressive welke in vele Europese landen een grote hit was en het twee keer als single uitgebrachte Johnny Wanna Live. Overigens hoor ik in Don't Be Aggressive ook wel de nodige invloeden van het vlak daarvoor uitgebrachte Crazy van Seal/Horn.

https://www.moshville.co.uk/wordpress/wp-content/uploads/2023/04/Gary-Numan-header_Bracken.jpg
54. Gary Numan

Beste album: Savage (2017)
Instap album advies: The Pleasure Principle (1979)
Beste nummer: Ghost Nation
Enorm zwak voor: We Take Mystery (to Bed)
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Synthpionier die later met veel succes overstapte richting industrial. Ik bleef lang hangen in een paar bekendere albums, later toen ik zijn catalogus ging uitdiepen kwam ik naast het nodige matige werk (laten we eerlijk zijn) ook magistrale albums tegen. Zoals I, Assassin uit 1982 waarop basgigant Pino Palladino alle denkbare basloopjes uit zijn basgitaar laat komen. Veel artiesten die opkwamen eind jaren 70 en begin jaren 80 hebben hun beste materiaal al ver achter zich liggen maar daar is bij Gary Numan geen spraken van. Zijn albums Splinter (2013), Intruder (2021) en vooral Savage (2017) behoren tot zijn allerbeste werk. Ook het live album uit die periode, Savage [Live at Brixton Academy], laat horen dat Numan nog verre van versleten is.

Nu ben je me al een aantal artiesten een beetje kwijt hoor.

Roxy Music en Vander Graaf ken ik wel, maar heb ik nooit helemaal goed kunnen waarderen.
Blackfield vond ik toen het net uitkwam wel leuk, maar toen luisterde ik ook nog naar Porcupine Tree. Ik zie mijzelf niet snel meer een plaat van Blackfield opzetten.
Ibrahim Malouf heb ik wel een aantal platen van geprobeerd, maar hij heeft mij niet kunnen raken. Misschien te modern? Geen idee.


De andere artiesten ken ik niet, nauwelijks of niet goed genoeg.

Wat ga je trouwens vaak en veel naar concerten, valt me op.

Je moet het dan ook zien als goedbedoelde muzikale tips


De laatste jaren (vanaf zeg maar corona) is het wel een stuk minder hoor, heeft ook een finianciele reden plus dat ik het meeste wat ik wil zien al (meerdere keren) gezien heb. Vanaf begin jaren '90 wel erg veel gezien. Gelukkig maar, dat heeft mijn leven wel verrijkt.

Ik pik mee, wat ik mee kan pikken. Alleen zit ik nu wel even in een blues-fase, dus daar passen new wave en synthpop even niet zo goed bij.

Qua kleine settings ben ik erachter dat ik concerten nog best leuk vind. Maar grote concerten (al met meer dan 100 mensen) kan ik niet aan. Ben ook maar naar een stuk of 10 concerten geweest in mijn leven (waarvan 3x Marillion, 2x Fish en een keer Camel).

Ach, je zou voor minder

Ik heb mijn lijst erbij gepakt en ik scoor 57/100 (en als ik de ABBAtars in Londen meetel 58)

En dan veel artiesten uit die lijst meerdere keren.

Ik moet met mijn lijst toch echt andere criteria gaan verzinnen, anders komt Marillion straks bovenaan de lijst te staan.

Overigens heb ik vaker op het podium gestaan dan ervoor. Maar daar waren jullie niet bij.

https://www.on-magazine.co.uk/wp-content/uploads/lightning-seeds-review-live-leeds-stylus-broudie-600x315.jpg
53. Lightning Seeds

Beste album: Dizzy Heights (1996)
Instap album advies: Jollification (1994)
Beste nummer: What If...
Enorm zwak voor: Marvellous
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

De twee albums die ik hierboven noem zaten beide een hele lange tijd vastgeroest in mijn cd-speler. De EK single Three Lions misschien nog wel vaker, het beste sportliedje ooit wat mij betreft (met drie nummer 1 posities in verschillende jaren denken ze er in Engeland ook zo over). The Lightning Seeds zijn dan misschien niet zo bekend laat staan populair hier in Olanda maar in mijn hart hebben ze een speciaal plekje. Ik heb echt een enorm zwak voor de indie/britpopliedjes met de nadruk op pop van de band rond Ian Broudie. Sugar Coated Iceberg, Ready or Not, The Life of Riley, Pure en nog wel een bergje... kom maar op, ik ben er gek op!

https://thumbnailer.mixcloud.com/unsafe/390x390/extaudio/2/d/c/9/38de-4173-4a0a-a66e-39106888878e.jpg
52. Noordkaap / Monza / Meuris

Beste album: Massis (1999)
Instap album advies: Van God Los (2001)
Beste nummer: Van God Los
Enorm zwak voor: Dat het Gauw Winter Wordt
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Ik roep hier met enige regelmaat dat ik Stijn Meuris de beste Nederlandstalige tekstschrijver vind dus dan moet hij en zijn bands ook wel de lijst in natuurlijk. Niet dat dit een discussiepunt is hoor daarvoor is de muziek veel te goed en de teksten dus veel te sterk. Ik denk dat Monza met het onovertroffen Van God Los de eerste echte kennismaking was voor mij met Meuris. Je kan het slechter treffen zeg maar... De cd-single snel gekocht en inde loop der jaren zo'n beetje alles wel in huis gehaald van Monza, Noordkaap en onder de eigen naam. Ik heb hem nog nooit live gezien en dat is wel een gemis eigenlijk. Ik lees wel dat Noordkaap weer aan het touren is geslagen dus dat moet toch wel een keer goed komen lijkt me

https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/5ecdb7c8c5e8e27d12f628a8/1597702427638-19261QA27AWTIN0U81DF/Kraftwerk.jpg
51. Kraftwerk

Beste album: The Man·Machine (1978)
Instap album advies: Radio-Aktivität (1975)
Beste nummer: Radioaktivität
Enorm zwak voor: Taschenrechner
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Moet dit Duitse gezelschap niet gewoon in elke lijst? Nou ja in ieder geval wel in mijn lijst. De eerste cd die ik van ze kocht was The Mix. EMI had een dealtje gesloten met wasmachineboer Megapool om bij elke winkel een mooie EMI display neer te zetten met daarin Simple Minds - Real Life, Marillion - Holidays in Eden en dus ook The Mix van Kraftwerk voor een nette prix. 29,99 voor een net verschenen cd, dat was nog eens handel!

De eerste echte kennismaking met deze Duitse gezelligerds beviel zodanig dat ik het legendarische Autobahn ook snel in huis had. Later kocht ik bij de FRS deze Japanse verzamel (incl OBI!) Kraftwerk - The Best Of (1993) - MusicMeter.nl en was ik al aardig om. Ik geef toe een heel logische manier om Kraftwerk in huis te halen is het niet. Tegenwoordig vermaak ik me opperbest met de 8 cd album koffietafelformaat box The Catalogue en 3-D live box waarop alle albums live gespeeld worden.

En zo zijn we op de helft! Ergens heb ik het idee dat vanaf de nr's 50 a 40 de verrassingen er wel een beetje uit zijn. Als je zoals ik al tig jaar hier mijn mening zit te verkondigen dan zijn de heilige huisjes en stokpaardjes wel bekend en of een band dan op 27 of 32 uit komt is niet zo wereldschokkend. Maar goed laat ik het gezellig houden en ik wil iedereen gelijk even bedankt voor alle likes en reacties die gegeven zijn


In ieder geval is hier de onderste helft van mijn lijst, een gokje voor de nummer 50 mag natuurlijk altijd
51. Kraftwerk
52. Noordkaap / Monza / Meuris
53. Lightning Seeds
54. Gary Numan
55. Enigma / Sandra
56. Peter Hammill / Van der Graaf Generator
57. The Walkabouts
58. Blackfield / No-Man
59. Elbow
60. Roxy Music
61. Ibrahim Maalouf
62. New Order
63. Ray Wilson / Stiltskin
64. Pink Floyd / Roger Waters
65. The Gathering
66. Killing Joke
67. Suede
68. Donna Summer / Giorgio Moroder
69. Emmylou Harris
70. Eels
71. Seal
72. Maria McKee
73. The Kinks
74. Sparks
75. Kim Wilde
76. Tangerine Dream / Klaus Schulze
77. The Call
78. Pearl Jam
79. King Crimson / Adrian Belew
80. A Flock of Seagulls
81. Sophie B. Hawkins
82. John Foxx / Midge Ure / Visage
83. Jan Garbarek
84. Chris Isaak
85. The Beautiful South
86. Living Colour
87. The Tragically Hip
88. Neneh Cherry
89. U2
90. Natalie Merchant
91. Jesus Jones
92. Procol Harum
93. Shakespear's Sister
94. Deacon Blue
95. John Coltrane
96. LAKSHMI
97. Dead Can Dance
98. Jimmy Somerville / Bronski Beat / Communards
99. Falco
100. Adamski
101. Carter the Unstoppable Sex Machine

Met dat laatste lijkt me verder mis maar je moet je criteria natuurlijk altijd in perspectief zien lijkt me. De ene band heeft nu eenmaal veel meer output dan de andere en Nederlandse bands kan je nu eenmaal makkelijker live zien dan Amerikaanse om maar wat te noemen. Als ik de hoeveelheid live optredens echt als een heel belangrijk meetpunt zou zien komen Nits, Gathering en ook Golden Earring echt heel hoog.

Natuurlijk is de live beleving erg belangrijk en weegt deze bij mij zeker ook mee maar kwaliteit altijd boven kwantiteit (waarmee ik overigens niets onaardigs zeg over eerder genoemde en veel geziene namen).