Ik ben ook één van die mensen die een liveplaat beter vindt dan een live-optreden. Ik vind liveoptredens vaak een deceptie. Ik zie niets, ik vind het geluid vaak overdonderend en zo op elkaar gepropt staan vind ik ook maar niks. Alleen zit-optredens vind ik wel de moeite waard, maar zoals studioplaten klinken, klinkt een liveoptreden nooit (logisch ook) en het zijn juist de studioplaten die ik zo goed vind.

Later in mijn leven ben ik wel meer naar jazz, blues en jamrock gaan luisteren waar de liveplaten ook belangrijk zijn voor het oeuvre van een band. En naar een goed jazzoptreden gaan, zie ik nog steeds wel zitten, maar binnen het pop/rock/metal-segment heb ik (persoonlijk) nog nooit echt een goed optreden meegemaakt (ook niet Marillion, Camel of Fish). Wat dat betreft ben ik echt totaal anders dan de meeste mensen. Ik ben liever alleen met een koptelefoon dan met z'n 1000den of 100den in een volle zaal.

Het lijkt dus twee kanten op te gaan: ik kan gewoon niet tegen de drukt van concerten en ik vind het eigenlijk stiekem helemaal niet zo goed klinken in zo'n zaal of op zo'n festival.

Maar goed, ik kaap je topic nogal op deze manier.

Laat ik het zo zeggen: Hear hear!

Ik tel tussen de onderste 50 van vigil minstens 10 artiesten die ook in mijn top 100 zullen zitten. Ik verwacht tussen zijn bovenste 50 minstens dubbel zoveel overeenkomsten.

Bij mij zijn dat er minstens acht. Verder veel toffe muziek, maar ook wel vrij veel dat niet echt mijn ding is (britpop, synthpop, jaren '80 in het algemeen) maar vooralsnog ook weer niets waar ik echt een hekel aan heb. Sowieso leuk om de begeleidende teksten te lezen!

Iets uit de categorie 80’s rule: Heaven 17 / Human League / Frankie goes to Hollywood / the Blow Monkeys of toch Duran Duran ?

Doe ik ook even een onderbouwde gok: de progwaardering is niet meer helemaal wat-ie geweest is, maar een aantal grootheden komt gewoon nog wel, ook nog wel iets meer dan die uit de publieke toptien. Eentje die ik nog wel verwacht, maar met voornoemde afwaardering in het achterhoofd nu wel vlot, dus misschien wel op 50: Camel

Ik hoop ook nog wel wat meer progressive rock uit de jaren '70 tegente komen: minimaal Camel, maar wellicht Supersister, Caravan, Jethro Tull? Eventueel Kraan?

Vigil kennende veel muziek nog te gaan met vrouwelijke zang. Daar hoop ik nog wat van mee te pikken.

Ben wel blij dat de echte heavy rock en metal (en modernere numetal en progmetal) tot nu toe achterwege zijn gebleven.

Helaas geen goede gok voorbij zien komen

Wel de nodige namen die dat nog wel gaan doen en enkele namen die het niet gehaald hebben. Er is zelfs 1 naam die ik vergeten ben, althans vergeten... Ik kwam bij het opmaken van de lijst 2 x Pearl Jam tegen en dat vond ik vreemd maar ik kon niet ontdekken waar dat fout was gegaan bij het in de juiste volgorde zetten van de lijst. Nu dus wel...

Maar goed, ik verzin wel weer een oplossing

https://www.irishcentral.com/uploads/article-v2/2022/7/153200/MI_Kate_Bush_-_Getty.jpg?t=1657034329
50. Kate Bush

Beste album: Never for Ever (1980)
Instap album advies: The Kick Inside (1978)
Beste nummer: This Woman's Work
Enorm zwak voor: Delius
Live gezien?: nope
Eric's lijst: op 6

Kate is eigenlijk net voor mijn tijd, uiteraard zag ik de clip van Cloudbusting veel op de clipzenders en hoorde ik Wuthering Heights op goede vrijdag (jawel!) voorbij komen bij de Top 100 Allertijden maar dat was het dan wel. Rocket Man was een hitje uit mijn tijd maar kwam bij mij niet veel verder dan wel aardig. De cd-single van Rubberband Girl kocht ik wel toen deze uit de Top 40 ging (daar hoefde ik dus niet lang op te wachten) voor 5 gulden en dat was mijn 1ste aanschaf van Kaatje. Een vriend van mij was wel groot fan van Kate Bush en daar hoorde ik wat album werk (van Red Shoes hoefde ik geen werk te maken...) maar de verzamel The Whole Story moest er maar snel komen en dat gebeurde ook. Daarna beetje bij beetje tot volle tevredenheid alle albums in huis gehaald maar op een of andere manier komt de enorme overtreffendde klik met de artiest niet waardoor er een Top 10 notering niet in zit zoals bij Eric. Ik weet niet precies wat het is aan de muziek ligt het toch niet zou je zeggen. Nou ja een vijftigste plek in de lijst van vigil is zeker ook niet verkeerd zal Kate vast denken

https://www.rhino.com/sites/g/files/g2000012691/files/styles/article_image/public/2022-09/The-Rembrandts-and-Friends-scaled%281%29.jpg?itok=ILiphTUF
49. The Rembrandts

Beste album: The Rembrandts (1990)
Instap album advies: The Rembrandts (1990)
Beste nummer: Someone
Enorm zwak voor: Confidential Information
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Een paar jaar voordat iedereen ze ineens kon door de tv-serie Friends was ik al helemaal into The Rembrandts. Hun 1ste single Just the Way It Is, Baby had door een Top 20 hitnotering in Amerika en Top 10 in Duitsland de nodige airplay op de clipzenders en af en toe ook op Radio 3. Dat enigszins countrypop achtige nummer trok mijn aandacht en ik scoorde de 7" in de uitverkoop. Het was de 2de single die me uiteindelijk helemaal over de streep trok. Dat was Someone en dat vond ik zo'n verschrikkelijk mooi liedje dat de cd-single er snel kwam en daarna hun self-titled debuutalbum en dat was gelijk een schot in de roos. Een flink schot zelfs want ik bleef dat album draaien. Ik weet nog dat ik het op een bandje zette zodat ik het ook in de auto kon luisteren toen ik voor de laatste keer op vakantie ging met mijn ouders (op de B-kant stond het The Stars We Are album van Marc Almond) naar Denemarken.Beide nummers kwamen in Nederland niet verder dan een paar weekjes Tipparade en hier kwam het succes dus pas met I'll Be There For You. Aangezien ze dat nummer zelf geschreven hebben hoeft niemand zich enige zorgen te maken over Danny Wilde en Phil Solem van The Rembrandts. Het debuut staat bij mij nog steeds op 5* en dat zal denk ik niet zo snel veranderen.

https://i.discogs.com/eLDnNsaPWiyN3OEHNsJ5WSef_8X9Qaeb3zJZ5OCYJJQ/rs:fit/g:sm/q:90/h:424/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTE5ODE0/LTExOTg4Njc2NTUu/anBlZw.jpeg
48. Tears for Fears

Beste album: The Hurting (1983)
Instap album advies: Songs from the Big Chair (1985)
Beste nummer: Sowing the Seeds of Love
Enorm zwak voor: Pale Shelter
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Toen Sowing the Seeds op single verscheen in 1989 maakte dat een gigantische indruk op mij. Ik was 14 en had zoiets nog nooit gehoord! Ook nog nooit gezien want het was een geweldige clip, soort Sledgehammer enkel dan wat serieuzer en beter. Het nummer duurde lang, veel langer dan ik gewend was vanuit de Top 40, en gebeurde van alles en alles was ook nog even mooi! Dat was me nog eens een band ondanks dat er altijd gedoe was en ook live niet altijd gebracht werd wat je op basis van de aanwezige kwaliteit kon verwachten. De hits ervoor Shout en Everybody Wants to Rule the World kwamen voor mijn gevoel elk uur wel op MTV dus die kende ik door en door maar die waren toch (lang) niet zo goed als deze. Ergens knaagt er iets dat deze band hoger had gemoeten maar toch weerhoudt mijn gevoel dat. Een vete en een comebackplaat (Everybody Loves a Happy Ending) die ik maar matig vind helpt dan net ook niet mee om nog een stuk hoger te komen in mijn lijst. Maar het gouden trio waarmee de band aftrapte neemt niemand mij meer af!

Tears for Fears kende ik als jeugdige een beetje. Wij mochten eigenlijk geen Countdiwn of Top Pop kijken en MTV ontdekte ik pas stiekem toen ik 13 was, ten tijde van Thunderstruck van ACDC.

Maar we hadden wel de video gezien van Seeds of Love. Mijn moeder vond het vreselijk maar mijn broers en ik vonden het gaaf.

Pas rond 1998 kocht ik de 2 cds (Chair en Seeds) en toen pas ontdekte ik de muziek. Ik werkte in een lunchroom en daar stond een cdwisselaar allerlei oude hits te draaien de hele dag door. Zo ook Woman in Chains, en die vond ik zo gaaf, dat ik de band begon op te zoeken. Vandaar dus die twee cd's. Mijn eerste popmuziek, vermoed ik. En ze moesten een plek veroveren tussen al mijn 'stoere' metalalbums die ik bij elkaar aan het sparen was.

Het was ook het begin van het einde van mijn metal-fase inmiddels. Al bleef ik nog wel porgressive metal trouw. Tears for Fears begeleidde mij samen met Hogarth-era Marillion, IQ, Pendragon en wat andere vooral melodieuze bands door wat donkere, armoedige en beschamende jaren, die ik weer afsloot door uiteindelijk de southern rock rond 2006 te herontdekken.

Maar dat Tears for Fears veel voor mij betekende staat wel vast. Ook de albums ná 1989 kocht ik (veel te duur, toen nog) erbij. Oh, wat waren cd's toch duur ooit. Potvolkoffie!

Mijn favoriete nummer: Famous Last Words

Voor mij was Tears for Fears de eerste aanleiding om te denken dat er misschien toch best wel goede bands in de jaren '80 waren ontstaan
Ben dan ook net een aantal jaren jonger. De jaren '80 zijn nog steeds niet mijn favoriete decennium qua muziek, maar er is natuurlijk ook best veel mooie muziek uitgekomen, waaronder Tears for Fears, die ook nog geregeld door huize Bonk schallen.

Ik voel je well hoor Bonk. In de jaren '90 vooral waren de jaren '80 echt een vies begrip. Zowat iedereen die ik kende 'haatten' de jaren '80. Aan de ene kant snapte ik wat mensen bedoelden (synths, drumcomputers, kille producties), aan de andere kant was het ook erg gemakkelijk en totaal ongefundeerd. Maar daarvoor moet je eerst ouder worden en de roep van de meerderheud weten te negeren. Het was nl. ook de tijd van de terugkeer van de blues, oorspronkelijke jazz/bop, de opkomst van heavy metal, punk, hiphop en house. De hoogtijdagen van gothic rock, hardcore punk, new wave etc. Al die populaire synthacts en boy- en girlbands ten spijt. Maar goed, hier zijn 1000den boeken over volgeschreven en ben geen cultureel historicus.

Bovendien waren Marillion, Dire Straits (en Kate Bush) ook jaren '80.

Maar goed, geen era zo omstreden als die vermaledijde jaren '80.

Je bent opgegroeid in een sekte?

Streng opgevoed blijkbaar. Maar ik ken wel alles van Ellie & Rikkert.
Maar ik wist niet anders, en ben wel er blij mee, want zo heb ik wel mijn eigen weg bewandeld en ben ik die idiote M. geworden waar jullie allemaal zo gek op zijn.

Dan heb ik een fikse tegenvaller voor je, die gaat in mijn lijst niet voorbij komen...

https://www.hitthelights.co.uk/wp-content/uploads/2014/07/extreme-1-1.jpg
47. Extreme

Beste album: III Sides to Every Story (1992)
Instap album advies: II, Pornograffitti (A Funked Up Fairytale) (1990)
Beste nummer: Everything Under the Sun: part I, Part II & Part III
Enorm zwak voor: Song for Love
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Soms heb je zo'n enorm zwak voor een band dat je die maar naar boven blijft schuiven, de Funkmetal/artrock formatie Extreme is er zo eentje. Ik werd direct gepakt door het fantastische funky hardrockachtige Get the Funk Out welke, overigens een van de meest favorieten liedjes van Brian May (even een nutteloos feitje tussendoor), heel even in Top 40 stond. Daarna kwam de ballad welke wereldwijd een van de meest succesvolste singles van de 90's werd maar het grote publiek wel behoorlijk op het verkeerde been zette. Een knuffelrock achtige band maar dat viel dus flink tegen. Of mee in mijn geval want ik hou enorm van een cross-over sound. Op het derde album slaan ze zelfs behoorlijk af richting de progrock dus Extreme verloor het echte miljoenen publiek maar de uiteindelijk toch vele puristen was zeer tevreden. Tijdens het concert in Utrecht wat ik zag wat jaren geleden had ik een zeer mooi plekje veroverd heel dichtbij schuin boven snarenwonder Nuno Bettencourt (nog eentje dan, volgens Brian May 1 van de beste gitaristen ooit) en dat was een waar spektakel. Uiteraard een beetje op een Amerikaanse manier aangezet maar dat geeft niets, hij maakte het helemaal waar. In Nederland een beetje, of beetje boel, onderschat vrees ik.

https://www.ocregister.com/wp-content/uploads/migration/nhu/nhu0ku-b88299868z.120150107161005000got7aojv.10.jpg?w=620
46. The Jayhawks

Beste album: Rainy Day Music (2003) / Sound of Lies (1997)
Instap album advies: Hollywood Town Hall (1992)
Beste nummer: Trouble
Enorm zwak voor: Eyes of Sarah Jane
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

We blijven nog even in Amerika met The Jayhawks maar dan heb je de meeste overeenkomsten met Extreme wel gehad. Nou ja, ik heb ook een enorm zwak voor The Jayhawks. Dit is zo'n band die een hele rits prachtige albums achter elkaar heeft uitgebracht maar de echte grote doorbraak nooit heeft weten te maken. Iedere muziekliefhebber zal de band kennen maar verder dan Take Me with You (When You Go) en dat album met dat witte kerkje voorop komen ze vaak niet. Dat was bij mij ook lang zo, ik had de cd-single en Hollywood Town Hall al een tijdje tot tevredenheid in huis maar daar bleef het bij. Uiteindelijk wordt je wat verstandiger en komt er ineens een hoop tegelijk de collectie versterken en blijkt dat de mooiste albums toch andere zijn dan dat je dacht. Vooral de laatste jaren zit ik vaak even een tijdje in een Jayhawks vibe en geniet ik met volle teugen van al die mooie melodieën, prachtige samenzang en sterke composities welke ze hebben uitgebracht.

https://www.udiscovermusic.com/wp-content/uploads/2020/02/The-Beatles-GettyImages-1183628511.jpg
45. The Beatles / George Harrison

Beste album: Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967) / All Things Must Pass (1970)
Instap album advies: Rubber Soul (1965)
Beste nummer: A Day in the Life / Isn't It a Pity
Enorm zwak voor: You Never Give Me Your Money / Let It Down
Live gezien?: nope
Eric's lijst: op 63

Tja, wat moet ik nou nog over deze band zeggen? In ieder geval dat bij mij de Blue jaren veel beter in de smaak vallen dan de Red. Dat die stille gitarist mijn favoriete Beatle is en dat hij qua solo-albums ook de beste heeft gemaakt. Ik ben een enorme sucker voor All Things Must Pass, een dikke 5* plaat vol met de meest prachtige liedjes. Uiteraard ook vage jam shit maar dan wel de meest prachtige vage jam shit die ooit uitgebracht is.

Verder kan ik wel weer een ode geven aan dat baanbrekende album uit 1967 maar ik kan het ook niet doen en het bij de muziek laten. Dus zet 'm binnenkort weer eens op is mijn devies, neem dat album van ons aller George dan ook even mee.

https://i.pinimg.com/originals/f7/89/b6/f789b61fca61654df4216564ade1f937.jpg
44.5 Camel

Beste album: Dust and Dreams (1991)
Instap album advies: Mirage (1974)
Beste nummer: Drafted
Enorm zwak voor: Lady Fantasy: Encounter / Smiles for You / Lady Fantasy
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Ja, nou moet ik even smokkelen dus... 2x Pearl Jam in mijn lijst en dus blijkt achteraf geen Camel meer. Om die band dan niet meer op te nemen is geen optie dus dan kom ik op dit poldermodel uit. Een dik verdiende vierenveertig en een halve plek voor deze band die een pak prachtige platen heeft uitgebracht. Het zijn bij Camel nooit de vocalen die het verschil maken, het is de sfeer die neergezet wordt en het prachtige gitaarspel van Latimer. De band gaat soms een beetje richting jazz, dan weer keltische klanken, af en toe wordt er wat gerockt en zelfs de popmuziek komt weleens dichtbij. Vrijwel alles kunnen ze wel aan al waren de compacte popliedjes die richting disco gingen niet de beste zeg ik zonder enige overdrijving. Ik heb de band twee keer live gezien (of toch drie keer, ik weet het niet precies) waarvan de eerste keer toch wel redelijk legendarisch. Andy Latimer was zijn stem volledig kwijt, hij communiceerde op het podium met een klein fluitje. De zang werd die avond overgenomen door bassist Colin "what's in a name" Bass. Een iets donkere stem maar verder merkte je er weinig van, hij zong sowieso altijd wel enige partijen (zie video). Ik denk dat ik al met al Bass misschien wel een iets prettigere stem vind hebben. Een andere keer dat ik ze zag was in het oude Tivoli waar ik die avond naast Ton Scherpenzeel stond die natuurlijk ook nog even in de band heeft gezeten (zie foto). Hij zou met het net weer opgerichte Kayak diezelfde week ook in Tivoli optreden dus ik had de poster van de muur gehaald waar de komende vijf concerten in Tivoli werden aangekondigd en deze door Ton laten signeren. Naast Camel en dus Kayak stonden bij die vijf ook nog een solo concert van Steve Hogarth en band op de agenda, of te wel je zou voor minder een weekje Tivoli doen

Volgende onderbouwde gok:

Er is nog niet zo veel Nederlandstalig langsgekomen en Elly & Rikkert zitten kennelijk niet meer in het vat. Een Nederlands-Belgische zanger en een jaren '80 band waarvan beide zangers dezelfde voornaam hebben zullen wat verderop nog komen. Maar op nummer 43,5 of anderszins vrij binnenkort verwacht ik Toontje Lager.

https://assets.televizier.nl/upload/h/t/Harrie_Jekkers___Klein_Orkest_1565412211.jpg
44. Klein Orkest / Harrie Jekkers

Beste album: Later Is Al Lang Begonnen (1984)
Instap album advies: Alles (1996)
Beste nummer: Achter Elke Deur / Terug bij Af
Enorm zwak voor: Ballade van de Dood / Zo Mooi
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Omdat de cd Het Beste Van vanuit 1987 en de in 1985 verschenen kinder cd Roltrap Naar de Maan lange tijd het enige was wat van Klein Orkest leverbaar was moest ik het daarmee doen. Niet dat dit een straf was hoor want het zijn beide fantastische cd's. Sowieso is de output van Klein Orkest niet bepaald groot te noemen. Gelukkig had de platenmaatschappij wel door dat dit wat karig was waardoor er in de loop der jaar een paar dubbel cd's verschenen met daarop alles wat de band heeft uitgebracht. Solo was Jekkers ook niet echt van de enorme stapel met uitgebrachte albums. Tenminste liedjesalbums dan natuurlijk want de cd's met zijn cabaretvoorstellingen vlogen de winkel uit. Toen er een tournee kwam met een reünie van die band was ik daar als de kippen bij om een kaartje te kopen voor in de Rijswijkse Schouwburg. Een prachtige avond van een prachtige band!

Nou, toch best scherp

Ah, mooie foto van Klein Orkest; ook ik was bij dat concert (in Groningen) en dat was inderdaad een prachtavond (en met veel humor).

Extreme en andere hairmetal (sorry voor de denigrerende term), daar liep ik zo'n 10 jaar geleden heel warm voor. Toen het allemaal hot was, moest ik er trouwens niets van hebben. Het stond zo ver van de symfonische rock af. In mijn top100 staan verspreid nog 2 of 3 van dit soort bands. Het is toch altijd wel erg vet en energiek. Overigens was (en ben) ik nog erg onder de indruk van het optreden dat Extreme gaf tijdens het Mercury-Tribute concert toentertijd.

Camel was één van de eerste bands die ik ontdekte in mijn leven. Ik zal 13 of 14 zijn geweest. Ik was al Queen- en Saga-fan, maar deze meer uitgesponnen symfonische rock was mij op het lijf geschreven. Camel en ik zijn ook nooit uit elkaar geweest. Ik ben bij 1 concert geweest, en het viel mij wat tegen. Iedereen was langer dan ik, ik zag niks en het was allemaal enorm statisch. Zo fijn als dat ik de studioplaten vind, zo fijn ik vind de band dus in concert niet zo. Bij nader beschouwing vallen mij de post-Breathless-platen mij ook steeds meer wat tegen. Het is zo gepolijst en mist soul en groove (in mijn oren). Ik ben dan meer een classic-era-fan. Verder heeft de band wat mij betreft nog nooit een stinkerd afgeleverd.

Beatles vind ik maar zo-zo. Heb de band nooit begrepen. Ik houd ook niet zo van korte popliedjes zonder instrumentale passages. Ik vind ze niet slecht, maar ik zou ze nooit in een top100 zetten. Het mooiste liedje van Beatles is While My Guitar Gently Weeps en het mooist Beatles-sololiedje is I Got My Mind Set On You. Hierin volg ik Vigil dus.

Jayhawks heb ik echt nog nooit van gehoord, maar ik heb het filmpje aangeklikt en het bevalt me erg. Lekkere jamrock. Fijn om deze band te hebben 'ontdekt'. Wie weet; wordt vervolgd.

Klorkestien en Klein Orkest is altijd helemaal langs mij heen gegaan. Als Hagenees heb ik alle oude shows van Jekkers weleens gezien, heb ik ook al zijn boekjes gelezen, maar laatst wilden wij zijn laatste show bekijken op NPO en na 5 minuten afgezet. Ik vond het niet grappig. Oh Oh Den Haag vind ik misschien het meest vreselijke lied ooit gemaakt, en dat liedje van de muur van Berlijn vind ik wel mooi. Mooie tekst, maar het doet me verder niet zo veel.

Ik zelf zou Extreme nooit onder hair metal laten vallen of passen ze wat jouw betreft bij Bon Jovi, Motley Crue e.d.?

Nee, weer niet die richting. Meer richting Blue Murder, Skid Row, de heavy variant, of eventueel Tyketto (maar die was wel gelickter). Ik was ooit erg bezig met al die sub-subgenres. Maar wilde het kort houden. In feite stond Extreme bekend om hun funkmetal. Maar ik vind het ook weer niet vergelijkbaar met Suicidal Tendencies en Anthrax.

Overigens kan Extreme nog een beetje richting Bon Jovi (kundig gitaarspel, catchy refreinen), maar Extreme swingt teveel, en Bon Jovi totaal niet. Motley Crue vind ik (persoonlijk) één van de slechtste bands ooit. Daar is niets mee te vergelijken. Misschien the Sex Pistols.

Duidelijk

Mooie lijst?: yep