Zo, vigil doet even een ijzersterk viertal tussendoor. Extreme is vroege liefde. Brian heeft gelijk, Get the Funk Out blijft een ongelofelijke bazentrack. Vond ik al als 11-jarig jongetje en als 44-jarig jongetje nog steeds. Later ook nog genoeg mooie muziek gemaakt overigens. Helaas nog nooit live gezien.

Camel wel een paar jaar geleden. Met toen de blinde Peter Jones op de toetsen. Blijft indrukwekkend, net als de rest van de band, al heb ik die pas echt dankzij de ProgLadder leren waarderen.

The Jayhawks ontdekken heb ik pas ergens in de laatste 10 jaar gedaan, maar bijzonder fijne band. Met name de muziek voor regenachtige dagen is een werkelijk topalbum.

De kennismaking met Harrie Jekkers was voor mij aan de hand van zijn cabarethows die ik ook als jong mannetje al geweldig vind. Wat een verhalenverteller, zowel in zijn cabarteshows als in zijn liedjes. Natuurlijk had ik Over de Muur ook wel eens gehoord, maar pas later leerde ik het verband kennen. De comebacktour van Het Klein Orkest heb ik ook bezocht en heb me daar erg vermaakt, maar Jekkers nog veel vaker in het theater gezien. De show die hij samen deed met Van Merwijk was daar ook één van de hoogtepunten van!

Zoals verwacht heel veel interesante namen en hier daar een onbekende want ondanks de subtiele opmerking dat iedere muziekliefhebber de Jayhjawks moet kennen heb ik werkelijk geen idee wie dat zijn. Ik trek mijn conclusies.
Ben ik dan een vigil kenner?
Even wat namen die ik verwacht tussen 43 en 11:
Simple MInds
Supertramp / R. Hodgson
Anathema
Archive
REM
Queen
Nits
Goede Doel
C. Isaak
FHTH = FGTH!
Rush
D. Bowie

Verder laat ik me verrassen, misschien nog een paar namen die ik helemaal niet ken, ben natuurlijk geen muziekliefhebber...

EDIT: En misschien nog Renaisance, dat zou een opsteker zijn! Maar dat zal ook wel 10 jaar geleden een optie geweest zijn...

Wie zijn FHTH? Misschien een typo, en Frankie Goes to Hollywood? Ik ben altijd zo slecht met afgekorte bandnamen.

Klopt, ik zag het net te laat, Frankie goes etc.

Ik ben dan weer benieuwd hoe hoog Belinda Carlisle eindigt. Ik ga voor nummer 1.

Ik loop het even langs;

Ja, een redelijke kenner wel denk ik

Je zit meer goed dan fout

Stond op nr 84!

Niet zo zuur mopperborst

Mijn namen van zoëven kwamen in een oprisping binnen 5 minuten boven drijven, geen grondig analyse, laat staan onderzoek. Nr. 84 is al voorbij gekomen toen ik nog niets van je lijstje wist. Geen actieve herinneringen dus aan Chris...

Over mopperen gesproken... Waar was S. Hoffs / Bangles in de onderste 50? Die schat verdiende toch ook een vermelding? Harteloos ben je!

Suus zou, net zoals de net ook genoemde Belinda, in een ander soort lijstje bijzonder hoog scoren

Van het klein orkest naar het groot orkest in het donker. Eens benieuwd waar Andy en Paul zullen eindigen...

https://i.pinimg.com/originals/ea/de/b2/eadeb27e18232a67dde654466bd2e775.jpg
43. Dusty Springfield

Beste album: Ev'rything's Coming Up Dusty (1965)
Instap album advies: Dusty in Memphis (1969)
Beste nummer: The Windmills of Your Mind
Enorm zwak voor: Who Can I Turn To?
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Ik kan alvast verklappen dat er in mijn lijst geen plek is voor de King en ook niet voor de Queen of Pop maar voor The Queen of White Soul dan uiteraard weer wel. Ik vind, en eigenlijk zou iedereen dat moeten vinden, Dusty Springfield de beste zangeres allertijden. De mooiste stem die eigenlijk altijd wel raakt. Ik leerde haar kennen door mijn vrienden van PSB door middel van de grote hit What Have I Done to Deserve This? en toen daardoor haar carrière weer op stoom was met In Private en Nothing Has Been Proved. Eind jaren 80 viel me nog niet meteen op dat Dusty zo'n uitzonderlijk goede zangeres was. Dat kwam toen ik haar jaren '60 werk ging beluisteren/kopen en toen was ik vrij snel verliefd. Dusty is met 59 jaar niet bepaald oud geworden (sterker nog) en na de jaren '60 was haar roem ook snel voorbij voor een jaar of 18 en na de opleving van een paar jaar met de hulp van Pet Shop Boys ging het vuurtje ook weer snel uit. Een makkelijk leven heeft ze zeker niet gehad met een rot einde maar dat levert vaak toch wel de beste muziek op. Je hoort vaak de pijn terug ondanks dat ze zelf nauwelijks eigen liedjes schreef (wel produceerde ze zichzelf soms).

Gelukkig hebben we de geluiden en (korrelige) beelden nog.

https://i.scdn.co/image/6d92acb4d1213645ce7121294575346d10972e12
42. Stef Bos

Beste album: Zien (1999)
Instap album advies: Stad en Land, Live 92/98 (1998)
Beste nummer: Rue de Mouftard
Enorm zwak voor: Is Dit Nou Later
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Dit zal de Nederlandse/Belgische zanger (uit Veenendaal waar weinig Belgisch aan is) zijn waar Casartelli het over had. Dit was ook niet echt bepaald een gewaagde gok. De goede man reist dan ook al lang met mij mee en ik heb menig concert van hem gezien. Dat zal al snel een stuk of 12 a 15 keer zijn denk ik, maar zoals ik al eens eerder schreef hij komt nu eenmaal regelmatig in de buurt en zelfs in mijn eigen dorp heeft hij een keer of 4 opgetreden (waar ik overigens niet overal bij was), hij herkend mij over het algemeen ook wel. Niet als huisvriend maar eerder van die gast heb ik eerder gezien en gesproken. Al moet ik wel zeggen dat hij voor mij wel als een huisvriend voelt. Naast het bekende liedje over zijn vader en wat bekendere liedjes daar omheen begon het voor mij echt met het live album Stad en Land welke mij redelijk omver blies. Ik bleef hem trouw volgen, de cd's kopen en naar live concerten. De laatste jaren is dat wat minder. Hij komt wat te vaak in televisie programma's waarvan ik denk moet dat nou alweer en ik heb inmiddels Stef te vaak voorbij horen komen op begrafenissen en ook op een bruiloft van één van mijn beste vrienden waar ik een door mij geregeld filmpje met hem (wat hij super deed, ik krijg er nu weer kippenvel van) kon laten zien maar waarvan de bruid inmiddels is overleden.

We geloofden in de toekomst, want de meester had verteld
Jullie kunnen alles worden, als je maar je huiswerk kent
Maar je moet geduldig wachten tot je later groter bent

Is dit nu later? Is dit nu later, als je groot bent?
Een diploma vol met woorden waarop staat dat je volwassen bent.
Is dit nu later? Is dit nu later, als je groot bent?
Ik snap nog steeds niets van het leven, weet nog steeds niet wie ik ben.

We spelen nog verstoppertje, maar niet meer op het plein
En de meesten zijn geworden wat ze toen niet wilden zijn

Het leven loopt helaas lang niet altijd zoals we gedacht en gewild hebben. Is dit nou later? verhaalt daar op zeer sterke wijze over. Ook voor mij een nummer met lading, maar gezien je verhaal kan ik me voorstellen dat dat voor jou ook geldt. Snap je kippenvel.

Drie Nederlandstalige artiesten op rij!

Of nouja, Dusty heeft wel eens wat regels in het Nederlands gezongen (vanaf 0'30'').

Van zowel Stef Bos als Dusty Springfield heb ik nog nooit een noot gehoord. Beide zeer bekende namen, maar ik heb nooit de moeite genomen. Na het lezen van de stukjes heb ik in Stef Bos denk ik niet dat Stef Bos wat voor mij is, maar Dusty Springfield zal ik ooit dan maar eens wat gaan opzetten. Sterker nog, we hebben lp's van haar in de kast staan. Bedankt voor de tip.

...behalve dan dat ik die hier dus nog niet verwacht had, maar dat wordt toegelicht.

Andere artiest (andere hoek) die volgens mij nog niet door anderen geopperd is, die ik hoog verwacht, maar misschien komt-ie ook wel onverwacht snel: Stevie Wonder

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/ar0/e3c4cbf9fabd4d7ea7c25ab1c33476ae.jpg
41. Information Society

Beste album: Don't Be Afraid... (1997)
Instap album advies: Information Society (1988)
Beste nummer: Creatures of Light and Darkness
Enorm zwak voor: Think
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Net voor de hoogste veertig vinden we de geniale gekken van deze Amerikaanse band welke een beetje tussen synthpop, industrial en dance doorstuitert. Ik heb even op de artiestenpagina gekeken en in totaal komen ze op 38 stemmen waarvan er 27 van mij afkomstig zijn... Gelukkig heb ik Mume-muziekmaat Ries_72 nog anders had ik er helemaal nooit met iemand over deze band kunnen hebben.

Het zaadje werd al lang geleden geplant. Om precies te zijn in de vroege lente van 1990 toen Think een klein hitje werd, het werd gekozen tot Alarmschijf en mocht daarna vier weken in de Top 40 ronddolen. Ik vind het een fantastisch nummer, natuurlijk is het een soort It's A Sin op speed maar net of dat ook maar iets uitmaakt. Daarna vergat ik de band eigenlijk een beetje en dat was niet vreemd want er kwam ook helemaal niets meer deze kant op terwijl ze in Amerika ook nog met What's on Your Mind (Pure Energy) en Walking Away twee singles in de Top 10 kregen. Af en toe draaide ik de cd-single van Think (met iets van 6 a 7 remixes en een speelduur van bijna veertig minuten!) met veel plezier en dat was het dan wel. Een jaar of zeven geleden wel hun debuutplaat op LP kunnen scoren en die beviel prima. De laatste jaren ga ik echter helemaal los met de band. Ik moet wel zeggen dat dit vooral dankzij Spotidinges is en door het harde werk van mijn toevoegvriend WhoAmI staat nu ook alles op MuMe.

Nog niet met heel veel aanhangers dus maar wellicht dat dit nog een klein zetje kan geven al vrees ik van niet

https://www.birikina.it/wp-content/uploads/2020/01/phil-collins.jpg
40. Phil Collins

Beste album: Hello, I Must Be Going! (1982)
Instap album advies: ...But Seriously (1989)
Beste nummer: Thru These Walls
Enorm zwak voor: Find a Way to My Heart
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

De Top 40 trap ik af met een man die bijna zijn hele leven in de Top 40 heeft gestaan. Ome Phil vind ik een sympathieke man ondanks dat hij eind jaren 80 / begin jaren 90 overal en nergens te vinden was en dan met de nadruk op overal. Aan het Collins-bashen heb ik nooit meegedaan al vond ik ook dat het op een gegeven allemaal wel erg op de automatische ballad-piloot ging.

Wanneer je een artiest zo groot als Collins ontdekt is lastig aan te geven, dat zal via de Top 100 Allertijden uitzendingen en de op dat moment actuele Top 40 hits geweest zijn. Ik weet nog dat mijn broer de 3" cd-single van A Groovy Kind of Love kocht maar daar vond ik maar weinig aan, zelf kocht ik vrij snel nadat die was uitgebracht het energieke Something Happened on the Way to Heaven wat ik nog steeds een topnummer vind. Via de cd-bieb kwam ik in contact met No Jacket Required en de bijbehorende 12" cd uit 1987. Ook uiteraard bij ...But Seriously en die kocht ik snel daarna ook wel net zoals de Serious Hits live cd die iedereen wel leek te hebben. Zijn 1ste vier albums blijf ik allemaal op hun eigen wijze geniaal vinden en draai ik regelmatig, zijn laatste vier albums dan weer niet al staat daar ook best aardig materiaal op af en toe

Ik heb Collins 1 keer live gezien, dat was in Arena op de avond van de beroemde/beruchte wissel van Bosvelt voor Robben van Dick Advocaat. Het voorprogramma was in handen van Mike + The Mechanics en ik zal nooit vergeten dat ik achter een groepje stond die geen idee had wie die Mike dan wel was en maar hoopte dat Phil snel zou gaan optreden, tja...

Ik reageer alleen nog maar op de artiesten die ik ken.

Phil Collins ontdekte ik tegelijkertijd met Queen. Ik denk ten tijde van But Seriously. Toen was ik nog erg jong, maar die bombastische muziek van Phil lag mij wel. Ik had drie albums op cassettebandje en die luisterde ik echt heel veel. Ik vond het gaaf. Daarna verloor ik mijn interesse, en ik meen dat de publieke opinie ook is, dat hij na But Seriously niet echt gaaf werk meer heeft uitgebracht.

Als ik nu nummers als Sussudio of In the Air Tonight terug hoor, vind ik het wat kil, en staat de stem van Phil mij wat tegen. Niet echt een warm stemgeluid. Als ik dan weer Easy Lover of I Wish It Would Rain Down hoor dan hoor ik prachtige songs, soms met een bite, soms met een snik. Een sociaal bewogen man, die ook acteur was (oa Miami Vice) en menig fusioplaat heeft ingedrumd (Brand X bijvoorbeeld).

Aan Phil-bashing doe ik ook niet mee trouwens. Bedankt weer voor de tip, ik heb wel weer eens zin om die relevante platen van hem op te zetten. En Sussudio sla ik gewoon over.

https://i.pinimg.com/474x/04/f6/59/04f659e09cb4a28df9a475db5c14b70b.jpg
39. Queen (met een kleine shout-out naar Roger Taylor)

Beste album: Innuendo (1991)
Instap album advies: Sheer Heart Attack (1974)
Beste nummer: Innuendo
Enorm zwak voor: My Fairy King
Live gezien?: yep
Eric's lijst: op 32

Enigszins het zelfde verhaal als bij de nummer 40. Of je wilde of niet Queen kwam gewoon je muzikale leven in. Door de clips van Radio GaGa en A Kind of Magic wist je meteen al wel dat dit een bijzondere groep was maar naar het hoe en wat was het nog even gissen. Toen The Miracle uitkwam was dat wel midden in mijn Top 40 tijd. Ik vond alle vijf singles van dat album bijzonder goed en het titelnummer kocht ik op cd-single. Toen was ik denk ik 14 en dan denk je eerst even goed na of je die aanschaf wel moet doen en als je het gedaan heb dan blijf je 'm draaien. Ik had om me heen wel wat vrienden die wat dieper in Queen zaten zodoende hoorde ik her en der al wel de nodige albumtracks of deep cut singles vanuit de jaren '70. Teo Torriatte, '39, Mustapha, Seven Seas of Rhye en dat soort tracks. Of tenminste dat soort tracks, dit zijn ook weer nummers die alle genre's beetpakken want dat was toch ook wel de kracht van de band. Ze konden eigenlijk alles spelen en maakte alles ook gewoon als Queen.

Qua solowerk steekt wat mij betreft dat van de drummer er bovenuit. Hij heeft een prettige stem en een neusje voor fijne melodieuze nummers. Vooral het album Happiness? uit 1994 wil ik nog even noemen. Freddie heb ik nooit live mogen zien, daarvoor ben ik net te jong. Wel heb ik deze eeuw de band gezien met Adam Lambert in de Ziggo en Brian May met band (incl Cozy Powell op drums!!) in het begin van de jaren '90 in Ahoy. Twee keer zeer fijn maar ook twee keer net niet zeg maar.

Sussudio blijft toch ook nog steeds genieten, hoor. Tof dit soort 80's produkties. Aan het Phil-bashen heb ik een broertje dood. Colours van het But Seriously album blijft toch ook wel een dikke favoriet. Evenals Hang in Long Enough en Heat on the Street.
En kippenvel krijg ik nog steeds van het magistrale Against All Odds en zeker ook deze (live versie)

Queen zou mijn nummer 1 band moeten zijn, al die aandacht die ik mijn leven aan hen heb geschonken, en de aantallen keren dat ik hun platen heb gedraaid. Ik heb van hen ook de meeste boeken, lp's, singles en heel veel van het solo-materiaal.

Maar Queen vind ik meer de leukste band ooit, dan de beste band ooit. Ja, Freddie is een ontzettend goede zanger, en songmatig is er ook genoeg te genieten. Maar de drums zijn houterig, het gitaarspel niet écht fantastisch (vind ik) en met name in hun synthesizer-tijd heeft de band toch ook vaak een erg lelijke sound. Maar ik kan de band maar niet naast me neer leggen, daarvoor geniet ik teveel van hun lichtvoetige songs. De songs met echt diepere betekenis (White Man, Miracle, Is This the World We Created) zijn op maximaal twee handen te tellen.

Deze band staat (spoiler) niet op nummer 1, maar zeker wel in de top10 van mijn favoriete bands, en niet als Vigil is Taylor mjin favoriete Queen-soloman (The Cross heb ik echt stuk gedraaid). Ik ben ook te jong om de band live te hebben gezien, en mij kennende was ik niet eens gegaan, gezien de aantallen mensen die op hun concerten afkwamen.

Ik heb wat bands versleten als fan, en naast mij neergelegd en nooit meer opgepikt, maar Queen en ik zullen altijd samen blijven gaan. Ik verwonder me wel dat de band nu al aan de beurt komt.

Het is nu kennelijk even bon ton om te melden niet aan Phil Collins-bashing te doen. Nu heeft de man ook wel wat muzikale miskleunen op zijn naam, maar het bashen gebeurt niet zelden om de verkeerde reden(en), dus soit, ik doe ook niet mee.

Ook verder is de ene muzikale match allicht groter dan de andere, maar een artiest waar ik echt nog nooit van gehoord had (Information Society) had ik niet direct verwacht, zeker niet meer in dit stadium.

Ik ken van Information Society alleen het debuut (had er nog niet op gestemd). Ondanks dat het debuut uit 1988 komt echt zo'n jaren '80 bandje.
Voor mij categorie wel okay, maar meer ook niet. In de jaren '80 kende ik het gezelschap sowieso niet.

Zo hoog is inderdaad verrassend.

Information Society is (als ik niets over het hoofd heb gezien) de eerste volledig onbekende naam voor mij. Ik luister nu naar Think en dat is allerminst een straf, moet ik zeggen.

Grappig dat Information Society zo hoog staat. Voor mij destijds een beetje wannabe Flock of Seagulls maar dan zonder vreemde kapsels.

Leuke en vrolijke vertegenwoordigers van the early 90’s - samen met het al eerder in deze lijst genoemde Jesus Jones en the Lightning Seeds (die ik overigens hoger had verwacht).

Uit dezelfde hoek hoop ik ergens nog op the Beloved en/of Electronic en verwacht ik in elk geval nog zeker de heren van James verderop in deze top 100.

Laatstgenoemde gasten hebben overigens net een nieuwe heerlijke single (Our World) uit - maar da’s weer iets voor een ander topic ..

Naast wat gevestigde namen uit Sander's top 10 verwacht ik nog EMF...

Extreme heb ik 2x gezien: Rijnhal in Arnhem in 91 en in Ahoy in 92, dat laatste concert was heel indrukwekkend nav het 3e album wat een hoop topnummers bevat. Er was toen ook een blazerssectie bij en de groep leek ook klaar voor een trapje hoger, alleen was het grote publiek al afgehaakt. Dat The Truth gedeelte van III Sides binnenkort weer even draaien.

Verder ben ik nog lang niet aan een kwart overeenstemming daarom wacht ik op de grote namen. Overigens kudos voor zoveel live optredens te hebben bijgewoond.

Electronic en James kun je wel opschrijven dat die nog gaan komen. The Beloved moet haast ook nog wel.

Ik hoop persoonlijk nog op Midnight Oil.

Wat 80's betreft hoop ik op Rupert Hine, Fixx, Dalbello en Alphaville en verder geen wensen.

Ja, ik hoop op een hoge notering voor Twelfth Night.

Nu S. Bos en Queen al langs zijn gekomen kan ik het Gooede Doel en Anathema wel van de lijst halen, en Renaissance natuurlijk ook. Iets met wishfullthinking...
En met IS in de lijst kunnen we Propaganda misschien ook nog wel verwachten?!

Dus tussen 38 en 11:
Simple MInds
Supertramp / R. Hodgson
Archive
REM
Nits
FGTH
Rush
D. Bowie
Propaganda

https://poprockrecord.files.wordpress.com/2019/04/screen-shot-2019-04-25-at-9.22.03-am.png?w=529
38. Crowded House / Split Enz

Beste album: Woodface (1991) / True Colours (1980)
Instap album advies: Crowded House (1986) / True Colours (1980)
Beste nummer: When You Come / Message to My Girl
Enorm zwak voor: Distant Sun / I Got You
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

We gaan even naar de andere kant van de aarde om bij deze uiterst sympathieke bands uit te komen rond -en met- de gebroeders Finn (of in ieder geval 1tje van hun). Het was bij mij wel duidelijk dat het begon met Crowded House. De cd-single van Weather With You, het Woodface album, de 7" single van Don't Dream is Over en later op TV het legendarische Pinkpop 1994 optreden waarbij het rotweer was maar precies bij Weather With You de zon ging schijnen. Dat was dus vooral het Crowded House van Neil, het Split Enz van Tim kende ik behoudens de hits Message to my Girl en I Hope i Never nauwelijks en dat Fraction Too Much Friction daar ook nog een link mee had was ook nog niet bekend. Maar goed je leert wat bij en zo duik je ook in de gekkigheid van "voorloper" Split Enz al is dat ook niet zo makkelijk want die albums liggen ook niet op elke straathoek te koop. Maar goed langzaam maar zeker kom je er achter dat deze band ook enorm heeft te bieden. Waar Crowded House gaat voor het perfecte liedje zoekt Split Enz het randje. Al groeien ze ook naar elkaar toe want het laatste album van Split Enz en het 1ste van Crowded House verschillen nauwelijks van elkaar.

Soms laat ik ze even links liggen maar ik keer er altijd weer bij terug, zeer fijne altijd kunnende muziek.