https://i.pinimg.com/originals/b5/9b/ec/b59becd652650efe90dac13c179d899d.jpg
12. a-ha

Beste album: Scoundrel Days (1986)
Instap album advies: Hunting High and Low (1985)
Beste nummer: Scoundrel Days
Enorm zwak voor: Dark Is the Night for All
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Deze Noorse mannen zijn een van de twee bands die mijn hele muzikale leven al met mij mee trekken. Ze kwamen precies op toen ik me voor muziek ging interesseren en bleven me altijd trouw met mooie muziek. Natuurlijk heeft de band ook wel eens een pauze genomen (in tegenstelling tot de andere band) maar goed dat heb ik wellicht zelf ook. Die clip van die hit maakte enorme indruk op tienjarige vigil. Niet enkel dat nummer maar ook de twee opvolgers welke de hitparades enterden deden dat. Tegenwoordig heeft iedereen het enkel maar over die ene clip maar ik vond de clip van The Sun Always Shines on TV minstens zo mooi. In het begin werd afscheid genomen van het meisje van Take on Me en het optreden in dat kerkgebouw achtig iets voor een publiek van naakte modepoppen vond ik reuze interessant. Mijn broer kocht in die tijd de 12" single van Hunting High and Low en ik deed iets later samen met twee vriendjes op de lagere school bij de playbackshow Touchy! na. Of te wel a-ha was er altijd en nog steeds eigenlijk wel. Ik wil niet zeggen dat ik het elke dag draai (of elke week) maar wel zeer regelmatig.

Ik heb de band meerdere malen live gezien, de 1ste keer was in Vredenburg, Utrecht ten tijde van hun reunie album Minor Earth | Major Sky. In vergelijking met de rest van de tour was dit ver uit de kleinste zaal dus het was even behelpen zeg maar. Waar je bij andere optredens in enorme sporhallen in Duitsland of stadions in Scandinavië je een enorme wall van tv's zag werden er hier een stuk 10 strategisch neergezet. Ik kan me de dromerige blik van die dames van rond de 40 ook nog goed herinneren. Een andere keer was in een grotere zaal namelijk de voormalig bierhal in A'dam. De band begon op tijd en was ook op tijd klaar. Ik geloof dat we om kwart voor tien al weer buiten stonden. Later op de avond werd duidelijk waarom want rond half elf waren ze ineens voor een miljoenenpubliek live te zien bij Hans Kraay jr. bij een wereldrecordpoging van Dominostenen bij SBS6... Ook a-ha heeft zijn prio's

Dit was het voor vandaag, de presentatie van de raad van elf volgt de komende dagen.

Goh, nu al. Die sympathieke Zweden had ik eigenlijk wel in de top 10 verwacht.

a-ha vind tegelijkertijd fantastisch en tenenkrommend tegelijk. Ken je dat?

De livedubbelaar How Can I Sleep With Your Voice In My Head heb ik bij uitkomen helemaal stuk gedraaid en gebruikte ook om mee te drummen. Dat was echt een lekkere liveplaat.

Verder vind ik a-ha helemaal prima hoor.

Wel sympathieke Zweden? Abba?

Niet helemaal hetzelfde, maar wel enigszins in dezelfde trant. Ik waardeer één album erg van ze
(Scoundrel Days), maar ik heb vooralsnog niet de drang gevoeld om de rest van hun oeuvre te beluisteren.

Ik vind Scoundrel Days ook goed. Maar het debuut vind ik het gaafste. Ik vind (met de nadruk op vind) dat ze vanaf de jaren '90 teveel moderne invloeden in hun muziek doorvoerden. Het is natuurlijk een mainstream-band, maar ik vind vanaf de jaren 90 vaak nog maar 1 of 2 songs leuk per album. De liveplaat die ik noemde daar klinkt de band veel organischer en meer als een rockband. Een aanbeveler.

Leuk weetje: hardrock drummer Mike Sturgis speelt op Scoundrel Days. In de jaren 90 speelt hij bij Asia, Wishbone Ash, en 21 Guns.

Om het met Toontje Lager te zeggen: Het is van nationaal belang.

En om het met Flip Kowlier te zeggen: Kwestie van organisatie.

Daar verschillen we dan over in mening, kan gebeuren. Ik vind het vanaf Lifelines gemiddeld ook wel wat minder dan het eerdere werk maar goed daarvoor lag de lat ook wel hoog. Ik zit dan zeg maar op 1 a 2 liedjes per album die ik niet zo leuk vind.

Ook wel opvallend is dat Morten nog steeds zo goed blijft zingen, alle hoge noten worden met gemak behaald. Dat kunnen toch een hoop zangers die al zo lang bezig zijn niet zeggen.

Ik trek zeker Morten's capaciteiten niet in twijfel. Soms kijk ik wel eens een livevideo van de band.
Ik weet het verder niet zo. Lifelines had ik en Minor Earth Major Sky ook en ik was er gewoonweg niet kapot van, maar die livedubbelaar die ik noemde had ook die songs, en klonk veel levendiger. Summer Moved On op die liveplaat geeft mij bijvoorbeeld meer kippenvel dan de studioversie.

Haha, het is erg warm (25.1 graad) op kantoor vandaag want de airco doet het niet. Waar ik Zweden zei bedoelde ik Noren, stop de tijd!

Ik zat eigenlijk al naar de grap te zoeken en kon hem niet vinden. Maar zelfs Graf vergist zich wel eens.

GrafGantz had een aha-erlebnis.

En nu houd ik op.

Alle gekheid op een stokje, a-ha: The Movie is een aanrader, ook voor niet-fans.

a-ha: The Movie - VPRO Cinema - VPRO Gids - vprogids.nl

https://focus.independent.ie/thumbor/v62R1yO2y67M9D_7ZO5gBkaw6IE=/0x34:638x385/960x640/prod-mh-ireland/c736a0e6-d26d-11ed-a40f-0210609a3fe2
11. Blur

Beste album: Parklife (1994)
Instap album advies: Modern Life Is Rubbish (1993)
Beste nummer: The Universal
Enorm zwak voor: Parklife
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Net geen Top 10 voor mijn vrienden van Blur! En vrienden waren het destijds, zeker in de jaren 1994 tot en met 1996, de albums Parklife en The Great Escape schoven continu de cd-speler in. Twee belachelijk goede albums en met name de 1ste bleek een enorm belangrijke voor mijn muzieksmaak. Ze paste perfect bij mijn manier van leven die op dat moment vrijwel volledig op Engeland gericht was. Parklife deed in Nederland niet heel veel en zeker de singles niet maar in Engeland ging men helemaal loos en ik ging daar helemaal in mee. Ik vond ze ubercool en hoewel het voor mij zeker geen haat en nijd was (ik kocht ook keurig de albums) wonnen ze op alles van Oasis. De eerste twee albums die ik in die jaren ontdekte, en dan met name het tweede album Modern Life Is Rubbish, ging er in als gingerbread. Na het The Great Escape album was ik even van slag door het Blur album (S/T) welke in 1997 uit kwam. Die viel mij op dat moment wat tegen maar met de tijd is dat ook helemaal goed gekomen met een mooie 11de plek als resultaat.

https://cdn.apollo.audio/one/media/planetrock/5b98d8306b379.jpg?quality=80&format=jpg&width=960&ratio=16-9
10. Fish

Beste album: Vigil in a Wilderness of Mirrors (1990)
Instap album advies: Vigil in a Wilderness of Mirrors (1990)
Beste nummer: Vigil
Enorm zwak voor: Credo
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

If there's somebody up there could they throw me down a line
Just a little helping hand just a little understanding
Just some answers to the questions that surround me now.

Drie keer Vigil onder elkaar bij vigil. Het is ook wel vrij duidelijk het magnus opus van deze Schot. In 1990 zette een broer van een vriend van mij Seasons End van Marillion op de ene kant en Vigil in a Wilderness of Mirrors op de andere kant van een cassette bandje. Man man, dat was wat heh. Ik was gelijk om, ik kocht de A Gentleman's Excuse Me cd-single in de uitverkoop nadat die uit de Top 40 was gevallen en na tig speelbeurten op mijn walkman kwam de cd ook in huis en de cd-singles en de 2de plaat enz enz. Ik gok dat ik Fish voor het eerst live zag op 17 maart 1993 en dat was zeker niet de laatste keer. Daarna ging het hard... Inmiddels alles in meervoud in huis en de goede man heel vaak live gezien. De 1ste keer in Vredenburg en de laatste keer zal in oktober ook in Vredenburg zijn. Fish is natuurlijk heel belangrijk voor mij maar we kunnen er ook niet om heen dat hij ook wel mindere albums heeft uitgebracht (te beginne bij Suits) en het ook qua stem live niet altijd kon waarmaken waardoor hij wellicht wat lager staat dan bij sommige verwacht.

Maar gelukkig kwam ook deze vis weer bovendrijven nadat hij toch aardig was weggezakt in de poel der onbekendheid met de twee zeer goed ontvangen albums A Feast of Consequences en Weltschmerz. Zowel qua recensies als mede qua verkopen, die hij helemaal zelf organiseerde, een terugkeer richting de top. En nu gaat hij dus stoppen... Door corona was deze beslissing al een paar vooruit geschoven maar het gaat toch echt gebeuren. Geen nieuwe albums meer en geen tour. Dat de man zijn eigen populariteit wat onderschatte bleek wel uit de verkopen van die afscheidstournee. Hij had redelijk fors ingezet maar alle zalen (zeker in NL) waren binnen een paar dagen uitverkocht. Hij voegde nog een rits data toe maar dan is het echt op...

Derek bedankt voor alles!

Fish vergezelt mij, met tussenpozen, ook al sinds 1990. Na het tegenvallende Songs from the Mirror ben ik hem (ook door smaakverandering) uit het oor verloren, maar na Sunsets on Empires in 1997 weer op mijn radar, daarna een tijdje niet, dan weer wel, dan weer een tijd niet en dan weer wel. Fellini Days en Vigil zijn mijn favoriet.

Ik leerde Vigil kennen doordat een oom van mij met een cd-wisselaar vond dat ik Laura Branigan moest hebben op een bandje. Na afloop van die cd ging de volgende cd spelen en had ik de eerste drie nummers van Vigil.

Hierop kocht ik de voorbespeelde musiccassette van Vigil en die heeft veel en vaak in mijn walkman gezeten. Toen ik erachter kwam dat hij de zanger was van Marillion begon ook die zoektocht. In 1990 begon dus écht mijn reis in de wat meer serueuze muziek en symfonische rock. Ik was 13, en luisterde voorheen voornamelijk naar Queen, Saga, Moody Blues, Tremeloes en Phil Collins (en dus ook Laura Branigan). Maar symfo werd echt een liefde.

Ik heb Fish twee keer gezien, tijdens een tournee waar hij Clutching integraal speelde: in het Paard en Paradiso, waarmee hij op Marillion en Gov't Mule na (beide driemaal) mijn meest livebezochte artiest is.

Zo, weer even bijgelezen vanaf nummer 40. Ben weer bij en hoe fijn is het dan om Fish als laatste tegen te komen. Ik kijk, maar ook met enige weemoed, uit naar het concert in de Oosterpoort. Merkte van de week dat de laatste keer Youp zien toch ook wel wat met mee deed, dat verwacht ik eigenlijk ook wel bij Fish.

Verder vooral complimenten. Voor de smaak, want de liefde voor Archive, Manic Street Preachers, Joe Jackson, Waterboys, Tom Petty, Rush, Supertramp en zeker R.E.M., Blur en Crowded House worden gedeeld.
Maar ook voor de artiesten waar ik minder tot niets mee heb, worden lezenswaardige stukjes geschreven!

Het moge duidelijk zijn dat de top 10 van waarde Vigil er na volgende week heel anders uit gaan zien. Toch maak ik mij geen zorgen om de nummer 1 positie. Mocht dat toch gebeuren dan ben ik wel genoodzaakt om mijn testament te wijzigen en Vigil daar uit te halen. Een gewaarschuwde Vigil telt voor twee!

a-Ha is een beetje een groep die er lange tijd van je opgroeiende leven bij is geweest. Ondanks dat heb ik maar 1 album van ze (East of the sun, West of the moon) maar er is van al die singles vanaf 1985 weinig dat niet echt prima is. Hun Bond single was heerlijk, I call your name staat in mijn top 3 a-Ha singles en hun versie van Crying in the rain vind ik ook goed gedaan. Daarnaast is Hunting high and low indrukwekkend (mede ook door de video) en Cry wolf is een beetje een outsider single die ik hoog aansla. Hun comeback in 2000 had ook mooie singles, maar toen was a-Ha hier allang vergeten.

Blur heb ik nooit iets mee gehad en geloof mij Sander dat veel mensen in Engeland daar in de 90's ook niks mee hadden, die zitten of in kamp Oasis of zijn niet van de wat studentikoze klasse waar Blur uit voortkomt.
En Blur maakt het de fans ook moeilijk omdat ze wel van het experiment zijn, al valt dat altijd te prijzen. Ik ben nooit verder gekomen dan There's no other way.

Heel benieuwd hoe de top 10 zich verder ontvouwd, omdat Talk Talk al is geweest. Gokje dat nu INXS snel volgt op 9 of 8.

Ik ben anders al ruimte aan t maken voor die duizend cassettebandjes

Fijn! Deze geruststelling komt gelegen zo vlak voor het slapen gaan!

De 'overgetapede' cassettebandjes heb ik allang niet meer, tenzij er eigen muziek op staat.

Ok heb wel nog een stuk of 8 voorbespeelde musicassettes, waaronder Queen Hot Space en The Orchestral Tubular Bells. En dan denk je: die zijn inmiddels wel wat waard, maar nee hoor...

https://variety.com/wp-content/uploads/2020/05/shutterstock_editorial_10596416i-e1590686564849.jpg
09. Brandi Carlile

Beste album: By the Way, I Forgive You (2018) / In These Silent Days (2021)
Instap album advies: The Story (2007)
Beste nummer: The Joke
Enorm zwak voor: Pride and Joy (live ft. The Seatle Symphony)
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Brandi, oh Brandi

Op nummer 9 staat de op dit moment 42 jarige Brandi Marie Carlile. Het is omdat Dusty er ooit geweest is want anders was zij de beste zangeres allertijden. Aangezien Carlile vrijwel alles zelf schrijft en instrumenten bespeelt komt ze een stuk hoger op de lijst. Erg hoog zelfs en dat is volledig terecht. Ik heb even gekeken want mijn gemiddelde is hier op MuMe; 15 stemmen -> 4,23 gemiddeld!

In Amerika is het al een grote tante maar in Nederland wil dat nog niet zo lukken helaas. Als ik mensen er op wijs zijn ze over het algemeen snel om maar het grote publiek wil nog niet zo. Toch is ze veel in de publiciteit maar veelal met andere zaken. Zo is ze erg met Joni Mitchell bezig, Joni was een tijdje mede ook door haar broze gezondheid niet meer in beeld maar Carlile heeft haar aan haar arm gezet en nu schuifelen ze naar overal en nergens en worden er zelfs weer concerten gegeven waar Carlile geen moment van haar zijde wijkt zoals laatst bij de grammy's.
https://images.seattletimes.com/wp-content/uploads/2022/10/tzr_112655.jpg?d=1200x630
Ook is ze zeer actief in het Lhbtqia+ gebeuren. Ze organiseert festivals voor duizenden mensen, lezingen/evenementen en gaat bij tv-shows langs om het belang te vertellen. Uiteraard zeer nobel en ook nodig maar ik denk dat dit wel ten koste gaat van haar eigen muziekcarriere en dat moeten we nu ook weer niet hebben . De laatste berichten zijn dat Elton John een album met haar gaat opnemen. Elton is natuurlijk ook niet te beroerd om op elk populair treintje te springen.

Maar goed terug naar Brandi en haar muziek. Ik ken haar muziek nu een jaar of drie a vier en dat zijn precies de jaren die heel moeilijk voor me waren/zijn. Ik kan zeer oprecht zeggen dat Brandi me daarbij, zonder dat ze daar weet van heeft, behoorlijk bij geholpen heeft. Haar stem, teksten en composities ontroeren me keer op keer.

https://imageio.forbes.com/specials-images/imageserve/65270689e98b58df585f0104/Peter-Gabriel-performs-on-stage-with-his-band-at-Fiserv-Forum--Monday--October-2-/960x0.jpg?height=485&width=711&fit=bounds
08. Peter Gabriel

Beste album: Peter Gabriel 3 (1980)
Instap album advies: Plays Live (1983)
Beste nummer: San Jacinto
Enorm zwak voor: Washing of the Water
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Can you recall
How you took me to school
We couldn't talk much at all
It's been so many years
And now these tears
Guess I'm still a child

Ik vind het bij de mannen wat lastiger kiezen maar Peter Gabriel maakt voor mij zeker een flinke kans in de verkiezing van vigil's meest favoriete zangers ooit. Het zal geen verrassing zijn dat Gabriel op mijn netvlies kwam door de hit Sledgehammer. De clip kwam elke dag wel een paar keer voorbij (en dan ben ik voorzichtig) en het was muzikaal iets anders dan de andere Top 40 hits van die tijd al kwam ik er later natuurlijk achter dat zijn muzikale habitat nog een stuk verder van de Top 40 zou afliggen. Toen Digging in the Dirt uitkwam werd ik echt fan, dat vond ik een fantastisch liedje en ook de bijbehorende clip was weer bijzonder. Het album US won het voor mij best dik van SO en die zat ook weken vast in mijn cd-speler. Gabriel doet wat hij zelf wil en dat is klaarblijkelijk maar weinig studio-albums uitbrengen. Zijn lat zal ook enorm hoog liggen en dat bleek ook wel vorig jaar toen het langverwachte i/o uitkwam. Een prachtalbum welke mijn plaat van het jaar werd, dan zeg je natuurlijk dat dit het wachten meer dan waard was en dat is op zich ook wel zo maar het was echt niet erg geweest als er tussen 2002 en 2023 een stuk of twee volledig nieuwe studio-albums waren gestopt

Ik zag Peter Gabriel op mijn vaders verjaardag 6 mei 2004 en dat concert staat ook zeker in Top 5 van meest favoriete concerten ooit. Wat een man, wat een muziek en wat een show! Het podium stond in het midden van de zaal en er was zoveel te zien en zoveel te genieten. Een bijzonder moment was toen vroeg in de avond Gabriel het podium opliep om het voorprogramma aan te kondigen en na het voorprogramma hij weer alleen het podium op liep om alleen achter zijn synth Here Comes the Flood te spelen, kippenvel all over the place! Verder kan ik nog wel een pagina vullen met wat allemaal gebeurde die avond maar dat doe ik maar niet, gelukkig hebben we de beelden nog!

Het valt me op dat je bij veel solo-artiesten de plek in de top 100 combineerde met de band. Maar Fish, Phil Collins, Ray Wilson en Peter Gabriel hebben allen een eigen plek. Of ik vergis me en er zijn nog wat meer met een eigen plek.

Dat betekent dan wel dat Genesis en Marillion wel heel veel plekken in de top 100 bezet houden. Maar dat is helemaal goed.

In het oeuvre van Peter Gabriel ben ik nooit echt gedoken, en ik weet echt niet waarom. Ik ken de bekende jaren '80 platen en zijn duet met Kate Bush vind ik alleraardigst. Wist je dat ik Peter Gabriel leerde kennen via Solzbury Hill, maar dan als cover van ons aller geliefde Saga (op de verzamelplaat The Works uit 1991). Ik weet niet van wanneer Sledge Hammer was, maar die kende ik natuurlijk ook wel.

Brandi Carlile heb ik echt nog nooit van gehoord. Niet eens van de naam. Maar aan de beschrijving te lezen gaat het me wel liggen. En als ze dan aangekodigt wordt door Joni en mijn favoriet Bonnie (waar is zij in je top 100) ben ik wel overtuigd. Een artieste waarvan ik wel meer wil horen. Bedankt voor de tip!

Die laatste alinea van jou raakt me wel. Wel mooi om te lezen hoe een artiest je door een moeilijke tijd heen kan slepen. Nog mooier ook, dat je de artiest ook na die moeilijke tijd kunt luisteren zonder dat het te zwaar wordt.

Bonnie Raitt in mijn Top 100? Nee niet overwogen, ook niet heel even

Sledgehammer komt uit 1986

Maar het kan zijn dat ik het nummer later heb ontdekt? Ik ontdekte per toeval (door eens stiekem verder te 'zappen' dan Nederland 1, 2 of 3) dat er MTV op onze TV zat. Dat was de tijd van Thunderstruck en een video van The Cure dat ze in een kast van klif werden afgegooid. Allemaal muziek waar ik nog nooit van had gehoord: Cure, AC/DC, Peter Gabriel. Ben alleen nooit echt een MTV-kijker geworden, Maar mijn kennis van moderne artiesten stamt ongeveer uit die tijd (1990-1991). De muziekvideo van Sledgehammer vond ik wel echt erg gaaf. Ik geloof dat ik toen ook voor het eerst eens Land of Confusion had gezien. Die maakte ook indruk.

Thunderstruck is van 1990, die clip van die kast is van Close to Me. Geweldige clip idd maar die komt wel al uit 1985. Qua Cure-tijd is het "logischer" dat het de clip van Lullaby was. Die zag je toen ook dag en nacht. Dat is de clip van de zanger in een bed met allemaal spinnenwebben om zich heen en hij wordt steeds meer ingesloten door die webben.

Ja die ken ik ook. Die vond ik maar eng. Maar kan het niet ook zijn dat MTV hits van eerder speelde? Ik keek in 1985 in ieder geval echt geen MTV.

Innuendo van Queen en de andere hits van het gelijknamige album zag ik toen ook. Dat vond ik gaaf: een band die ik wel kende. Maar we dwalen af.