Over Bowie en Goede Doel niets dan lof. België staat in de kast in de Nederlandstslige sectie bij Toontje Lager, Doe Maar en Frank Boeijen.

Ben geen fan van Bowie, maar heb zeker mijn favotieten die (wellicht) wat afwijken van wat het gros vindt. Mijn favoriete nummers: Space Oddity, This Is Not America, China Girl en Ashes to Ashes.

Valt me na deze opsomming jouwerzijds wederom op hoe veel en vaak jij naar concerten bent gegaan. Het lijkt potvolkoffie wel een hobby.

Bowie... ja, op zeker moment zag ik die wel aankomen, maar bij de recentste voorspellingen viel me niet op dat hij ontbrak. Dat betekent geloof ik wel dat tenminste één voor de hand liggende naam juist niet meer komt - we gaan het zien.

Al die beroemdheden in het publiek bij Trevor Horn + friends heb ik dan ook weer gemist (of inmiddels vergeten).

https://media.nu.nl/m/m1mxj57a7jqt_wd854/nits-geridderd.jpg
20. Nits

Beste album: Ting (1992)
Instap album advies: Omsk (1983)
Beste nummer: Cars & Cars
Enorm zwak voor: The Bauhaus Chair
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Net zoals voetbalclub JOS wekelijks aftrapt trap ik ook de Top 20 af en dat doe ik met niemand minder dan Nits. De band gaat al heel lang met me mee. De clip van het machtige In The Dutch Mountains was veel te zien op MTV en toen wij in ons ouderlijk huis in 1988 onze eerste cd-spelers kregen was de Henk/Kilo van Nits van de buurjongen een van de 1ste die het apparaat testte. Ik was redelijk snel fan, een vriend van mij was al liefhebber en ik sloot me bij hem aan. Zeer fijne muziek van zeer fijne mensen zo leerde ik in de loop der jaren. Ik heb de band vele malen live gezien, ik weet het niet precies maar een stuk of 15 keer zal het wel geweest zijn. Daarnaast ook vriend Stips een aantal keer solo in kleine setting en ook met Supersister gezien. De heren zijn zeer benaderbaar en een praatje zit er vaak wel in bij de mannen.

Het melancholische Ting is mijn favoriete album, wat mij betreft een prachtig gelaagd album. Binnen hun enorme oeuvre zitten ook wel wat mindere albums dan wel nummers maar de ondergrens komt nooit in zicht. Je hebt altijd een stabiele basis, een soort prettige kwaliteitsgarantie.

Vandaag trouwens een heel artikel in de Volkskrant over de Nits in verband met het 50-jarig jubileum, het boek Iceberg en aankomende optredens in Carré:

DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Wie het graag wil lezen maar niet kan/weet hoe, stuur maar een PM voor de tekst.

https://media.apoplife.nl/nl/2020/09/Mike-Scott-Karl-Wallinger-1985.jpg
19. The Waterboys / World Party

Beste album: An Appointment with Mr. Yeats (2011) / Goodbye Jumbo (1990)
Instap album advies: This Is the Sea (1985) / Goodbye Jumbo (1990)
Beste nummer: This Is the Sea / God on My Side
Enorm zwak voor: Is She Conscious? / Put the Message in the Box
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

...Dat kwam laatst even binnen

The Waterboys kende ik natuurlijk van Whole of the Moon en in de kroeg waar ik kwam vanaf mijn 17de ofzo wilde ze nog wel eens Don't Bang the Drum op zeer hoog volume draaien. Het This is the Sea album kwam dus snel in huis maar ik sloot me pas echt aan bij de band met het in 1993 uitgekomen album Dream Harder welke een paar zeer fraaie UK hits in zich had. Vanaf dat moment kocht ik de oude albums om snel compleet te zijn en dat deed ik ook met de nieuwe albums die met grote regelmaat uitkwamen. De laatste jaren is de band (lees: Mike Scott) ook bezig om de archieven beschikbaar te maken d.m.v. mooie boxsets. Ook daarin ben ik wel compleet, eind deze week verwacht ik de 1985 box om echt weer helemaal bij de tijd te zijn. Over het algemeen zeer waardevolle toevoegingen bij de albums.

Ik heb de band verschillende malen live gezien en daarin wel echte hoogtepunten maar ook wel (relatief) dieptepunt in mijn concertbezoeken. Het concert wat de band gaf op 22 november 2000 behoort tot mijn beste concerten ooit. Het voorprogramma had die middag een ongeluk gehad en kon derhalve niet optreden. Dit kwam Mike Scott persoonlijk vertellen om half negen waar normaliter Waterboys om 21.00 zou beginnen bleef Mike staan en begon acapella een liedje te zingen. Nadat dit liedje af was gelopen kwam vioolspeler en lid van het 1ste uur Steve Wickham erbij voor het volgende liedje, bij het liedje er na de drummer, het nummer er na de bassist enz enz. Toen de band compleet was werd de gashendel letterlijk en figuurlijk opengetrokken en ging de band helemaal los. Het was echt een grandioze ervaring waardoor ik overigens nog wel een paar dagen met een piep in mijn oren heb gelopen... De negatieve ervaring kwam een paar jaar later in Rotterdamse Luxor. Aan het begin was Mike Scott nog aan het grappen en grollen over een poster die hij had gezien backstage van Snip & Snap maar de sfeer veranderde langzaam. Na het reguliere concert kwam de band niet meer terug voor de encore want volgend de berichten vond Mike Scott de vibe in de zaal niet goed... Dat leverde wel wat gedoe op, ook wel terecht vond ik want je bent ook wel een professional en de mensen betalen geen kaartje om een stuk of 4 nummers minder te horen. Fluiten ze je uit of roepen ze boeh maar daar was zeker geen spraken van. Nou ja, hebben we dat ook weer meegemaakt.

En een gemis is het...

Van The Nits heb ik Omsk in de kast en die draai ik te weinig. Ik vind RJ Stips trouwens een erg bijzondere muzikant. Hij heeft zoveel gedaan en zoveel samengewerkt. Ik neig zelf heel erg naar Supersister, welke mijns inziens minstens vier erg goede platen heeft gemaakt.

Sander was 1 van de weinigen die bij het 1993/1994 topic ook niet zo Weltfremd deed over alle FGTH remixes die toen gere-released werden.

Gokjes durf ik niet meer, ben nu meer de top 5 aan het uitvogelen, al verwacht ik nog een "die zag ik niet aankomen" act voor de top 10

Leuk weetje: allereerste keer dat ik jou in levende lijve zag had je een Waterboys t-shirt aan, waar ik je toen mee complimenteerde

Kijk, de eerste van vele die zouden volgen

Goede grap, mijn complimenten

https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/56b8f8efab48debb2efb2ef5/1487942021450-RC6NLAQC6QPZ5ONP0ACB/Neil+Hannon+Divine+Comedy.png
18. The Divine Comedy

Beste album: Fin de Siècle (1998)
Instap album advies: Casanova (1996)
Beste nummer: Our Mutual Friend
Enorm zwak voor: A Lady of a Certain Age
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

De chamberpop meets artpop meets britpop meets indie meets baroque van Divine Comedy meesterbrein Neil Hannon staat op 18. Voor mij echt een band van de laatste jaren. Het begon voor mij met de cd-single van Becoming More Like Alfie en dat was het voor een lange tijd wel. Toen de Noord Ier alle Divine Comedy albums opnieuw geremasterd uitbracht met een bonus disc (of dvd) was dat voor mij de reden om hier vol voor te gaan en dat leverde echt een heleboel op. Ergens wel raar dat deze band die perfect geknipt is voor mij zo (relatief) laat pas echt op de radar kwam. Het is Britser dan Brits en gezien mijn voorliefde voor enigszins er op lijkende bands een raadsel maar gelukkig wel een raadsel welke ik uiteindelijk ontrafeld heb. Sindsdien vreet ik het als chocola met zeezoet/caramel smaak!

Our Mutual Friend is voor het magnus opus, een prachtig verhaal op prachtige muziek. Een nummer dat grote sprongen maakt in mijn Top 500 nummers ever, bij de editie van oktober 2023 stond deze met stip op 21 en de rek is er nog niet uit denk ik.

https://cdn.newsapi.com.au/image/v1/c68860ace99f0bc4668d874d51a3343f
17. Electronic / What Do You Want From Me (Monaco)

Beste album: Electronic (1991)
Instap album advies: Electronic (1991)
Beste nummer: Get the Message / What Do You Want From Me
Enorm zwak voor: Disappointed / Gangster
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Om Monaco mee te nemen was eigenlijk wat te veel eer maar om What Do You Want From Me niet te noemen is eigenlijk ook niet aan te orde. Want wat een bazentrack is dat zeg, Peter Hook zet hier de perfecte song neer. Ik zie dat nummer op een of andere manier bij Get The Message en Regret (New Order) passen, een soort drie-eenheid die staat voor mijn muzikale ik.

Het debuutalbum van Electronic is fenomenaal en staat op een mooie positie in mijn Top 10 albums allertijden. Het pakte me destijds direct, alles valt goed voor mij bij dat album. Bernard die gaat rappen en Marr die zich op de dansvloer begeeft, het kan allemaal en werkt als een dolle. De andere albums halen dat niveau niet maar goed dat is wellicht ook wel veel gevraagd. Wellicht is het debuut samen met de Best Of ook wel genoeg want Vivid, Forbidden City, For You en vooral Disappointed, zijn ook gewoon steengoed. Maar goed, ik heb ze en ik hou ze

Nou dat wordt weer flink luisteren, want ik ken beide acts niet (zelfs niet eens van ze gehoord). Divine Comedy lijkt mij wel wat. Britser dan Brits spreekt mij aan, als Jethro Tull-fan.

https://www.tygodnikpowszechny.pl/sites/default/files/styles/art_front/public/en_01361449_0368.jpg.webp?itok=EVRXv0ix
16. Talk Talk

Beste album: The Colour of Spring (1986)
Instap album advies: London 1986 (1999)
Beste nummer: Tomorrow Started (live)
Enorm zwak voor: April 5th
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Voor mij begon het met de verzamel cd Natural History uit 1990. Een release waar de band niet blij mee was maar ik zeker wel. Die kocht ik uiteraard n.a.v. de hits die kende van laten we zeggen Radio Veronica. Dat de band een zeer interessante muzikale reis heeft gemaakt aan de hand van vijf albums is vrij duidelijk, al deze vijf albums vind ik ook nog eens erg goed tot briljant met de middelste als ultiem hoogtepunt. Het muzikale gebodene, de sfeer die neergezet wordt en het bijbehorende artwork het klopt gewoon perfect. Het grootste nadeel is natuurlijk dat vijf albums (plus een soloplaat) gewoon erg weinig is. Heel erg weinig zelfs maar ja meer releases is ook meer kans op een misser en dat is ons bespaard gebleven. Ik hoef verder ook niet uit te leggen dat er niet zoveel kans is dat er nog een paar studio-albums zullen verschijnen...

Fijn Topic dit, leuke opzet ook Vigil met die extra stats!

Eens met je liefde voor ''What Do You Want From Me?'' Perfecte pop song.

Had alleen wel Kylie Minogue verwacht in je Top 100.

Nou ja wat niet is kan nog komen...

Maar als ik eerlijk ben ik had ik haar in 1ste instantie zelf ook wel verwacht maar ja

The Divine Comedy, prachtige notering, en inderdaad, wat een juweel van een nummer is Our Mutual Friend.

Dat roept natuurlijk wel de vraag op waarom je een live-versie van een ander nummer deelt.




Bij dezen!

Ik deel wel vaker een "ander" nummer dan het in mijn ogen beste nummer. Daar zit geen specifieke reden achter behalve dat er meer te noemen valt dan ik in het stukje heb gedaan.

Zijn er nog meer vragen naar boven gekomen?

The Divine Comedy als verrassing op 18. Hier wordt wel even een late kennismaking goedgemaakt.

https://www.udiscovermusic.com/wp-content/uploads/2020/06/Joe-Jackson-GettyImages-74734521-1000x600.jpg
15. Joe Jackson

Beste album: Body and Soul (1984)
Instap album advies: Live 1980/86 (1988)
Beste nummer: Slow Song (van Live 1980/86)
Enorm zwak voor: Love at First Light
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Ook ome Joe leerde ik kennen door middel van de Top 40 en Top 100 Allertijden achtige lijsten. Real Men, Nineteen Forever, Is She Really Going Out with Him?, Stranger than Fiction, It's Different for Girls en dat soort tracks. Mijn 1ste album was dan ook een verzamel cd namelijk Stepping Out, The Best of waarbij ook de non-hits flinke indruk maken. Het geniale live album Live 1980/86 was snel in huis gevolgd door Night and Day en de rest van de bups. Het voordeel was dat de albums van Joe nooit zo heel erg duur waren. Veelal via een 2 voor 40 gulden actie (bij de FRS te Maassluis) ofzo. Op een of andere manier vond ik Joe Jackson ook wel gewoon een cool figuur. Zijn muzikale koersen verraadde een eigenwijze vrije geest en dan heb je al snel een streepje voor bij mij.

Ik heb de goede man een paar keer live gezien en dat was altijd wel de moeite waard. Zo ook die keer in 2001 in het keurige De Doelen te Rotterdam in het kader van de Night and Day II tour waar hij met een enorme band met allerlei exotische instrumenten actief was. Voor de pauze lag de nadruk vooral op het op dat moment nieuwe album Night and Day II welke wel behoorlijk muzikaal verantwoord was en na de pauze ging hij meer voor de hits en bekende album tracks. Vrij snel na de pauze speelde Joe en de band die zich tot dan toe keurig hadden gedragen een snoeiharde versie van het snoeiharde Got the Time waarbij een wat ouder echtpaar enigszins ontdaan vanaf de voorste rij de zaal verliet. Joe kon het niet laten om daarbij een aantal flinke sneren uit te delen. Iets meer dan twee jaar later zag ik een geweldig concert in Vredenburg te Utrecht n.a.v. het toen net verschenen Volume 4 album waarbij hij weer met zijn drie maten van het 1ste uur op pad was, dus ook met de geweldige bassist Graham Maby. Een enorm energiek concert met een fantastische setlist: Joe Jackson Concert Setlist at Muziekcentrum Vredenburg, Utrecht on May 21, 2003 | setlist.fm

https://www.thestar.co.uk/webimg/b25lY21zOjZjZTM4NWE1LTQ3MzktNDRhZS1iMzgwLWYyMjQ5YzBlY2U1Njo4ODNhYzZkNS02NWQ5LTQ2YWMtYTFjMC02MzZjMmQwMTVhNjg=.jpg?crop=3:2,smart&width=640&quality=65
14. Pulp / Richard Hawley

Beste album: Different Class (1995) / Truelove's Gutter (2009)
Instap album advies: His 'n' Hers (1994) / Coles Corner (2005)
Beste nummer: This Is Hardcore / Soldier On
Enorm zwak voor: Mis-Shapes
Live gezien?: nope (maar wat nu nog niet is kan komen)
Eric's lijst: -

Common People was voor mij de kennismaking met de band, de clip van dat nummer zat op high rotation bij MTV. Dat was weer zo'n "tering wat een song" moment. Wat vond ik dat nummer goed zeg, onvoorstelbaar! De cd-single (in jewelcase!) was snel in huis en die stond dagenlang op repeat. Het bijbehorende album Different Class en de Engelse hitsingles Mis-Shapes en Disco 2000 gingen er ook in als koek. Tenminste wel errug lekkere koek dan, eigenlijk kan je wel stellen dat dit album mijn muzikale leven veranderd heeft. Het staat sinds het uitkomen steady in mijn Top 10 albums Allertijden. Na die overdonderende ervaring ging ik natuurlijk snel op zoek naar meer Pulp en kwam ik logischerwijs uit bij het His 'n' Hers album. Misschien net een ietsjepietsje minder dan Different Class maar het deed mijn gevoel alleen maar versterken dat dit een meer dan bijzondere band was.

De 14de plek is een double bill samen met Richard Hawley. Deze gitarist is een beetje een af en aan lid bij Pulp, vooral live doet hij vaak mee. Ik ken (nog) niet alle albums van hem, dat zijn er stiekem ook best wel wat maar daar wordt aan gewerkt. Muzikaal iets minder uitbundig dan Pulp's werk maar daarom niet minder mooi. Sowieso mooier dan het solo-werk van Jarvis al is Beyond the Pale wel een erg goed album. Daarom is deze vernoeming dan ook meer dan verdiend.

https://librarius.hu/wp-content/uploads/2023/10/Mike-Oldfield.jpg
13. Mike Oldfield

Beste album: Hergest Ridge (1974) / The Songs of Distant Earth (1994)
Instap album advies: Tubular Bells (1973)
Beste nummer: Hergest Ridge part 2 / Ascension
Enorm zwak voor: The Lake
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Op het ongeluksnummer vinden we Mike Oldfield, nu heeft Mike zeker wel wat dieptepuntjes gehad maar ongeluk zou ik het toch zeker niet willen noemen. Mijn 1ste aankoop was Crises, ik denk enigszins logisch gezien de paar flinke hits die daar op staan. Daarna kwam Elements, The Best Of waarbij ook de non-hits flinke indruk maken (tot zover de overeenkomst met Joe Jackson). Daarna ging het rap met o.a. Tubular Bells II (1992), Hergest Ridge (1974), Five Miles Out (1982) en Heaven's Open (1991) (want die was zo lekker goedkoop!). Vreemd genoeg had ik TB niet direct op cd, wel op LP via een bazaar maar die draaide ik nauwelijks. Ik was dus best een behoorlijke liefhebber van Mike maar die status werd flink opgehoogd toen in 1994 The Songs of Distant Earth uitkwam. Dat album kocht ik direct bij uitkomst en daar was ik gelijk helemaal lijp van. Mike was helemaal bij de tijd en de muziek was zo ontzettend goed dat ik het album keer op keer op keer draaide. Ik denk (maar ik heb geen bewijs) dat dit album bij mijn vijf meest gedraaide albums ooit staat.

Ook Mike heb ik live gezien, dat was in 1999 in Ahoy waarbij Pepsi (van Shirley, u kent ze wel) de zangeres van dienst was. Dit was ook gelijk de enige keer dat ik die kans gekregen heb want daarna is hij niet meer geweest helaas. Het concert was prima met veel aandacht voor op dat moment (relatief) nieuw werk maar je kon aan alles wel zien dat Mike geen echt podiumdier was. Maar dat was zeker geen smet hoor want ik heb zeer warme herinneringen aan dat optreden.

Ik zat bij Pulp te lezen, zag ook een stukje van de foto bij de nummer 13 en dacht "John Wetton zo hoog?"

Pulp en Joe Jackson ken ik beide alleen van naam. Maar kan me niet herinneren ooit iets van ze gehoord te hebben.

Mike Oldfield (en de hele kliek: Sally Oldfield, Maggie Reilly, Pekka Pohjola, David Bedford, Pierre Moerlen, etc.) kan ik boeken over volschrijven, maar ik bewaar het voor mijn top100-verhalen.

To France en Moonlight Shadow behoren wat mij betreft tot de mooiste popliedjes ooit en de studioplaten tot en met Platinum zijn al meer dan 30 jaar favoriet hier. Ik zal nooit Oldfield-moe worden. Een verdiende hoge plek.

Vraagje voor vigil. Op welke dag precies denk je dat je het stokje zal doorgeven?

Hoeveel Waterboys t-shirts heb jij dan wel niet inmiddels?

Met de nadruk op precies?
Geen idee, volgende week woensdag of donderdag ofzo. Is dat heel belangrijk om dat nu aan te moeten geven?

Ja!

Ik zie dat Mike Oldfield uit de top 10 is gevallen. Zou vigil onverwachts een nieuwe nummer 1 hebben ?

The Divine Company was in elk geval nog een verrassing...