https://i.pinimg.com/564x/df/e0/92/dfe092b089286126161ad419563fe8d3.jpg
07. Genesis

Beste album: Wind & Wuthering (1976)
Instap album advies: Nursery Cryme (1971)
Beste nummer: The Musical Box
Enorm zwak voor: Driving the Last Spike
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Ik begreep uit een opmerking dat het Genesis gehalte wat hoog zou zijn, nou hier is t vlaggenschip en dan sluit ik het bijbelhoofdstuk Genesis gelijk af

Ook hier waren MTV en Top 100 Allertijden lijstjes verantwoordelijk voor mijn kennismaking met Genesis. Mama, Land of Confusion, Invisible Touch en vreemd genoeg ook That's All kwamen constant voorbij en wat had die zanger eigenlijk een bekend hoofd. Van No Son of Mine kocht mijn broer de cd-single en dat vond ik direct, en nog steeds, een enorm sterk nummer. Daarna ging ik zelf kopen, ik herinner me bv de digipack van Hold on My Heart met extra Genesis ansichtkaarten die ik meenam uit Denemarken. In het oudere materiaal dook ik zo rond 1995. Ik was in Engeland op vakantie en we reden (en later liepen) door Epping forest en dan weet je het wel op welk album je uitkomt . Het is daar verder prachtig lopen, op een gegeven moment was ik tot zover ik zien volledig door varens omsloten. Dit verder enkel even terzijde.

Mijn favoriete album is een wat andere dan de meeste andere liefhebbers. Dat is namelijk Wind & Wuthering uit 1976 (of was het nou 1977?). Dit is het 2de album zonder Peter Gabriel en het laatste met Steve Hackett. Het album is echt een prachtig geheel, niet te veel solo's enkel voor de solo's en Collins speelt op deze plaat de drums en percussie zoals hij nooit beter zou doen. Eleventh Earl of Mar, Blood on the Rooftops, ...In That Quiet Earth, Afterglow en vooral persoonlijk favoriet One for the Vine. Beter dan dat kan bijna niet.

Ik heb de band 1x live gezien in de Arena met hun farewell tournee wat uiteindelijk niet hun farewell zou zijn. Een prachtig schouwspel met een prima setlist, het oudere werk werd zeker niet vergeten!

Er is niet zoveel prog/symfo meer in het muzikale leven van vigil maar Genesis zal er altijd wezen.

https://www.nme.com/wp-content/uploads/2023/10/[email protected]
06. James

Beste album: Seven (1992)
Instap album advies: Seven (1992)
Beste nummer: Sound
Enorm zwak voor: Sit Down
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Ik ontdekte James in de loop van 1991 met de fenomenale single Sit Down. Deze schopte het in Nederland tot slechts een paar weekjes in de tipparade. Schandalig weinig natuurlijk maar James is wel vooral een Brits gebeuren. Bij het horen van Sit Down was ik wel gelijk om, wat een prachtig nummer zeg. Ik kocht de single met op de B-kant een fantastische rond de 10 minuut durende live versie (live at G-Mex) van de A kant. De B-kant draaide ik meer dan de A-kant, dat de 1991 versie een nieuw opgenomen versie was van een geflopte single vanuit 1989 wist ik toen nog niet. Na tig keer draaien zonder dat ik er genoeg van kreeg kwam James begin 1992 met een vervolg in de vorm van het album Seven en de single Born of Frustation welke ook een paar weken in de tipparade terecht kwam. Als ik al niet al om was dan was ik het toen wel. Ik vond en vind Seven een waanzinnig goed album, ook weer zo'n album welke weken vast zat in de speler. Het album staat bij mij op een dikke 5* en heeft ook een tijd lang in mijn Top 10 albums allertijden gestaan. De liefde voor James vanuit mij werd groot en bleef groot tot de dag van vandaag door zeer goede albums als Laid, Whiplash, Hey Ma, Girl at the End of the World en All the Colours of You. Productief zijn ze nog steeds gezien het net verschenen Yummy.

De band komt niet bepaald vaak in ons land voor een concert, ik heb het even opgezocht en om precies te zijn is dat drie keer. Een keer in 1986 als volledig nieuwe band, een keertje in 1992 en als laatste in 2016. Bij een van die zeldzame keren was ik van de partij. Op 19 juni van 2016 beleefde ik een prachtig concert van de band in de Melkweg te Amsterdam. Een concert die ook erg hoog in mijn meest favoriete concerten ooit staat, Top 10 zeker.

James Concert Setlist at Melkweg Oude Zaal, Amsterdam on June 19, 2016 | setlist.fm

Twee synthipop iconen in de top 5 dus.
Ik had het vooral gehoopt. Mooi dat het ook lijkt uit te komen.

Over Genesis en Marillion gesproken.
Ik ken wel wat mensen die zowel into synthipop als into prog zijn (bij mij is dat minder het geval).
Een wat rare combinatie want er zijn het zijn twee genres die ogenschijnlijk weinig gemeen hebben.

En ik ken er die daarnaast ook fan zijn van Mike Oldfield en Nits (bij mij wel het geval).

Vigil is trouwen één van hen.

Maar ik zag ook heel wat namen voorbij komen waar ik niet zoveel mee heb.
En namen die ik helemaal niet kende. En namen die ik charmant vond.

In de laatste categorie: James. Sit Down was een hit in het jeugdhuis.
En inderdaad: de lange live versie op de b-kant is zeker om van te smullen.
Echter nooit de moeite gedaan om een album van hen te verkennen

Een prominente plaats voor toetsen?

Klopt.

Maar ook: virtuositeit versus gestuntel met een vinger.
En dat laatste voedt dan de kritiek vanuit de proghoek.

Ik houd ook van prog en synthpop en new wave. Maar van alledrie niet teveel en soms een combi ervan. Die zijn er niet veel, maar ze zijn er.

Het is afhankelijk van hoe breed je de term synthpop interpreteert (ik had recentelijk een discussie over de vraag of het debuut van Tears for Fears synthpop is), maar ik denk dat ik mijzelf wel een liefhebber van zowel synthpop als prog kan noemen. Klaarblijkelijk niet de meest ongebruikelijke combinatie.

Ik denk dat The Hurting synthipop kan genoemd worden omdat het gebruik van synthesizers duidelijk aanwezig is. Het was vooral om budgettaire redenen dat het duo haar muziek bracht met elektronische hulp. Compositorisch zijn er veel minder links met Kraftwerk (om de naam te noemen) zoals dat bij de typische synthipop duo's (bands) wel het geval was. Synthipop duo's zijn op zich een interessant fenomeen: hoewel ze compositorisch niet allemaal teruggingen op het pionierswerk van Kraftwerk, zorgde de synthesizer er wel voor dat bands zich konden reduceren tot duo's. Of anders gezegd: de Lennon/McCartneys en de Jagger/Richards' van de synthipop hadden de Ringo's, Georges, Charlies en Rons niet langer nodig. Hieronder een random lijstje van duo's of bands die eigenlijk een duo waren met daarrond wisselende muzikanten.

OMD
Soft Cell
Blancmange
Yazoo
Pet Shop Boys
China Crisis
Eurythmics
Tears For Fears
Go West
Cabaret Voltaire
Yello
Erasure

Bands als Ultravox (een kwartet), The Human League (een trio)
en Depeche Mode (hoewel vandaag een duo) behoren tot de uitzonderingen die deze regel bevestigen.

En nog interessant: Wham! De succesformule van het 80's pop duo verder doorgetrokken.

Nog even The Assembly noemen en we hebben het Vince Clarke kwartet compleet

En The Communards natuurlijk

Heaven 17 en Bronski Beat zou je als trio ook nog bij de uitzonderingen kunnen noemen

Waarom Alphaville genegeerd (van oorsprong een trio)?

In mijn uiteindelijke top100 staat denk ik alleen Alphaville als synthpop-afgezant, en The Fixx als New Wave-afgezant. Verder nog wel wat jaren '80-artiesten die wat eclectischer waren (Rupert Hine). Misschien heb ik a-ha erin staan, ook een trio en op hun eerste plaat (net als Tears for Fears) voornamelijk en vooral synthpop.

Ik had ooit een synthpop-project en dat mislukte nogal, omdat ik echt helemaal geen kaas heb gegeten van programmeren en een goede livesound neerzetten met drum- en bascomputers: https://www.youtube.com/watch?v=erTKxHxhG0w (kun je me zien kloten met wat korgs)

Mijn lijst was uiteraard random want puur gebaseerd op wat spontaan in me opkwam.
Maar er zijn er ongetwijfeld nog veel meer voorbeelden van de duo (trio) formule.
Al was het powertrio in de rock al langer een bekende formule.

Interessant vind ik in deze Sparks. Dat leek mij een soort proto-synthipop duo.
Weliswaar met meer klemtoon op duo dan op synthipop maar je begrijpt wat ik bedoel.

En dan heb je in 1984 plots een paar solisten zoals Howard Jones
en zijn spitsbroeder Nik Kershaw (al dacht die ruimer dan enkel synths).

ps. Ik zie je naarstig aan knopjes draaien in de video. Net als Paul Humphreys van OMD.
Elektronische instrumenten live laten blenden met akoestische lijkt me dan ook aartsmoeilijk.

Plus de synthpop professor Thomas Dolby en idd enz enz

Roffel

Verrek, we zijn bij de top 5. Zal Marillion op 1 komen of Frankie Goes to Hollywood? We hebben Pet Shop Boys ook nog, geloof ik, en verder weet ik het niet uit mijn hoofd.

https://dt7v1i9vyp3mf.cloudfront.net/styles/news_large/s3/imagelibrary/J/JMJ_11_15_01-vRWrlmfNqwcCtxELoq3TS2Pzthr6tQTs.jpg
05. Jean Michel Jarre

Beste album: Chronologie (1993) / Equinoxe (1978)
Instap album advies: Oxygene (1976)
Beste nummer: Chronologie Part 4 / Equinoxe, Pt. 4
Enorm zwak voor: Second Rendez-Vous
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Volgens mij is deze electronica gigant niet tot nauwelijks genoemd in de voorspellingen. Misschien zelfs wel helemaal niet. Dat is op zich toch vreemd want de Jarre-jas past mij als gegoten en dat heb ik toch her en der laten weten ook. Hij behoort ook al jaren tot mijn meest gedraaide artiesten. In ieder geval begon het voor mij met de Images verzamel cd uit 1991. Een prachtige verzameling liedjes waarvan ik er sommige al enigszins maar andere andere helemaal niet kon. Daarna ging het wel redelijk snel met de 1ste drie albums en Rendez-Vous. Alle vier prachtige albums op hun eigen manier. Het 1ste album wat ik "live" als fan meemaakte bij de release was Chronologie uit 1993. Dat was een album welke mij keihard raakte, redelijk opgewekte dancepop waarbij Jarre helemaal bij de tijd was.

Ik heb de vriendelijk Fransman twee keer live mogen zien. De 1ste keer was in Ahoy op 30 mei 1997 ten tijde van de Oxygene 7-13 tour waarbij Jarre weer eens de "kleine zaaltjes" in wilde. Een waar spektakel voor het oog en oor. De 2de keer was in een nog kleinere zaal namelijk de Heineken Hall te Amsterdam op 22 november 2016. Dat was ook nog eens een zitconcert dus maar weinig mensen konden daar bij zijn. Het concert begon ook al vroeg (half acht ofzo) en dat hadden wij niet helemaal doorgekregen. Toen we bij de HMH aankwamen vonden we het opvallend rustig, we konden overal zo doorlopen en vrijwel geen mens te zien. Tot dat we de zaal in wilde lopen en bleek dat de deuren al dicht waren. Toen we er door waren zat iedereen al op zijn of haar stoel en waren er halverwege de zaal nog precies 2 lege stoelen. Exact op het moment dat we er doorheen waren en konden gaan zitten begon het concert.

Ander geinig dingetje is dat de Nederlandse Jarre fanclub bij mij in het dorp De Lier zat. Ik las daar wel eens over op Vara's Hittekst (pagina 372, ja ja ik ga diep!!) en dat was wel leuk natuurlijk. Op een gegeven moment werd er zelfs een internationale fanclubdag gehouden in een partycentrum in het dorp. Ik daar in de ochtend heen om te kijken naar de tentoonstelling e.d. in de middag voetballen uit bij 's-Gravenzande en me in de rust laten wisselen zodat ik weer op tijd bij het tributeconcert en de veiling kon zijn. Dat laatste was ook wel een dingetje, een zaal vol met mensen die op speciale Jarre dingetjes gingen bieden. Bij de speciale stukken werd er zelfs ingebeld vanuit het buitenland . Ik heb er in ieder geval een gesigneerde 2 track cd-single vanuit de Chronologie periode aan over gehouden.

https://avatars.dzeninfra.ru/get-zen_doc/3488572/pub_63cacc2cb6eb617c315eb5a9_63cacc34b6eb617c315eb8a5/scale_1200
04. Depeche Mode

Beste album: Songs of Faith and Devotion (1993)
Instap album advies: Some Great Reward (1984)
Beste nummer: Walking in My Shoes
Enorm zwak voor: Love, in Itself
Live gezien?: yep
Eric's lijst: op 13

Ik heb het vermoeden dat als jij mijn Top 100 (102...) lijst in een blender zou gooien dat je na een paar minuten mixen Depeche Mode overhoudt en daarmee zou dat dus vigil's ultieme band moeten zijn.

Voor mij begon het echt met het Enjoy the Silence succes, ik vond het in combinatie met de clip een waanzinnig stukje muziek. Welk album ik als 1ste in huis had weet ik niet meer precies. Dat kan het toen actuele Violator geweest zijn maar net zo goed Some Great Reward. Daar zal niet veel tijd tussen gezeten hebben. Na die twee kwam de The Singles 81→85 verzamel cd en groene 12" Love in Itself · 2 and Live Tracks met daarop ook de live versie van Just Can't Get Enough. Toen Songs of Faith and Devotion uit kwam werd ik uit mijn stoel geblazen, ik was al best fan maar dit album veranderde alles. Wat een kracht, wat een power, wat een dreiging en wat een muzikaliteit. Wat zong Gahan ook fantastisch en hij zag er ineens uit als de ultieme rockstar. Dit album staat ook sinds de dag van uitkomen (ik ga er vanuit dat ik 'm die dag ook kocht) dik in mijn Album Top 10 Allertijden.

Ik heb de groep slechts een keer live gezien, dat was een jaar of zes geleden in de Ziggo. Dat plan lag er al veel langer, de Songs of Faith and Devotion tour had een stopplaats in Ahoy en ik had een toenmalig collega gevraagd om mee te gaan. Die zei ja maar helaas was dat dan zo'n collega die altijd wel ergens ja op zegt maar dan uiteindelijk niet doorpakt of er op terugkomt waardoor het een stille dood stierf. Dat komt dan de volgende keer wel... Helaas hadden blijkbaar veel meer mensen zo'n collega waardoor Ahoy lang niet uitverkocht bleek en het voor de band een bewijs was dat Nederland ze echt niet zo goed gezind was. Toen werden we op de zwarte lijst gezet en kwam de band lang, heel lang niet meer bij ons in t land. Gelukkig kwam het uiteindelijk toch goed al moet ik wel zeggen dat de gehoopte magie ook weer niet helemaal bezit van me nam tijdens het ziggo concert.

Op 4 en 5 staan twee synthipop iconen die ik niet bedoelde (ik dacht zelfs dat ze al aan bod gekomen waren).
In de commentaren wellicht wel maar dus nog niet in de rangschikking. Beter opletten dus.

Wordt het toch nog nagelbijten voor die twee andere. En Marillion.

Ik verwacht sowieso nog 2 duo's met synthesizers. En natuurlijk de band met de M.

Bedoel je 2013 Ziggodome voor de Delta Machine tour? Daar ben ik ook geweest.

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/c9/78/cf/c978cf36982a55dcd91fcf0fb95a099d.jpg

03. Orchestral Manoeuvres in the Dark

Beste album: Architecture & Morality (1981)
Instap album advies: Organisation (1980)
Beste nummer: Joan of Arc (Maid of Orleans)
Enorm zwak voor: Bauhaus Staircase
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Ik heb het idee dat ik mijn verhaal van OMD al tig keer hier op de site geschreven heb, de ene keer bij een spelletje, dan weer bij een ranglijst of een anders een eigen ontboezeming. Dit schreef ik bv een aantal jaar geleden elders op deze site:

De band is best uniek te noemen, ze horen eigenlijk nergens bij. Synthpop, New Wave, Post-Punk, New Romantics, Electro, Pop, niet uit Duitsland komende Krautrock en het experimentele karakter meden ze ook niet. Feit is wel dat het bijna 40 jarige bestaande Orchestral Manoeuvres in the Dark tot de pioniers behoorden die de synth in pakkende hitparade gevoelige nummers verwerkte.

Ze begonnen in 1978 op te treden samen met Joy Division, via het kleine label Dindisc in sneltrein vaart en met groot succes naar het grote Virgin tot de split eind jaren 80. Al snel ging de band in de persoon van Andy McCluskey door als succesvolle 1 persoonsformatie (gebruik makend van redelijk anonieme live/studio band) tot de ballon leeg gelopen was in 1996 en McCluskey de stekker er uit trok en zich ging storten op het schrijven van nummers voor zelf ontdekte meidengroepen. Hij schreef Whole Again, formeerde Atomic Kitten en verkocht miljoenen singles/albums. Gelukkig begon na enkele jaren ook het OMD virus weer op te steken en in 2006 kwam de groep weer bij elkaar met de meeste oorspronkelijke leden en bracht de band een aantal goed ontvangen albums uit.

Verder is mijn OMD verhaal redelijk bekend denk ik. De andere cd die bij de 1ste cd-spelers de speler in ging (zie Nits) was The Best Of OMD, de 1ste clip die ik me echt kan herinneren is Maid Of Orleans, het fonetisch meezingen van mijn moeder met Forever Live And Die en de honderden keren dat ik Sugar Tax heb opgezet. Niemand zo sympathiek als Andy en het in 2023 verschenen Bauhaus Staircase album is echt heel goed!

Ik heb de band vele malen live gezien, al gauw een stuk of 12 keer. De 1ste keer was op 1 november 1993 in Paradiso Amsterdam. Het was een bijzondere avond, ten 1ste omdat ik als jonge vent op het station van Delft een paar muziekkennissen tegenkwam die ook naar een concert gingen. Ze gingen naar Aerosmith in Ahoy, toen ik vertelde waar ik heen ging was hoongelach mijn deel... Wat helemaal bijzonder was dat Andy deze avond twee keer Maid Of Orleans speelde, twee keer achter elkaar nog wel! Dit omdat het dak er zo extreem vanaf ging tijdens de 1ste versie dat hij eigenlijk niet wist hoe nu verder en dat was uiteindelijk de oplossing. De OMD-site beschrijft het op fraaie manier als volgt: Andy decided - on the spur of the moment - to play 'Maid of Orleans' twice in a row. De (voorlopig) laatste keer was kort geleden in de AFAS ook te Amsterdam. Nu slechts één keer Maid Of Orleans maar wel vrijwel helemaal het laatste album.

Volgens mij januari 2018

De ontknoping zal zaterdagochtend plaats vinden

Alsof we niet weten wie er nog gaan komen nu

Die foto van OMD, als je had gezegd dat het Pet Shop Boys waren geweest, had ik het ook geloofd.

Wat stom trouwens dat mensen je uitlachen dat je naar OMD gaat. Als ik mocht kiezen, zou ik in elk geval niet naar Aerosmith gaan. Maar ik zou de Aerosmithfans dan ook weer niet uitlachen.

Heel merkwaardig instapadvies.

Van alle albums die ik in 1983/1984 kocht (van het debuut tot aan Junk Culture) voor de veertienjarige
die ik toen was het moeilijkst te verteren. Na Enola Gay was het toch niet zo voor de hand liggend vond ik.

Waarom raad je Organisation precies aan als instap? Je maakt me nieuwsgierig. Ik zou A&M tippen.

Dat kan, jij mag de komende periode met een betere komen

Ik zou als newbee toch beter gaan op Enola Gay dan op New Stone Age als 1ste indruk. Dat lijkt me meer het DNA weer te geven. Ook vind ik Organisation een mooie opstap naar A&M, het is na het instappen natuurlijk ook de bedoeling om door te wandelen. Verder lijkt me Organisation beter te behappen dan A&M voor iemand die er niets van kent maar dat is slechts mijn 48 jarige mening. Ook Elke keer een best of adviseren zou nog logischer zijn maar ja dat ja ook zo wat.

Het is meer dat ik weinig tijd heb om het nu even af te maken.

Ik dat Koot en Bie op nummer 1 staan:

https://i.discogs.com/YNFGjfc8cTnU5_s8baykLceTYD13qWj5IEai8itKUkc/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTYwMTM0/Ny0xNTMzNDY2MTk3/LTcwNzAuanBlZw.jpeg

http://static.stereogum.com/blogs.dir/2/files/2012/07/Pet-Shop-Boys.jpg
02. Pet Shop Boys

Beste album: Very Relentless (1993)
Instap album advies: Discography (1991)
Beste nummer: Rent
Enorm zwak voor: One in a Million
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Ik had het bij het stukje van a-ha over twee bands die altijd bij me waren in mijn muzikale leven en dit is dus de 2de. In tegenstelling tot a-ha altijd actief en met veel releases en al met al ook succesvoller. Is het niet voor hunzelf dan wel als duet, als producer of in het maken van een remix. Waar het qua aankopen precies voor mij begon weet ik niet meer precies. Ik kan me nog heugen dat ik Introspective op een tape had staan maar wat fysiek mijn 1ste cd was weet ik niet meer. Wat ik wel weet is dat ik er snel bij was en snel het nodige had. Tussen het debuut Please, Actually, Disco 1 en Introspective zat weinig tijd en misschien wel op een zelfde dag bij een 2 voor 40 gulden actie van FRS. So Hard en Behaviour kocht ik toen die uitkwamen en vanaf toen ben ik eigenlijk alles wel op de dag van release gaan halen. Volgende week komt het nieuwe album uit en deze ga ik niet halen maar die zal de postbode komen brengen, de 2 disc versie uiteraard. Waar ik nog wel eens spijt van heb is dat ik zo'n 15 jaar geleden een groot gedeelte van mijn PSB collectie heb verkocht aan een handelaar. Dit waren vrijwel al mijn cd-maxi's , EP's en 12inch, 100 stuks voor 250 euro. Daar zaten toch wel mooie items tussen, een x aantal door de jaren heen weer terug gekocht maar zo'n mooie collectie als toen ga ik niet meer krijgen.

De 2de plek is ontzettend hoog, waarom vind ik PSB toch zo ontzettend goed? Dat is een goede vraag, eentje die me ook wel eens gesteld is door een rockist of iets in die richting. Makkelijke vraag, lastiger antwoord. Het heeft in ieder geval iets dat het me bijna altijd raakt; de onderliggende melancholie, de pakkende composities met waanzinnige intro's en vrijwel altijd een fantastische bridge. De sterke en pakkende teksten en ze stellen me eigenlijk nauwelijks teleur. Het zijn trouwe vrienden die je nooit laten vallen, het afgelopen jaar stonden ze zonder noemenswaardige releases bovenaan in mijn lijstje meest gedraaide artiesten over 2023. Dit jaar zal dat vast ook weer Top 3 worden, een nieuw album werkt daarin altijd wel mee natuurlijk. Dus niet zo'n lastige vraag met een makkelijk antwoord!

Ik heb de band menig maal live gezien, de 1ste keer was op 24 mei 1991 ten tijde van de Behaviour tour. Dat was nog in de tijd dat we door een ouder gebracht en gehaald werden. Het was meer een theaterstuk dan een popconcert met heel veel verkleedpartijen, decorstukken en dansers op het podium. Na het concert nog bij de weg een grote abriposter kunnen lospeuteren die nog een tijdje op mijn kamer heeft gehangen maar op een gegeven moment kom je er achter dat je ook niet echt meisjes kan versieren met PSB boven je bed... De dag na dat concert een vernietigende recensie in De Haagsche Courant, weer een dag daar na met mijn 1ste ingezonden brief in de krant. Opvallend is dat ik de band daarna echt overal en nergens gezien heb. In de Rai, Vredenburg, Heineken Hall, 013 en zelfs in het Nederlands Congres Centrum te Den Haag/Scheveningen. Bij die laatste locatie werkte ik op dat moment (1999) een kleine kilometer vandaan. Ik was op de dag van het concert vroeg klaar en dacht ik probeer het gewoon. Net doen of je de weg weet, er bij hoort en gewoon overtuigend doorlopen. Dat werkte en ik stond snel in de zaal en helaas kan ik het verhaal niet nog mooier maken dan dat want er was verder niemand bezig laat staan een soundcheck.

https://www.progarchives.com/progressive_rock_discography_band/233.jpg
01. Marillion

Beste album: Misplaced Childhood (1985) / Brave (1994)
Instap album advies: Misplaced Childhood (1985)
Beste nummer: Script for a Jester's Tear / The Great Escape
Enorm zwak voor: Heart of Lothian / Out of This World
Live gezien?: yep
Eric's lijst: -

Niet een heel verrassende nummer 1 verwacht ik

Had ik al eens verteld dat ik net te jong ben om Marillion met Fish gezien te hebben? Oh, nou dan doe ik dat nu voor de 28ste keer! Het begon natuurlijk wel gewoon met Kayleigh en daar zal het een paar jaar ook bij gebleven zijn. Een vriendje was wel fan van neo-prog, tenminste zijn twee oudere broers vooral en hij pikte het nodige mee. Op aanvraag zette een van die broers Kayleigh voor mij op een bandje, tenminste dat werd gelijk het openings trio van Misplaced Childhood en dan kan je toch echt minder instappen. Rond die periode zag ik de op moment nieuwe clip van Marillion op MTV, dat was Hooks in You. Een best aanstekelijk maar ook weer niet extreem goed nummer. Dat ik die clip gezien had moest ik natuurlijk wel melden en toen werd ik meegenomen naar de zolderkamer van die broer en liet hij mij op flink volume The Space van de gloednieuwe LP Seasons End horen en toen was ik wel even van slag. De taperecorder ging weer aan en op de A kant kwam Seasons End en op de B kant Vigil van Fish. Nou, dat was me het bandje wel! Dat bandje draaide overuren, ik liet het in de woonkamer aan mijn broers horen maar die waren toch minder enthousiast dan de broers van dat vriendje van mij... Nou ja, je kan ook niet alles hebben.

Mijn 1ste aankoop was de cd-single van Cover My Eyes (in een kek boxje met poster, het zat er bij al vroeg in dat het dan wel de luxere versie moest zijn) welke precies uitkwam op de verjaardag van dat vriendje, dus toen ik in de middag daar even langs ging was even het algemene idee dat ik wel een heel leuk verjaardagscadeau had gekocht... Eeehhh, nou eh eigenlijk... Er zouden in ieder geval nog de nodige aankopen volgen (...)

De tour die bij Holidays in Eden hoorde was mijn live vuurdoop, dit schreef ik elders op deze site:
Mijn eerste Marillion concert was tijdens deze tour. Om precies te zijn op drie oktober 1991 in een uitverkochte Ahoy te Rotterdam. Ik was met die ene vriend en zijn broer (volgens mij was zijn andere broer er ook bij) en het was prachtig. Behalve de nummers van Seasons end, Holidays in Eden en Kayleigh kon ik er nog niets van. wat ik me nog goed herinner is het erg mooie kleine liedje A Collection. Dit was de b kant van No One Can en H ging op de rand van het podium zitten om op een scherm zwart wit dia's uit vervlogen tijden te bekijken. Een heel erg intiem moment in een grote ietwat lompe zaal als Ahoy.
Er zouden in ieder geval nog de nodige live concerten volgen...

Zoals waarschijnlijk wel bekend bestaat de band nog steeds en staat de band vaker in ons land dan "vroeger". Met enige regelmaat verschijnt er ook nog gewoon een studioplaat en met nog meer regelmaat een live registratie want het geld moet nu eenmaal blijven rollen. Mijn fanatisme is iets minder geworden maar nog steeds bovengemiddeld, in ieder geval zo bovengemiddeld dat de 1ste plek geen enkel moment in gevaar kwam.