Dat lijkt me wel lastig om dan te omzeilen als je er naar luistert of bedoel je zijn gedrag als persoon?

Ik bedoel inderdaad zijn persoon en levensstijl. Komt behoorlijk wat onzin uit, vind ik dan.

dazzler, je hebt nu twee keer de Night Boat videoclip geplaatst. Gisteren stond er bij The Sundays toch echt een eigen nummer en clip. Valt nu niet meer aan te passen, neem ik aan.

Ik heb die bug met clips die niet kloppen ook weleens, maar bij mij staat er nog steeds een Sundays-liedje bij The Sundays.

Bij mij klopt t ook gewoon.

Oh, ik wist niet eens dat het een bug was. Maar dat zal het dan wel zijn. Gisteren, zag ik ook gewoon die clip van The Sundays.

Edit: Ah, nu staat die Sundays clip er weer. Vreemde gewaarwording, maar opgelost. Dank voor de opheldering, Arrie.

Ik heb soms ook dat alle video's in een topic een plekje opschuiven, heel vreemd. Maargoed, is tegenwoordig sowieso behelpen hierzo

98. DEEP PURPLE
https://i.postimg.cc/Mpy0cbHX/deeppurple0001.jpg

Voor mij is het onderscheid tussen metal en hardrock gauw gemaakt. Het eerste genre is mijn ding niet, het tweede des te meer. Ik kan echt genieten van een potje stampei. Maar een kenner ben ik niet. Deep Purple is de eerste naam die ik hoorde als het over hardrock ging. En zelfs een puberende hitparadevolger als ik had ooit van Child In Time gehoord. Toch was al dat langharig werk voor mij lang één pot nat. Tot ik in mijn studententijd toch eens een CDtje meepikte van Deep Purple. Ik ken weinig verzamelaars die zo compleet zijn als Deepest Purple (1980). Ik heb hem gisteren nog eens gedraaid en werkelijk genoten. In de eerste plaats van het orgelwerk van John Lord. Maar ook van de vurige gitaren van Ritchie Blackmore, de ijle zang van Ian Gillian, de roffelende percussie van Ian Pace en de baspartijen van Roger Glover. Maar ik moet opletten met namen want zoals dat in de hardrock en de metal schering en inslag is, kende Deep Purple vele gezichten. Af en toe hoorde ik The Doors in de verte. En het viel me gisteren op hoezeer de groep uit de blues put. Als ik het goed heb, is ook dat een verschilpunt tussen hardrock en metal. Naast de genoemde verzamelaar heb ik nog In Rock (1970) in huis. Machine Head (1972) staat al lang op het lijstje maar ik vergeet er telkens bij te schrijven welke CD editie ik wil. Normaal hoor ik zo'n dingen uit het blote hoofd te weten. Maar als ik mag kiezen tussen Black Sabbath en Deep Purple dan weet ik het wel.



Deze vond ik de leukste om terug te horen.

Deep Purple, die zag ik oprecht niet aankomen. Leuk om deze kant van je te leren kennen.

In de VS noemen ze dit trouwens wel heavy metal, maar wat weten zij nou?

Mijn favoriete nummer is Maybe I'm a Leo, een lekker stevig stampende bluesrocker.

Nee, die zag ik ook niet aankomen. Omdat ik de band over een paar maanden op Graspop ga zien, zitten de albums bij mij ook weer even in iets hogere rotatie (al heb ik alleen de drie Mark I en de eerste drie Mark II albums in huis... en allicht de genoemde verzamelaar, waarmee het ook bij mij begonnen is).

Naar mijn beste weten was heavy metal wel degelijk het label dat indertijd op Deep Purple (en de diverse concullega's) geplakt werd en was hardrock een nog wat tammere muziekstijl. Of ze waren ooit echt synoniem... metal ontwikkelde zich echter steeds verder, waardoor de term aan een soort omgekeerde inflatie onderhevig was.

Ik denk dat heavy metal zich terminologisch opsplitste in metal en hardrock van zodra de zogenaamde new wave of British metal zijn intrede deed. Bands met een nieuw geluid - sneller of net zwaarder - werden metal bands genoemd en de meer traditionele, op blues gefundeerde bands werden hardrock. Zoiets.

Ik had een amerikaanse metal-encyclopedie (met voorwoord van Dio) waarin Queen, Motley Crue en Guns n Roses in stonden. Wij Europeanen hebben een geheel andere scheiding tussen metal en hardrock dan de Amerikanen.

Ik zou persoonlijk Deep Purple (en Zeppelin, Heep etc.) ook gewoon hardrock noemen hoor. Maar soms is de lijn moeilijk te leggen (Priest, Sabbath), die eigenlijk ook een soort hardrock maken maar de consensus is dat ze echt metalbands zijn.

Zie ons nou over hardrock en metal praten in de top100 van Dazzler.

Als we het dan echt over Amerka moeten hebben: daar noemen ze synthipop new wave. Cyndi Lauper en Huey Lewis & The News om een paar voorbeelden te noemen.

Maar zou je Huey Lewis echt synthpop noemen?

Zou nooit in mij opkomen in ieder geval

De reden waarom ik deze volg. Om meer te weten te komen over de verschillen tussen New Wave en Synthpop. In mijn boekje is Alphville (debuut) Synthpop en Talking Heads New Wave. Maar er zijn ook vast overlappingen.

Ik vind die verschillen ook altijd lastig, maar ik zou voor mijn gevoel zeggen dat bij synthpop synthesizers toch wel echt de basis vormen, terwijl bijv Huey Lewis voelt voor mij meer als pop/rock met wat toegevoegde synths.

New Wave vind ik al helemaal een vage term.

Er is altijd wel ergens een 'new wave' van. Toen Impulse! platen ging uitbrengen begin jaren zestig, noemden ze alles (van Kai Winding tot John Coltrane) the new wave of jazz. En dan heb je weer Iron Maiden etc. die the new wave of British Heavy Metal zijn.

Dus waar zijn Talking Heads, Blondie, Police en Television in hemelsnaam de 'new wave' van? The new wave of rock / pop ? Maar aan de andere kant hebben we die term nu éénmaal. En om alles pop (populaire muziek) of rock te noemen, is ook weer zoiets.

Maar we hebben nog 97 plekken te gaan, dus ben erg benieuwd wat we ervan gaan leren/opsteken.

Gevoelsmatig was er begin jaren '80 dus een 'nieuwe golf' en ik zou dan zeggen dat dat een soort verzamelterm is voor wat er uit de punk voortkwam. Al die namen die je noemt (Blondie, Police etc) begonnen als punkbands. Maar dan heb je ook weer de term post-punk, wat eigenlijk hetzelfde idee is. En post-punk en new wave overlappen vaak ook, maar voor mijn gevoel is post-punk meer de donkere kant, en new wave meer de poppy kant. Ik zou Blondie bijv nooit post-punk noemen, dan kom je meer bij een Joy Division uit. Die zou ik dan weer geen New Wave noemen.

Tsja, zeg het maar...

Ik vind het erg steekhoudend. Ik vergat de term postpunk inderdaad.
En dan had je (geloof ik) ook nog de New Romantic (Spandau Ballet, Duran Duran, Flock of Seagulls Culture Club als ik me niet vergis).

Interessant.

Ja, New Romantics had ook wat meer aandacht voor uiterlijk, toch? Die waren wat flamboyanter.

Neen. In mij ook niet maar dat is wel het criterium daar: synthesizers = new wave. Ik had "pop met synthesizers" moeten schrijven want wij verstaan onder synthipop eerder "pop gedomineerd door synthesizers". En gekleurde kapsels: dat is ook very new wave in de States. Culture Club en zo.

Ik versta onder new wave ook de nieuwe golf van creativiteit die vanuit de DIY mentaliteit van de punkbeweging ontstond. En die DIY aanpak werd dankzij onder meer de synthesizer (waarvoor je geen muziek gestudeerd moest hebben) een stuk makkelijker voor de vroege 80s bands. Dat nog logge instrument van de jaren '70 werd in de jaren '80 lichter, handiger en gebruiksvriendelijker. Daarom dat ze in de US new wave erg nauw met synthesizers verbinden volgens mij.

Daar kan ik me helemaal in vinden.

97. GEORGE MICHAEL (WHAM!)
https://i.postimg.cc/Dz2V1LJ2/george-michael-5-062723-38629a1b4c71434bb205134d7107d7eb.jpg

Slechts 23 titels bracht Wham! uit. En dan reken ik zijn twee solosingles voor de split mee. Voor het overige veel remixen en instrumentale versies. 12 singles (ruim de helft van hun oeuvre dus) belandden in de Britse top 10. Van Faith (1987) werden zes van de negen tracks internationale kleppers. George Michael stond (Wham! inbegrepen) 13 keer op 1 in de UK en 11 keer op 1 in de US tussen 1982 en 1996. Ik bewonder de componist net iets meer dan de zanger. Zingen kon hij natuurlijk geweldig goed maar in de jaren '90 werd hij naar mijn smaak te veel een R&B crooner. Ik hield meer van de popzanger uit de jaren '80. Hij was nog geen 20 toen hij debuteerde met Wham Rap (Enjoy What You Do) en Careless Whisper schreef. De pop van Wham! klonk als een stripverhaal. Zijn laatste grote nummer is voor mij Jesus To A Child. Daarna geraakte hij de pedalen wat kwijt, privé maar ook professioneel. De man die op kerstdag zou geboren worden en sterven schonk de wereld Last Christmas, voor mij nog steeds de meest perfecte kerstsingle. Een lied dat niet over Kerstmis gaat maar zich wel van dat decor bedient: tekstueel maar vooral muzikaal. Er zijn de zachte sledebelletjes die voor wat sneeuw zorgen maar er is vooral die prachtige melodie. Wham! was één van de eerste nieuwe hitparade acts die ik destijds niet cool genoeg meer vond. Maar vandaag kijk ik met veel respect terug naar de componist van zoveel klassiekers. De drive in Young Guns (Go For It), de zonneschijn in Club Tropicana, de swing in Wake Me Up Before You Go Go, de Motown in Freedom, de soul in Everything She Wants, de eerste voorzichtige tekenen van een coming out in A Different Corner en daarna nog een reeks uitstekende solo singles met het timide Father Figure als mijn favoriet. Genoeg materie om hem een plaats tussen de 100 te gunnen. En dan vergat ik nog de slepende saxofoon in Careless Whisper. Van Bad Boys tot I Want Your Sex: de coming of age soundtrack van een generatie.



Laten we dit een deep cut single noemen: deze b-kant schopte het na Kerst tot a-kant.
https://i.postimg.cc/MpsTM6Hr/Knipsel.jpg
Wie spot de OMD link in deze zelfgemaakte verzamelaar?

Weer zo'n artiest die je stom moet vinden van anderen. Op Faith na, die vind echt iedereen goed, denk ik. In de korte periode van mijn leven dat ik MTV keek, heb ik de muziekvideo van Freedom vask gezien. Wat vond ik die vrouwen allemaal mooi.

Ben geen groot fan verder, maar vin Careless Whisper, Last Christmas en Father Figure best aardige songs. Faith gek genoeg niet zo.

Dat zal dan waarschijnlijk aan jouw bubbel liggen, want hij met vijf nummers in de MuMeLadder. Veel betere bubbel, MuMe

Ik leef al langer dat Musicmeter hoor. Verder weet ik niet wat mijn bubbel is. Ik heb het gewoon over 35 jaar geleden, toen bestond die term nog niet eens.

Trouwens, ik noem toch allerlei nummers die ik leuk vind van hem?

Dat was niet duidelijk uit wat je schreef, aangezien je tegenwoordige tijd gebruikte. Maar als hij ooit als fout werd gezien is dat inderdaad iets van heel lang geleden.

Het was een verwijzing naar een eerdere opmerking van mij bij Duran Duran. Maar ik vind het nu vervelend worden. Ik wil graag dat we het erbij laten nu.

96. DIRK BLANCHART (LUNA TWIST)
https://i.postimg.cc/nhN8WWwL/dirk3.jpg

Tijd voor een eerste Belpop nominatie. Dirk Blanchart, de man die door de vaderlandse pers constant de hoogte werd in geschreven maar de lof zelden vertaald zag in grote verkoopcijfers. Zijn verhaal begint als hij toetreedt tot Once More, de winnaar van de eerste editie van Humo's Rock Rally uit 1978. De groep maakt één langspeler en serveert een handjevol singles alvorens te ontpoppen tot Luna Twist. Luna Twist is één van de epigonen uit de Belpop boom van de vroege jaren '80 en gooit met de klassieker African Time en de opvolgers Look Out (You're Falling In Love Again) en Decent Life hoge ogen in de alternatieve lijsten van onder meer Humo. Maar opnieuw duurt het avontuur niet langer dan één album. Blanchart kiest het solopad. Na een handvol uitstekende singles waarbij hij het creatief gebruik van synthesizers niet schuwt, pakt Dirk uit met het classic Belpop album Europe Blue (1985). Omdat de verhoopte doorbraak (om nog maar van het succes te zwijgen) uitblijft legt hij zich toe op het producen van Elisa Waut dat onder zijn vleugels een aantal mooie singles en het onvolprezen album Comedia (1987) aan de Belpop annalen toevoegt. Maar het bloed kruipt ook in Vlaanderen waar het niet gaan kan. Met About The Rain (1989), Mama Luba (1990) en Blow (1992) zet Blanchart zijn muzikaal avontuur verder. De albums bevatten parels van singles die af en toe De Afrekening van Studio Brussel halen maar nooit potten breken. Blanchart ontbreekt vaak op Belpop verzamelaars (op African Time van Luna Twist na) hoewel hij daar zeker zijn plaats verdient.

Zeg dat dazzler het gezegd heeft.



Wie tijd heeft om verder dan dit eerste nummer te luisteren,
komt in een playlist van 12 Blanchart parels terecht.

Dat moet de mooiste Wham! hoes zijn, die van Wake Me Up... van de hand van Peter Saville vermoed ik.