Klopt. Zelfde ontwerper, zelfde fotomodel, zelfde kleurenpalet en zelfde releasejaar.
Orchestral Manœuvres in the Dark - Locomotion (1984) - MusicMeter.nl

Careless Whisper is volgens mij (mede) geschreven door Andrew Ridgeley….

Volgens Ridgeley kreeg hij een credit als wederdienst omdat hij wel de branie had om de van nature schuchtere George Michael mee op het podium te trekken. Dankzij Andrew kon George zich bij Wham! voorbereiden op een onvermijdelijke solocarriere die in de sterren geschreven stond. Dankzij die credits hoefde Ridgeley zich na Wham! geen zorgen te maken. Zo vertelt de sidekick van GM het in zijn biografie. Heb het weliswaar niet zelf gelezen maar het hem wel horen zeggen in een interview.

Ik heb het boek thuis, in de Nederlandse vertaling weliswaar en daar zegt Ridgeley:
"Ondanks het feit dat ik had meegeschreven aan het nummer, stemde ik van harte in met het idee dat George het uitbracht als soloproject..."

95. YAZOO (ALISON MOYET)
https://i.postimg.cc/vHwPBBgd/Yazoo.jpg

Wat heeft Yazoo dat synthipop bands als The Human League en Ultravox niet hebben? Het antwoord heet Alison Moyet. Het is de schreeuw van Alison die de muziek van Yazoo dat extra rauwe randje geeft. Het is maar een kleine stap van blues naar rock en het is die injectie die voor mij het verschil maakt tussen zowel het eerste album van Depeche Mode en Yazoo als tussen Yazoo en Erasure. Die laatste formatie heeft mij nooit kunnen bekoren. Sometimes is een geweldige popsingle maar daar houdt het voor mij ook op. And don't mention ABBA-esque. Terug naar Yazoo dat met twee albums en vier singles (of vijf als je de omkering van Only You / Situation wil meetellen) een onuitwisbare indruk wist na te laten in de popgeschiedenis. Only You werd achttien maanden na het originele Uk nummer 2 succes een UK nummer 1 voor The Flying Pickets. Don't Go stond zowat overal in Europa in de top 3. Dankzij Situation was Yaz ook één van de eerste Britse synthipop bands die doorbraken in de US. De gniffel van Alf keert in 1996 terug in de Macarena van Los De Rio (alweer een wereldhit). The Other Side Of Love is een draak, moet ik bekennen. Maar Nobody's Diary is een parel. Het is tevens de eerste single die ik ooit kocht. En de fantastische b-kant State Farm is straks mijn deep cut. Ook op beide albums viel nog wat te rapen. Winter Kills werd het lijflied van heel wat puberende meiden en Mr Blue bezorgde de Nederlander Rene Klijn een nummer 1 succes in 1993. Welke kortstondige band kan zoveel adelbrieven voorleggen? En dan heb ik het nog niet eens gehad over het geladen Never Never van The Assembly dat klinkt als een Yazoo songs met gastvocalen van Feargals Sharkey. Zelden kwam Vince Clarkes gevoel voor de perfecte popmelodie beter tot zijn recht dan in het oeuvre van Yazoo. Uit Alfs solo carrière onthoud ik een handvol prachtige pop singles. Feilloze albums hebben meneer en mevrouw volgens mij niet gemaakt. Maar dat hoeft helemaal niet voor een plaatsje bij de 100.



Wie het singletje heeft, weet dat State Farm eigenlijk als dubbele a-kante (AA) werd beschouwd.

Al heel snel een naam tegengekomen waar ik nog nooit van gehoord had: Luna Twist. Nu aan het beluisteren.

Don't Go . Prachtig nummer.
De combinatie van de rauwe blues-zang van Moyet en de puntige toetsen van Clarke is inderdaad uniek.

94. ELTON JOHN
https://i.postimg.cc/5ybKP117/ELTON-bis.jpg

Probeer eens een foto van Elton John te vinden waarop hij niet staat uitgedost als zotte nonkel. Want dat imago van de duizendeneen brillen en pruiken heeft er volgens mij voor gezorgd dat mijn generatie een beetje haar neus optrok voor die malle man. Ik moest lang zoeken maar vond toch een foto waarop Elton zich wat meer als rocker profileert. Mijn ouders konden de ballads van Sir Elton wel smaken. En ook dat is natuurlijk geen goed teken. Muziek die je ouders goed vinden zelf goed vinden was in mijn tijd behoorlijk not done. Elton John is een van de vele grote namen die ik op wat verzamelaars en het obligatiore classic album na - Goodbye To Yellow Brick Road (1973) in dit geval - nooit intens heb verkend. En toch proef ik na al die jaren het vakmanschap erg scherp. Dergelijke namen zullen nog een paar keer in mijn top 100 opduiken. En als het om componisten gaat die vanuit het klavier vertrekken, hebben ze meer kans om genomineerd te worden. Want als ik zou moeten kiezen tussen snaren of toetsen dan kies ik voor dat laatste. Op de één of andere manier sprankelen de composities van een piano man meer, vind ik. Sad Songs (Say So Much) uit 1984 kocht ik toch op single. Cool was dat om reeds vermelde redenen niet maar voor mij ging de popsong altijd voor op het imago. Blue Eyes, I Guess That's Why They Call It The Blues, I'm Still Standing, Nikita en Sacrifice zijn mooie voorbeelden van hoe een gevierd artiest uit de jaren '70 overeind kon blijven in jaren '80. En het gaat dan natuurlijk "maar" om singles en ook al moet je voor zijn beste albums in de jaren '70 zijn, een mooi nummer blijft een mooi nummer. Elton John staat model voor een heleboel piano spelende grootheden die geen plaatsje vonden in mijn top 100. Groot is mijn liefde voor Elton John niet. Maar mijn bewondering voor zijn oeuvre is dat wel. Ooit hoop ik de tijd te vinden om zijn werk wat dieper te verkennen. Als ik op pensioen ben, denk ik altijd. En als we nog in goede gezondheid mogen verkeren.



Sterren die zichzelf kunnen relativeren, schitteren langer.

Ja, Elton John. Ik was verliefd op de doaune-mevrouw uit 'Nikita' en meer wist ik oorspronkelijk echt niet over hem. Pas decennia later hoorde ik eens 'I'm Still Standing' en dat vond ik een ontzettend lekkere rocker. 'Your Song' kende ik wel, van één van de verzamelplaten die mijn moeder draaide. Een ontzettend mooi nummer.

Vorig jaar kocht ik de 7"-single van 'Nikita'. Leuk weetje dat iedereen al weet: George Michael zingt achtergrond op 'Nikita' (las ik op het singletje). Ik wist het niet. Enfin, ik merkte dat ik het helemaal niet zo'n bijzonder liedje vind. Maar Anya Major vind ik nog steeds wel mooi, al weet ik verder niets van haar.

Ik snap zijn aantrekkingskracht heel erg en het is ook een sympathieke man volgens mij. Zijn 'samenwerking' met Axl Rose op 'Bohemian Rhapsody' op het Freddie Mercury-tribute concert was niet bijster goed, maar dat kwam niet door Elton.

Ook anno 2024 gaan er dagen voorbij dat ik Nikita niet hoor noemen als "mooi voorbeeld van hoe een gevierd artiest uit de jaren '70 overeind kon blijven in jaren '80"

Het obligate rockalbum staat hier ook in de kast en krijgt niet veel airplay. Tiny Dancer is de eeuwige herinnering dat er toch meer Elton John de moeite waard moet zijn.

Ja, ik heb getwijfeld om Nikita in het rijtje met voorbeelden op te nemen. Dad pop vond ik het in 1985 want vader had het tig maal op zijn mixtapes staan. Maar ik werd milder and dad myself met de jaren.

Ik had hem toevallig laatst al gezien, maar ik kan het filmpje met Rowan Atkinson erg aanraden.

Mssr Renard Anya Major had zelf ook nog een hit gehad, waarin ze verwees naar haar rol in Nikita:

ik vind het eigenlijk maar een smerige harige foto van ons aller Elton, dan maar een mal hoedje en een kleurrijke bril

Elton doet tegenwoordig hard zijn best om hip te blijven, hij sluit zich graag aan bij de sterren van nu. De zes (!) albums welke verschenen tussen 1970 en 1973 zijn zeer de moeite waard. Daarna was het vallen (Ice on Fire) en opstaan (A Single Man) en behoren Nikita en Sacrifice (brrr) wat mij betreft tot de ergste draken in pophistorie. Hits uit de "latere" jaren welke mij wel kunnen bekoren zijn bv The One, I'm Still Standing, Song for Guy, Believe, Cry to Heaven en Runaway Train.

Aangeklikt, bekeken/beluisterd. Mooie vrouw om naar te kijken. Verder nogal een novelty-hit met enorm veel jatwerk van Those Were the Days.

Nette omschrijving voor een heel erg slecht liedje, dat mensen dat kochten mid 80's

In een verveelde bui ben ik eens een flink aantal van die Top-Pop-liedjes gaan luisteren. Zoveel 'hits' waar ik nog nooit van gehoord had. Allemaal geplaybackt, en soms een erg goede band/artiest. Toch wel leuk dat Top Pop deze allemaal beschikbaar heeft gesteld. Dit is waarom internet en youtube de moeite waard zijn. Als database.

Those Were the Days is natuurlijk wel echt een gaaf nummer (vind ik).

Countdown doet dat ook, die voegen steeds meer toe. Niet enkel de hits in NL maar ook opname die gemaakt werden in de Nederlandse Countdown Studio's voor andere landen (Countdown werd redelijk Europees breed uitgezonden) bv Dryland van Marillion

Ja ik zag een perfect geblaybackte Peter Frampton-rocker bij Youtube-Countdown. Volgens mij mochten we wel Countdown kijken vroeger, maar Peter Frampton maakte schijnbaar geen indruk op zo'n jonge jongen. Is Dry Land dan ook geplaybackt? Oh, gruwel.

Voor Nikita wil ik me verontschuldigen mocht ik daarmee drakendoders beledigd hebben. Voor Sacrifice niet.

De link met George Michael vind ik wel weer leuk (en Nik Kershaw speciaal voor Vigil). Die deden mee aan de song.

Zeker
klik hier maar eens! De band komt ook wat verveelt over, zeker Ian en H

Ik vrees overigens dat je als artiest weinig keus had, of playbacken of wegblijven.

En de mega mega mega (cover)hit die Elton early 90's scoorde met George is ook wel aardig en zo zijn we weer on topic

Overigens, de biopic over Elton John vond ik ook erg de moeite van het kijken waard, vooral omdat zijn slechte kanten (drugs, uitbarstingen, ruzies) ook belicht worden.

Nikita is een banger. Sacrifice ook.

Tiny Dancer is afkomstig van Madman Across the Water, en ik denk dat dat het album is dat het meest bij jou in de smaak zou vallen.

Ongeveer een jaar geleden veel Elton beluisterd als voorbereiding op het concert dat een verjaardagscadeau voor mijn ex was. Op basis van zijn jaren '70 werk en het optreden is mijn waardering voor de man wel gegroeid.

Er gaat inderdaad wel een bepaalde angst uit van het nummer. Het gaat om de Koude Oorlog en de DDR en de actrice lijkt ook niet op haar gemak bij haar baas.

Mijn Top100 staat inmiddels redelijk in de steigers en we hebben in Elton John in ieder geval één overlap. Ik vermoed dat het er ook niet heel veel meer gaan worden...

Tussen jouw 5 sterren albums zitten zeven artiesten uit mijn top 100. En nog een handvol die op de longlist stonden.

Ik ben een liefhebber van de singles Elton. Zijn albums overall worden nogal overschat. Enkele uitzonderingen daargelaten, zoals The Captain & the Kid (2006) en Too Low For Zero (1983), met een aantal fantastische albumtracks. En hij heeft een aantal fenomenale tracks (samen met Bernie niet te vergeten) op zijn conto, bijvoorbeeld Tiny Dancer, maar zeker ook Little Jeannie (1980).

Je moet voor de "gein" zijn optreden in 2000 in Madison Square Garden eens bekijken. Daar was hij op zijn best, inclusief de beste uitvoering van Little Jeannie.

93. SIMPLE MINDS
https://i.postimg.cc/ZRvCKt6K/3c41a78e-0a4f-4380-ad1c-85ed5f5a8999.png

Wie mij een beetje kent, zal deze band wellicht wat hoger verwacht hebben. Wie mij goed kent, weet ongetwijfeld beter. Het heeft nooit zo goed geboterd tussen mezelf en deze simpele zielen. En zie hem daar nu zitten op zijn gouden troon. Een lege doos met mooie strik om. Meestal weet ik niet waar Jim Kerr het over heeft: noch in interviews noch in zijn teksten. Het oude werk (pakweg de eerste drie albums) voelt koud en steriel. De tweeling Sons en Sister Feelings kan mij bij momenten wel bekoren. Theme For Great Cities blijft een klassieker. Het heeft lang geduurd voor ik in New Gold Dream (81-82-83-84) het classic album zag dat iedereen erin hoorde. De singles en de titeltrack vond ik uitstekend maar... Tot ik begreep dat je naar de atmosfeer op deze plaat moet luisteren. Heel veel wolken en mist en aan het eind van de regenboog staat een pot goud. Wie zoekt naar inhoud, komt van een kale reis thuis. Jim Kerr is de man van het grote gebaar, van wollige verzen die iets suggereren dat er eigenlijk niet is. Een droom dus. Maar wat maakten ze daarna nog een rijtje heerlijke pop singles: Waterfront, Up On The Catwalk, Don't You (Forget About Me), Alive And Kicking, Sanctify Yourself en dan eindelijk op The Ballad Of The Streets EP een boodschap die me wel kon bekoren in het drieluik Belfast Child, Mandela Day en Biko. Ik heb lang getwijfeld of ik Simple Minds zou opnemen in deze lijst. Maar ik vond uiteindelijk dat ik niet flauw moest doen. Ze verdienen het wel degelijk op basis van de grandeur die ik in een aantal van hun nummers toch kan omarmen. Net zoals een dansende Kerr op het podium zijn publiek omarmt. En wat is een fuif zonder minstens één Simple Minds klassieker?



Nog een klassiekertje dat helaas te vaak op hun verzamelaars ontbreekt.

https://i.postimg.cc/xTGDDxNr/Knipsel.jpg
Een avondje uit met Simple Minds.