Same here, de hits vind ik leuk. Hele albums vind ik niet zo boeiend. Mijn favoriete plaat is Real Life en mijn favoriete nummer is Don't You Forget About Me.

92. PET SHOP BOYS
https://i.postimg.cc/zBQqLPPk/ea3aa9adc8695dc2780b2a26eab29dd1.jpg

Hier zijn ze dan, de Sjors en Sjimmie van de synthipop. Of beter nog: de synthidisco. Heel wat duo's gingen hen vooraf maar weinigen zongen het zo lang uit als Neil Tennant en Chris Lowe. Ik vind hun jaren '80 singles stuk voor stuk geweldig. Een indrukwekkende reeks hits ook. Perfect geslepen parels voor onder de glitterbal en nog avontuurlijker soms in hun talkrijke 12" versies. Maar op album heeft het nooit geklikt tussen Pet Shop Boys en mezelf. Dan mis ik de warmte die ik graag mag voelen als ik zo'n langspeler in de woonkamer opzet. Ik heb het nochtans regelmatig geprobeerd. Actually (1987) en Retrospective (1988) vind ik van de vijf of zes albums die ik ken hun beste. En omdat die laatste met zijn zes tracks meer op een extended remix album lijkt, gun ik ook Disco (1986) een eervolle vermelding. Die remix plaat ligt me beter dan het nog wat zoekende debuutalbum Please (1986). Maar hun beste schijf is voor mij zonder meer Discography (1991): 18 hits op een onvermoeibare rij. En ze gaan inderdaad nog door met op dit eigenste moment een 15de langspeler die luistert naar de naam Nonetheless (2024). Hoedje af voor zo'n indrukwekkende carrière. Pet Shop Boys is ook een boeiend totaalpakket met amusante video's, exquise artwork en een flamboyante garderobe. Maar je merkt het vast wel: ik bevind me nog steeds in de zone waar artiesten zitten die naar mijn mening straffe dingen hebben gedaan maar die ik niet onvoorwaardelijk liefheb.



Een boeiend totaalpakket.

Of je het erop getimed hebt inderdaad.

Hij ligt hier klaar om vanavond beluisterd te worden.

91. BOB DYLAN
https://i.postimg.cc/VL8qVgrs/dylan.jpg

Niemand kan om nonkel Bob heen. En toch ken ik deze Nobelprijswinnaar nog onvoldoende. Ik denk dat ik meer covers van zijn nummers in huis heb dan eigen versies. Zijn eerste verzamelaar uit 1967 met de Bijbel op de hoes vind ik subliem. Daar zit genoeg melodie en uptempo materiaal in het aanbod. Highway 61 Revisted (1965), Blonde On Blonde (1966) en Desire (1976) zitten in de collectie. Blood On The Tracks (1975) wacht nog in het winkelkarretje. Ik heb ook nog een dubbele verzamelaar liggen. En het album waarop het eerste liedje staat dat ik van Dylan bewust leerde kennen. Jokerman van Infidels (1983). Een buurjongen had die plaat en dat nummer bleef hangen. 1983 was trouwens een behoorlijk Dylan jaar. Op schoolreis in de Provence kon je er niet om heen. Tijdens het kampvuur werden zijn klassiekers vertolkt door een leraar die fan was. Inclusief nasaal stemgeluid en mondharmonica. Daar noem ik meteen de twee pijnpunten als het om Dylan gaat. Het betreft de dubbele rasp van zowel zijn stem als zijn smoelschuif. Hij kerft er de luisteraar diep mee in de oren, tot op het bot als het moet. Alsof zijn teksten nog niet scherp genoeg zijn. Van die teksten beheers ik er te weinig. Naar het schijnt zijn ze erg goed. Ik zag hem niet op Werchter 1990 en dat was zijn eigen schuld. Hij zat helemaal achteraan op het podium te murmelen. Bob heeft zo van die dagen dat hij liever thuis was gebleven. Maar het is wel de man die ooit de bal aan het rollen bracht. Dankzij Dylan durfden artiesten hun eigen nummers opnemen. Dankzij Dylan kregen liedjes diepgang. Omdat Dylan de veranderingen in de samenleving in zijn oeuvre wist vast te leggen, werd rockmuziek tijdloos.



80's kid discovers Dylan.

90. STEVE MILLER (BAND)
https://i.postimg.cc/j5g6qrzy/Steve-Miller-Band.jpg

Miller is magic: dat was de titel van een popartikel in het schoolblad Top uit 1982. Ik herinner het me nog levendig want Abracadabra stond hoog in de hitlijsten en dat vond ik een geweldig nummer. Toen ik in 1987 mijn eerste CD speler voedde met digitale schijfjes, zaten er een tweetal verzamelaars van The Steve Miller Band (een gele met een paard en een blauwe met een paard) in het nog prille aanbod van de Herentalse mediatheek. Op die manier leerde ik The Joker en het gros van de albums Fly Like An Eagle (1976) en Book Of Dreams (1977). Op die gele stonden een handvol nummers uit Millers synthesizer avontuur Italian X-Rays (1984). Later leerde ik ook het hippe Macho City kennen, een single edit van de kantlange compositie uit Circle Of Love (1981). Ik hou van de huisvlijt van Miller. Na zijn US nummer 1 hit The Joker trok de Space Cowboy zich een tweetal jaren terug in de studio om synthesizers toe te voegen aan zijn sound. Een dertigtal nummers werden geknipt en geplakt tot de twee succesvolle langspelers uit 1976 en 1977. Een opvolger kwam er pas in 1981. De composities op Abracadabra (1982) zijn hoofdzakelijk van de hand van zijn bandleden: daarom klinkt die plaat wellicht wat meer mainstream. Omdat ik die CD verzamelaars grijs gedraaid heb, bezet Miller een bijzonder plaatsje in mijn muzikaal hart. Zijn blues oeuvre uit de late jaren '60 en vroege jaren '70 ken ik minder goed. En ook zijn latere platen pikte ik niet meer op.



Zowat elk nummer op Fly Like An Eagle (1976) en Book Of Dreams (1977) was een single kandidaat.

89. THE SCABS
https://i.postimg.cc/DZxXn8Vh/SCABSS.jpg

Ben ik een fan van The Scabs? Die vraag kan ik moeilijk beantwoorden. Ik heb wel veel bewondering voor het verhaal van Guy Swinnen wiens stem ik overigens erg graag hoor. Begin jaren '80 werd zijn band door EMI opgevist als het Belgische antwoord op The Clash. En in de eerste singles zit inderdaad het punkige venijn. Mathbox Car, het mini-album Here's To You Gang (1983) en No Pay Today (ook in 12" versie) werden hits bij het jonge, alternatieve volkje. Een poging om de band voor hun eerste full album te koppelen aan een "ervaren" producer bleek geen goede zet. EMI trok zich terug en de band moest zichzelf opnieuw uitvinden. Dat lukte door gitarist Willie Willie aan te trekken. Na een mini-album in eigen beheer en de uitstekende single Stay, toonde het Brusselse indie label PIAS interesse en de bal ging weer aan het rollen. Skintight (1988) en Royality In Exile (1990) brachten The Scabs bij een breder publiek. De band was op vele festivalweiden terug te vinden. Singles als Halfway Home, Crystal Eyes, Hard Times, I Need You en Time werden uit volle borst mee gescandeerd. De dagtaken van de muzikanten werden ingeruild voor een leven als professioneel muzikant. PIAS probeerde middels producer Werner Pensaert de band nog radiovriendelijker te maken en met Jumping The Tracks (1991) en Dog Days Are Over (1993) bleven The Scabs trouwe klanten in De Afrekening van Studio Brussel. Na een live album verliet Willie Willie de groep en leverde de verdeelde band nog één mis begrepen langspeler af alvorens Swinnen er de stekker uittrok. Ik heb het geluk gehad om een kwartiertje in dezelfde kleedkamer te staan als de vier bandleden van de classic line-up. Aanleiding was de stage die ik bij PIAS volgde tijdens een aanvullend jaar Culturele Studies. Vijftien jaar lang domineerde The Scabs het Belpop landschap. Ze werden daarmee één van de langst lopende groepen uit een tijdperk waarin er jaarlijks nieuw plaatmateriaal van een artiest werd verwacht.



Een belpop pareltje.

Wie?

Lees het misschien eens.

88. EURYTHMICS (ANNIE LENNOX)
https://i.postimg.cc/6QRmZnyX/Eurythmics.jpg

Meteen in de ban van Sweet Dreams (Are Made Of This) en Love Is A Stranger. Who's That Girl kocht ik op dezelfde dag als Nobody's Diary: mijn eerste twee singles. Here Comes The Rain Again vond ik geweldig maar sloeg ik over (zakgeld was op). Later volgden de bijhorende albums Sweet Dream (Are Made Of This) (1983) en Touch (1983) uit de mediatheek. Would I Lie To You leek en Sisters Are Doing It For Themselves leken op een stijlbreuk maar bleken later vooral om het bekennen van kleur te gaan: Dave hield van rock(gitaren) en Annie van soul(vocalen). There Must Be An Angel (Playing With My Heart) heb ik altijd een draak gevonden. Daarna verwaterde mijn interesse in het duo. Ik maakte dat later weer goed met hun Greatest Hits (1991) collectie en nog later met remasters van hun eerste vier albums: dus ook met het wat experimentele In The Garden (1981) en hun wereldwijde doorbraak album Be Yourself Tonight (1985). En nog later (de voorbije maanden zelfs) kocht ik al hun album in de originele CD versie omdat die tegenwoordig niet veel meer waard zijn (iedereen gaat immers voor vinyl behalve de slimmeriken). Typisch zo'n artiest waarvan ik meestal een zelfgemaakte singles compilatie beluister al draai ik het Sweet Dreams album best graag integraal. In mijn compilatie zit Beethoven (I Like To Listen To), de geflopte leadsingle van hun nochtans bejubelde zesde album Savage (1987) dat wat avontuurlijker is dan zijn hitgevoelige voorganger Revenge (1986) en het tegenvallende We Too Are One (1989). De 7" versie staat op geen enkele verzamelaar maar gelukkig wel op CD single. Lennox bracht solo een aantal zeer succesvolle langspelers uit die ik ook voor een prik op de kop kon tikken maar nog nooit integraal beluisterd heb. De hitsingle Why vind ik in ieder geval bijzonder geslaagd. Het oeuvre van Eurythmics wacht al lang op een intensieve upgrade. Ondetussen behelp ik me met zelf gemaakte deluxe edities van hun beide langspelers uit 1983.



De laatste geflopte single voor hun doorbraak.

https://i.postimg.cc/wTjxkTXP/Knipsel.jpg
Een compilatietje.

Heel weinig tot geen overlapping met jouw artiesten, maar tot nu toe wel allemaal artiesten die ik waardeer. Er is toch zoveel goede muziek. Een top-100 doet eigenlijk afbreuk daaraan.

Ik vind Eurythmics ook goed, maar Dave zonder Annie veel beter dan Annie zonder Dave.

Stewart heeft meer compositorische en productionele bagage dan Annie. Maar ik denk dat de compositorische input van Lennox bij Eurythmics onderschat wordt. Zij was de toetseniste (en fluitiste). Ik ben solo meer onder de indruk van haar stem dan van zijn solo nummers. Hiermee is de Annie Lennox tussen haakjes geduid.

Dave Stewart ontdekte ook artiesten en gaf ze een kans. Voorbeeld bluesgitarist Joanne Shaw Taylor. Ook niet onbelangrijk.

Eurythmics ken ik alleen zijdelings en dan 4 of 5 bekende nummers, waarvan ik There Must Be Angel de leukste vind.

De ene zijn draak is de andere zijn engel. Moet kunnen.

Met dien verstande dat ik het een leuke popsong vind, maar geen meesterwerk. Vooral erg over the top.

Hier is het zelfs binnen 1 huishouden. Ik vind het een top song, en m'n vrouw vind hem absoluut verschrikkelijk

87. THE CLASH
https://i.postimg.cc/3xf9s12Q/Clash.jpg

Wordt het The Clash of The Jam? Of één van de andere punkbands waarvan ik de branie wel smaken kon? De band van Paul Weller bleek een tikkeltje te British om een hechte band mee te smeden. De band van Joe Strummer daarentegen had een dubbel plan: politiek geëngageerd enerzijds maar muzikaal gefascineerd anderzijds. Hoeveel stijlen draaide The Clash niet door haar molen: ska, reggae, disco, rock and roll...? En ondanks of misschien wel dankzij die fusion attitude maakten al die nummers een vuist en braken ze door in de US. Met de legendarisch dubbelaar London Calling (1979) als hoogtepunt. Dubbelaars tellen meestal wel wat fillers. En daarom is het zo jammer dat Sandinista (1981) een driedubbelaar werd. Daar valt nauwelijks door te ploegen. Zoals heel wat punkbands onthoud ik The Clash als een uitstekende singles band. Al is de kanttekening daar dan weer dat de eerste, singles meer bolster dat raffinement bevatten. Punk was een fluim op het establishment. Alternatieven of oplossingen werden niet aangereikt. Maar The Clash deed toch haar best en bezit daardoor een wat langere houdbaarheidsdatum dan The Damned, The Buzzcocks, Stiff Little Fingers... just to name a few. The Jam slaagde er eveneens in om te woekeren met haar vervaldatum. Maar dat is mede te danken aan de latere projecten van Weller waarop The Jam dan een soort proloog werd. The Clash viel na een afschuwelijk slecht laatste album in brokken uit elkaar. Van Big Audio Dynamite, de band van gitarist Mick Jones, ken ik enkel de naam. Strummer probeerde het solo met diverse begeleidingsbands en was nog even stand in voor Shane MacGowan bij The Pogues. Godde hebbe hun ziel.

ps. Op de foto hierboven heeft drummer Topper Headon een hat on.



Een single in Nederland.

Sandinista had inderdaad wel wat minder nummers mogen hebben, maar desondanks vind ik het best een goed album.

Van BAD zou je dit nummer wellicht kunnen kennen:




(daar houdt mijn kennis ook op)

Ja, ik heb E=MC2 en wellicht nog een paar nummers op diverse hitverzamelaars staan.
Maar ik moet ze spelen om te weten hoe ze gaan en dan blijkt dat ik ze me niet herinner van vroeger.

86. BLONDIE
https://i.postimg.cc/MGBL5VDR/Blondie.jpg

Blondie dan. Misschien is de belangrijkste verdienste van Blondie wel het feit dat rockgroepen ook een sterke frontvrouw kunnen hebben. Of dat zangeressen geruggesteund kunnen worden door een volwaardige rockband in plaats van uitgekozen studiomuzikanten. We zien dat in de new wave van de late jaren '70 wel vaker: vrouwen die een prominente plaats innemen in een formatie. Talking Heads, B-52's en Blondie: niet toevallig alle drie uit de New Yorkse CBGB scene. Ik zal er The Cramps nog bijrekenen. Opnieuw een artiest waar ik net meteen een album van zal draaien of het moest Pararllel Lines (1978) zijn dat naast de vier grote singles ook kleppers als I'm Gonna Love You Too (top 10 single in de Benelux) en One Way Or Another (cover hit voor One Direction) aan boord heeft. Laten we eens 10 Blondie hits op een rijtje leggen: Rip Her To Shreds, Denis, Hanging On The Telephone, Heart Of Glass, Sunday Girl, Atomic, Call Me, The Tide Is High, Rapture en Island Of Lost Souls. Wat hebben ze met elkaar gemeen? Juist: diversiteit. Ik had evengoed blues, bubblegum, punk, disco, pop, new wave, rock, reggae, rap en calypso kunnen schrijven. Daar zit meteen ook het appeal van Blondie: in haar veelzijdigheid. En in haar zangeres natuurlijk maar dat terzijde. Gracieus is tenslotte de spreidstand tussen Denis en Atomic: tussen de jaren '60 en de jaren '80. Debbie Harry solo heeft me helaas nooit aangesproken.

Ik realiseer me nu pas dat The Pretenders ontbreken in mijn top 100.
Vergelijkbaar verhaal met albums die ik zelden integraal draai maar met puike singles.
En met een madam die haar songs zelf schrijft en een nog mooiere stem heeft dan Debbie.
Dju toch! Dan offer ik Yazoo (Alison Moyet) op voor The Pretenders.



Dat zoete zanglijntje in de strofes... ik krijg er nooit genoeg van.

85. A-HA
https://i.postimg.cc/KcdJcsbS/A-ha.jpg

1981-1984 zijn mijn muzikale wonderjaren: de hitparade stond voorop in het ontdekken van popmuziek. In de periode 1985-1988 ging de aandacht naar enkele artiesten (die we vooral zullen terugvinden bij de hoogste 30 uit dit lijstje) en hun backcatalogus. De hitparade werd niet meer intens gevolgd. Het productieteam van SAW dicteerde in die jaren een kunstmatig dance patroon waarin heel wat synthipop artiesten zich vastreden. Het Noorse a-ha was daarom één van de verademingen in het snel evoluerende poplandschap. Hoewel hun melodielijnen uit het klavier werden getoverd, bevatten hun songs voldoende gitaren. Het trio smeedde popsongs volgens het aloude, beproefde recept. En met het stembereik van Morten Harket beschikten ze over een uitzonderlijke troef. Take On Me had drie releases en een iconische videoclip nodig om door te breken. Maar vanaf dan waren de zanger, Magne Furuholmen en Paul Waaktaar-Savoy niet meer weg te denken uit de hitlijsten. Drie (misschien wel vier) albums lang strooiden ze met prachtig gearrangeerde singles als The Sun Always Shines On TV, I've Been Losing You, Cry Wolf, The Living Daylights, Stay On These Roads, Touchy en Crying In The Rain. En hoewel ik de meeste van die hits pas later ben gaan waarderen, schetste Take On Me heel fraai de fase waarin de 16jarige mezelf zich in die tijd bevond: tussen stripverhaal en de prille liefde, een puber die moeite had om zijn kindertijd los te laten maar diep van binnen hunkerde naar een eerste romance. Met andere woorden een lezing van de videoclip. Het leven was nog een stripverhaal maar buiten die veilige vakjes van mijn kindertijd, lonkte het avontuur. Knap dat a-ha later de draad weer oppikte maar voor mij blijven ze verbonden met het tijdperk 1985-1988.



En al die jaren probeerde ik toch een glimp van die jongen die ik toen was te bewaren.

Dat waren even twee namen waar ik een stuk meer mee heb dan de vijf ervoor. Bij het lezen bij Blondie dacht ik "en Pretenders dan?". Bij het schrijven overkwam jou kennelijk hetzelfde.

NPO-Plus nodig zie ik, maar voor wie dat heeft de moeite waard van het kijken waard: a-ha THE MOVIE | NPO Start

"De band treedt nog op voor volle zalen, maar praat niet meer met elkaar."

Wat was ik in 1985/86 als 12-jarige MarkS73 fan van A-ha, dezelfde veters als Morten om mijn pols, posters op mijn kamer... Tijdens de playbackshow op de basisschool nog The Sun Always Shines on T.V geplaybackt. Een van de bands die voor mij echt de jaren tachtig belichamen.

The Pretenders horen hoger te staan dan Blondie.
Maar ik heb bij de start besloten om mijn 100 nominaties niet meer te wijzigen.

Hot Chocolate had er misschien ook in gemoeten, bedacht ik me onderweg.
En Michael Jackson gooide ik er op de laatste knip uit (argument: uiteindelijk toch een foute man).
Maar ik heb er al een beetje spijt van.

84. LED ZEPPELIN
https://i.postimg.cc/hjmJVb3Y/led-zeppelin-at-chateau-marmont-jay-thompson.jpg

Het is lang geleden dat ik nog naar Led Zeppelin geluisterd heb. Normaal doe ik dat de avond voor ik een nieuwe artiest uit mijn lijstje presenteer. Maar de artiest die ik gisteren draaide, besloot ik een paar trapjes hoger te plaatsen. Gaat het bij Deep Purple om een stelletje gepassioneerde muzikanten die van het musiceren op zich een missie maakten, dan valt er bij Plant, Page, Bonham en Jones meer te vinden. Vooreerst is dat merkwaardige huwelijk tussen Amerikaanse blues en Britse folk. Het is op die momenten dat ik het luchtschip het interessantst vind. Er ligt ook een mystiek laagje over een aantal songs. Ik leerde de band net als Deep Purple pas echt kennen begin jaren '90 toen ik me aan een verzamelaar waagde: ik Zeps geval was dat de dubbelaar Remasters (1990) met de graancirckels op de hoes. Later voegde ik daar het onvermijdelijke Led Zeppelin IV (1971) aan toen en eerder toevallig ook Led Zeppelin II (1969). En hoewel ik deze muziek hard kan smaken, kom ik er maar zelden toe ze daadwerkelijk te draaien. Eigenlijk moeten we voor de allereerste kennismaking terug naar 1983 wanneer Robert Plants solosingle Big Log de top 10 van de Lage Landen haalt. Dat vond ik toen al een cool nummer. Tijdens het schrijven van dit tekstje vroeg ik me af waarom ik ZZ Top niet in mijn artiestenlijst heb opgenomen. Omdat er maar plaats is voor 100 namen.



Een mystiek laagje.

83. BILLY JOEL
https://i.postimg.cc/YCfVr1YK/Billy-Joel.jpg

Waarom Billy Joel? Omdat hij een piano man is. Omdat Goodnight Saigon nogal insloeg tijdens de koude oorlogswinter van 1983 tussen De Bom van Doe Maar en 99 Luftballons van Nena. Omdat wij het refrein bralden na een sportieve nederlaag. Omdat Billy datzelfde jaar een popalbum uitbracht waarvan elk nummer een potentiële single was. Omdat er in totaal ook zeven stuks op single zouden verschijnen waarmee Joel The King Of Pop naar de kroon stak: Tell Her About It, Uptown Girl, An Innocent Man, This Night, The Longest Time, Keeping The Faith en Leave A Tender Moment Alone. Omdat op die laatste mijn landgenoot Toots Thielemans meespeelde. Omdat een buurjongen het album had en ik het een paar keer gedraaid heb met het tekstvel in mijn handen. Omdat toen bleek dat Billy Joel een goed verteller is. Omdat Greatest Hits Volume I & II (1985) voor mij de rest van zijn oeuvre ontsloot. Omdat hij daarna de Verenigde Staten en de rest van het Westers bondgenootschap nog een tweede schop voor de schenen verkocht op We Didn't Start The Fire. Omdat The Stranger (1977) een geweldig classic album is. Omdat ik vanaf die plaat al zijn langspelers in huis heb. Omdat hij na The River Of Dreams (1993) ophield omdat hij het welletjes geweest vond. Omdat hij me eerder te binnenschoot dan een aantal namen waaraan ik te laat dacht.



Omdat mijn landgenoot meespeelde.

82. NICK CAVE (& THE BAD SEEDS)
https://i.postimg.cc/ZqsXXNZN/Nick-Cave.jpg

De cave man. Eigenlijk zou hij hoger moeten staan en toch was het verre van liefde op het eerste gezicht. Maar we werken aan onze relatie, ook al verloopt ze moeizaam. Een haat-liefde verhouding is het niet, dat vind ik een te lelijk woord. Alhoewel... zijn oeuvre gaat voortdurend over haat en liefde, over schoonheid en lelijkheid. En het is die spreidstand die ik soms verwarrend of misschien zelfs beangstigend vind. Zijn jaren '80 werk gaat me te vaak te ver. Het is, zoals bij velen die zichzelf tot het grotere publiek mogen rekenen, pas met The Good Son (1990) en singles als The Ship Song en The Weeping Song dat hij me voor het eerst weet te raken. En zijn jaren '90 werk kroop alsmaar dieper met The Boatman's Call (1997) als hoogtepunt. Ik weet het niet zo goed. Ik heb vijf opeenvolgende albums uit die periode in huis. En een verzamelaar die hij kort daarna uitbracht. Die heb ik eergisteren nog eens gedraaid. De oudere nummers vielen best mee, stelde ik tot mijn verbazing vast, al dramt hij daar naar mijn smaak nog te vaak door. Er zit nog te veel pose in de vormgeving. Die pose, die attitude om de attitude verdwijnt in de jaren '90. Al blijft hij nog steeds de uitersten aan elkaar knopen: dood en liefde en de lelijkheid van het leven. Tussen Iggy Pop en Leonard Cohen, bedacht ik me eergisteren. Dat exuberante, dat expressionistische van een in je gezicht spuwende Pop, dat lijfelijke... bloed, zweet en botten. En daarnaast die bedwelmende poëzie van Cohen die evenmin de zwarte rand van het leven schuwt. Ik moest ook aan John Cale denken. En aan Hans Teeuwen als ik Caves smoelwerk op de foto hierboven zie. Al associeer ik die laatste niet met bedwelmende poëzie. Misschien wel de reden waarom zijn humor me koud laat. De liefde voor Cave moet nog openbloeien en zijn plaats in mijn lijst zal ongetwijfeld stijgen. Want als hij goed is, is hij ook echt verschrikkelijk goed.



Een 80's Cave nummer dat me eergisteren toch kon bekoren.

81. THE ROLLING STONES
https://i.postimg.cc/3rXcySHK/R-11.jpg

Ik hou niet van The Rolling Stones. Niet van hun muziek, niet van hun attitude en niet van hun smoelwerk. En toch... En toch maakten ze een aantal singles en albums die verslavend goed zijn. Het zwaartepunt van hun evergreens ligt uiteraard in de jaren '60 maar ik kon ze ook wel hebben van hun jaren '70 werk. Uiteraard leerde ik ze als kind van de 80's kennen dankzij het geweldige Start Me Up en voor mijn part behoorlijk geslaagde Undercover Of The Night. Hun cover van Harlem Shuffle zei me niet zoveel. Mixed Emotions vond ik nog te doen. Een jaar of twee geleden kocht ik voor een bodemprijs een groot stuk van hun 70's en 80's backcatalogus op CD. En dan heb ik het over de eerste CD uitgaves uit 1986 (made in Japan lees ik). Die catalogus heb ik dan via discogs gecompleteerd. Ik bezit ook Aftermath en Beggars Banquest en ben nog op zoek naar Let It Bleed in dezelfde remaster uitgave. De CD singles collectie van de eerste tien jaren staat ook in de kast plus nog twee latere verzamelaars. Veel meer dan hun hits ken ik niet uit het blote hoofd. Maar dat is op zich best al een indrukwekkend lijstje. Die slordige, luie, los uit de pols geschudde sound van de Stones vind ik stiekem toch fantastisch om naar te luisteren. Maar enkel op voorwaarde dat de magie werkt. Als het aan alle kanten rammelt, levert het meestal wenig fraais op. Maar de Stones verstaan de kunst om alles zo geraffineerd te laten rammelen dat het eindresultaat veel sterker klinkt dan de optelsom van de individuele onvolmaaktheden. Hoeveel onsterfelijke riffs toverde Richards niet uit zijn gitaar? Wie drumde er cooler dan Watts? En in mijn stoutste dromen heb ik de moves van Jaggere helemaal onder de knie. Ik eindig echter met een klein puntje kritiek. De band had waardig moeten stoppen na het overlijden van Charlie. Want ik zie het nog gebeuren, het is slechts een kwestie van tijd: Keith aan een baxter, Wood in een pamper en Jagger met een looprekje op de planken? En daar pas ik liever voor, denk ik.



Een les ochtendgymnastiek met de heer Jagger M.

EEN EERSTE OVERZICHT

Veel grote namen, nog weinig artiesten waar ik intens van hou. Wel namen die ik bewonder of waarvan ik (delen van) hun werk best goed vind/verzameld heb. In het lijstje van 81-100 is er ruimte voor wissels. De genoemde artiesten staan vaak model voor een reeks namen in dezelfde categorie. Nog weinig persoonlijke verhalen die in de diepte gaan maar dat zal alleen maar verbeteren naarmate we stijgen in de ranking.

81. The Rolling Stones
82. Nick Cave & The Bad Seeds
83. Billy Joel
84. Led Zeppelin
85. a-ha
86. Blondie
87. The Clash
88. Eurythmics
89. The Scabs
90. Steve Miller (Band)

91. Bob Dylan
92. Pet Shop Boys
93. Simple Minds
94. Elton John
95. Yazoo (Alison Moyet)
96. Dirk Blanchart (Luna Twist)
97. George Michael (Wham!)
98. Deep Purple
99. Duran Duran
100. The Sundays

Stilaan groeit ook het lijstje "over het hoofd geziene" namen. In dat lijstje staan onder meer Sinead O'Connor en The Pretenders. Twee artiesten die ik zou willen inruilen voor Steve Miller Band en Yazoo (Alison Moyet). Maar ik ga niet opnieuw rangschikken. Er duiken vast nog meer vergeten namen op.