80. TRACY CHAPMAN
https://i.postimg.cc/J4YLDqmP/TRACY.jpg

Om als zwarte vrouw haar studies sociologie te kunnen betalen, zong ze liedjes in bars en restaurants. Die liedjes bleken rake portretten van mensen aan de zelfkant van de samenleving. Ik geloof dat het Bruce Springsteen was die haar uitnodigde op een tour van Amnesty International en het is daar dat de bal aan het rollen ging. Artistiek klonk ze als de dochter van Neil Young en Joan Armatrading. Tracy Chapman (1988) is nog steeds één van de best verkopende debuutalbums allertijden. Ik herinner me dat haar album ook bij ons jarenlang (decennialang zelfs) in de lijst met best verkochte albums stond. De CD release bevatte een boekje met alle teksten in meerdere talen. Want die teksten blijven immer actueel. Eigenlijk is het album een spoedcursus voor straathoekwerkers en mensen die aan vierde wereldwerking doen. Het zou me niet verwonderen dat Chapman Lou Reed inspireerde om gelijkaardige portretten te verzamelen uit New York (1989). Fast Car werd terecht een nummer 1 hit in de Lage Landen. Tussen al het kunstmatige productiegeweld van Stock Aitken Waterman door. Talkin' 'bout A Revolution scoorde nadien ook hoog in Humo's Tobbers lijst en De Afrekening van Studio Brussel. Baby Can I Hold You werd in de 90's opnieuw een hit in een coverversie van het Ierse Boyzone. Fast Car bereikte een nieuwe generatie in 2011 toen een deelnemer uit Britain's Got Talent er een plaats hoger mee eindigde in de UK charts dan Chapman zelf. Tracy bleef nog één album onder de aandacht van de Vlaamse jeugd maar het eclatante succes van haar debuut zou ze uiteraard nooit kunnen overtreffen. Ze staat in mijn lijst model voor alle vrouwen die zich in de voetsporen van Suzanne Vega met gitaar bekwaamden in het schrijven van slimme liedjes. Tanita Tikaram en Edie Brickell bijvoorbeeld. Maar ook Michelle Shocked en de Indigo Girls lieten eind jaren '80 van zich horen. Ik voeg er ook bands als The Cowboy Junkies en 10.000 Maniacs aan toe die met hun frontvrouw het singer songwriterschap hoog in het vaandel droegen in hippe tijden van instant pop.



Tekenende portretten en steeds vanuit vrouwelijk perspectief.

Tracy krijg meteen goede zin om het debuut weer eens op te zetten

Beetje part of the game denk ik. Heeft iedereen 'last' van. Bovenin is het altijd wat makkelijker. In elk geval fijn leesvoer en enorme verrassingen (The Stones? Die zag ik niet aankomen).

Tanita, Edie, Michelle, Tracy, CJ, 10kM, allemaal !

Dankjewel. Ik hoop toch nog een paar keren te kunnen verrassen.
En om wat meer persoonlijke verhaaltje te mogen schrijven.
We gaan stilaan van van artiest naar artiest.

Wat mij nu vooral verrast dat ik een beetje een ander beeld ga krijgen van dazzler. Voor mij ben je toch echt de jaren '80 man, en nu blijkt er toch wel degelijk meer te zijn. Dat is toch maar mooi een leuk extraatje!

Ik weet veel te vertellen over de mijn jaren '80 helden en dat doe ik ook uitvoerig op deze site.
Over mijn jaren '70 helden schrijf ik minder omdat ik er minder parate kennis over bezit.

En ik herhaal graag dat ik ook in de jaren '90 heel wat nummers en albums tot mijn favorieten reken.
Maar met deze artiesten heb ik minder een band opgebouwd waardoor ze in dit topic niet aan bod komen.

79. JOE JACKSON
https://i.postimg.cc/ZY8wcnpG/Joe-Jackson.jpg

De pianisten doen het goed in mijn lijstje. Angry young man Joe debuteerde met twee stijlvolle new wave platen die stijf stonden van de puntige gitaren, vette baslijnen en hoekige percussie. Is She Really Going Out With Him, Sunday Papers, Fools In Love, I'm The Man, It's Different For Girls... stuk voor stuk winnaars. De boomlange muzikant koesterde echter een liefde voor jazz en jive die hij op zijn volgende langspelers zou blootleggen. Tot volle wasdom kwam hij op Body & Soul (1982) en Night & Day (1984) waarvan vooral die eerste titel me het meeste kan bekoren: een elpee zonder één enkele gitaar zowaar. Een tweeluik albums dat me aan The Stranger (1977) en 52nd Street (1978) van Billy Joel doet denken al is de locatie verschillend. Ik heb al zijn albums op vinyl al draai ik de twee laatste in mijn collectie, Big World (1986) en Live 1980/86 (1988) een stuk minder. Daarop gaat hij stilistisch misschien net iets te veel verschillende kanten op. Ik leerde Jackson eigenlijk pas echt goed kennen dankzij zijn live optreden op Werchter 1989. Mijn studententijd ("specialisatiejaren" inbegrepen) was een vruchtbare tijd in mijn ontwikkeling als muziekliefhebber. Ik nam de tijd om tal van artiesten die me tijdens mijn puberteit waren ontgaan beter te leren kennen. Als je over Joe Jackson spreekt, moet je het ook over Elvis Costello hebben. Hem ken ik niet goed genoeg. Dat gebeurt wel vaker met artiesten die een gigantische oeuvre hebben opgebouwd: je begint met een classic album of de plaat die je zelf het meest bewust hebt meegemaakt maar het is moeilijk om dan vol te houden omdat de weg nog zo lang is. Jonathan Richman, Ian Dury, Tom Robinson en Graham Parker zijn nog vier namen die ik graag wat beter zou leren kennen. Een mensenleven is veel te kort.



Pianomotiefjes werken bij mij vaak als een oorworm: Real Men heeft er zo eentje.

78. CABARET VOLTAIRE
https://i.postimg.cc/hvzF0R8B/69bf5fe0ba7b87cf823dc4ad07c91f51.jpg

Ik kwam Cabaret Voltaire voor het eerst tegen in een recensie van een OMD album. En er zijn wel wat gelijkenissen. Zanger Stephen Mallinder was tevens de bassist. Richard H. Kirk was de toetsenist. Een synthesizer duo met een levende bassist dus. Maar hun output was uiteraard vele malen experimenteler. Dat hadden ze gemeen met hun stadsgenoten van The Human League. Toen nog twee pionierende elektro trio's uit Sheffield. Net als The League kozen de peetvaders van de industrial wave begin jaren '80 voor een meer popgericht aanpak. Gesterkt door de reeds vernoemde recensie kocht ik The Crackdown (1983), hun eerste album voor Virgin (ook het label hadden The Cabs gemeen met beide vermelde collega bands). Ik moet bekennen dat het als vijftienjarige even wennen was. Maar zo'n duur bij elkaar gespaarde elpee bleef je in die tijd draaien tot je het begon goed te vinden. Ik vind de eerste plaatkant van dat album nog steeds een perfecte luisterervaring. De tweede plaatkant kent met Over And Over een zwak momentje maar verrast met de van beats ontdane instrumental Haïti. Microphonies (1984) had een gelijkaardige opbouw als zijn voorganger maar was duidelijk meer op de dansvloer gericht met onder meer de single Sensoria waarmee Cabaret Voltaire een beetje richting New Order probeerde op te schuiven. Ik bedoel wel degelijk "een beetje". Na de EP Drinking Gasoline (1985) brachten Richard en Stephen met The Covenant, The Sword And The Arm Of The Law (1985) hun laatste elpee voor Virgin uit. Het tempo ligt hierop een aanzienlijk aantal BPM's hoger en laat horen hoe de reeds in 1973 opgerichte formatie mag beschouwd worden als één van de grondleggers van EBM (Electric Body Music). Voor EMI brachten ze met C.O.D.E (1987) nog een elpee uit die op de hitlijsten mikte maar daarna keerden ze terug naar hun eigenzinnige elektro wortels, hoewel ze de nieuwste trends in het elektro genre scherp in de gaten hielden. Van hun oudere werk onthoud ik Red Mecca (1981) en een verzamelaar met "singles", al is dat laatste begrip behoorlijk relatief in de discografie van Cabaret Voltaire. Ik blijft trouw aan hun Virgin jaren omdat dit soort muziek voor mij meestal net een paar bruggen te ver van mijn bed ligt. Maar het zijn in dit geval de pop hooks die mij overstag deden gaan.



Laatste van vier nummers uit een plaatkant die ik als een perfecte luisterervaring beschouw.

77. JO LEMAIRE
https://i.postimg.cc/VvKW1VzL/OIP-12.jpg

Belpop artiesten opnemen in dit lijstje van 100 bleek niet zo gemakkelijk. Ik luister toch anders naar mijn landgenoten dan naar de internationale grootheden. Milder, subtieler misschien en met een zeker mededogen. Misschien horen ze beter thuis in een aparte lijst. Ik heb het toch geprobeerd en het valt me op dat ik me een aantal keren door de omvang van hun oeuvre liet leiden. De Waalse Jo Lemaire debuteert op single nog voor de punk inslaat. Haar partner maakt deel uit van de begeleidingsgroep Flouze en is verantwoordelijk voor drie albums. Lemaire blikt vandaag liever niet terug op de periode waarin ze wel eens vergeleken werd met Siouxsie Sue omwille van de wat donkere kleur van haar stem. Het tweede Flouze album had ook new wave allures. Maar het is de derde plaat Pygmy World (1981) die voor de (inter)nationale doorbraak zorgt dankzij haar synthipop cover van Je Suis Venue Te Dire Que Je M'en Vais (oorspronkelijk van Serge Gainsbourg die haar hiermee complementeert). Net nu de trein vertrokken leek, gaan Lemaire en haar (muzikale) partner uit elkaar. In de jaren '80 volgen drie popplaten waarmee Jo zowel in Wallonië als Vlaanderen populair blijft. Concorde (1983) is net zoals het supersonische passagiersvliegtuig half Frans en half Engels en brengt met Parfum De Reve een tweede Belpop klassieker op. Het titelloze Jo Lemaire (1984) wordt tevergeefs ook in Nederland gepromoot en is goed voor een nummer 1 hit in Humo's Tobbers lijst met Captive Et Innocent. En dan wordt een fout gemaakt die al veel Belpop artiesten genekt heef. Een buitenlandse producer moet Jo met het album Stand Up (1987) op de Engelstalige wereldkaart zetten. Lemaire verhuist naar Vlaanderen en keert na enkele jaren terug met Duelle (1990), een plaat waarmee ze voor (Frans) chanson kiest en het is in dat genre dat ze tot op heden gestaag zal doorgaan.



Elle adore le noir...

76. QUEEN
https://i.postimg.cc/WpgTWYLM/Queen-II.jpg

Radio Ga Ga en I Want To Break Free. Zo stofzuigden Freddie Mercury en Queen zich op mijn radar. En natuurlijk had ik onbewust een aantal van hun oudere nummers op de radio gehoord: Killer Queen, Bohemian Rhapsody, Somebody To Love, We Are The Champions, We Will Rock Your, Bicycle Race, Crazy Little Thing Called Love, Another One Bites The Dust. Hun hitcatalogus is ontzettende sterk. Greatest Hits (1981) blijft één van de allerbest verkochte verzamelaars ooit. En die plaat vertelde nog maar de helft van het verhaal. Under Pressure, A Kind Of Magic, I Want It All, Innuendo en zelfs het postuum verschenen album telde een aantal hits. Het duurde even voor ik naast de hits ook wat reguliere albums van Queen in huis haalde. De CD remasters uit 2011 met telkens een bonus EP waren al uit de winkels. Gelukkig vond ik er een paar in een tweedehands platenzaak en het afgelopen jaar voegde ik er daar nog een handvol aan toe. Nu nog hun eerste, hun derde, A Kind Of Magic, Innuendo en hun laatste. Geduldig toekijken tot ik ze betaalbaar kan scoren en liefst bij dezelfde verkoper op discogs om de verzendkosten te temperen. Queen has it all: vier songwriters, onderlegde muzikanten, onsterfelijke hits, een rock attitude die ook andere stijlen durfde te omarmen, legendarische videoclips en met Mercury uiteraard één van de allerbeste performers ooit. Hoewel ik zelden naar een Queen plaat grijp, zing ik de hits lekker mee.



De blote madammenvideo wordt kennelijk gecensureerd. Allen naar YouTube dan.

Geheel tussen haakjes.
https://i.postimg.cc/MZ7Sw-sZq/441324218-987618126063881-2819890345102378098-n.jpg
Koot & Bie bereiden een comeback voor.

75. BIG COUNTRY
https://i.postimg.cc/QxYTK9Gm/Big-Country.jpg

Met Big Country treffen we een band waar ik behoorlijk gek van was. De eerste drie albums werden vaak gedraaid en ik bezit ook de remasters uit 1996 van hun langspelers op Mercury. De eerste vier albums en de verzamelaar Through A Big Country (1990) zitten net als alle bijhorende singles op vinyl in mijn collectie. Vooral The Crossing (1983) blijft een meesterwerk met die onmiskenbare doedelzakgitaren. De bandleden beheersen hun instrumenten uitstekend al is drummer Mark Brzezicki soms te nadrukkelijk all over the place. Maar ook Steeltown (1984) hoor ik graag. Het doedelzakgeluid ruimt plaats voor een meer traditionele gitaarsound maar de intensiteit blijft overeind. Op The Seer (1986) mikt Big Country duidelijk op het grote publiek en de daarvoor levensnoodzakelijke doorbraak in de States. Hun minste van de drie maar nog steeds goed genoeg om regelmatig te draaien. The Storm, Flame Of The West en Eiledon zijn deep cuts die het niveau van de singles moeiteloos halen. In de jaren '90 verliep het pad voor de band moeizamer tot frontman Stuart Adamson de stekker uit zijn eigen bestaan trok. Over wat er na kwam ga ik me niet uitspreken, ik was al lang afgehaakt. Dat Mike Peters van The Alarm de band vocaal kwam versterken, leek me al bij al zo gek nog niet. Want The Alarm en het vroege U2 streden in hetzelfde vaarwater als Big Country. Bands met witte vlaggen, bands met overgave en branie en twee van hen geruggensteund door de knallende drumproductie van Steve Lillywhite. Maar Big Country was de enige van de drie met een Schots ruitje.

Flame of the West
Daar verbleken vrijwel al hun singles toch behoorlijk bij.

Eens dat The Seer de minste van de eerste drie (maar nog steeds prima) is en dat het daarna flink achteruitkachelde... met The Buffalo Skinners dan toch wel weer als flinke opleving. Toch een beetje de tweelingbroer van Steeltown - met bovenstaande tekst zou die jou ook moeten passen.

Flame Of The West was voor mij de gedoodverfde lead single van Steeltown. De keuze voor East Of Eden heb ik nooit begrepen.

74. JOAN ARMATRADING
https://i.postimg.cc/xChZdJhX/Joan-Armatrading.jpg

Tonnen respect voor deze Britse vrouw die zich ondanks haar kleur niet in soul, funk, reggae of hiphop bekwaamde maar in het songwriterschap. Een carrière om U tegen te zeggen met eind jaren '70 en begin jaren '80 (in volle new wave tijdperk dus) zelfs een behoorlijke populariteitspiek. De evergreen Love And Affection uit 1976 zette Armatrading op de kaart. En dankzij een kwartet radiovriendelijke hits werd zij uitgenodigd op diverse podia en zomerfestivals: Rosie, Me Myself I, I'm Lucky en Drop The Pilot. Vooral I'm Lucky vind ik een parel. Wat een geweldige intro heeft dat nummer en dan die tekst: briljant in zijn eenvoud. Ik heb een aantal platen op vinyl (Walk Under Ladders (1981) is mijn favoriet) maar het is toch vooral de dubbele verzamelaar waaruit ik mijn luistergenot puur. Want Joan weet me ook te raken met haar meer breekbare nummers zoals All The Way To America, No Love of The Weakness In Me. Beyonce wordt vandaag bejubeld omdat ze zich als zwarte vrouw aan country waagt. Joan Armatrading is al ruim 50 jaar lang een pionier in het doorkruisen van muzikale vakjes. Zoveel artiesten traden in haar voetspoor en als ik naar Tracy Chapman luister en kijk, zie ik de gelijkenis. En ik heb het daarbij ook over het tekstmateriaal: vrouwen met een verhaal uit het leven gegrepen. Ik zag een jaar of wat geleden nog een fragment van een live concert van Joan op de televisie. Er zitten meer jazz invloeden in haar latere werk, viel mij op. Alle hoeden af voor Joan.



Parel van Walk Under Ladders (1981) die ook op de dubbele verzamelaar pronkt.

73. THE SISTERS OF MERCY
https://i.postimg.cc/y8KY8FLt/Sisters-of-Mercy.jpg

The Sisters Of Mercy. Het was indertijd een gedoe om hun eerste Merciful Releases via import in huis te halen. Ik geloof dat de 12" single van Temple Of Love de eerste was die ook buiten de UK verdeeld werd. Omdat een klasgenoot Temple Of Love en Alice had, kocht ik The Reptile House. Alle tracks bij elkaar opgeteld had je een volledig album in handen. Kort daarna tekende de band van Andrew Eldritch voor WEA en vanaf Body & Soul waren hun platen in alle platenwinkels te vinden. Alles was inktzwart in de wereld van The Sisters en dat vonden wij wel cool. Ik kocht First And Last And Always (1985) een paar weken na de release. 1985 was het jaar waarin ik me volop in het new wave sfeertje zou onderdompelen. En van al die nieuw ontgonnen bands, staan The Sisters op 73. Er zat veel echo op de muziek van Eldritch en co. De galm was vaak groter dan de inhoud maar voor zoekende pubers volstond dat. Ik geloof dat Eldritch de band ook zag als een soort gimmick: stoeien met het vleermuizen imago en de grafstem. Wat de composities betreft vind ik die eerste langspeler ook vandaag nog interessant. Songs met een dubbele besnaring (akoestisch en elektrisch) en Doctor Avalanche wat meer in een diendende rol gemixt. Tussen stichter Eldritch en zijn nieuwe kompaan Wayne Hussey liepen de spanningen al snel hoog op. First And Last And Always is dan ook meer een Hussey dan een Eldritch plaat. Maar op het schip van The Sisters was er maar plaats voor één kapitein. Na wat getouwtrek nam Hussey bassist Craig Adams mee naar The Mission. Gitarist Gary Marx hield het voor bekeken. Eldritch stoeide daarna als Sisterhood met synthesizers in de woestijn op The Gift (1986), een plaat die ik toen wel mocht maar die nog ontbreekt in mijn huidige collectie. Floodland (1987) en Vision Thing (1990) vond ik minder groots. Al heb ik aan de single This Corrrosion fijne jeugdhuisherinneringen. Drie decennia later beluisterde ik voor het eerste Love (1985) van The Cult integraal. Een gelijkaardige plaat uit hetzelfde tijdperk, hoewel ik die laatste groep niet verder zou verkennen.



Met een vleugje Duits om de sfeer wat extra spanning te geven.

72. DAVID BOWIE
https://i.postimg.cc/YS6ShWPC/David-Bowie.jpg

Ik kan zijn grootheid moeilijk ontkennen. De kameleon van de pop heeft tal van helden beïnvloed. Maar hoewel ik al zijn jaren '70 en '80 albums op CD heb, ben ik zelden emotioneel geraakt geworden door zijn muziek. Bowie fascineert maar tegelijk voel ik zekere afstand. Er staan heel mooie liedjes op zijn eerste langspelers. Maar het verhaal van Ziggy Stardust boeit me niet. Ik denk dat ik het meeste affiniteit heb met de periode tussen Station To Station (1976) en Scary Monsters (1980) met Low (1977) als mijn favoriete plaat. Maar hoe bepalend is de hand van Brian Eno in Bowies beste werk? Een vraag die voortdurend terugkeert. Hoe bepalend waren de uitstekende muzikanten en producers die Bowie wist uit te kiezen om zijn muzikaal avontuur mee vorm te geven? In de jaren '70 was hij de trends meestal vooruit, meer nog: hij bepaalde ze mee. In de jaren '80 huppelde hij wat meer achter de vernieuwingen aan, lijkt mij. En natuurlijk werd ik zoals vele generatiegenoten wakker geschud door Let's Dance (1983) en zijn drie grote singles. Die door Nile Rodgers ingeblikte megaseller duwde onze neuzen richting het toen al indrukwekkende oeuvre van David. In de jaren '90 ging hij naar mijn aanvoelen nadrukkelijker tegen de stroom in maar omdat ik die platen niet goed ken, is mij niet duidelijk of hij er nog in slaagde veel artiesten te beïnvloeden met zijn eigenzinnigheid. Tin Machine is een project dat ik nooit begrepen heb: wellicht het moment dat ik Bowie (onterecht) verticaal klasseerde. Het lijkt mij dat zijn comeback albums uit de 21ste eeuw meer de moeite waard zijn: een gerijpt artiest die weer wat meer voor de inhoud dan de vorm kiest. Tot aan zijn eigen grafmonument Blackstar (2016). Een indrukwekkende reis van Space Oddity tot Blackstar. Bowie staat maar op 72 omdat ik er niet warm van word. Boeiend vind ik hem wel. Misschien moet ik zelf de ruimtereis van Major Tom met de nodige aandacht eens integraal uitzitten? In een volgende leven of zo.



Mijn favoriete Bowie single.

71. BONEY M.
https://i.postimg.cc/mDdC82vM/94f8fa49e6ac6748393ff020567c9b95c7f48c18.jpg

Boney M. boven David Bowie. Laten we de goden op zondag niet in hun rust verstoren. En toch beleef ik meer plezier aan de gesofisticeerde disco uit de platenstal van Frank Farian. Het zingt en het staat in de wei: Poney M.. Met dat grapje keken rockers neer op de vier ebbenhouten stemmen waarvan er maar één prominent op de platen te horen was: Liz Mitchell. De andere twee dames playbackten en Bobby Farrell deed iets wat op dansen leek. De andere stemmen kwamen uit de studio en Farian zelf leverde de diepe mannenstem die zo mooi contrasteerde met het vrouwenkoor. De baslijn in Daddy Cool, het strijkje in Ma Baker, de rock vibe in Belfast, de golfslag in Rivers Of Babylon, het aftelrijmpje in Brown Girl In The Ring, de roffel in Rasputin, het Oh My Lord stukje in Mary's Boy Child, de Caribische kokosnoten in Hooray It's A Holiday en de dance groove van Gotta Go Home. Allemaal productionele vondsten die deze nummers boven de concurrentie uittilden. Boney M. was groter dan ABBA in hun berejaar 1978 dankzij het album Nightflight To Venus (1978). Opvallend was ook dat historische figuren of momenten niet geschuwd werden in de flinterdunne teksten: de Baker clan, de burgeroorlog in Belfast, de Bijbelse psalm in Rivers Of Babylon en de Russische intrigant Raspoetin. Nog merkwaardiger was dat Boney M. schaamteloos klassiekers coverde die men onaantastbaar achtte: Heart Of Gold van Neil Young, No Woman No Cry van Bob Marley en Have You Ever Seen The Rain van Creedence Clearwater Revival bijvoorbeeld. In de jaren '80 verloor het studioproject wat van zijn magic al vind ik Kalimba De Luna nog een lekker plaatje. Van de hand van Tony Esposito die we misschien ook nog kennen van Papa Chico, zijn zomerhit uit 1987. Op dat moment had Farian al een ander project klaargestoomd: Milli Vanilli. Maar dat vond ik een pak minder spannend.

Vergelijkbaar met de dolle disco van Boney M. waren de singalong singles van Luv', het Nederlandse K3.



Go! Bobby Go!

Ja die twee B's achter elkaar is zeer verrassend

De eerste serie Greatest Hits topics ging ook al zo mooi alfabetisch

Ik ben op mijn beurt wel wat verbaasd over het aantal keren dat ik kwalificaties lees als "ik word zelden emotioneel geraakt", "ik houd hier niet echt van", etc. Ik heb de verantwoording van de lijst gelezen en het is wellicht ook menselijk om in een lijst als deze hier en daar een persoonlijke favoriet die wel erg in het verlengde ligt van een andere favoriet te laten sneuvelen ten faveure van een iets diverser plaatje... maar als je al ruim een halve eeuw op deze aarde rondloopt, het merendeel daarvan als serieuze muziekfreak, dan moet het vinden van 100 artiesten waar je echt van houdt toch niet zo heel moeilijk zijn?

EEN TWEEDE OVERZICHT

Dit is een topic over artiesten. Ik kan honderden albums en duizenden liedjes opnoemen waar ik zielsveel van hou. Maar daarom hou ik nog niet van de artiest. Vaak omdat ik niet verder kom dan dat ene album of dat ene liedje. Dat vond ik een te dunne basis om een plaats te verdienen in mijn artiesten top 100. Daarom kregen artiesten waar ik behoorlijk wat platen van heb voorrang: hun aandeel in mijn collectie verraadt dat ik hun werk wel kan waarderen. En er is heel wat goeie muziek zonder dat ik me verbonden voel met de maker(s). Werkelijk van een artiest houden wil zeggen dat ik hem door en door ken en dat ik zijn mindere momenten er voor lief bijneem. Aan dat selecte groepje artiesten zijn we nog niet echt gekomen.

Dit zijn allemaal artiesten die heel mooie of straffe dingen gedaan hebben.

71. Boney M.
72. David Bowie
73. The Sisters Of Mercy
74. Joan Armatrading
75. Big Country
76. Queen
77. Jo Lemaire
78. Cabaret Voltaire
79. Joe Jackson
80. Tracy Chapman

81. The Rolling Stones
82. Nick Cave & The Bad Seeds
83. Billy Joel
84. Led Zeppelin
85. a-ha
86. Blondie
87. The Clash
88. Eurythmics
89. The Scabs
90. Steve Miller (Band)

91. Bob Dylan
92. Pet Shop Boys
93. Simple Minds
94. Elton John
95. Yazoo (Alison Moyet)
96. Dirk Blanchart (Luna Twist)
97. George Michael (Wham!)
98. Deep Purple
99. Duran Duran
100. The Sundays

Grap van de week: toen ik eens terug scrolde in mijn lijst om te kijken welke ook alweer de nummers 61 tot 70 zijn die deze week aan bod gaan komen, zag ik hogerop twee namen voorbijkomen waarvan ik dacht dat ik ze vergeten was. Heb ik mijn huiswerk toch beter gedaan dan ik zelf dacht.

Een artiestenlijst is natuurlijk ook wat lastiger dan albums of nummers.

Nou, 100 is veel. Jouw stemmen zo eens snel bekeken en je komt bijlange niet aan 100 verschillende artiesten/bands alleen met je 4,5* en 5* albums. En om nu te zeggen dat je echt houdt van artiesten die met geen enkel album beter doen dan 4*...

-----

Een tijdje geleden heb ik een top 100 gemaakt. Op basis van mijn stemmen, hoeveelheid albums van een artiest en enkele componisten uit de klassieke muziek die teveel voor me betekenen om weg te laten in de plaats van pop artiest nummer 100. Gewoon alfabetisch gerangschikt. Overal een (lang) verhaal bijschrijven begin ik niet aan. Ik zal de lijst wel eens plaatsen met misschien een beetje tekst bij. Hangt er van af hoeveel zin en tijd ik dan heb.


Update:

de presentatielijst:
- dazzler
- Barney Rubble
- Mssr Renard
- Casartelli
- Shaky
- Brunniepoo
- Kronos

The proof of the pudding is in...

Mijn Top 100 is in de maak. En ja, allicht is mijn nummer 10 me dierbaarder dan mijn nummer 90. Maar vooralsnog is de indruk toch eerder dat 100 te weinig is dan te veel. Maar goed, ik heb nog even.

Boney M maar 1 plek boven David Bowie

70. THE STONE ROSES
https://i.postimg.cc/bNg8qsfb/R-12.jpg

Soms staan de sterren gunstig. In 1989 moet dat het geval geweest zijn voor The Stone Roses. Wat een debuut... Je had de Beatles en de Stones en je had Blur en Oasis. Maar eind jaren '80 had je dus ook even The Stone Roses en The Happy Mondays. Beide Madchester bands hadden een link met Joy Division. Voor The Happy Mondays was dat Factory en de Hacienda. Voor The Stone Roses was dat Peter Hook die een single of wat voor hen producete (Elephant Stone als ik me niet vergis). The Happy Mondays vond ik barslecht en die afkeer zorgde ervoor dat ik met enige vertraging het classic album The Stones Roses (1989) een draaikans gaf. Ik werd overdonderd: de ene voltreffer volgde de andere op van I Wanna Be Adored tot I Am The Resurrection. Alles wat Britse pop uit de jaren '60 zo mooi maakte werd op haast magische wijze vertaald naar de late jaren '80. The Stone Roses zijn daarom voor mij de echte peetvaders van de Britpop en staan in dit lijstje dan ook model voor al die jaren '90 groepen uit de UK waarvan ik een singles verzamelaar en een of twee classic albums in huis heb. In het niemandsland tussen postpunk en Britpop loopt een dunne lijn. En die lijn vertrekt en eindigt in Manchester: Joy Division, New Order, The Smiths, The Stone Roses en Oasis. Ik ben ooit in Machester geweest in de hoop er wat van die muzikale erfenis op te snuiven. Op een vijfdaagse trip tussen die ons van Londen over Manchester en Liverpool door Wales naar Bath bracht. Geen platenwinkel gevonden in Manchester. Enkel grijze gebouwen met rode daken. Niet goed gezocht waarschijnlijk. Maar de liefde voor de Manchester bandjes bleef overeind. Ik noem er nog een paar: A Certain Ration, The Durutti Column, James, The Charlatans, The Inspiral Carpets en The Verve. En de vaak over het hoofd geziene New Fast Automatic Daffodils van wie ik het debuut Pigeonhole (1990) een fantastische plaat vind. Omdat je van alle singles en b-kanten die van en naast hun debuutalbum verschenen gemakkelijk een tweede langspeler kan maken, heb ik The Stones Roses een plaats in mijn top 100 gegund. Second Coming (1994) was te laat of de afspraak. Meestal staan de sterren niet zo gunstig.



Slechts één parel van een volledig halssnoer.

Ik snap aan de ene kant Dazzler's opsomming niet helemaal. Het lijkt meer een opsomming te worden van mega-artiesten en dan een verhaal of Dazzler het wel of niet leuk vindt. Dat is in elk geval niet mijn insteek.

Aan de andere kant snap ik Dazzler dan weer wel. Bijvoorbeeld David Bowie is zo een artiest waarvan ik met moeite een top 10 van songs kan samenstellen. Ik zou dan David Bowie niet opnemen in mijn top100. Maar dat is gewoon een verschil van werkwijze.

Ik hoop wel dat in het onderste deel van de top100 (zeg maar vanaf 50 tot 0) de echt interessante artiesten voorbij gaan komen.

Tot nu toe heb ik sporadisch een band of artiest opgemerkt waar ik echt iets mee heb (bijvoorbeeld Queen).

Verder vind ik een totaal andere werkwijze wel weer verfrissend. En ben ik heb bij veel artiesten wel met Dazzler eens dat de artiesten me weinig tot niets doen (David Bowie, Rolling Stones.

Ik zou overigens nooit een top 100 liedjes kunnen samenstellen, daar ik een album-luisteraar ben. Een top 100 albums lukt me ook nauwelijks. Een top 100-artiesten vind ik persoonlijk de makkelijkste en beste insteek. Maar dat is allemaal voor iedereen natuurlijk totaal anders. Ik ga de laatste weken daardoor wel door een achtbaan van emoties van de voorbijgegane 35 muzikale jaren en dat is niet altijd fijn. Maar dat hoort er dan maar bij.

Dat begrijp ik dan weer niet

De namen zijn wat ze zijn. Vind je ze te mega? Jammer maar zo saai ben ik nu eenmaal. Ik heb nog geen enkele artiest besproken waarvan ik het werk niet interessant of hartverwarmend genoeg vond. De klemtoon lag op "of" en naarmate we vorderen steeds meer op "en". Ik verzamel muziek in de breedte. Er zijn niet zoveel artiesten die ik onvoorwaardelijk liefheb of hondstrouw gebleven ben. Ik heb 100 artiesten geselecteerd die ik bewonder. Maar dat is zelden zonder nuance. Ik kan van Bowie tientallen songs noemen die ik steengoed vind. Maar ze staan niet in mijn song top 100. Bowie zelf wel in mijn artiesten top 100 en terecht. Misschien wordt de lezer niet warm van mijn verhalen. Dat kan. Even uitzieken, zou ik zeggen. Er staan nog interessante schrijvers genoeg in de wachtlijst.