56. THE PRETENDERS
https://i.postimg.cc/MHWr25k8/Pretenders.jpg

Hier zijn ze dan toch. Ik vond ze niet onmiddellijk terug in mijn lijst en dacht daarom dat ik ze over het hoofd gezien had. Maar ik had niet hoog genoeg gekeken. Had ik toch mijn huiswerk goed gemaakt. Maar wat een stem, jongens, wat een stem. Er zijn al bij al toch niet zo heel veel vrouwen in mijn collectie die me puur en alleen op basis van hun stemkleur kunnen beroeren. Chrissie Hynde doet het. En ze doet nog meer: ze schrijft zelf een groot deel van haar songs en begeleidt zichzelf daarbij op de gitaar. Zo is ze onder meer auteur van een van de mooiste kerstsingles ooit. Ze stelt ook zelf haar begeleidingsband samen na de onfortuinlijke dood van twee originele groepsleden. Ik heb de eerste vier albums en heb niet echt een favoriet al klinken de eerste twee natuurlijk wel wat scherper. Maar haar mooiste ballads staan op de latere platen. Net zoals bij veel andere artiesten selecteer ik mijn favoriete nummers (niet zelden de singles) en verzamel ze in een compilatiemapje waar ik dan lekker kan naar luisteren. Fascinerend vond ik haar bekentenis onlangs: dat ze zich mee verantwoordelijk voelt voor de dood van de beide bandleden omdat ze zich zonder scrupules mee in dat sex drugs and rock and roll bestaan onderdompelde. Maar erger dan dat vond ik haar relatie met Jim Kerr: "Jij verdient beter, Chrissie!" En wat ziet ze er nog goed uit na al die jaren.



Brass In Pocket, Back On The Chain Gang en 2000 Miles is mijn top 3. Maar deze is zo mooi gezongen.

Pretenders daar heb ik twee lp's van en ik vind het een geweldige band.

55. THE TRIFFIDS
https://i.postimg.cc/hPnkvZKm/Triffids.jpg

Eind 1987 kreeg ik een mixtape toegeschoven van één van de bekendste Herentalse new wave deejays. Ik draaide hem regelmatig op mijn kot in Leuven. De tape eindigde met Jerdacuttup Man van The Triffids en Asleep van The Smiths. Beide nummers brachten me met enige vertraging bij het oeuvre van deze bands die al op een trouwe schare fans onder mijn vrienden mochten rekenen. The Triffids zijn nog het beste te omschrijven als een pastorale variant op Nick Cave. Beide artiesten delen Australië als land van herkomst. The Triffids doen me ook aan het Engelse Prefab Sprout denken met hun rijke arrangementen en hun vrouwelijke toetsenist Jill Birt die af en toe de lead vocalen voor zich mag nemen. En hun meest uitgesponnen composities doen denken aan het werk van de Schotse Waterboys. Frontman David McComb gebruikt net als Mike Scott graag de metafoor van de zee in zijn teksten. Born Sandy Devotional (1986) is volgens de meesten hun artistieke hoogtepunt maar mijn favoriet (met Jerdacuttup Man) is hun commercieel hoogtepunt Calenture (1987). Bury Me Deep In Love was hun grootste hit in Vlaanderen. Ik draai The Triffids te weinig want als ik ze dan toch beluister, geraak ik meteen betoverd door de gelaagde arrangementen waarin ook ruimte is voor strijkers en een occasionele country touch. Jerdacuttup Man mag dan het verhaal vertellen van een eeuwenoud veenlijk in het British Museum. Voor mij is het nog steeds een metafoor voor hoe ik mezelf voelde als prille godsdienstwetenschapper in de grote studentenstad.

They soaked me in brine and they stewed me in juice
Thy took out my eyes and replaced them with glass
And with skin made of leather, and teeth made of dice
I slept in the peat, under ten feet of ice

I had no luck in business and no luck in love
I guess, I'm a fool, you could say I'm a chump
I'm shriveled and black and my bandage is torn
But my fingers are cold, won't you please take me home?



En dit slechts een tipje van de ijsberg.

Ik heb toch te weinig tijd om de stukjes te typen. Ik meld me daarom af van de presentatielijst.

de presentatielijst:
- dazzler
- Mssr Renard
- Casartelli
- Shaky
- Brunniepoo
- Kronos [/quote]

Jammer buddy. Maar we delen wel heel veel dezelfde bands/artiesten. Ben je er dan wel bij, om bij mij te reageren. Zou ik leuk vinden.

Zeker. Ik blijf meelezen.

54. THE SOUND (ADRIAN BORLAND)
https://i.postimg.cc/mrtCVBY9/OIP.jpg

Ik leerde het classic postpunk album From The Lion's Mouth (1981) pas een jaar of vijftien geleden kennen. The Sound en The Chameleons waren twee bands die me tot dan toe onbekend waren gebleven. Op MusicMeter werd er lyrisch over gedaan. En waar Script Of The Bridge (1983) van The Chameleons me niet meteen wist te overtuigen, sloeg de plaat van The Sound in als een bom. Winning. Eigenlijk spreekt de hoes boekdelen. Daarop het schilderij van Briton Riviére met de Bijbelse Daniël in de leeuwenkuil. We zien Daniels blik niet maar wel de reactie van de leeuwen. Daniël staart zijn doodsangsten vertrouwensvol in hun gelaat, zijn armen gekruist op de rug. From The Lion's Mouth (1981) is een album waarop de getormenteerde Adrian Borland zijn demonen recht in de ogen durft te kijken. Het zou hem niet beletten om vroegtijdig uit het leven te stappen maar hij zong het wel langer uit dan Ian Curtis, de zielsverwant waarmee hij destijds vaak vergeleken werd. Waar Curtis het verval troosteloos registreerde, scheen Borland nog te geloven in een vorm van verzet. Er straalt geen wanhoop maar hoop uit de songs. En het zijn de zachte synthesizerpatronen die dat beetje licht mooi capteren. "A call to arms," zingt Borland strijdvaardig in A Sense Of Purpose, de enige single van de plaat. En die arms intrigeerde me omdat je heb op twee manieren kan invullen. Is het niet merkwaardig dat zowel wapens als armen zich in het Engels op dezelfde manier laten vertalen. Wat als we onze armen als wapens zouden gebruiken. Wat als we met open armen in plaats van in harnas het noodlot zouden tarten? De boodschap van Borland heeft iets Messiaans of toch op zijn minst iets Bijbels. Prachtig vind ik ook de productie van Hugh Jones die ook Heaven Up Here (1981) van Echo & The Bunnymen en After The Snow (1982) van Modern Englisch vormgaf. En toch staat The Sound strikt genomen veel te hoog in mijn top 100. Want voorlopig blijft het bij dat ene album en kan ik dus moeilijk over een favoriete band spreken. Dat ene album, alsmede de single heb ik op vinyl en ook op CD. En ik bezit ook een CD box met hun eerste vier langspelers maar ik kan me maar weinig herinneren van die een of twee keren dat ik de andere platen een kans gaf. Ik heb dus nog wel wat huiswerk voor de boeg voor The Sound een ticket voor mijn artiesten top 50 zal kunnen bemachtigen. Maar hun classic album gaat zo diep, dat ik verplicht was om ze toch op te nemen in dit verhaal van 100 favoriete artiesten.




A call to arms, a call to use arms
A call to brains, a call to use some brains
A call to the heart, a call to have a heart
To have a sense of purpose again

https://i.etsystatic.com/18641759/r/il/88b7ef/3440426521/il_fullxfull.3440426521_dxhb.jpg
Briton Rivière, 1872.

53. HOWARD JONES
https://i.postimg.cc/Ssz5s7Dg/Howard-Jones.jpg

Dit gaat om puur jeugdsentiment. Tussen mijn eerste twintig albums zaten er drie van Howard Jones. Meer nog, ik slaagde erin om op het debuut New Song na al zijn singles te verzamelen. Jones is de eerste artiest waarvan ik trouw een singles collectie aanlegde (met later dan toch New Song en ook de 12" singles). Ik had aandacht voor de b-kantjes en voor zijn opvallend positieve teksten met Things Can Only Get Better als hoogtepunt. Want hoewel Howards eerste nummers nog duidelijk een new wave feel hadden, ging hij in zijn teksten dwars tegen het doemdenken in. Hij liet zich daarbij inspireren door het Taoïsme (vandaar de single Hide And Seek, zijn b-kant Tao Te Ching en de CD bonus track China Dance). Jones was ook vegetariër maar die attitude nam ik niet over. Ik ken het DNA van zijn muziek behoorlijk goed. Na twee albums vol met hits die hoofdzakelijk bij de UK tieners aansloegen, stak hij samen met Phil Collins de albumtrack No One Is To Blame in een nieuw jasje. Met die single brak HoJo door in de VS en Canada (waar hij als kind nog gewoond had). En wie op die markten zijn weg vindt, bakt zoetje broodjes. Howard Jones zoekt met zijn derde, vandaag gedateerd klinkende, album een volwassen publiek. Dat zal hij pas vinden met zijn vierde en vijfde langspeler. Weg zijn dan de hits en uiteindelijk vervalt ook zijn platencontract met Warner. Maar Jones gaat door en staat nog steeds fier op de planken, al is dat de laatste jaren toch vooral met het recyclen van oud werk dat eindeloos en in talloze vormen opnieuw wordt uitgebracht (megabox, verzamelaar, radio sessies, live opnames, atmos mixen enz...). Ik blijf zijn 80's werk trouw en laat me niet vangen aan al die marketingtrucen. De oudste vinyl plaat in mijn collectie is The 12" Album (1984). De enige schijf uit mijn puberjaren die ik niet verkocht en inruilde voor een minder grijs gedraaid exemplaar. En om al die redenen staat deze klassiek geschoolde synthipop soloartiest op 53 in mijn artiesten top 100.



Het b-kantje van What Is Love.

52. SUZANNE VEGA
https://i.postimg.cc/15cKnCNd/R-12.jpg

Suzanne neemt je mee naar een bank aan het water. Want toen Marlene On The Wall in het najaar van 1985 een verrassende hit werd, leek het alweer een eeuwigheid geleden dat we nog een singer songwriter in de hitparade hadden gespot. Vega's muzikale erfenis ging terug tot aan Leonard Cohen himself. En ook Paul Simon en Lou Reed zaten in haar platenkast. Toen ze met hits als Gypsy, Luka, Tom's Diner en de tweede langspeler Solitude Standing (1987) bevestigde, traden heel wat vrouwen met gitaar en poëziebundel in haar voetspoor. Want dat zijn de liedjes van Suzanne Vega natuurlijk wel: uit een diep verlangen gesponnen gedichten op muziek gezet. Ik heb haar A&M albums in huis en ook van de latere vielen nog fraaie radiohits van te plukken. Terwijl de wereld begin jaren '90 naar de pijpen van Manchester danste, zong zij In Liverpool. Zij bracht eigenhandig de jaren '60 weer helemaal terug van weggeweest. Vega sierde als postergirl de kamers van meisjesstudenten. En ik hield stiekem mee van haar half fluisterende frasering. Suzanne goot haar liedjes als kruidige kopjes thee in het oor van de luisteraar. En dat zo'n Ierse volkszanger als Luka Bloom zich naar haar grootste hit vernoemde, mag toch wel beschouwd worden als een complimentje. Suzanne, een meisje onder de jongens met een stapel liedjes onder de arm die zich als fijnbesnaarde Cupido pijlen een weg boorden dwars door onze verlegen harten. Zucht.



En ze geeft je pepermuntjes.

51. KIM WILDE
https://i.postimg.cc/WzCb5CKL/Kim-Wilde.jpg

The Very Best Of Kim Wilde (1984) behoort tot de eerste tien albums uit mijn collectie. En jongens, wat ik heb ik die plaat grijs gedraaid. Ze telde 16 tracks waarvan er 7 van haar debuutalbum kwamen: stuk voor stuk singlewaardige nummers. Kim Wilde (1981) wordt te weinig geciteerd in het rijtje uitstekende pop debuut albums want het is een kanjer. De perfecte balans tussen gitaren en synths. Het debuut van Nena (1983) past ook in die categorie. Kim Wilde modelleerde zich naar het voorbeeld van Blondie met achter haar op de foto een begeleidingsband die bestond uit stoer ogende jongens. Uiteindelijk bracht ze bij RAK slechts 8 singles uit (9 als je House Of Salome meerekent dat enkel bij ons verscheen ter promotie van de genoemde verzamelplaat): Kids In America, Chequered Love, Water On Glass, Cambodia, View From A Bridge, Child Come Away (mijn favoriet), Love Blonde en Dancing In The Dark. Op de derde titel na allemaal top 20 in Vlaanderen. Kim hing in posterformaat tussen de bands die ik tijdens mijn muzikale wonderjaren (1981-1984) uit de hitparade plukte. Ik zou haar daarna vanop afstand blijven volgen maar lustte enkel nog een paar singles omdat ze qua sound iets te nadrukkelijk hip wilde blijven en soms gevaarlijk dicht het SAW geluid benaderde. Never Trust A Stranger was het beste nummer uit die latere 80's periode. Met opnieuw broertje Ricky die de muziek componeerde en vader Marty die de tekst schreef. De NV Kim Wilde is na talloze comebacks een familiebedrijfje gebleven. Kim leek in haar jonge jaren op de girl next door en dat sprak mij wel aan. Ik heb altijd een zwak gehad voor artiesten die er niet te exhuberant uitzagen.

Met Kim Wilde besluiten we de onderste helft van mijn artiesten top 100.
U mag al stilaan beginnen raden wie er nog allemaal gaat komen.



Had zomaar op single gekund.
https://i.postimg.cc/FKYkNttq/Knipsel.jpg

EvilDrSmith

Oh, en goed bezig dazzler!

Ph.D - I Didn't Know?

Mooie stukken trouwens. En ook een fraaie foto van mevrouw Vega. En ook interessant om na te denken hoe zo'n lijst er voor mezelf uit zou zien, maar ik vind een top 3 al lastig...

De beste gok van allemaal want het had gekund. Ik spitste bij het verschijnen van die single mijn synthipop oren omdat ik I Won't Let You Down een verdiende nummer 1 hit vond. Maar we bevonden ons niet in de winter maar in de zomer van 1983 en dan moet dit het juiste antwoord zijn.
https://i.postimg.cc/6pNhRh5c/Tell-Me-Why.jpg

De 100 euro die ik mocht houden zijn trouwens goed besteed.
Ik kocht er deze week op Marktplaats drie volledige jaargangen van OOR mee: 1976, 1977 en 1978.

Ah, daar was ik nooit opgekomen. Zegt me helemaal niets deze single.

Eerste single van hun tweede album Different Style (1983). Minder reggae en meer pop. Musical Youth stond in de eerste Joepie (Vlaams poptijdschrift) van een kwartaalabonnement dat ik gewonnen had in het najaar van 1982. Die gastjes waren om en bij mijn leeftijd. Toen in de zomer van 1983 hun nieuwe single verscheen, hapte ik meteen toe. Leuk maar erg licht popliedje. Ik was 14 jaar.

Raden?

Even 50 namen opsommen lijkt me wat al te gortig. Kim had ik in ieder geval nog lang niet verwacht. Top 25, misschien zelfs Top 20, had ik sowieso wel ingeschat.

Een x jaar geleden hadden Dazzler en ik wel eens het nodige PM contact en volgde ik een aantal van zijn 80's topics en toen werd Kim Wilde altijd op een voetstuk gezet, maar tijden veranderen natuurlijk of ik maakte destijds een verkeerde inschatting. Dat kan natuurlijk ook.

Wellicht volgt dan nu snel een artiest waar den Dazz (ook) altijd hoog van op gaf met enigszins het zelfde hitverloop (inclusief een giga duethit als nakomertje). Dan doel ik op Paul Young.

De ABBA's, OMD's, Split Enzen en Mike Oldfield's zullen nog wel even duren verwacht ik, al ben ik daar gezien de opbouw van deze Top 100 ook niet helemaal zeker van en volgen ze snel.

HALVERWEGE

51. Kim Wilde
52. Suzanne Vega
53. Howard Jones
54. The Sound (Adrian Borland)
55. The Triffids
56. The Pretenders
57. Nacht Und Nebel
58. Pink Floyd
59. Tears For Fears
60. Jona Lewie

61. The Kinks
62. Siouxsie & The Banshees
63. Stevie Wonder
64. Lloyd Cole & The Commotions
65. Madness
66. The Pop Gun
67. Dexys Midnight Runners
68. Anne Clark
69. ZZ Top
70. The Stone Roses

71. Boney M.
72. David Bowie
73. The Sisters Of Mercy
74. Joan Armatrading
75. Big Country
76. Queen
77. Jo Lemaire
78. Cabaret Voltaire
79. Joe Jackson
80. Tracy Chapman

81. The Rolling Stones
82. Nick Cave & The Bad Seeds
83. Billy Joel
84. Led Zeppelin
85. a-ha
86. Blondie
87. The Clash
88. Eurythmics
89. The Scabs
90. Steve Miller (Band)

91. Bob Dylan
92. Pet Shop Boys
93. Simple Minds
94. Elton John
95. Yazoo (Alison Moyet)
96. Dirk Blanchart (Luna Twist)
97. George Michael (Wham!)
98. Deep Purple
99. Duran Duran
100. The Sundays

Er zijn heel veel 80's artiesten die ik op handen draag en ik schreef er op MusicMeter vaak over omdat ik er ook veel over weet. Omdat mijn singles collectie zich uitstrekt van 1977 tot 1992 nam ik vaak deel aan dergelijke debatten. Maar als het op favoriete artiesten aankomt, duiken er meer 70's en een paar 60's namen op waar ik minder over repte omdat anderen over het oeuvre van deze namen zinnigere dingen te vertellen hebben. Ik hoop dat jullie nog voldoende verrassingen zullen tegenkomen in de top 50. Mijn volledige MuMe top 10 moet nog aan bod komen. Voor wie geen spoilers wil: niet spieken dus.

50. SEX PISTOLS (JOHN LYDON)
https://i.postimg.cc/X798pJRR/JOHN.jpg

We vallen meteen met de deur in huis. Never Mind The Bollocks (1977) staat hier hoog in mijn classic album lijstje. Een plaat vol klassiekers al was het maar omdat deze punk iconen in originele bezitting niet veel verder zijn geraakt dan die ene langspeler. Wat daarna kwam was te vicious voor woorden. Dan schakel ik liever over op het oeuvre van John Lydon die met Public Image Ltd aan een interessant parcours timmerde. Stond punk garant voor een zeker amateurisme dan omringde Lydon zich met tal van rasmuzikanten om zijn eigenzinnige muziek vorm te geven. Een paar jaar geleden kocht ik The Best of British £1 Notes (2005), een compilatie met een dwarsdoorsnede van Lydons werk. Anarchy In The UK, God Save The Queen en Holidays In The Sun staan er ook op in hun originele versie. Pretty Vacant ontbreekt (het enige minpuntje aan deze collectie). We gaan verder met singles als Public Image, Death Disco, Flowers Of Romance, de onverwachte hit This Is Not A Love Song, World Destruction (als gastzanger bij Time Zone, een project van Afrika Bambaataa en een verassende hit bij de Vlaamse alternatieve jeugd, getuige de positie van deze single in Humo's Toppers lijst in de winter van 1985), mijn favoriete Lydon single Rise, Seattle, Disappointed (dat ik me nog van MTV kan herinneren) en zelfs Open Up (van UK dance act Leftfield waaraan Johnny zijn befaamde sneer schonk) ontbreekt niet op deze collectie. Dat hij in zijn nadagen met de Sex Pistols nog wat poen probeerde te scheppen zie ik door de vingers: muzikanten leven niet van de hemelse dauw. En wie zou denken dat ik mijn credibility wat probeer op te vijzen door Lydon en de Pistols zo hoog te zetten, moet ik teleurstellen. Never Mind The Bollocks (1977) snijdt voor mij niet alleen muzikaal hout, ook tekstueel slaat Lydon spijkers met koppen. Anger is an energy. Wie mij goed kent weet dat een vrije vertaling van deze oneliner mijn mantra is. Ergernis is mijn drijfveer. Het scherpt mijn creativiteit.



Met de mattenklopper van het Simplisties Verbond.

Het Album album van PIL is erg goed met als hoogtepunten afsluiter Ease en inderdaad de hit Rise!

Verder heb ik niet zo veel met de man dan wel Sex Pistols. This Is not a love song en My Way zijn als novelty wel aardig maar verder... Jah Wobble vind ik overigens wel een goede bassist, dat wil ik nog wel even gezegd hebben.

Ik heb dan geen PM verkeer met hem gehad, maar had gezien zijn waardering voor Kimmie in diverse topics, dezelfde inschatting gemaakt. Ging er gemakshalve vanuit dat we haar pas bij de beste 20 zouden gaan tegenkomen. Toch best verrassend, maar hij legt het hierboven zelf al uit, hoe het zit.

Kim Wilde was mijn eerste muzikale crush.
Vandaar dat ik her en der zo lyrisch over haar doe.

49. THE ALAN PARSONS PROJECT
https://i.postimg.cc/kMfRBzpW/the-alan-parsons-project-games-people-play-arista-3-transformed.jpg

Don't Answer Me pikte ik als hit op in de prille lente van 1984. En wanneer ik in 1987 mijn eerste CD speler had, viel het mij op dat er in de mediatheek heel wat CD's van The Alan Parsons Project voorhanden waren. En zodoende ontleende ik ze bij de vleet: Eye In The Sky (1982), The Best Of (1983), Ammonia Avenue (1984) en The Best Of, Volume 2 (1987) herinner ik me nog goed. De allerbeste verzamelaar moest nog verschijnen: dat is de CD dubbelaar The Ultimate Collection (1992). Een jaar of 15 geleden haalde ik alle albums geremastered op CD in huis en toen kon de ontdekkingstocht doorheen hun album catalogus pas echt beginnen. Producer Alan Parsons en componist Eric Woolfson maakten samen in totaal 10 langspelers. Daarvan wordt hun debuut Tales Of Mystery And Imagination (1976) vaak over het hoofd gezien op compilaties omdat die plaat bij een ander label (Mercury) werd uitgebracht. Die volgens velen allerbeste elpee van APP leerde ik pas veel later kennen. En voor mij klinkt ze meer als een soundtrack bij het levensverhaal van Edgar Allen Poe dan als een rock of pop album. De individuele nummers laten zich moeilijker uit de context van het album halen. Dat lukt vanaf I Robot (1977) en Pyramid (1978) beter. Machtig geproducet en steeds bogend op goed gecaste gastzangers. Eve (1979) was een haastklus nadat een conceptalbum over de maffia door Arista werd afgewezen. The Sicilian Defence (2014) zag pas het levenslicht een vijftal jaren na de dood van Woolfson. Diezelfde Woolfson trad vanaf het uitstekende The Turn Of A Friendly Card (1980) als zanger uit de schaduw van Parsons. Eye In The Sky (1982) dankt de status van classic album aan het hitsucces van de titeltrack in de US. Ik vind het in vergelijking met de voorgangers een beetje braafjes. Ammonia Avenue (1984) (met orkest) en Vulture Culture (1984) (zonder orkest) zijn twee luiken van wat oorspronkelijk een dubbelalbum had moeten worden. Stereotomy (1985) rekent teveel op synthesizers en kan me op de single Limelight na niet echt bekoren. Op het weer betere Gaudi (1987) schijnt het duo niet langer wakker te liggen van hitsucces. Het Project kan ook een reeks sterke instrumentals voorleggen. Hoewel een compact disc schijfje met vlekkeloos geproducete APP muziek altijd een beetje naar muzak neigt, mag ik er graag naar luisteren. Het is muziek die op momenten dat ik rust zoek welgekomen is.

ps. Het is dankzij Parsons en Woolfson dat ik MusicMeter ontdekte. Dat gebeurde tijdens de hierboven beschreven luistersessies van hun geremasterde backcatalogus. Ik wilde weten welke deep cuts bij de fans op het meeste bijval mochten rekenen. En al surfende kwam ik op MusicMeter terecht. Mijn allereerste post op deze site is dan ook bij één van hun albums en dateert uit 2008.



Mijn favoriete APP nummer.
https://i.postimg.cc/vB9D88Nv/playlist.jpg

48. FISCHER-Z (JOHN WATTS)
https://i.postimg.cc/0jjZ3bcZ/JOHN-WATTS.jpg

Met 0 singles in de Britse top 40 geen sant in eigen land. Hier ging het beter met hitnoteringen voor The Worker, So Long en Marliese, respectievelijk de meest bekende nummers van Word Salad (1979), Going Deaf For A Living (1980) en Red Skies Over Paradise (1981). Daarna maakte John Watts twee solo-albums die vandaag nog nauwelijks vindbaar zijn op CD. Na één album met The Cry verzamelde Watts een nieuwe groep muzikanten om zich heen om door te gaan als Fischer-Z. Een meer poppy geluid dat ik opmerkte in de platenkast van een vriend (Fish's Head (1989)) en in een OOR recensie (Destination Paradise (1992)). Dat laatste album kocht ik en het beviel me dermate dat ik besloot om me wat meer in de albums te gaan verdiepen. Want tot dan toe had ik enkel de uitstekende compilatie Going Red For A Salad (1990) met op CD vier bonustracks uit de eerste twee soloplaten. Watts besteedt altijd veel zorg aan de melodielijnen van de strofes die daardoor vaak interessanter klinken dan het refrein. Er zijn niet zoveel artiesten die hem dat nadoen. En zijn songs gaan natuurlijk altijd ergens over al duikt de wereldverbeteraar in hem misschien iets te nadrukkelijk op in het late jaren '80 werk. Ergens tussen The Police en XTC bewoog Fischer-Z zich in haar beginperiode: vette baslijnen, sprankelende synths en die ijle maar immer performante stem van Watts. Ik moest bij het uitbreken van de oorlog in Oekraïne meteen aan Remember Russia denken. Opnieuw kleurt de hemel bloedrood op deze aardkloot. Gelukkig helpt zo'n plaat van Fischer-Z een beetje tegen het Weltschmerz gevoel. Further and further from love, klinkt het in de afsluiter van Destination Paradise (1992). Op de cover een tot de tanden bewapend oorlogsschip. Op de achterkant van diezelfde CD zien we diezelfde boot terug als een soort ark van Noah, de regenboog tegemoet varend. De ambiguïteit van het mensdom en de menselijke psyche: Watts wist het geraffineerd te vatten in een drie of vier minuten popsong. Hoed af en een diepe buiging voor deze wat onderschatte man die nog steeds op de planken staat.



De geschiedenis herhaalt zich.

47. 2 BELGEN (REMBERT DE SMET)
https://i.postimg.cc/K8WrMZj1/R-12.jpg

Van alle Belgen is Rembert mijn favoriet. Het klinkt mooi als intro maar er staan nog twee namen hoger gerangschikt in mijn top 100. En als ik Nederlandstalige artiesten zou meerekenen, zou de te vroeg overleden zanger, gitarist, toetsenist en componist van 2 Belgen een stukje lager staan. Maar ik vind het werk van 2 Belgen bijzonder sterk. Zelden gingen experiment en toegankelijkheid zo mooi hand in hand. Tweede na The Chrome (de helft van de latere Pop Gun) in de Rock Rally finale 1982 en meteen ook goed voor een Belpop klassiekertje. Quand Le Film Est Triste kwam Humo's alternatieve lijst binnen vlak voor het ingaan van de zomervakantie. De b-kant heette Lena. 2 Belgen was toen ook nog letterlijk een duo bestaande uit drummer Herman Celis en Rembert De Smet, gitarist met tal van effecten. Als een synthipop duo zonder al te veel synthesizers klonken ze op het mini-album 2 Belgen (1982). The Third From The Left In The Top Row werd een radiohit. Op mijn favoriete langspeler Soulsmasking (1983) werd gerekend op gastmuzikanten en doen de synths wel hun intrede. Je zou het psychedelische synthipop kunnen noemen: alsof de muziek van de jaren '80 door een vloeistofdia wordt getrokken. De eenzame single Call Me is het meest toegankelijke nummer van de plaat maar flopt. In de herfst van 1984 neemt 2 Belgen revanche met de top 10 hit Operation Coup De Poing, hun adaptatie van een reggae nummer van Alpha Blondy. 2 Belgen zijn dan een groep zonder Celis en met De Smet die de koers bepaalt zoals ook Robert Smith op The Head On The Door (1985) deed binnen The Cure. Trop Petit (1985) brengt 2 Belgen bij een mainstream publiek. Al was het maar door de met sequencers opgedirkte versie van Lena waarmee de band ook in Nederland en Frankrijk scoort. Toch heb ik het album zelf nog maar twee keer in het wild aangetroffen: één van die keren kocht ik het ook. Het vierde album Sweet And Sour (1986) valt op door een smetteloze productie. Als het nummer In The Night wordt opgepikt in het prille new beat circuit, wordt het ook op single gezet. De Smet zet 2 Belgen on hold en bekwaamt zich in de dance scene als producer. Ondertussen groeit bij de muzikale duizendpoot uit Gent de liefde voor flamenco muziek. Met zijn nieuwe groep Esta Loca kruidt hij vanaf de jaren '90 diverse zomerfestivals. De single LLorar wordt een radiohit en draagt nog een beetje het 2 Belgen dna in zich. Als EMI begin jaren '00 heel wat 80's Belpop albums voor het eerst op CD uitbrengt, wordt 2 Belgen over het hoofd gezien (Antler labelgenoot Nacht Und Nebel zit wel in die remaster reeks). Op een blauwe maandag mail ik Rembert met de vraag waarom het 2 Belgen oeuvre nog steeds niet op CD is uitgebracht. Tot mijn verbazing krijg ik ook een antwoord: "Ik weet het eigenlijk niet, ik zal het eens uitzoeken." Begin 2017 overlijdt mijn held aan de ziekte die ook creatieve mensen niet spaart. Het is nog steeds vergeefs wachten op digitaal eerherstel van een van de meest kleurrijke Belpop bands uit de jaren '80.



2 Belgen in flamenco klederdracht.

46. NEW MUSIK
https://i.postimg.cc/fyP78R1y/New-Musik.jpg

Het debuutalbum opent met Straight Lines en daarmee is veel zoniet alles gezegd. New Musik brengt klare lijn pop. Met heldere melodieën en tikkende ritmes. Liedjes die de jaren '60 in hun DNA dragen maar lekker hoekig in een jaren '80 pak zijn gestoken. Ik hoor sommigen al denken: The Nits. Tent (1979), New Flat (1980) en Work (1981) is wat ik denk als ik naar From A To B (1980), Anywhere (1981) en Warp (1982) luister. Dit is muziek waar ik van hou. Ik leerde New Musik maar een jaar of twaalf geleden echt kennen. This World Of Water, hun grootste hit in de Lage Landen, irriteerde me met dat smurfenstemmetje en weerhield me om verder te luisteren. Wat ben ik blij dat ik er dan toch eens voor gaan zitten ben. From A To B (1980) is een meesterwerk. En Anywhere (1981) moet daar nauwelijks voor onderdoen, hoewel de experimenteerdrift daar af en toe de song wat in de weg staat. Dat stoeien met stemmetjes doen ze wel vaker in hun songs, zo bleek. Mijn compacte, zelfgemaakte overzicht bestaat uit de volgende nummers. Op de virtule Side 1 staan singles als Straight Lines, Living By Numbers, This World Of Water, Luxury en While You Wait. Afsluiten doe ik met het zelf geschreven All You Need Is Love (dus niet met hun gelijknamige Beatles cover die op hetzelfde album te vinden is). Side 2 start met On Islands (in Frankrijk een a-kant), Sanctury, They All Run After The Carving Knife, Churches, The Planet Doesn't Mind en Warp. Het gelijknamige derde album laat een band in gewijzigde line-up horen en mag beschouwd worden als een solo-plaat van frontman Tony Mansfield. Die zou zich daarna toespitsen op het producersvak en zal zo de eerste opnames van het Noorse a-ha registeren. Hieronder laat ik On Islands horen. Toen ik dat nummer een aantal jaren geleden voor het eerst (terug?) hoorde onderging ik een bijna metafysische ervaring. Als de kinderstem aan het einde het woord nam, werd ik veertig jaar teruggeslingerd in de tijd en zag ik mezelf met mijn Lego Space spelen terwijl On Islands op de radio voorbijkwam. Ik weet niet of dat ook echt ooit gebeurd is want toen ik 11 was, luisterde ik nog niet bewust naar muziek. En ook nu krijg ik opnieuw kippenvel als ik het liedje beluister.



Scotty, beam me up.

45. PRINCE
https://i.postimg.cc/sfQGxs12/Prince-II.jpg

Tijd om nog eens een klepper boven te halen. En ik zal meteen met mijn grootste punt van kritiek beginnen en hopen dat jullie daarna ook verder lezen. Ik hou niet van de geilneverij van deze sekskabouter. Het aantal Prince songs dat me ook tekstueel weet te bekoren is klein. Maar wat een output. Wat een creativiteit. Zelden een artiest gezien of gehoord die zo'n waaier aan stijlen combineerde en er toch telkens zijn kwaliteitslabel wist op te zetten. Want een Prince song herken je uit de duizend. Zelfs in Manic Monday en Nothing Compares 2 U herken je de hand van de meester. Het was met 1999 dat hij voor het eerst aan mijn deur klopte. Of neen, met Nasty Girl van Vanity 6. Een lingerieshow in Avro's TopPop! Pas beseffen met wat voor een icoon we te maken hadden deden we in 1984. Ik moet nu plots even aan I Feel For You van Chaka Khan en Sex Shooter van Apollonia 6 denken. Hits met een Prince signatuur die samen met When Doves Cry en Purple Rain in onze hitlijsten stonden op een moment dat de bij ons pas na I Would Die 4 U op single verschenen hoogmis Let's Go Crazy in de States piekte. Alleen Wham! deed het in de zomer/najaar van 1984 bijna even indrukwekkende met Wake Me Up Before You Go Go, Careless Whisper, Freedom, Last Christmas en als je die laatste omdraaide Everything She Wants. Om maar even aan te geven hoe alomtegenwoordig de groten der Aarde in de 80s waren. Ik had aanvankelijk enkele Purple Rain (1984) en de 3CD Hits (1993) in huis omdat ik inzette op een remaster campagne die eeuwig op zich liet wachten. Het is pas na de te vroege dood van de Meester dat Warner zich aan een update van zijn gigantisch catalogus durfde wagen. Omdat ik niet langer kon wachten heb ik uiteindelijk van Controversy (1981) tot Love Sign (1992) toch alles in originele CD release in huis gehaald. 1999 (1982), Purple Rain (1984), Parade (1986), Sign 'O' The Times (1987) en Diamonds And Pearls (1991) zijn dan mijn favorieten: de volgens mij terecht grote albums dus. Daar zet ik dan de deluxe remasters naast van zodra ze uitkomen. Als ik aan Prince denk, denk ik aan Zappa (de veelzijdigheid) en aan Jimi Hendrix (Prince als inspiratiebron voor anderen). Van Michael Jackson wordt wel eens beweerd dat hij met songs als Beat It en het album Thriller (1982) ook rockelementen aan het voor zwarte muzikanten obligatoire soul oeuvre toevoegde. Maar Prince ging daar naar mijn gevoel nog vele malen verder in. De bewondering is dus groot al voel ik met de artiest als mens (voor zover we die kunnen kennen) of tekstschrijver (dat provoceren van Prince) nauwelijks verwant. Ik denk dat Prince de hoogst genoteerde artiest in mijn top 100 is waarbij die spreidstand zo groot is.



Er schuilde zelfs een singer songwriter in Prince. Vond ook Bart Peeters die het liedje coverde.
https://i.postimg.cc/XvsBGvwr/Knipsel.jpg
Ik het het langst getwijfeld tussen I Could Never Take The Place Of Your Man en Diamonds And Pearls.

44. SOFT CELL (MARC ALMOND)
https://i.postimg.cc/76ZMt77k/Soft-Cell.jpg

En Dave Ball natuurlijk. Want diens soloplaat In Strict Tempo (1983) vind ik nog steeds de moeite waard. Hij werkte nadien ook samen met onder meer Cabaret Voltaire en had in 1994 met The Grid nog een hit met Swamp Thing. Maar laten we beginnen bij het begin en dat is de zomer van 1982 waarin vader me voor mijn verjaardag een Philips cassette van 90 minuten cadeau deed. Torch van Soft Cell was één van de eerste nummers die ik als prille muziekliefhebber op band zette. En ook naar de opvolger What had ik oren. Ik vond beide singletjes later in de uitverkoopbakken van het warenhuis en van een klasgenoot kocht ik Say Hello Wave Goodbye. Daar stopte het voor een tijdje. Tainted Love kende ik natuurlijk ook maar zou ik pas later op single tegen het lijf lopen. Van de mediatheek herinner ik met vooral het remix album Non Stop Ecstatic Dancing (1982) en hun tweede album The Art Of Falling Apart (1983). Ik herinner me niet meer of het debuut Non Stop Erotic Cabaret (1981) ook voorradig was. Wat ik me wel herinner is dat ik tijdens mijn eerste jaar in Leuven de desastreuze laatste elpee This Last Night In Sodom (1984) wist te strikken. En een medestudent had de 12" single van Soul Inside. Ik herinner me ook de vele t-shirts en zweetbandjes die op de zeedijk verkocht werden van vooral hardrock en metal artiesten. Maar dus ook van de goth look van Soft Cell. Want nogmaals, goth heeft in mijn beleving meer met stijl (zowel kleding, make-up als levenswandel) te maken dan met een of ander muziekgenre. Muzikaal was Soft Cell ook een bijzonder combinatie, enigszings te vergelijken met Yazoo. Je had de cabareteske voordracht van Almond en de new wave klanken van Ball. Als je die beide door elkaar schudde kreeg je een uniek soort synthipop. Op de reeds vermelde debuut- en remix albums is er nog balans in die samenwerking maar vanaf het tweede full album mag de toetsenist het compositorisch laken wat meer naar zich toetrekken. Marc was op dat moment ook al actief met zijn begeleidingsband The Mamba's. Tussen de laatste twee langspelers van Soft Cell past als gegoten In Strict Tempo (1983), de onvolprezen soloworp van Ball met de in Vlaanderen op alle zichzelf respecterende new wave fuiven gedraaide titeltrack. Ik heb ook een boon voor het latere solo-werk van Marc Almond. Ik pikte de draad weer op met The Singles (1987), een bloemlezing uit zijn periode bij Virgin. Ondertussen stond de kleine zanger met zijn kenmerkend vibrato opnieuw in de schijnwerpers dankzij de erg op een Soft Cell klassieker lijkende single Tears Run Rings en Something's Gotten Hold Of My Heart, het cover duet met Gene Pitney. Beide hits waren afkomstig van The Stars We Are (1988), een plaat die ik uit de mediatheek plukte. De opvolger Enchanted (1990) kocht ik zelf en behoort nog steeds tot mijn favoriete platen van het gezegde jaar waarin hij verscheen. Toen Almond zich begin jaren '90 aan een aantal covers van Jacque Brel waagde (slechts weinigen krijgen hiervoor de toelating) was ik gefascineerd maar toch ebde de belangstelling voor zijn werk daarna snel weg. Als ik aan Marc Almond denk, denk ik aan kwaliteits kitsch. Liedjes die baden in het sentiment maar toch geloofwaardig gebracht worden. In Vlaanderen hebben we daar een synoniem voor dat luistert naar de naam Guido Belcanto. Eindigen doe ik met een anekdote. Andy McCluskey van OMD had zich ingeschreven om verder te studeren in het hoger kunstonderwijs. Maar omdat Electricity de deuren opende voor een tour in het voorprogramma van Gary Numan, kapte hij met die plannen en kwam hij dus niet terecht in de klas waar Marc Almond en Dave Ball elkaar zouden leren kennen.



Eentje voor Marc.



En eentje voor Dave.

https://i.postimg.cc/K8gZLsHX/Knipsel.jpg

Zo dan, komen mijn twee muziekhelden ineens achter elkaar voorbij

Ja. Grappig. Ik dacht... Straks denkt hij nog dat ik het erom doe.

Laat dat nu net iets zijn waar His Royal Badness bij uitstek voor te porren is, een spreidstand