Dazzler, de verhalen vind ik juist erg interessant. Een inkijkje in het hoofd van een mede-muziekliefhebber. Zonder verhaal was er denk ik niet veel aan geweest. Ik heb geloof ik ook gesuggereerd dat ik je verhalen niet leuk vind. Maar dan heb ik hier en daar een verhaal misschien verkeerd gelezen of verkeerd begrepen. Waarvoor mijn excuses.

Ik vind je ook helemaal niet saai. Overigens ken ik van veel van deze mega-artiesten amper een aantal songs, dus vaak onontgonnen terrein voor mij. Bijvoorbeeld Billy Joel: van hem ken ik drie songs (Goodnight Saigon, Piano Man en We Start the Fire). Dus ik ben ook wel weer blij dat bepaalde artiesten genoemd worden in het kader van: oh ja die!

In een aantal gevallen mis ik de klik met een artiest totaal (maar dat had ik ook bij de voorgangers) en dan helpt zelfs een stimulerende tekst niet. Maar het zou ook weer zo saai zijn als we allemaal een kopie van dezelfde top100 zouden posten. Mijn opmerking was er meer op gericht dat ik een andere insteek heb gekozen. Ik heb niet voor artiesten gekozen die ik waardeer, bewonder of respecteer vanuit een globale blik, maar echt artiesten die ik helemaal stuk draai (zeg maar). Gewoon een andere insteek.

Ik reageerde ook vooral om het feit dat ik de echt obscure artiesten nog miste in je rijtje, maar dat is gewoon ongeduld. Ik ga niets uitzieken en blijf gewoon meelezen. No harm meant.

Nota bene: ik hoop zeker nog wat leuks te ontdekken in je opsomming!

Niet nodig.

Ik gebruikte jouw quote maar ik richtte me in mijn antwoord tot iedereen die mijn werkmethode met gefronste wenkbrauwen volgt. Dat het saai zou zijn, daar kan ik mee leven. Maar dat ik ervan verdacht zou worden om uit gemak voor grote namen te gaan, vind ik merkwaardig. Het is wat het is.

69. ZZ TOP
https://i.postimg.cc/MpK8rLvQ/ZZ-Top-II.jpg

Waarom ZZ Top? Wie mij kent moet het kunnen raden. Omdat die twee baarden en die snor uit Texas stoeiden met sequencers en synthesizers natuurlijk. Van Halen deed het op Jump, Prince deed het op Purple Rain maar ZZ Top ging beide grootheden voor. Eliminator (1983) brak echter pas door na het succes van de twee genoemde voorbeelden. Mede dankzij MTV natuurlijk en de ZZ Top bolide waar een Europese teenager best een warm Americana gevoel bij kreeg. Eventjes toch want wie goed oplet zal weinig Amerikaanse artiesten voorbij zien komen in mijn top 100. Maar voor ZZ Top maak ik graag een uitzondering. Mannen met humor. Ik weet wel, heel wat pikante beeldspraak in hun teksten. Zelfs in de knoeperd Gimme All Your Lovin' wordt de kunst van het pijpfitten geëerd. Maar een BBQ mag stevig gepeperd zijn voor mij. Het begon met die megahit die ik begin 1985 op 7" in huis haalde. Meteen gecharmeerd door de swingende b-kant If I Could Only Flag Her Down. En dan de regel van drie toegepast: als ik drie songs (meestal singles) van een artiest kon smaken, dan was dat groen licht voor de aanschaf van het bijhorende album. Eliminator (1983) is zo'n geweldige schijf. Het tikt strak maar genadeloos door en de gitaren scheuren gezwind mee: Got Me Under Pressure, Sharp Dressed Man, Legs en TV Dinners. En onderweg kreeg je met I Need You Tonight nog een jankend blues nummer van zes minuten voorgeschoteld. Tres Hombres: het power trio blijft een fascinerende, muzikale formule: Cream, Rush, Motörhead, The Jam en The Police bijvoorbeeld. Dus vergis je niet, ik hou ook van de ZZ Top uit de jaren '70. Maar je zal me zelden in gerafelde jeans betrappen met een blaffer op mijn heup. Als ik tussen de cowboys en de indianen moet kiezen, ga ik toch weer voor die laatste groep. Maar af en toe kijk ik toch likkebaardend mee naar de meiden in de ZZ Top video's.



Een stevig gekruide b-kant.

ps. Deze anekdote is wellicht bekend omdat tal van synthipop bands een gelijkaardig verhaal vertellen. ZZ Top trad in 1980 tijdens een bezoek aan de UK op met OMD. Ze geraakten zo in de ban van elektronische muziek dat OMD's debuutalbum nadien gedraaid werd voor menig ZZ Top concert. Maar ik heb Dieter Meier van Yello hetzelfde verhaal horen vertellen maar dan over hun Zwitsers debuutalbum.

Ja, ZZ Top, de southern rockband die succesvol de overstap naar mainstreampop maakte en toch authentiek bleef. Er waren er meer die die stap waagde of er door labels toe gedwongen werden. Voor Molly Hatchet betekende het het eind (The Deed is Done staat vol lichte pop, synths en sequencers) maar voor 38 Special betekende het nog meer hits en faam, al zaten zij meer op het AOR-spoor.

ZZ Top deed het allemaal wel veel meer met een knipoog inderdaad. Ik speelde ooit in een coverband Gimme All Your Loving en ik meen ook Sharp Dressed Man. Dat was saai. Een drumcomputer nadrummen is altijd saai.

Gave band, leuk begeleidend verhaal en ik ben toch wel benieuwd naar de andere Amerikaanse artiesten. Maar er zal geen southern rock meer tussen zitten vermoed ik.

Ik vind deze lijst juist heerlijk te volgen. Het hele beeld van muziekliefhebber dazzler zoals ik hem ken gaat aan diggelen voor mij.

Dat komt denk ik omdat we elkaar telkens in bepaalde hoeken tegenkomen en nu komen namen voorbij waarvan ik 'die had ik echt nooit verwacht'. Dat is toch geweldig. Juist deze lijst werpt ineens een heel ander licht op jouw muzieksmaak. Ik hoop op nog heel veel verrassingen. Boney M boven Bowie. Geweldig toch: dezelfde lof als voor je voorganger. Niks aantrekken van wat hier gewenst zou zijn. Eigen koers varen.

68. ANNE CLARK
https://i.postimg.cc/V6m1vSxV/Anne-Clark.jpg

Voor het eerst sinds The Sundays op 100 graven we weer wat dieper in mijn ziel. De teksten van Anne Clark sneden hout. Vooral haar album Changing Places (met Sleeper in Metropolis uit 1983) en het mini-album Joined Up Writing (met Our Darkness uit 1984) maakten indruk op mij als adolescent. Ik vind haar als dichter de vrouwelijke evenknie van Ian Curtis. In Our Darkness lijkt ze met haar zielsverwant door de ziekelijk makende stad te lopen. Dwars door de zure regen heen. Tot ze moet vaststellen dat haar kompaan verdwenen is en ze alleen achterblijft met haar nachtmerries. Net zoals Curtis zelf beschreven had in zijn Shadowplay. "Through these city nightmares you'd walk with me / And we'd talk of it with idealistic assurance / That it wouldn't tear us apart" Als dat geen knipoog is naar Love Will Tear Us Apart. En even later klinkt het: "Do you think our desires still burn / I guess it was desires that tore us apart / There has to be passion / A passion for living, surviving / And that means detachment." In een interview in het weekblad Kuifje legde Anne uit dat ze met haar teksten de gevoelens van een generatie vertolkte. Het was niet de bedoeling dat de luisteraar zich zou wentelen in Weltschmerz maar juist kracht zou putten uit de (h)erkenning. De dichter had gevoel voor humor zoals te zien is op de hoes van Hopeless Cases (1987). Op de reeds vermelde platen droeg Clarke haar teksten nog voor. De stroboscopische synthesizers van David Harrow (met die hartverscheurende saxofoon in Our Darkness) en de impressionistische pastelkleuren van Vinni Reilly's gitaarspel leverden daarvoor het ideale klankdecor. Nothing At All met een strijkarrangement van Virginia Astley is mijn favoriete nummer. Deze verzen beschrijven heel accuraat hoe ik mij voel in dit tranendal. Op Pressure Points (1985) draagt John Foxx een paar composities aan. Maar op dat latere werk klinken de songs voller en gaat Anne misschien net iets te nadrukkelijk scanderen om boven het totaalgeluid uit te komen. Haar periode bij Virgin sluit ze af met een live album. Best gedurfd voor iemand die haar teksten niet echt zingt en voor de instrumentale ondersteuning vooral op synthesizers moest rekenen. In Vlaanderen was ze bijzonder populair en vooral in 1985 maakte ze indruk op het Seaside Festival in Oostende (een jaarlijks theekransje voor new wave acts). Anne Clark woont niet toevallig in Vlaanderen waar ze de voorbije jaren een strijd tegen kanker overwon. Haar latere werk heb ik niet meer opgevolgd al kan ik nog één nummer uit de jaren '90 terugvinden in mijn collectie: Elegy For A Lost Summer. Ik stelde zelf een verzamelaar samen van haar 80's catalogus en die draai ik nog regelmatig. Jeugdherinneringen borrelen op. Hoe zij in Wallies de macho's te grazen neemt: "So this is where the future lies / In a beer gut belly / In an open fly." En toen mijn vrienden hun eerste stappen zetten in het nachtleven, zat ik "miles away" thuis tussen mijn platen en draaide ik All Night Party. Anne Clarke was mijn heldin. Een van de weinige zielen uit het postpunk tijdperk die het dichtwerk van mijn andere held uit Manchester volledig begrepen had. Buiten lonkte de boze, volwassen wereld: "The City / A Wasting Disease." Het zou nog even duren voor ik uit mijn spelonk zou kruipen (waarin ik overigens nog steeds woon).



My turn to crumble, my turn to fall / From so very humble to nothing at all...

Mooi nummer. Ik ken haar van naam maar nooit haar muziek geluisterd...

67. DEXYS MIDNIGHT RUNNERS
https://i.postimg.cc/NFvH8WPP/Dexys-Midnight-Runners.jpg

Ze vielen op in de nazomer van 1982 met hun tuinbroeken en hun megahit Come On Eileen. Met violen en een fijne videoclip, over Johnnie Ray en dirty minds en met een look die haaks stond op de new romantic mode. Dat was op zich al fascinerend genoeg voor de popliefhebber in mij die net was opgestaan (eerste mixtapes rolden door het cassettedeck van mijn ouders). De opvolger Jackie Wilson Said bleek een Van Morrison cover en de b-kant (eigenlijk dubbele a-kant) Let's Make This Precious liet de sublieme blend horen tussen soul blazers en folk strijkers die meesterbrein Kevin Rowland voor ogen had gehad (no, not those guitars / they're too noisy and cruel). Rowland was een lastige jongen. Hij runde de eerste line up van zijn Midnight Runners op haast Spartaanse wijze. In weerwil van het prefix Dexys waren alochol en druggebruik verboden tijdens optredens. Tijdens repetities werd getraind als in een fitness centrum. En met Searching For The Young Soul Rebels (1980) en de UK nummer 1 hit single Geno werd een duidelijk punt gemaakt. Als Rowland vond dat een huwelijk tussen punk en soul mogelijk was, dan zou hij dat bewijzen. Na een conflict met EMI waarin de band met haar eigen tapes aan de haal ging, vertoefde Kevin en kornuiten een tijd in niemandsland met een tweede line-up van de band. Een handvol singles die werden geadverteerd met de nodige feedback van maestro Kevin himself flopten. Maar de discipline bleef overeind en Rowland zou een tweede huwelijk arrangeren: dat tussen soul en folk. Op dat idee kwam hij toen hij de strijkers van The Emearld Express liet aantreden op... The Celtic Soul Brothers (even in de running als mogelijk nieuwe bandnaam), Let's Make This Precious en Come On Eileen. Too-Rye-Ay (1982) vind ik nog steeds één van de meest complete popalbums van de jaren '80. Het bevat vijf (als je de herwerkte versies van Plan B en Liars A To E meerekent) singles en op Until I Believe In My Soul giet de band nog een paar scheuten jazz in het arrangement. Don't Stand Me Down (1985) dat te laat verscheen om het momentum vast te houden, werd door niemand begrepen. Wat overschoot van de vorige line up waren naast Rowland, de in keurige pakken gemeten gitarit Billy Adams en violiste Helen O'Hara, die Rowland het langst trouw zou blijven op zijn latere, erg grillige solopad. Kevin bleef zoeken naar nieuwe formules en outfits maar voor mij dwaalde hij te ver af van het oorspronkelijke pad. Maar de volharding van die man, de vruchten van zijn out of the box ideeën en vooral het feit dat hij daar twee nummer 1 hits aan overhield, werd beloond met een plaats in mijn top 100. Het ABC van Martin Frye stond ook even in de longlist omwille van het debuut The Lexicon Of Love (1982) en een paar latere singles maar woog net iets te licht. 1982 was een grand cru jaar voor 80's pop.



Een perfecte balans tussen blazers en strijkers.

66. THE POP GUN
https://i.postimg.cc/bJXpPzLT/the-pop-gun-dream-mercury.jpg

De wie? The Pop Gun of ook wel The Popgun, een Belpop duo uit de Kempen met een onwaarschijnlijke reeks geweldige popsingles. Hun avontuur begon toen Frank Ermgodts (eerder winnaar van Humo's Rock Rally 1982 als zanger van The Chrome) een verbond sloot met gitarist/toetsenist Patrick Nicasy. Het grote CBS bood hen in 1985 een contract aan dat drie uitstekende singles opleverde waarvan Always Alone en Oh What A Day hits verdienstelijk genoteerd stonden in Vlaanderens hitlijsten. Maar vreemd genoeg was er geen budget/interesse voor een album. The Pop Gun ploeterde verder met een handvol prima singles bij verschillende labels die in 1989 op het titelloze debuut werden verzameld door het Belgische indie label Antler-Subway. Nummers als Pictures en The Game deden het bovendien erg goed in De Afrekening van Studio Brussel. Nadien tekent het duo bij Mercury en dat resulteert in het hitalbum Table Swimming (1991) met de klassieker Dream en hitsingles als Wherever You May Go en I Lost My Grip On You. The Pop Gun mag beschouwd worden als een soort voorloper van Soulsister met dat verschil dat die tweede band dankzij The Way To Your Heart wel commercieel doorbrak (ook buiten Vlaanderen) terwijl Ermgodts en Nicasy eeuwig tweede viool bleven spelen. Halverwege de jaren '90 stopt dan ook hun platenproductie. Een derde album zal er nooit komen al worden later de a- en b-kanten van hun singles wel netjes op CD gezet. Voor mij een van de meest onderschatte groepen uit de Belpop geschiedenis. Er zit wat mij betreft geen enkele, slechte single in hun te korte repertoire. Ze ontpopten zich op het moment dat de Belpop in een dip zat tussen de grote boom van de vroege jaren '80 met onder meer T.C. Matic, The Machines, De Kreuners en The Bet en de heropleving aan het eind van dat decennium met Soulsister, Vaya Con Dios, Technotronic en The Radios.



Hun grootste hit.

65. MADNESS
https://i.postimg.cc/kG6j2wpN/MADNESS-bis.jpg

Het zal ondertussen wel duidelijk zijn dat ik singles minstens zo belangrijk vind als albums. Er zit wellicht een klein punkertje in mij dat zegt dat muziek op single op EP formaat ook de moeite waard is. Zo richtte het onafhankelijke Stiff label zich eind jaren '70 op het betere singlewerk en geen band die dat beter illustreren kon dan Madness. Zes lolbroeken met een funny walk. Op albumformaat onthoud ik hun debuut One Step Beyond (1979) maar daarna ging het wat mij betreft toch vooral om de uitstekende single. Voor heel wat artiesten die hun blik op de hitparade richtten, geldt dat hun full albums naast de singles een handvol fillers bevatten. Maar met de hits zelf, kan je een puik album samenstellen. Iets wat ik zelf erg graag doe wanneer ik grasduin in mijn mp3 collectie. Al mijn CD's zitten in mp3 mappen en daaruit distilleer ik mijn zelf gemaakte compilaties. Er zaten meerdere songschrijvers in Madness en dat resulteerde in een verrassend divers oeuvre. Waren de vroege hits aanvankelijk nog op een ska leest geschoeid, dan bekwaamde Madness zich gaandeweg tot een stel componisten van uitgekiende popsongs. Halverwege de jaren '80 zit de klad erin maar een tiental jaar later beginnen de jongens aan een comeback dit tot op de dag van vandaag duurt. Madness is in de UK een instituut geworden dat regelmatig een nieuw album koppelt aan een Greatest Hits tour. Eigenlijk brengt Madness een soort slap stick pop. Mannen met bolhoeden gekscheren door de straten van Londen. Door en door Brits maar met een sense of humor die tot ver buiten de UK grenzen reikt.



Mijn favoriete Madness single. Amongst others.

64. LLOYD COLE & THE COMMOTIONS
https://i.postimg.cc/Mp5Mw7cm/Lloyd-Cole-Commotions.jpg

Ik telde Perfect Skin, Rattlesnakes en Brand New Friend bij elkaar op en kocht daarom in de herfst van 1985 de eerste twee albums van Lloyd Cole & The Commotions. De op dat moment nieuwe single Lost Weekend zou mijn gelijk bewijzen. Terwijl mijn klasgenoten met The Smiths dweepten, ging ik voor Lloyd Cole. Die leek me wat minder blasé dan Morrissey. Morrissey had een snik in zijn stem, Lloyd een kraakje. Ik draaide die twee, relatief korte langspelers vaak na elkaar. Rattlesnakes (1984) is tot op vandaag nog steeds een geweldige schijf. Zo'n plaat waarop de deep cuts niet onder hoeven te doen voor de singles. Dat Forest Fire ook op single was verschenen, wist ik toen niet. Dat had ik blijkbaar gemist. Het met twee versnellingen voorbij varende Speedboat, het donkere Down On Mission Street, het sympathieke 2CV, de vrouwenkoortjes in Patience en het bloedmooie Are You Ready To Be Heartbroken. Ik hoor ze nog stuk voor stuk graag. Easy Pieces (1985) klinkt vandaag soms als een iets te gemakkelijke herhalingsoefening. Maar ook de derde single Cut Me Down deed het goed in de alternatieve lijsten. Het derde album Mainstream (1987) zou ik pas veel later kopen al waren de singles wel in het jeugdhuis (My Bag) en op de radio (Jennifer She Said en From The Hip) te horen. Daarna heb ik Lloyd niet meer op zijn solopad gevolgd omdat nieuwe of andere namen mijn aandacht opeisten. Ik hoorde dat de toetsenist van The Commotions nog steeds meespeelt.



Daar ben je natuurlijk nooit klaar voor. Maar wel zo lief om het even te vragen.

Ik neem aan dat je al met het antwoord bekend bent?

63. STEVIE WONDER
https://i.postimg.cc/Y07MTBXX/Stevie-Wonder-750x500.jpg

Innervisions (1972), Talkin Book (1973), Songs In The Key Of Live (1976), Hotter Than July (1980) en The Definitive Collection (2002). Die staan hier in de kast en daar mag Fulfillingness' First Finale (1974) gerust nog bijkomen. Stevie Wonder behoort net als Elton John en David Bowie tot dat rijtje artiesten dat in de jaren '70 het volledige decennium domineerde. Tal van latere soul, hip hop en R&B artiesten zijn schatplichtig aan zijn oeuvre. En ook ik kan er met volle teugen van genieten. Daarbij ben ik vooral gefasinceerd door zijn keyboardspel. De ene keer gaat hij heel ritmisch te keer (Stevie is naar het schijnt ook een begenadigd drummer) maar een andere keer klinkt zijn toetsenspel als een elektrische gitaar. In 1984 kreeg hij de wind van voren omdat I Just Called To Say I Love You uitgroeide tot de megahit van het jaar. Maar men mag niet vergeten dat hij dat liedje schreef voor de film The Woman In Red (1984). En daar gelden andere maatstaven. Ik vond het niet zo erg want opnieuw was de jaren '80 hit een gateway naar het rijke oeuvre van een artiest die net als Michael Jackson al van in zijn kinderjaren op het podium stond. Weinigen zullen in de vroege jaren '60 vermoed hebben dat het kindsterretje zou uitgroeien tot een icoon. En vermits ik een fan ben van acteur Gene Wilder, beluister ik I Just Called To Say I Love You met een milde glimlach.



En vergeet niet ook te luisteren.

62. SIOUXSIE & THE BANSHEES
https://i.postimg.cc/Fsw-VvbzH/Siouxsie-The-Banshees.jpg

Het tremendum et fascinorum uit mijn collectie. Een band die me zowel afschrikt als intrigeert. Een vijftiental jaren geleden kocht ik hun eerste vier albums op CD samen met een verzamelaar die hun volledige oeuvre omarmt. Ik stelde vast dat de band tussen The Scream (1978) en JuJu (1981) een aantal keren van line-up veranderde en dat was te horen. Dat laatste album is terecht een classic album. En ik hield ook van hun singles uit 1980: de hattrick Happy House, Christine en Israel. Maar tussen al die beklijvende songs hangen ook spinnenwebben en fladderen er vleermuizen. Wat is dat toch met goth bands die steevast niet onder de gothic noemer wensen ingedeeld te worden? Het valt me regelmatig op. Bestaat er een soort spraakverwarring? Verwijst goth misschien eerder naar een levensstijl die over muziekgenres heenloopt en willen artiesten er daarom niet door gebrandmerkt worden? Ik vergelijk het met kleinkunst, nog zo'n beladen term. Iedereen weet wat met kleinkunst bedoeld wordt maar geen enkele van de betrokken artiesten is blij met het etiket. Siouxsie Sioux lijkt op de zingende zus van de Koningin van Onderland en die is van kop tot teen goth. Zij aanbidt de onderwereld. Hun onvolprezen Beatles cover Drear Prudence luidde voor de zangeres en haar Banshees een meer radiovriendelijke periode in. Van de latere albums mis ik er nog twee op CD (waaronder het duur geworden maar bejubelde coveralbum). Hun twee '90's platen spreken me het minst aan. Ik ging zelfs nog een stap verder met de aanschaf van de Nocturne DVD box, de mooi vormgegeven rarities box Downside Up (2004) en een verzameling BBC sessies waaruit te leren valt dat de groep zo'n radiosessie regelmatig gebruikte om nieuwe songs bij te schaven. En dat kan ik me goed voorstellen want een Siouxsie & The Banshees compositie klinkt als een brok onversneden energie. En hoewel ik nog veel luisterwerk voor de boeg heb, durf ik de band toch een verdienstelijke plaats geven in mijn top 100. Wat ik ken, vind ik goed en wordt zelfs beter met iedere draaibeurt. En zo kom ik terug bij JuJu (1981) dat ik deze week (inclusief b-kanten) nog eens tot mij nam.



Het eeuwige gevecht tussen een vleermuis en het daglicht.

61. THE KINKS
https://i.postimg.cc/3NhmQQM7/kinks-the-64130b87a5e2a.jpg

En het gebeurde opnieuw tijdens mijn muzikale wonderjaren. In de lente van 1983 meer bepaald toen Come Dancing de hitparade binnenwipte. Een Kinks song met een synthipop motiefje. I was hooked. Een paar weken later zou ik mijn eerste plaat kopen. En nog een paar weken later was er de ballad Don't Forget To Dance. Die single kocht ik nadat ik eerder al Nobody's Diary van Yazoo en Who's That Girl van Eurythmics had aangeschaft. (*) Op de b-kant stond het behoorlijk ruige Young Conservatives. Drie nummers van het album State Of Confusion (1983) dat niet bepaald tot het beste van The Kinks wordt gerekend maar dat zou mijn worst wezen. De elpee song even op de longlist maar wegens beperkt budget gingen andere platen voor. En het zou nog tot in mijn studententijd duren voor ik me aan het 60's singles oeuvre van The Kinks waagde. Natuurlijk kenden wij Lola, al was het maar van in de live "disco version" uit 1980. Maar het moet de Stranglers cover All Day And All Of The Night geweest zijn die me definitief triggerde. Naderhand bleek dat ook de Pretenders met onder meer I Go To Sleep en Kirsty MacColl met het bloedmooie Days mij al met het vroege Kinks werk hadden geconfronteerd. Meer nog dan The Beatles en The Stones zijn The Kinks voor mij de ware godfathers van de Britpop. De Stones stonden nog met één voet in de Amerikaanse blues en The Beatles beperkten zich qua onderwerp misschien net iets te veel tot hun Liverpool. The Kinks waren British maar hun portretten speelden zich niet enkel in de grootstad af en ze capteerden ook de trends van hun tijd. Van de proto hardrock riff van You Really Got Me tot de huis- tuin- en keukenpop van Dedicated Follower Of Fashion. Mijn favoriete nummer blijft echter Waterloo Sunset, dat is een epic van jewelste. Niets is zaliger dan naar The Kinks luisteren op een Sunny Afternoon.

(*) Wie kan raden welke single ik samen met Don't Forget To Dance kocht, wint 100 euro. Zelfs met het excuus "guilty pleasure" ontsnap ik niet aan de guillotine. Je mag drie keer gokken.



Bij nader inzien lijken zowel song als clip een persiflage (white tuxedo) op Roxy Musics Avalon.

60. JONA LEWIE
https://i.postimg.cc/v8t1d6gk/Jona-Lewie.jpg

Wat zullen we nou krijgen. Jona Lewie? Dat one hit wonder van Stop The Cavalry, die malle kerstsingle uit 1980? Excuseer, Lewie is ook de auteur van de new wave tegelplakker You'll Always Find Me In The Kitchen At Parties met Kirsty MacColl in het achtergrondkoor. Want Jona behoorde tot de platenstal van Stiff Records. If it ain't stiff, it ain't worth a fuck was hun adagio. Naast Madness was de toetsenist verantwoordelijk voor een onwaarschijnlijk leuke reeks van singles. Bracht Madness de instrumental The Return Of The Los Palmas 7 uit, dan antwoordde Jona met de instrumental Rearranging The Deckchairs On The Titanic. Want van arrangeren had Jona kaas gegeten. Weinigen kunnen zoveel leuke vondsten in drie minuten popsong proppen als Lewie. Voor hij bij Stiff toetrad scoorde hij hit met Seaside Shuffle als Terry Dactyl & The Dinosaurs en Cherry Ring. Eens bij Stiff bracht de boogie woogie pianist On The Other Hands There's A Fist (1978) uit met onder meer Hallelujah Europa en The Baby She's On The Streets als bekendste nummers. Handelsmerk van Lewie was het verplichte folkdeuntje dat hij zowat in elk van zijn singles monteerde. Zelfs het dead pan Kitchen At Parties heeft er eentje waarin de zanger even loos mag gaan op de dansvloer. In 1981 had Jona Lewie een nummer 1 hit in Zuid-Afrika met zijn synthpop pastiche Louise en later dat jaar stak hij de draak met de new romantic sene in I Think I'll Get My Haircut. Die latere singles werden verzameld op zijn tweede Stiff elpee Heart Skips Beat (1982). Daarna bracht hij nog het geweldige Love Detonator uit op single waarmee hij zichzelf quasi letter opblies. Ik kies hieronder onder meer voor Big Shot Momentarily, een single uit 1979 waarin hij afrekend met het sterrendom. Die single is te vinden op On The Other Hand There's A Fist (1980) een verzamelaar met dezelfde titel en hoes als zijn debuutalbum. Goed uitkijken bij aanschaf is de boodschap. Jona Lewie staat zo hoog in mijn artiesten top 100 omdat ik hem een toonbeeld van humor en creativiteit vind. Iemand die de mogelijkheden van het 45 toeren medium perfect wist te benutten met frivole a-kanten en merkwaardige b-kanten.

Drie voor de prijs van één.

59. TEARS FOR FEARS
https://i.postimg.cc/K8JW2QyR/9fed6c66a5b059ae2bf403c885397858.jpg

Shout, shout, let it all out! De song doet wat hij belooft. Ik denk dat ik het aan Tears For Fears te danken heb dat ik graag meebrul met mijn favoriete nummers. Zingen werkt bevrijdend. Op de dansvloer waar niemand het kan horen of thuis als je alleen bent (tot mijn vader ooit onverwacht binnen kwam). Mocht ik meer ballen gehad hebben, dan was ik misschien zanger geweest in een bandje. Songs From The Big Chair (1985) was mijn kennismaking met het werk van Roland Orzabal en Curt Smith. Een dijk van een plaat die voor meer dan de helft uit singles bestond. Change bleek ik ook te kennen zou later blijken toen ik hun debuut The Hurting (1983) tot mij nam. Tears For Fears staat in de lijst omdat hun songs me aanspraken, ergens over gingen in tegenstelling tot het werk van Duran Duran, Spandau Ballet, Ultravox, Simple Minds, Culture Club enz... Dat waren allemaal leuke popsongs die de hitparade kleurden maar de muziek van Tears For Fears kwam van dieper en nestelde zich ook dieper. Sowing The Seeds Of Love is een kanjer. Het album leerde ik pas veel later kennen. Meer nog, bij de deluxe editie van SFTBC zat een DVD met, naast een docu uit 1985, een live concert uit de Seeds Of Love tour. Daar viel mij op wat een sterke band er op het podium stond en hoe overtuigend die nummers gebracht werden. Hun laatste album The Tipping Point (2022) staat nog steeds op mijn wanted lijstje. Wat ik er van hoorde, vond ik niet mis. Tears For Fears behoort ook tot het lange rijtje 80's pop duo's. Een formule die me blijft fascineren. Er zullen nog voorbeelden voorbij komen in dit verhaal.



De titelsong trekt een album op gang dat als een spiegel was voor de puberziel.

The Shorts - Comment Ca VA
Berdien Stenberg - Rondo Russo
Robert Paul - 't Kan Vriezen, 't Kan Dooien

Poek gaat voor de 100 euro en gokt verdienstelijk maar ik durf beweren dat het bewuste singletje niet zooo erg was. Ik laat de wedstrijd nog even open. Waag uw kans.

Red red wine

Die kocht ik inderdaad ook maar daar schaam ik me niet voor. Met de dub b-kant Sufferin'.

Om 100 euro wil ik ook wel meedoen

James Last - Biscaya

Dat was een hit in de zomer van 1982 en lag in 1983 niet meer in de winkels.
Wel een lievelingsplaatje van mijn vader (jij weet kennelijk meer) maar ik kocht het niet.

Anno 2024 ligt het anders nog steeds volop in de (kringloop)winkels

58. PINK FLOYD
https://i.postimg.cc/kGTVR2XQ/1645208474959.jpg

De brontosaurus van de rock. Het verhaal begon nochtans frivool maar psychedelisch. Piper At The Gates Of Dawn (1967) is zonder meer één van mijn favoriete '60 albums. Een perfecte combinatie van soundscapes en malle verhalen. Syd Barrett is de man met de ideeën. Zijn drie bandgenoten voeren eigenzinnig uit. Tot de nar zijn zotskap over de haag gooit: brain damage. Op A Saucerful Of Secrets (1968) gonst zijn schaterlach nog na maar daarna volgen er obscure jaren. Met gitarist Dave Gilmour in de rangen telt Pink Floyd vier creatieve muzikanten maar een hechte groep zal het nooit helemaal worden. En er ontbreekt een verhalenverteller. Pas op Atom Heart Mother (1970) krijgen we nog eens wat songs. Op Meddle (1971) blijkt de groep tot magie in staat als de sterren gunstig staan en de ego's in balans worden gehouden. Pas op Dark Side Of The Moon (1973) is er een verhaal. Hier vallen alle puzzelstukken wonderwel samen. En wat Waters ook mag beweren, het is de som van de delen die de band boven zichzelf doet uitstijgen. Eén van die delen is producer Alan Parsons die van het classic album misschien wel de best klinkende langspeler uit de geschiedenis maakt. Op Wish You Were Here (1975) gaat Pink Floyd op de ingeslagen weg door. Eigenlijk telt Pink Floyd in haar meest succesvolle jaren vijf leden want de schaduw van Barrett hangt over hun beste werk en is misschien wel de verborgen katalysator. Op Animals (1977) trekt Waters het verhaal volledig naar zich toe. Muzikaal blijft de plaat boeien. Maar op de dubbelaar The Wall (1979) kaapt de bassist de band en dwingt hij zijn kompanen om hem muzikaal te dienen. En hoewel het verhaal op The Wall na drie plaatkanten gaat vermoeien, is het een slim verhaal dat wonderwel aansluit bij de maatschappelijke vervreemding, het thema in het postpunk tijdperk. The Final Cut (1983) is een soloplaat die is opgebouwd uit de as van The Wall. Maar een feniks wordt het niet. Ik stel me voor dat Roger Waters de naam Pink Floyd mocht behouden: dan zouden zijn soloplaten perfect in de lijn van The Final Cut gelegen hebben en was zijn ster, omwille van de naam, misschien wel groter gebleven. Nu ging Gilmour aan de haal met de bandnaam en de drummer en de toetsenist. Maar de latere Pink Floyd platen missen een verhaal, hoe stereofonisch subliem ze ook mogen klinken en hoe adembenemend het bijhorende live totaalspektakel ook was. Met de muur in Berlijn valt ook het masker van Roger Waters en alle bagger die er sindsdien over een weer wordt gegooid door de beide partijen zijn een stinkend staaltje van nestbevuiling. Gelukkig laten de fans het niet te zeer aan hun hart komen en worden de vermelde albums nog steeds terecht gekoesterd. Ook door mij al draai ik vooral het debuut en Dark Side Of The Moon.

ps. Exegese van de foto. Een band met twee gezichten en de twee protagonisten die elk een verschillende koers voeren, kijken weg van elkaar. De drie andere bandleden kijken in de lens.



Als je goed luistert, kan je Boudewijn de Groot en Lennart Nijgh horen.

Als in: ze doen mee op dit nummer?!

Als in: de psychedelische storyline ten tijde van Picknick.

57. NACHT UND NEBEL
https://i.postimg.cc/DzwxY428/Nebel675.jpg

In maart 1986 stierf Patrick Schools. De rusteloze frontman van Nacht Und Nebel ging ten onder aan een cocktail van pillen, alochol en hartproblemen. Dat hart had hij volledig opgeofferd aan zijn muzikale missie. Van nature uit drummer, speelde Patrick "Nebel" zich in de kijker als exeburante frontman van zijn band Nacht Und Nebel. Na een debuutsingle (de Belwave classic Movoco Synthaca) en een eigenhandig vernietigde EP (een collector's item), tekende de band bij Antler. Samen met 2 Belgen zou Nacht Und Nebel het meest succesvolle speerpunt van dat Belgische indie label worden. Eerst verscheen met Casablanca (1982) een compromisloos mini-album, het geliefde platenformaat in de Belpop scene van de vroege jaren '80. Opvolger Beats Of Love (1983) integreerde voorzichtig popinvloeden. Aanvankelijk flopte de single Beats Of Love nog in zijn oorspronkelijke mix. Maar een meer dansgevoelige remix zorgde voor de commerciële doorbraak: een top 3 hit in Vlaanderen en ook in Nederland (voorzichtig nog) en Frankrijk sloeg het plaatje aan. Etoile Du Nord onderging een gelijkaardige facelift. Voor de internationale markt verscheen This Is / This Was (1984), een album met nog meer herwerkte versies van oudere nummers. Een jaar later volgden nog hits met Ready To Dance en Victoria 2000 (beide niet op CD te vinden in hun 7" versies). Het bijhorende album Victoria 2000 (1985) leed wat mij betreft aan een iets te steriele productie. Tot het noodlot een paar maanden later toesloeg. De figuur van Patrick Nebel blijft me intrigeren en vooral op het vroegste werk van zijn band is de passie en de furie te horen waarmee hij op het podium stond. Zowel in interviews als in zijn teksten klonk hij tegelijk verbeten en naïef. Nebel zelf was een cocktail van tegenstrijdige emoties die hij probeerde uit te drijven in zijn muziek, als drummer en als zanger.



De single Zafari verscheen ook in Nederland (in een unieke 12" remix).

Nou vooruit, ik waag ook een gokje. De top 40 + tipparade van week 43 uit 1985 erbij gepakt. Was het...

1. Andy - Ik mis je
2. Audrey Landers - Little river
3. S.C.H.E.I.D.I.N.G - Monica West

D'r staat genoeg ergs in die lijst overigens. Maar ook heel mooie, tijdloze nummers. Tja, dat had je in de jaren tachtig nu eenmaal. Ik zie ook leuke bijna vergeten nummers, zoals die van Space Monkey, Fun Fun, Imagination en zelfs de prima uitvoering van Solitaire van Patricia Paay. Maar daar kun je met het excuus van 'guilty pleasure' nog best mee wegkomen, volgens mij.

Leuke en verrassende top 100 trouwens, inclusief de herkenbare beschrijvingen. In mijn top 100 zal-ie niet voorkomen, maar ook ik heb de singles van Jona Lewie hoog zitten. Je beschrijving klopt: hij wist het uiterste te halen uit een popsong van drie minuten.

En nog even over ZZ Top: waarschijnlijk weet je dat de band de mix van scheurende gitaren met electronica nog veel verder doorvoerde op de opvolger Afterburner. Mocht je 'm nog niet kennen: zeker luisteren. Die gaat je enorm bevallen, denk ik.

Vermits ik een Vlaming ben, waren de twee Nederlandse gokjes gedoemd om te mislukken.
Audrey Landers vond ik toen al te erg om te aanhoren: zwijg me over haar nummer 1 hit Manuel Goodbye.

Ik geef een tip (maar helaas geen 100 euro meer) voor wie nog wil gokken:
het gaat om een artiest die in 1982 nog een wereldhit had gescoord.

De hoge positie van Jona Lewie is vooral ingegeven door het feit dat ik meer dan heel wat andere muziekliefhebbers op MusicMeter nogal van singles hou en dus wat minder album gerelateerd denk.

Op Afterburner helt de balans tussen gitaren en synths naar mijn smaak wat te veel door naar het laatste maar het is zeker wel een interessant album om te horen hoever een band als ZZ Top daarin durfde gaan.