Ik mis ook heel wat in die top 154, maar er staat toch heel wat fraais tussen.
Ik tel 8 Nederlandse bands/artiesten in de lijst, dan mocht er ook minstens één Belgische tussen gestaan hebben, bij voorbeeld de eerste van T.C. Matic.
Naar mijn smaak ook wat te veel albums van de laatste 30 jaar al ga ik wel akkoord met Elastica, Viet Cong, Savages en min of meer De Ambassade. Warpaint, The Kills of Anika hadden er van mij wel bij gemogen.
Van de vroege postpunk LP's mis ik Section 25, Crispy Ambulance, Simple Minds, U2, OMD, Camberwell Now, Cocteau Twins... Het debuut van The Raincoats kan niet tippen aan hun Odyshape, net als het debuut van The Cure er voor mij ook uit gehaald mag.
In ieder geval een lijstje dat de gemoederen nog eens weet te beroeren..

Vroegah leidde OOR ons tot nieuwe vergezichten en was het woord van Bert van de Kamp, Alfred Bos, Swie Tio, Harry van Nieuwenhoven, Paul Evers etc. als de catechese voor de komende week. Wisten wij veel? (hoewel NME en Vinyl ook een aardige duit in de collectebus konden doen). Maar nu zijn we verlicht en prediken we zelf het woord

Die gebiedende wijs doet me terugdeinzen, want (eerlijk gezegd) ik ben een voorstander van zelfredzaamheid en steun de gedachte dat kinderen (ook oudere jongeren) die vragen worden overgeslagen.

Maar goed een paar voorbeelden dat ik niet uit mijn nek klets:

Kijk even naar de tijdlijn; zelf opgezet:
MOOWS - Mjuman's Onbekende en Onbeminde Wave Sounds - MusicMeter.nl

De twee hierna heb ik met een andere user opgezet en vervolgens een hele tijd gerund
New Wave top 5 nummers - MusicMeter.nl

Album van de Dag ( New-Wave/Postpunk ) - MusicMeter.nl

Nog even: [quote]pygmydanny schreef:
Ik mis ook heel wat in die top 154, maar er staat toch heel wat fraais tussen.
Ik tel 8 Nederlandse bands/artiesten in de lijst, dan mocht er ook minstens één Belgische tussen gestaan hebben, bij voorbeeld de eerste van T.C. Matic.

Dat vind ik een geval waarover de OW Brethren zouden moeten stemmen - qua energie zit er zeker wat in. Imo zou het niet de eerste naam zijn; ik kom eerder op andere, maar die hadden wel een meer marginaal bestaan.

Ik doelde meer op een lijstje, maar toch dank. Het doet me deugd dat je de Young Marble Giants behandelde, in de vooravond weer eens opgezet. Deze muziek zegt zoveel meer dan elke definitie.

Young Marble Giants - Colossal Youth (1980) - MusicMeter.nl

Mijn allergie voor lijstjes maken is algemeen bekend. Ik doe altijd boodschappen zonder lijstjes en krijg dan altijd per sms aanwijzingen om bepaalde huishoudelijke artikelen mee te nemen (die vergeet ik stelselmatig). En wanneer lijstjes de volgende week zomaar anders kunnen zijn, wordt het een PIA zonder justificatie.

Hiervoor zijn al aardig wat - imo onmisbare - namen genoemd: Simple Minds, Cocteau Twins, Tears for Fears, Stranglers, Twice a Man, Sort Sol, OMD, Depeche Mode, Flue, The Visitor

Als je de vermelde links volgt en terugleest, krijg je een idee van de expertise en de opinie van diverse betrokkenen alhier.

De twee 90's platen die er wel in staan (Elastica en Death in Vegas) heb ik grijsgedraaid, maar eigenlijk nooit met postpunk geassocieerd. Nevermind is toch ook geen post-punk omdat Come As You Are een riff van Killing Joke's Eighties bevat?

Elastica heeft haar Wire invloeden verpakt in een soort grungie punkpop. Leuk in de jaren negentig, maar boeit me niet meer. Postpunk is het in ieder geval niet imo.

Ik mis Fad Gadget, (heb ik zien aanklooien in Sittard) hij ‘speelde’ postpunk(er) met verve.

Analoog aan de aanvang van een bekende film(serie) - in a galaxy far far away - zou ik kunnen beginnen met in een ver, ver verleden was er... een tijd dat ik OOR serieus nam, maar vanaf het verschijnen van Vinyl en het beschikbaar komen van NME, Sounds, en MM in de lokale Bruna-winkel kwam er een einde aan dat geloof. OOR en ik divergeerden en dat veranderde niet echt, op een enkele uitzondering na.

Zal echter wel eens langs de lijst lopen en "OUT's" en (optionele) "ÏN's" aangeven, zonder rangorde - dat vergt even.

Ik verwacht geen grondoffensief, maar een gepaste correctie. Rangorde in de gelederen… iets met slagkracht.

Ben je nou de lokale Poetin aan het uithangen of tracht je de rol van muzikaal geweten aan te nemen? Nogmaals: kinderen (ook oudere jongeren) die vragen worden overgeslagen.

Er is hier een groepje insiders en hun mening weegt even zwaar - ik (als tall poppy) wil wel het voortouw nemen. Een slipje van de tuier wil ik vast wel oplichten: alles vanaf '90 zou ik alles er gewoon uit gooien: Elastica telt - om moverende redenen (zie Premo) - dan ook niet mee.

Ik bedoelde uiteraard het Ultravox van de eerste 4 platen, toen John Foxx nog de zanger was. Dat klonk nog wel dwars en postpunky. Met de gladde hitzanger Midge Ure aan boord was er natuurlijk sowieso geen sprake meer van postpunk, eerder pompeuze electrorock.
En ja ik ken het 'oude' OMD maar al te goed. Grijsgedraaid. Maar met postpunk heb ik ze nooit geassocieerd..

Het enige echte postpunk nummer van OMD stond op Architecture & Morality, The New Stone Age.

Ik snap waar je heen wilt, maar ben zo vrij te stellen dat OMD iig een plek op de reservebank verdient, vanwege:

* er zijn meerdere nummers die echt niet straight synthpop zijn.
* attitude - we doen het zelf, muziek is niet moeilijk en vergt niet veel poespas (denk ter vergelijking aan de foto van het instrumentarium op de achterzijde van Ummagumma); de band schaamde zich er ook niet voor de Revox-recorder ("Malcolm" on sax) prominent op het podium te zetten.
* de band debuteerde op Factory
* new wave - denk aan de vergelijking met Franse (film) nouvelle vague - als insteek wars van tradities te zijn; wie haalde het voorheen in zijn hoofd een ode te schrijven aan elektriciteit of aan de bommenwerper van Hiroshima.
* wave hoeft imo niet altijd serieus te zijn best een vrolijke 'poppy' kant hebben - denk ook aan XTC, Teardrop Explodes en B 52's - al zal menigeen wel twijfelen bij die laatste band, want dat moet je Devo ook toelaten

Dit topic bewijst maar weer eens dat mensen die zeggen dat je zaken niet in hokjes moet plaatsen het ernstig mis hebben.

Hokjes zijn fijn en handig. Als ik iemand vraag om op de door mij geliefde Wipers gelijkende muziek aan te bevelen dan wil ik een uur later niet naar OMD (tevens een fijne band hoor, rustig aan Vigil) zitten luisteren.

#teamhokjes

Overigens zou ik het supergaaf vinden als jullie (niet ik) hier tot een geaccepteerd objectieve definitie van post-punk kunnen komen waar we elke band naast kunnen leggen.

Behoorlijk kansloos. De afgelopen 15 jaar hier op de site hebben aangetoond dat niet tot uiterst moeizaam (binnen wellicht alleen uiterst kleine kring van vooral OLW’ers) tot een bescheiden mate van consensus gekomen kan worden.

Dit was wat ik ooit zelf neerpende ergens in 2008:

Interessant allemaal. Toch is elke poging om strakke grenzen te trekken tussen new wave, no wave, post-punk, gothic, cold wave etc nmm tot mislukken gedoemd. Slechts in grote lijnen valt er iets over te zeggen. Een poging:

Punk was naar buiten toe gericht. Extravagant. Op het nihilistische af. De ramen in het muffe jaren 70 huis werden eens flink opengegooid. Een storm raasde door het huis. Een brutale afrekening met zo goed als alles wat er aan vooraf ging (muv van enkele artiesten waaronder Iggy Pop en zijn Stooges). De mentaliteit was van: "we hebben niks of niemand nodig. We doen het allemaal zelf". Zeer verfrissend allemaal, maar vanuit muzikaal oogpunt wat mij betreft niet zo boeiend. Van meer belang was dat punk de geesten van veel jongeren rijp maakte voor een hele nieuwe lichting van muziek die zich niets aantrok van de toen geldende ideeën over rock-muziek. Er was volop ruimte voor vernieuwing en experiment.

Het spelen van drie akkoorden op de gitaar in een moordend tempo ging velen al snel vervelen. Vanuit de "doe het zelf"-mentaliteit van de punk ging men op zoek naar nieuwe muzikale wegen. Het tempo ging omlaag. Er werd meer aandacht geschonken aan de muziek en de arrangementen. Men begon zich af te keren van de punk die bovendien agressieve trekken begon te vertonen. Oud-punkers gingen zich "new-wavers" noemen. De new wave was geboren.

Post-punk en new wave zijn zo goed als synoniem aan elkaar. Toch heeft het begrip "new wave" nmm een wat ruimer bereik dan het begrip "post-punk". Post-punk is over het algemeen introverte muziek met vaak zwaar introspectieve teksten. De muziek is vrij traag en atmosferisch, soms een beetje industrieel aandoend, de gitaar domineert - maar vaak wel met de drums en bas op de voorgrond - en het gebruik van synths is nog spaarzaam. Als men de thematiek van de post-punk in één woord zou moeten vatten dan is dat: vervreemding. Vervreemding van de wereld om je heen en zelfs van je eigen ik (wie ben ik?). Typische post-punk imo: de vroege Wire, Joy Division, de vroege Cure, PIL, Section 25, Crispy Ambulance e.d.

New Wave omvat nmm wat meer. De muziek kan wat luchtiger zijn dan de typische post-punk. Andere stijlen kunnen in het post-punk geluid worden verwerkt, zoals reggae en funk. New wave is wat minder compromisloos en soms zelfs ronduit commercieel (o.a. The Police). Meer dan in de post-punk wordt de synth omarmt en sommige new wave bands waren (zo goed als) volledig synth georienteerd (o.a. OMD). Later kwam daar de synthipop uit voort. New wave, geen post-punk imo: Talking Heads, Magazine, Pere Ubu, Devo, Television, Simple Minds, XTC, Modern English, Scars e.d..

De new wave kende ook een meer romantische, melancholische substroming die tegen de post-punk aanschurkte en soms ook met een voet in de post-punk stapte, maar zonder echt post-punk te zijn. Exponenten daarvan: The Sound, Comsat Angels (hoewel het album 'Sleep No More' nmm weer wel echt post-punk is), vroege U2, Echo & the Bunnymen, Chameleons, Opposition, Modern Eon, Sad Lovers & Giants, Icicle Works e.d..

Gothic (de jaren 80 variant) vindt zijn wortels in de post-punk en wordt vooral gekenmerkt door (een overdaad aan) theatraliteit - zowel in de muziek, als in het uiterlijke vertoon (zwart, zwarter, zwartst) -, en door een hang naar het duistere en mystieke. Siouxsie Sioux en Robert Smith komt de eer toe aan de wieg te hebben gestaan van het genre (iig wat het uiterlijk vertoon betreft). 'Pornography' van The Cure is een belangrijke inspiratiebron geweest voor gothic, evenals de platen van Bauhaus, Siouxsie & The Banshees en JD. Verder is echte goth imo: 'Garlands' van Cocteau Twins en ook het debut-album van Dead Can Dance. En niet te vergeten: Sisters of Mercy, The Mission, Fields of the Nephilim e.d..

Zo'n beetje vanaf 1985 gaat de new wave op zijn retour (mss wel eerder zelfs). Het genre ontwikkelt zich o.a. richting indierock, dream pop en een pril begin van shoegaze (o.a. JaMC). Gothic hield behoorlijk stand en dook onder om dik 10 jaar later weer meer naar voren te treden, zij het in andere vorm.

Maar hoe dit ook zij, pin me er niet op vast. De grenzen zijn rekkelijk. Een potpourri van verschillende kleuren, geuren en smaken.

Met dank aan Premonition die mij een tijd terug herinnerde aan dit schrijfsel en het er op onderdelen niet mee eens was (vroege SM (1979-1981) is natuurlijk gewoon postpunk). En dat klopt. De analyse kent een paar oneffenheden.

Zo, mijn aanzet. En nu gaan we rollebollend met elkaar over straat…

De standpuntbepaling wordt extreem moeilijk en vergt vergaderingen tot diep in de nacht met vele onderbrekingen om de rust toch een beetje te bewaren en de gemoederen te sussen.

”Is de fax vrij?”

(maar ik heb crisiswet achter de hand)

Alles na 1985 is al dubieus, laat staan alles van recente jaren in de lijst, dat is natuurlijk belachelijk.

Modern English (Mesh & Lace) En Scars (Author Author!!!) is natuurlijk ook postpunk....

Ja, ja, I know, bij Modern English doel ik natuurlijk op ‘After the Snow’..

Tja, ben je uit '78 had je in '85 nog niet de oren om muziek te begrijpen, dat vergde nog wel even. En de lijst staat als link in de post van Tante Greet.

Een poging tot de 100 beste voor mij:

23 Skidoo – Seven Songs
A Certain Ratio – To Each
And Also The Trees – Virus Meadow
The Associates – Sulk
Au Pairs – Playing With A Different Sex
Bauhaus - Mask
Bauhaus – Burning From The Inside
Camberwell Now – The Ghost Trade
The Cassandra Complex – Grenade
The Chameleons – Script Of The Bridge
The Chameleons – What Does Everything Mean Basically
Christian Death – Catastrophe Ballet
Cocteau Twins – Garlands
The Comsat Angels – Waiting For A Miracle
The Comsat Angels – Sleep No More
Colin Newman – A-Z
Crispy Ambulance – The Plateau Phase
The Cure – Seventeen Seconds
The Cure - Pornography
Dead Can Dance – Dead Can Dance
Devo – Q: Are We Not Men? A: We Are Devo!
Dif Juz – Extractions
The Durutti Column – LC
Echo & The Bunnymen – Crocodiles
Echo & The Bunnymen – Heaven Up Here
ESG – ESG
The Ex – History Is What’s Happening
The Fall – The Wonderful And Frightening World Of The Fall
The Fall – I Am Kurious Oranj
For Against – Echelons
Fra Lippo Lippi – In Silence
Gang Of Four – Entertainment!
Glorious Din – Leading Stolen Horses
The Gun Club - Miami
In Camera – 13 (Lucky For Some)
Josef K – The Only Fun In Town
Joy Division – Unknown Pleasures
Joy Division – Closer
Killing Joke – What’s THIS For?
Killing Joke – Fire Dances
Liquid Liquid – Liquid Liquid
Magazine – Real Life
Material – American Songs
Mecano – Autoportrait
Medium Medium – The Glitterhouse
Mekanik Kommando – It Would Be Quiet In The Woods…
Minny Pops – Sparks In A Dark Room
Mission Of Burma - VS
The Mob – Let The Tribe Increase
Modern English – Mesh & Lace
Modern English – After The Snow
Modern Eon – Fiction Tales
The Names – Swimming
Nasmak – 4our Clicks
New Order – Movement
The Pop Group – Y
The Psychedelic Furs – Talk Talk Talk
Public Image Limited – Metal Box
Public Image Limited – The Flowers Of Romance
Pylon - Gyrate
Pylon – Chomp
The Raincoats - Odyshape
Rational Youth – Cold War Night Life
Red Lorry Yellow Lorry – Paint Your Wagon
Red Zebra – Bastogne
Sad Lovers And Giants – Epic Garden Music
Savage Republic – Ceremonial
Scars – Author! Author!
Section 25 – Always Now
Simple Minds – Empires And Dance
Simple Minds – Real To Real Cacophony
Siouxsie & The Banshees – Kaleidoscope
Siouxsie & The Banshees – Once Upon A Time
The Sisters Of Mercy – First And Last And Always
The Slits - Cut
Sonic Youth – Confusion Is Sex
Sort Sol – Under En Sort Sol
The Sound – Jeopardy
The Sound – From The Lion’s Mouth
The Southern Death Cult – The Southern Death Cult
The Stranglers - Feline
T.C. Matic – T.C. Matic
Talking Heads – Remain In Light
Theatre Of Hate – Westworld
This Heat – Deceit
Tuxedomoon – Half-Mute
U2 – October
U2 – War
Ultravox – Systems Of Romance
Virgin Prunes – If I Die, I Die
Virgin Prunes - Heresie
The Wake – Harmony
The Wake – Here Comes Everybody
The Wipers – Over The Edge
Wire – Pink Flag
Wire – Chairs Missing
Wire – 154
Xmal Deutschland – Fetish
Xmal Deutschland – Tocsin
Young Marble Giants – Colossal Youth

Dat kan strikter! 83 was al zo’n beetje het laatste echt respectabele jaar. En dat komt dan bijna alleen door ‘Script’.

Mooie lijst! Ga denk ik voor 70/75% met je mee. Zou wat andere accenten leggen. Bijv. debuut van Comsats vervangen door ‘Fiction’.

Mooi ook dat je Savage Republic en For Against vermeldt, hoewel ik zelf twijfel of die bij mij de 100 zouden halen (wel de 154 denk ik).

Ik zou de (zelfopgelegde) regel 1 album per artiest blijven hanteren en dan bij de band een asterisk zetten dat ik ook opensta voor een vervangende titel (zij het niet alle, bijv in het geval van U2. Closer en UP zouden niet beide m'n lijst halen.

Mee eens

Daar dacht ik ook aan. Ik zou Closer en UP ook niet allebei in de lijst zetten. Liggen qua stijl/geluid te veel in dezelfde lijn. 17scs en Porn wellicht weer wel, mede vanwege het toch wel grote verschil in “sound” (en het feit dat Porn behoorlijk definiërend is geweest voor Goth). Een band kan dus best met meer albums in de lijst staan, mits er een goede rechtvaardiging voor is (zoals stijl, sound, belang van het album voor het algehele muziekveld etc (al dan niet in retrospectief)).

En persoonlijke voorkeuren zouden er niet toe moeten doen (ik zou Porn zonder meer in de lijst zetten, hoewel het imo een rukplaat is).

Ik vind UP meer postpunk dan Closer. Hetzelfde voor Seventeen Seconds ivm Pornography.

U2 helemaal niet overigens. En als dat wel Postpunk is dan alleen Boy en October.

Daar moet ik over nadenken. UP vs Closer blijft lastig: UP was de mokerslag die je niet aan zag komen en Closer was de bezegeling van het verdriet en de berusting (Decades blijft prachtig, net als Atmosphere).

Destijds was postpunk geen ding; pas door het begrip hier tegen te komen en door Simon Reynold's boek - die hanteert als ondertitel voor zijn boek postpunk 1978 - 1984 - ben ik het gaan gebruiken. Voor mij impliceerde "post" m.n. een tijdsafbakening. Hij noemt overigens wel acts als James Chance (White & The Contortions). Ik heb er nimmer iets 'rock-achtigs' op willen plakken. Kan me werkelijk niet voorstellen dat ik op bepaalde 4AD-acts niet het label post-punk (als verlengde ook van wave) zou kunnen plakken: Colourbox, His Name Is Alive, Wolfgang Press -alsof dat your regular pop/rock music zou zijn

Kleine toevoeging: 17 Seconds destijds live in MC Vredenburg (Nu Tivoli) was een ultiem FTW-moment: nooit eerder gehoord: stripped down qua geluid, minimaler kon haast niet. Staat mijlenver bij Porn vandaan: puntig, to the point, raak: echte strike!

Ik eigenlijk andersom. UP bevat iets te veel punkrock invloeden, weliswaar diep verscholen in de keldersound van Hannett, maar wel aanwezig. Ik doel op ‘Wilderness’, ‘Interzone’ en zelfs, maar minder, ‘Shadowplay’. Hoe minder van die typische rockriffjes (je weet wel, powerchords spelen licht gedempt met handpalm en met ritmische uithaaltjes) hoe zuiverder ik mijn postpunk ervaar. 17scs is wat dat betreft een hoger karaats diamant dan UP. Daar ontbreekt elke reminiscentie aan rock. De sound van UP was daarentegen echt baanbrekend en dat biedt weer compensatie…