10. Franky mr Shankly

Waarom? Zowel instrumentatie al dictie wasemen kleinkunst van het muffe soort. Dat schrikt wel af na die allesverzengende opener.

En ik vind de titel stom.

10. Never Had No One Ever

Voor mij het minst interessante nummer op deze plaat. Ik vergeet ook eerlijk gezegd vaak dat deze bestaat tot ik het album weer eens volledig beluister. En zelfs dan gaat deze vaak een beetje aan me voorbij en merk ik op dat het nummer voorbij is als de volgende begint af te spelen. Ik zou het niet meteen een slecht nummer noemen, maar vergeleken met een hoop andere van the smiths is dit toch duidelijk minder mijn ding en blijft ook gewoon niet hangen. Het liedje sleept een beetje langzaam vooruit en herhaalt eigenlijk steeds dezelfde teksten en klanken zonder dat er echt iets gebeurt.

The Queen Is Dead vind ik de beste Smiths-plaat, maar komt toch niet verder dan 4*. Het is nu eenmaal meer een singles-band dan een album-band, op elke plaat staan wel een paar missers. Het grootste struikelblok voor hogere waardering van deze verder heel soepele band is de zanger, als een echt Artiest heeft hij zich behept met maar één naam: Morrissey. Net als bij Banksy of Armando of Itchy wordt er dan Heel Wat beloofd (vaak meer dan wat er is). Met zijn gekweel en gehuil verpest hij menig nummer, en maakt daarmee de complete debuutplaat voor mij zelfs onbeluisterbaar.
Daartegenover staat een even hoge dosis aan klassenummers, vooral in singlevorm dus. Samen met gitarist Johnny Marr worden gouden melodiën gebrouwen die bestand zijn tegen alle pathos en klassiek te noemen zijn. Op TQID zijn die bovengemiddeld vaak aanwezig. En vlak trouwens ook de ritmesectie niet uit, die de bovengemiddeld goede gitarist perfect ondersteunen.

10. Never Had No One Ever

Het zelfmeelijden druipt van een verder totaal oninteressant en richtingloos arrangement af. Als incel avant la lettre vindt Morrissey zichzelf op zijn zolderkamertje vooral heel erg beklagenswaardig en dat is iedereens schuld, behalve de zijne.
Dit vind ik het enige echt slechte nummer. Hierna komen er een paar in de categorie "aardig, maar had daar een Ask of Panic neergezet en dan was het een échte topplaat geweest".

Dat helpt nooit mee, inderdaad.

10. Never Had No One Ever

The Queen Is Dead is perfect, daarom staat ze dan ook op nummer 2 in mijn top 10. Ook Never Had No One Ever vind ik geweldig. Met een tekst die zo stereotypisch Morrissey is, dat het me niet zou verbazen als hier ook wat zelfspot om de hoek loert. Het maakt ook niet echt uit eigenlijk, want in dit nummer is het muzikale luik het allermooiste wat mij betreft. Plechtig en treurig en daarom sterk bitterzoet, zoals wel meer Smiths-ballads. Inderdaad wel net wat minder puntig dan we gewend zijn van deze band dus ik snap de hier heersende sentimenten ergens wel, maar ik ga er niet in mee. Behalve dan dat ik er wel in mee ga want ook bij mij staat deze laatste.

09. FRANKLY MR. SHANKLY

Fame, Fame, fatal Fame
It can play hideous tricks on the brain
But still I'd rather be famous

Klinkt als een voorstudie op Girlfriend In A Coma maar het rammelt nog een beetje. Het instrumentale tussenstukje vroeg in de song staat nogal haaks op de huppelende strofes. En dan de tekst... Als ik de verzen beluister als autobiografische rijmelarij van Morrissey dan kan ik er best om lachen. Is hij vandaag niet zelf de karikatuur geworden die hij hier probeert neer te zetten? Making Christmas cards with the mentally ill deed me even denken aan Writing frightening verse to a buck-toothed girl in Luxembourg uit Ask. Ik denk dat de lichtvoetige muziek suggereert dat we de tekst als ironisch mogen beschouwen (misschien met inbegrip van enige zelfspot). Een niemendalletje dat me weinig kan boeien maar ook niet stoort.

MONEY CHANGES EVERYTHING

Een instrumentaal gebleven nummer. Klinkt als een backingtrack die nog een tekst nodig had maar er uiteindelijk geen kreeg. Van de acht bonustracks de minst essentiële, vind ik. Het kabbelt zonder meer.

09. Vicar in a Tutu 

Marr vond het eigenlijk maar niets dat last minute liedje.
Moz moet hier dan weer veel plezier aan hebben gehad, hilarisch en ondeugend.
Lekker kort huppelend tussen de grote liedjes, ik heb hem vandaag nog even opgelegd.

Wel van Bryan Ferry

Hoezo? Marr lees ik in de credits.

Ah! Ik snap het. Ferry zette er een tekst op: The Right Stuff.

9. Vicar in a Tutu

Het is niet dat het een slecht nummer is, maar het is wel een nummer dat me helemaal niets doet. Er zit nogal veel vaart in, wat meer rust had het nummer denk ik goed gedaan. Het einde waar Morrissey heel vaak "and I am the living sign" jodelt is vocaal wel weer een beetje too much en een goed einde was blijkbaar ook niet te verzinnen.

9. Vicar in a Tutu
10. Never Had No One Ever

10. Never Had No One Ever
9. Vicar In A Tutu

Een Smiths-song dat een vrolijk, grappig beeld schept, het is eens iets anders. Als Morrissey op het einde “I am the living sign, I’m the living siiiiiiign” begint te kwelen, zal je me altijd de grootst mogelijke glimlach zien opzetten. Het heeft iets niemandallerigs, maar ik vind 'm niettemin erg leuk (nee mij ga je echt niks slechts of zelfs kritisch horen zeggen over deze plaat ).

9. Vicar in a Tutu

En ook deze titel bevalt mij van geen kanten, het lijkt wel Haags.

De song wordt zeker leuker als Morrissey aan het eind een mental breakdown krijgt maar dat is wel te laat om de meubels te redden.

10. Never Had No One Ever

9. Some Girls Are Bigger Than Others
Prima achtergrond muziek, maar niet heel veel meer dan dat. Ik begrijp niet waar het nummer over gaat.

Nou ja, je zit op een terras. Je verveelt je te pletter, hebt geen bal te doen, laat staan iets zinnigs, richtingloos. From the ice-age, to the dole-age. En dan realiseer je je ineens, om je heen kijkend, observerend - there is but one concern, I have just discovered - iets volkomen triviaals: Some girls are bigger than others, Some girls' mothers are bigger than other girls' mothers. En je schenkt nog eens in. As he opened a crate of ale. En je zegt het nog een keer tegen jezelf…Oh, I say. … Zoiets?

08. VICAR IN A TUTU

A scanty bit of a thing with a decorative ring
That wouldn't cover the head of a goose

Vraag is of je overal chocolade van moet kunnen maken. Ik in ieder geval niet van dit nummer. Muzikaal klinkt het prettig maar de tekst haalt de song naar beneden. Ik krijg er het gevoel bij dat Morrissey zijn best doet om clever over te komen. Het ruikt naar een afrekening met het klerikale establishment en daar is op zich niks mis mee. De titel vind ik een goede vondst en Desmond vond ik destijds een swingende kerel. En hoewel de vicar van Moz ook van dansen houdt, lijkt het mij dat de verzen verder weinig met het apartheidsregime van toen te maken hebben. Ik heb de tekst eens door de vertaler gehaald en ik verslikte me in die ring. Het gezegde "al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding" schoot me plots te binnen. Dat kan iets zeggen over Morrissey (nog steeds een aparte kerel) maar evengoed iets over mezelf.

THE DRAIZE TRAIN

Hij dendert misschien iets te lang door mijn speakers maar The Draize Train is hoorbaar als een instrumental bedoeld. De trein is vijf minuten lang in volle vaart. Daarom net iets hoger dan Money Changes Everything.

8. Never Had No One Ever
Nummer 8 op zo'n meesterwerk is natuurlijk supper goed, koningsnummer zou ik zeggen.
Moz kan smieren en hij wordt zeker vrolijk van dit soort depressieve teksten.

8. The Queen Is Dead

Geen foutje
Het titelnummer vind ik... niet geweldig. Het intro-deel Take Me Back To Dear Old Blighty is niet skipbaar en voor mij een horde om de plaat überhaupt op te zetten.
Het nummer zelf is voor Smiths-begrippen erg rockend en zelfs lomp. Nu hou ik van lomp, maar deze band hoor ik liever soepel. Een brok lomp geluid dus waarin ik variatie, opbouw en een climax mis. Het ploegt maar door, net zoals een How Soon Is Now dat ik ook maar saai vind. Ook hier moet Morrissey aan het einde weer een aantal keer dezelfde zin zingen. Blijkbaar is dat zijn ding.
Sorry voor mijn negativiteit, ik beloof dat dat nog anders wordt.

9. Vicar in a Tutu
10. Never Had No One Ever

8. Never Had No One Ever

Dat titelnummer is natuurlijk een weergaloze binnenkomer maar TQID mist wel een magistrale afsluiter. Gemiste kans! Some Songs Are Longer Than Others ...Het sfeerschetsje Never Had No One Ever had daar best twintig minuten mogen duren, compleet met veel gekweel en zinloos gesoleer. Een soort anti-song als afsluiter, gelijk This Dust Makes That Mud of beter nog, And This Day van de enige echte Mancunian Smith. Op die manier had de song mijn podium wellicht gehaald, nu blijft ie steken op 8. En voor wie dit richtingloos vindt, zet een keer een experimenteel plaatje van Jandek op

itchy de titelsong al op 8 is dat geen foutje

Kwam zopas dit stukje tegen.

Frankly, Mr. Shankly: Why The Smiths' Funniest Song Is So Brilliant

10. Never Had No One Ever
9. Some Girls Are Bigger Than Others

8. Vicar In A Tutu
Een grappig, licht nummer. Niet hun beste nummer maar kan het wel waarderen. Heerlijk luchtige tekst die ik me levendig kan voorstellen en wel een glimlach opwekt. Enige minpuntje vind ik het abrupte einde.

07. I KNOW IT'S OVER

And I know it's over, still I cling
I don't know where else I can go
Over and over and over and over

Deze luisteroefening heeft alvast één winnaar opgeleverd. I Know It's Not Over stond aanvankelijk op nummer 9. Want Morrissey spant weer een zaag van bijna zes minuten lang. Toch begrijp ik beter waar hij naartoe wil. De muziek zit toch een stuk beter in elkaar dan op Never Had No One Ever. Maar dit is niet het soort Smiths waar ik echt warm van word. Toch heeft de song gewonnen aan overtuigingskracht. De tekst snijdt dieper dan die van Frankly Mr. Shankly of Vicar In A Tutu. Vanaf nummer 6 zijn het bij mij allemaal winnaars. Je gaat me geen kwaad woord meer horen gebruiken. Ik zal zelfs woorden te kort komen om de liefde voor mijn top 4 te beschrijven. Ik sluit een groeimarge voor I Know It's Over niet uit.

GOLDEN LIGHTS

Als ik mag kiezen tussen de zeur van Morrissey en het licht guitige stemgeluid van Kirsty MacColl dan moet ik geen seconde nadenken. Golden Lights haalt het van de twee instrumentale bonustracks. Maar Morrisseys vervormde stem zet een rem op hogere ambities in mijn schaduwlijst.

7. Some Girls Are Bigger Than Others.

Zeker, al wordt dat heden ten dage met behulp van fillers bereikt. Dan is het bruggetje snel gemaakt want dit is natuurlijk een filler van jewelste. Het komt nergens vandaan (dat intro) en het gaat nergens heen (die distorted vocals) en dat geeft allemaal niks want het voelt heerlijk. Maar ... met filler kan je achtereind een klapstuk worden, zie Kim Kardashian. Op een langspeler werkt dat niet zo.

7. Frankly, Mr. Shankly

Luchtig dingetje, bij dit nummertje begint The Queen is Dead voor mij echt. Beetje niemendallerig misschien, maar toch spookt het melodietje opvallend vaak door mijn hoofd. Om de vileine zin "I didn't Realize You Wrote Such Bloody Awful Poetry" mag ik graag keihard glimlachen. Says who, eigenlijk?

8. The Queen Is Dead
9. Vicar in a Tutu
10. Never Had No One Ever

7. Frankly, Mr. Shankly 

Briefje aan de baas of zoiets.
Klinkt toch weer lekker vrolijk en terwijl de band blijkbaar helemaal niet blij was.
Er is ook een ( met) trompet versie.

10. Never Had No One Ever
9. Vicar In A Tutu

8. Bigmouth Strikes Again

Oef, gelukkig ben ik niet de enige met een controversiële keuze op 8

Het ligt zoals gezegd allemaal dicht bij elkaar voor mij. Bigmouth, geweldige song maar heeft ook nooit topfavorietenstatus gehad bij mij op het album. Waarom niet? Hmm goede vraag, misschien omdat de versnelde achtergrondvocalen voor mij niet hadden gehoeven? TQID is een muzikaal levens-bepalende plaat voor mij geweest, dus om tot een volgorde te komen moet ik noodgedwongen wat mierenneuken.

7. Cemetry Gates

Zo fris en dartel kan alleen Johnny Marr een gitaar laten klinken. Alleen jammer dat het eerste couplet (mijn favoriet) eigenlijk niet bij de rest van de song past, en Morrissey het liedje plots een andere, wat zuurdere richting instuurt. Geen dealbreaker voor mij hoor, maar je moet toch iets om tot een volgorde te komen.

6. Cemetry Gates

De wat mindere songs zijn op, vanaf hier is het alles goud wat er blinkt. Hoe nu verder met de Rank? Alfabetisch? Streams on Spotify? Random? Zou het op tijdsduur zijn dan komen we nu toe aan Cemetry Gates en dat is ook de plek die ik de song wens te geven.

Het kerkhof mag de plaats van handeling zijn, het onderwerp lijkt mij toch duidelijk 'Plagiaat'. Logisch dus dat de lyric hier voor de instrumentale omlijsting gaat, maar wat vloeien de twee in deze song toch heerlijk soepel in elkaar over. Morrissey claimt dat Wilde figuurlijk aan zijn kant staat maar ik ben vooral benieuwd wie zich daar letterlijk bevindt. Want wie is de persoon met wie hij het kerkhof opgaat? De persoon die blijkbaar wat al te makkelijk andermans woorden bezigt? Erg veel gezelschap heeft Moz niet op TQID, gaat hij dan vanavond uit wandelen met zijn eigen schaduw?

06. SOME GIRLS ARE BIGGER THAN OTHERS

Send me the pillow
The one that you dream on
And I'll send you mine

(Naive Melody) wilde ik er nog achter zetten. Deze afsluiter doet me denken aan This Must Be The Place van Talking Heads. Een lekker en ongecompliceerd voor zich uit swingend liedje dat lichter lijkt dan het is. Ik kan me voorstellen dat de instrumentale backing track te vrolijk klonk voor een diepgravende tekst. En dan kan ik best smakelijk lachen om de verzen die Morrissey hier uit zijn mouw schudt. Er is ook die valse start... zo van: "Zouden we dit nu wel doen?" Maar ik denk dat Some Girls Are Bigger Than Others een welgekomen, zelfrelativerende boodschap heeft. Sommige problemen zijn groter dan andere: dat is nu eenmaal het leven. Blijf dus niet te lang in de put van zelfbeklag zitten. Ik ontwaar een belangrijke shift in stemming tussen de beide plaatkanten van het album. Kant 2 bevat namelijk de dansbare nummers.

UNLOVEABLE

Morrissey wentelt zich in Unloveable toch weer in zelfbeklag. Maar dit keer doet hij het op verfrissend gitaarwerk van Marr. En daarom vind ik Unloveable beter dan het mistroostige Never Had No One Ever. Er zijn echter nog vier bonustracks uit deze periode van The Smiths die voor mij betere punten verdienen.

6. I Know It's Over

Ooit had ik aan aan dit nummer net zo'n hartgrondige hekel als aan Never Had No One Ever, en kon ze ook niet uit elkaar houden omdat het allebei van die trage huilnummers zijn. Inmiddels weet en hoor ik dat dit deze veruit superieur is aan die ander. I Know Its Over klinkt oprecht en veel meer uitgewerkt, waar Never Had No One Ever in een uurtje lijkt te zijn geschreven en opgenomen. Het begin heeft een late-night jazz vibe, waarover Morrissey lekker kan croonen. Wel vind ik I Know It's Over weer ongeveer een halve minuut te lang doorgaan, waardoor ik aan het einde denk: nu weet ik het wel dat je de grond over je hoofd voelt vallen.

7. Frankly, Mr. Shankly
8. The Queen Is Dead
9. Vicar in a Tutu
10. Never Had No One Ever

Ik ben het voor 100% eens met hoe itchy over Never Had No One Ever en I Know It's Over denkt. Interessant.