6. The Boy with the Thorn in His Side

Allemaal goeie lees ik , klopt maar je moet kiezen.
Voor mij heeft het album wel een echte top 4 die er nog wel een ietsiepietse boven uitsteekt.
Die doorn is volgens Morrissey de muziekindustrie maar daar zijn het de " kenners" nooit eens over geworden.

05. THE QUEEN IS DEAD

Oh, has the world changed, or have I changed?

Je album openen met het meest controversiële nummer. Ik begrijp de kritiek van itchy en ik heb ze lang gedeeld. Een lange, op het eerste gehoor wat vermoeiende start van een album dat naar mijn aanvoelen wat mank loopt in de trackorde (daar kom ik misschien later op terug). Maar The Queen Is Dead rockt wel stevig, eens het op dreef is en op dreef kan blijven. Het is niet de jangle pop waar ik bij deze band het meeste van hou. Muzikaal hoor ik een connectie met Meat Is Murder, het album dat er bij nooit helemaal inging wegens te veel guts. Ik val meer voor songs die op de brains mikken. Moest The Queen Is Dead op Meat Is Murder gestaan hebben, zou ik het trouwens één van de betere songs gevonden hebben. Ik vond het vroeger te lang maar nu niet meer. Al is een lange opener nooit echt een briljant idee, vind ik. Hier moet de compositie tevreden zijn met een plaats in het peloton. Vanaf morgen stel ik mijn kopgroep voor: vier parels op een rij.

RUBBER RING

We nemen wat gas terug met Rubber Ring. Een nummer dat ik op het album had durven zetten. Dat spelen met stem samples was wel een dingetje bij de Smiths in die periode. Ook hier weer: You are sleeping, you don't want to believe. En daarna uiteraard... het adembenemende Asleep.

5. Some Girls Are bigger Than Others

Geen goede afsluiter? Daar ben ik het niet mee eens. Okee, het is geen epische afsluiter maar ik vind het een heel heel fijn nummer. Sowieso zijn de afsluiters van de Smis-platen wat moeizaam: die van de eerste twee albums zijn duidelijk bedoeld om bij de "grote" nummers te horen (maar ik vind er geen drol aan) en die van de laatste twee zijn wat niemendallerig (of in elk geval niet bij de "grote" nummers horend) maar daar vind ik ze juist erg prettig.

Na een valse start (ik ben fan van liedjes met valse starts) draait Some Girls helemaal om het hypnotiserende, cyclische gitaarrifje dat heel erg blijft plakken en het grappige contrast tussen de tekst in de coupletten en refreinen. Zelfverklaard celibatair Morrissey die zingt over het vergelijken van afmetingen van lichaamsdelen van vrouwen (in niet-woke voetbalkantines over de hele wereld nog steeds een dagelijkse activiteit) is frappant.

6. I Know It's Over
7. Frankly, Mr. Shankly
8. The Queen Is Dead
9. Vicar in a Tutu
10. Never Had No One Ever

5. The Boy With The Thorn In His Side

Het wordt tijd voor het blokje singles en ik heb daar op het laatste moment nog een shuffle gedaan. The Boy With The Thorn is een single zoals The Smiths er veel maakten: eigenzinnig, vrolijk op het eerste gehoor, gelaagd als je luistert. Maar qua tekst en qua hooks moet ie het toch afleggen tegen die andere twee knallers van TQID.

I Won't Share You is HC Smiths. Een perfect slotakkoord.

10. Never Had No One Ever
9. Some Girls Are Bigger Than Others
8. Vicar In A Tutu

7. The Boy With The Thorn In His Side
Mijn minder favoriete nummers zijn nu ook op. Mijn nummers 5/6/7 liggen erg dicht bij elkaar. Als ik een reden zou moeten geven waarom deze dan net iets lager staat dan het volgende nummer, dan zijn dat de dramatische uithalen van Morrissey in het laatste deel van het nummer.

(Ik loop een beetje achter. Mijn nummers 6 en 5 volgen zometeen nog.)

10. Never Had No One Ever
9. Vicar In A Tutu
8. Bigmouth Strikes Again
7. Cemetry Gates

6. Frankly Mr. Shankly

Een heerlijk sardonisch nummer, waarin labelbaas Geoff Travis stevig in zijn hemd wordt gezet door een pissige Morrissey. Die laatste was het grondig beu dat Rough Trade Records er maar niet in slaagde de band op tijd te betalen, en vraag Travis hier ongegeneerd om geld. En nee, het bleef niet boven de gordel ("I didn't realise you wrote such bloody awful poetry"). Op muzikaal vlak is dit nummer dan weer zo frivool als maar kan zijn, terwijl het tegelijkertijd heel knap in elkaar zit.

5. The Queen Is Dead

So I broke into the Palace/With a sponge and a rusty spanner/She said: "Eh, I know you, and you cannot sing"/I said: "that's nothing - you should hear me play piano"

Geniaal anti royalty-nummer met geweldige lyrics en fantastisch gitaargeweld. Nooit rockten The Smiths harder dan tijdens de outro van dit pareltje. Ook het kinderkoor-intro kan me heel erg bekoren in tegenstelling tot sommige anderen hier, origineel en voor mij op een fijne manier contrasterend met de rest van de track.

10. Never Had No One Ever
9. Some Girls Are Bigger Than Others
8. Vicar In A Tutu
7. The Boy With The Thorn In His Side

6. Frankly, Mr. Shankly
Heerlijke tekst, mooie beledigingen aan het einde en vervolgens rechtuit om geld vragen. Een soort directheid die ik wel kan waarderen.

5. The Queen Is Dead
Een nummer wat oorspronkelijk hoger stond maar na meerdere herbeluisteringen deze week op de vijfde plek terecht gekomen is. Niet omdat deze minder goed is geworden, maar omdat er enkele luisterbeurten verder toch nog twee nummers waren die onverwacht boven deze uitgestegen zijn. Toch blijft deze ook fijn om te horen. En de outro is echt heerlijk.

5. Cemetry Gates
Nummer 5 is een vrolijk liedje

A dreaded sunny day
So I meet you at the cemetery gates
Keats and Yeats are on your side

Prachtig nummer.

De top 4 is wat mij betreft echt heel geweldig, allemaal plus *****

4. The Boy With The Thorn In His Side

Het eerste nummer wat ik ooit van The Smiths hoorde, want op de woensdagmiddag luisterde ik altijd naar de Verrukkelijke 15. Het is een mooie popsong met hét klassieke Smiths-geluid, Marr's gitaar rinkelt heerlijk. Het nummer begint met het refrein, dat hoor je niet zo vaak. De muziek gaat langer door dan dat er tekst is:

Oh, woah-woah
Oh, oh
Oh, oh
Oh, oh- oh
La, la-la-la, la-da-da
La-da, da, da, da-da
La, la-la-la, la-da-da
La, la-la-la, la-da-da
La-da, da, da, da-da
La, la-la-la, la-da-da
La, la-la-la, la-da-da
La-da, da, da, da-da
La, la-la-la, la-da-da
La, la-la-la, la-da-da
La, la-la-la, la-da-da
La, la-la-la, la-da-da
La-da, da, da, da-da

5. Some Girls Are Bigger Than Others
6. I Know It's Over
7. Frankly, Mr. Shankly
8. The Queen Is Dead
9. Vicar in a Tutu
10. Never Had No One Ever

04. CEMETRY GATES

So we go inside and we gravely read the stones
All those people, all those lives
Where are they now?

Where have they been? Neen, da's een ander nummer. Maar wat is Cemetry Gates mooi. Ik zag vorig jaar een videootje waarop Marr het nummer instrumentaal bracht: nog altijd even mooi. Dat samenspel tussen bas en gitaar is zo prachtig. En Morrissey zingt zijn verzen zoals het hoort: met een luchtigheid die wat zuurstof en zon toelaat in onze miserabele en korte levens in dit tranendal. Mooie liedjes duren niet lang, zegt het spreekwoord. En dat is de enige reden waarom het net naast mijn podium valt.

PANIC

En dat is ook de reden waarom Panic derde eindigt in mijn schaduwlijst. Een meezinger zowaar met wat meer hitstatus dan we van The Smiths gewoon waren. Zelfs zo'n slogan als "Hang the deejay" bezit eeuwigheidswaarde. Maar Omdat het zo kort is, valt er niet zo veel te beleven. Maar wel genoeg.

4. There Is A Light That Never Goes Out.

Ik heb mijn podium getimmerd en de drie kandidaten hun plek toegewezen. Wat nu nog moet gebeuren is dat het geheel goed in de schijnwerpers komt te staan. Welnu, daar leent deze song zich natuurlijk uitstekend voor, dus die vormt een ideale nummer vier.

Wat vermeldt mag worden is dat hier het zogenaamde Lichtje bij herbeluistering wel wat feller is gaan schijnen. Voorheen vond ik het nummer ietsje te gemakkelijk in het gehoor liggen, maar inmiddels heb ik ook het vernuft herkend. Anderen zullen er meer zinnigs over gaan zeggen maar dat lezen we hier vast vanavond nog niet.

Grappig, ik dacht toch echt een moment dat ik hier met de tekst van The Headmasters Ritual te maken had.

4. The Queen Is Dead

Razende 6 minuten durende opener.
Morrisey en zijn liefde voor het Britse koningshuis komt weer prachtig tot uiting.
De drums in het begin voorspellen al niet veel goeds en wat een geweldige baspartij heeft dit nummer.
Morrissey is alweer goud hier en ja er was eens een echte insluiper bij de koningin daar.

And then there were three..

10. Never Had No One Ever
9. Vicar In A Tutu
8. Bigmouth Strikes Again
7. Cemetry Gates
6. Frankly Mr. Shankly
5. The Queen Is Dead

4. The Boy With The Thorn In His Side

And when you want to live/How do you start?/Where do you go?/Who do you need to know?”

Het zoveelste Smiths-nummer dat de angry young man in mij aansprak toen ik sixteen, clumsy and shy hun oeuvre op TGV-snelheid aan het ontdekken was. Vol ongemeen schattig, sprankelend gitaarwerk van Johnny Marr. En wat een refrein hé!

03. THE BOY WITH THE THORN IN HIS SIDE

Behind the hatred, there lies
A murderous desire for love

Laat deze verzen maar eens goed tot ons doordringen. Morrissey zingt natuurlijk in de eerste plaats over de eenzame wolven onder het mansvolk. Maar ik ben geneigd om in deze miserabele tijden kunst in een breder perspectief te zien. Alle despoten ter wereld zijn ooit ontaard door een gebrek aan liefde: een verstikkend oedipuscomplex of een te klein pietje. Achter al die gruwel zit de pijn van het niet bemind worden of het niet kunnen beminnen. Maar in 1986 ging dit liedje natuurlijk over ons, wij die naarstig op zoek waren naar een lief maar niet konden optornen tegen de macho's op de speelplaats of in de jeugdclub. We organiseerden ooit een Smiths avond en lieten een annonce afdrukken in het Vlaamse fanblad. Die avond verschenen in ons jeugdhuis talloze lookalikes van Morrissey, sommigen zelfs met een bos gladiolen in hun kont. Dat was me toen toch iets te veel van het goede. Maar The Boy With The Thorn In His Side staat nog steeds als een huis. Zo hoor ik The Smiths het liefst: een mistroostige tekst op een verheffende melodie.

ASK

De voorbije week wipte Ask over Panic naar het zilver in mijn schaduwlijst. Ik vond het nummer altijd iets te druk gearrangeerd: iets te veel effectjes uit de trukendoos. En misschien iets te gretig mikkend op het continueren van moeizaam geoogst hitsucces. Maar de tekst is zo sterk. Nature is a language, can't you read? En Moz brengt hem opnieuw op de manier zoals ik hem het liefste hoor. And if it's not love than it's the bomb that will bring us together. Zoek zelf de connectie met wat ik bij The Boy With The Thorn In His Side schreef. Was de wereld maar wat meer doodrongen van deze universele wijsheden.

Wij zijn er bijna en het is vanaf nu allemaal tamelijk briljant wat mij betreft.

3. Bigmouth Strikes Again

Morrissey was op het album " on fire " zijn teksten gingen op het album van tamelijk depressief tot uiterst grappig.

"And now I know how Joan of Arc felt as the flames rose to her roman nose and her walkman started to melt"
En dat met van die helium gevoede achtergrondvocalen.

Marr gitaarwerk is ook weer geweldig en ook het soms onderschatte drumwerk is van topklasse.
Meesterwerk.

3. Bigmouth Strikes Again.

Het zou mooi zijn als Big Mouth voor onbepaalde tijd verstomde.

Ter zake:

Alleen al door de eerste akkoorden van Bigmouth Strikes Again wordt ik warm van binnen en dat is omdat ze bij mij Crazy On You van Heart in herinnering roepen. Maar echt bizonder is dat ik hier ook het kinderkoor trek. Overigens bevat Morrissey's aankomende release Make-up Is a Lie een nieuwe interpretatie van dit nummer.

3. Bigmouth Strikes Again

Wat kan ik zeggen, behalve dat dit een monumentale single is en waarschijnlijk het bekendste nummer van de knapen. De tekst laat weer eens een erg verongelijkte (met een knipoog) Morrissey horen. De Joan of Arc/walkman/hearing aid stukjes vond en vind ik altijd erg intrigerend. Bij latere Morrissey-concerten werd daar een ipod van gemaakt. Wat zou het nu zijn: and her Spotify account was starting to get hacked? Nee, dat loopt niet lekker.

4. The Boy With The Thorn In His Side
5. Some Girls Are Bigger Than Others
6. I Know It's Over
7. Frankly, Mr. Shankly
8. The Queen Is Dead
9. Vicar in a Tutu
10. Never Had No One Ever