6. The Boy with the Thorn in His Side

Allemaal goeie lees ik , klopt maar je moet kiezen.
Voor mij heeft het album wel een echte top 4 die er nog wel een ietsiepietse boven uitsteekt.
Die doorn is volgens Morrissey de muziekindustrie maar daar zijn het de " kenners" nooit eens over geworden.

05. THE QUEEN IS DEAD

Oh, has the world changed, or have I changed?

Je album openen met het meest controversiële nummer. Ik begrijp de kritiek van itchy en ik heb ze lang gedeeld. Een lange, op het eerste gehoor wat vermoeiende start van een album dat naar mijn aanvoelen wat mank loopt in de trackorde (daar kom ik misschien later op terug). Maar The Queen Is Dead rockt wel stevig, eens het op dreef is en op dreef kan blijven. Het is niet de jangle pop waar ik bij deze band het meeste van hou. Muzikaal hoor ik een connectie met Meat Is Murder, het album dat er bij nooit helemaal inging wegens te veel guts. Ik val meer voor songs die op de brains mikken. Moest The Queen Is Dead op Meat Is Murder gestaan hebben, zou ik het trouwens één van de betere songs gevonden hebben. Ik vond het vroeger te lang maar nu niet meer. Al is een lange opener nooit echt een briljant idee, vind ik. Hier moet de compositie tevreden zijn met een plaats in het peloton. Vanaf morgen stel ik mijn kopgroep voor: vier parels op een rij.

RUBBER RING

We nemen wat gas terug met Rubber Ring. Een nummer dat ik op het album had durven zetten. Dat spelen met stem samples was wel een dingetje bij de Smiths in die periode. Ook hier weer: You are sleeping, you don't want to believe. En daarna uiteraard... het adembenemende Asleep.

5. Some Girls Are bigger Than Others

Geen goede afsluiter? Daar ben ik het niet mee eens. Okee, het is geen epische afsluiter maar ik vind het een heel heel fijn nummer. Sowieso zijn de afsluiters van de Smis-platen wat moeizaam: die van de eerste twee albums zijn duidelijk bedoeld om bij de "grote" nummers te horen (maar ik vind er geen drol aan) en die van de laatste twee zijn wat niemendallerig (of in elk geval niet bij de "grote" nummers horend) maar daar vind ik ze juist erg prettig.

Na een valse start (ik ben fan van liedjes met valse starts) draait Some Girls helemaal om het hypnotiserende, cyclische gitaarrifje dat heel erg blijft plakken en het grappige contrast tussen de tekst in de coupletten en refreinen. Zelfverklaard celibatair Morrissey die zingt over het vergelijken van afmetingen van lichaamsdelen van vrouwen (in niet-woke voetbalkantines over de hele wereld nog steeds een dagelijkse activiteit) is frappant.

6. I Know It's Over
7. Frankly, Mr. Shankly
8. The Queen Is Dead
9. Vicar in a Tutu
10. Never Had No One Ever

5. The Boy With The Thorn In His Side

Het wordt tijd voor het blokje singles en ik heb daar op het laatste moment nog een shuffle gedaan. The Boy With The Thorn is een single zoals The Smiths er veel maakten: eigenzinnig, vrolijk op het eerste gehoor, gelaagd als je luistert. Maar qua tekst en qua hooks moet ie het toch afleggen tegen die andere twee knallers van TQID.

I Won't Share You is HC Smiths. Een perfect slotakkoord.

10. Never Had No One Ever
9. Some Girls Are Bigger Than Others
8. Vicar In A Tutu

7. The Boy With The Thorn In His Side
Mijn minder favoriete nummers zijn nu ook op. Mijn nummers 5/6/7 liggen erg dicht bij elkaar. Als ik een reden zou moeten geven waarom deze dan net iets lager staat dan het volgende nummer, dan zijn dat de dramatische uithalen van Morrissey in het laatste deel van het nummer.

(Ik loop een beetje achter. Mijn nummers 6 en 5 volgen zometeen nog.)

10. Never Had No One Ever
9. Vicar In A Tutu
8. Bigmouth Strikes Again
7. Cemetry Gates

6. Frankly Mr. Shankly

Een heerlijk sardonisch nummer, waarin labelbaas Geoff Travis stevig in zijn hemd wordt gezet door een pissige Morrissey. Die laatste was het grondig beu dat Rough Trade Records er maar niet in slaagde de band op tijd te betalen, en vraag Travis hier ongegeneerd om geld. En nee, het bleef niet boven de gordel ("I didn't realise you wrote such bloody awful poetry"). Op muzikaal vlak is dit nummer dan weer zo frivool als maar kan zijn, terwijl het tegelijkertijd heel knap in elkaar zit.

5. The Queen Is Dead

So I broke into the Palace/With a sponge and a rusty spanner/She said: "Eh, I know you, and you cannot sing"/I said: "that's nothing - you should hear me play piano"

Geniaal anti royalty-nummer met geweldige lyrics en fantastisch gitaargeweld. Nooit rockten The Smiths harder dan tijdens de outro van dit pareltje. Ook het kinderkoor-intro kan me heel erg bekoren in tegenstelling tot sommige anderen hier, origineel en voor mij op een fijne manier contrasterend met de rest van de track.

10. Never Had No One Ever
9. Some Girls Are Bigger Than Others
8. Vicar In A Tutu
7. The Boy With The Thorn In His Side

6. Frankly, Mr. Shankly
Heerlijke tekst, mooie beledigingen aan het einde en vervolgens rechtuit om geld vragen. Een soort directheid die ik wel kan waarderen.

5. The Queen Is Dead
Een nummer wat oorspronkelijk hoger stond maar na meerdere herbeluisteringen deze week op de vijfde plek terecht gekomen is. Niet omdat deze minder goed is geworden, maar omdat er enkele luisterbeurten verder toch nog twee nummers waren die onverwacht boven deze uitgestegen zijn. Toch blijft deze ook fijn om te horen. En de outro is echt heerlijk.

5. Cemetry Gates
Nummer 5 is een vrolijk liedje

A dreaded sunny day
So I meet you at the cemetery gates
Keats and Yeats are on your side

Prachtig nummer.

De top 4 is wat mij betreft echt heel geweldig, allemaal plus *****

4. The Boy With The Thorn In His Side

Het eerste nummer wat ik ooit van The Smiths hoorde, want op de woensdagmiddag luisterde ik altijd naar de Verrukkelijke 15. Het is een mooie popsong met hét klassieke Smiths-geluid, Marr's gitaar rinkelt heerlijk. Het nummer begint met het refrein, dat hoor je niet zo vaak. De muziek gaat langer door dan dat er tekst is:

Oh, woah-woah
Oh, oh
Oh, oh
Oh, oh- oh
La, la-la-la, la-da-da
La-da, da, da, da-da
La, la-la-la, la-da-da
La, la-la-la, la-da-da
La-da, da, da, da-da
La, la-la-la, la-da-da
La, la-la-la, la-da-da
La-da, da, da, da-da
La, la-la-la, la-da-da
La, la-la-la, la-da-da
La, la-la-la, la-da-da
La, la-la-la, la-da-da
La-da, da, da, da-da

5. Some Girls Are Bigger Than Others
6. I Know It's Over
7. Frankly, Mr. Shankly
8. The Queen Is Dead
9. Vicar in a Tutu
10. Never Had No One Ever

04. CEMETRY GATES

So we go inside and we gravely read the stones
All those people, all those lives
Where are they now?

Where have they been? Neen, da's een ander nummer. Maar wat is Cemetry Gates mooi. Ik zag vorig jaar een videootje waarop Marr het nummer instrumentaal bracht: nog altijd even mooi. Dat samenspel tussen bas en gitaar is zo prachtig. En Morrissey zingt zijn verzen zoals het hoort: met een luchtigheid die wat zuurstof en zon toelaat in onze miserabele en korte levens in dit tranendal. Mooie liedjes duren niet lang, zegt het spreekwoord. En dat is de enige reden waarom het net naast mijn podium valt.

PANIC

En dat is ook de reden waarom Panic derde eindigt in mijn schaduwlijst. Een meezinger zowaar met wat meer hitstatus dan we van The Smiths gewoon waren. Zelfs zo'n slogan als "Hang the deejay" bezit eeuwigheidswaarde. Maar Omdat het zo kort is, valt er niet zo veel te beleven. Maar wel genoeg.

4. There Is A Light That Never Goes Out.

Ik heb mijn podium getimmerd en de drie kandidaten hun plek toegewezen. Wat nu nog moet gebeuren is dat het geheel goed in de schijnwerpers komt te staan. Welnu, daar leent deze song zich natuurlijk uitstekend voor, dus die vormt een ideale nummer vier.

Wat vermeldt mag worden is dat hier het zogenaamde Lichtje bij herbeluistering wel wat feller is gaan schijnen. Voorheen vond ik het nummer ietsje te gemakkelijk in het gehoor liggen, maar inmiddels heb ik ook het vernuft herkend. Anderen zullen er meer zinnigs over gaan zeggen maar dat lezen we hier vast vanavond nog niet.

Grappig, ik dacht toch echt een moment dat ik hier met de tekst van The Headmasters Ritual te maken had.

4. The Queen Is Dead

Razende 6 minuten durende opener.
Morrisey en zijn liefde voor het Britse koningshuis komt weer prachtig tot uiting.
De drums in het begin voorspellen al niet veel goeds en wat een geweldige baspartij heeft dit nummer.
Morrissey is alweer goud hier en ja er was eens een echte insluiper bij de koningin daar.

And then there were three..

10. Never Had No One Ever
9. Vicar In A Tutu
8. Bigmouth Strikes Again
7. Cemetry Gates
6. Frankly Mr. Shankly
5. The Queen Is Dead

4. The Boy With The Thorn In His Side

And when you want to live/How do you start?/Where do you go?/Who do you need to know?”

Het zoveelste Smiths-nummer dat de angry young man in mij aansprak toen ik sixteen, clumsy and shy hun oeuvre op TGV-snelheid aan het ontdekken was. Vol ongemeen schattig, sprankelend gitaarwerk van Johnny Marr. En wat een refrein hé!

03. THE BOY WITH THE THORN IN HIS SIDE

Behind the hatred, there lies
A murderous desire for love

Laat deze verzen maar eens goed tot ons doordringen. Morrissey zingt natuurlijk in de eerste plaats over de eenzame wolven onder het mansvolk. Maar ik ben geneigd om in deze miserabele tijden kunst in een breder perspectief te zien. Alle despoten ter wereld zijn ooit ontaard door een gebrek aan liefde: een verstikkend oedipuscomplex of een te klein pietje. Achter al die gruwel zit de pijn van het niet bemind worden of het niet kunnen beminnen. Maar in 1986 ging dit liedje natuurlijk over ons, wij die naarstig op zoek waren naar een lief maar niet konden optornen tegen de macho's op de speelplaats of in de jeugdclub. We organiseerden ooit een Smiths avond en lieten een annonce afdrukken in het Vlaamse fanblad. Die avond verschenen in ons jeugdhuis talloze lookalikes van Morrissey, sommigen zelfs met een bos gladiolen in hun kont. Dat was me toen toch iets te veel van het goede. Maar The Boy With The Thorn In His Side staat nog steeds als een huis. Zo hoor ik The Smiths het liefst: een mistroostige tekst op een verheffende melodie.

ASK

De voorbije week wipte Ask over Panic naar het zilver in mijn schaduwlijst. Ik vond het nummer altijd iets te druk gearrangeerd: iets te veel effectjes uit de trukendoos. En misschien iets te gretig mikkend op het continueren van moeizaam geoogst hitsucces. Maar de tekst is zo sterk. Nature is a language, can't you read? En Moz brengt hem opnieuw op de manier zoals ik hem het liefste hoor. And if it's not love than it's the bomb that will bring us together. Zoek zelf de connectie met wat ik bij The Boy With The Thorn In His Side schreef. Was de wereld maar wat meer doodrongen van deze universele wijsheden.

Wij zijn er bijna en het is vanaf nu allemaal tamelijk briljant wat mij betreft.

3. Bigmouth Strikes Again

Morrissey was op het album " on fire " zijn teksten gingen op het album van tamelijk depressief tot uiterst grappig.

"And now I know how Joan of Arc felt as the flames rose to her roman nose and her walkman started to melt"
En dat met van die helium gevoede achtergrondvocalen.

Marr gitaarwerk is ook weer geweldig en ook het soms onderschatte drumwerk is van topklasse.
Meesterwerk.

3. Bigmouth Strikes Again.

Het zou mooi zijn als Big Mouth voor onbepaalde tijd verstomde.

Ter zake:

Alleen al door de eerste akkoorden van Bigmouth Strikes Again wordt ik warm van binnen en dat is omdat ze bij mij Crazy On You van Heart in herinnering roepen. Maar echt bizonder is dat ik hier ook het kinderkoor trek. Overigens bevat Morrissey's aankomende release Make-up Is a Lie een nieuwe interpretatie van dit nummer.

3. Bigmouth Strikes Again

Wat kan ik zeggen, behalve dat dit een monumentale single is en waarschijnlijk het bekendste nummer van de knapen. De tekst laat weer eens een erg verongelijkte (met een knipoog) Morrissey horen. De Joan of Arc/walkman/hearing aid stukjes vond en vind ik altijd erg intrigerend. Bij latere Morrissey-concerten werd daar een ipod van gemaakt. Wat zou het nu zijn: and her Spotify account was starting to get hacked? Nee, dat loopt niet lekker.

4. The Boy With The Thorn In His Side
5. Some Girls Are Bigger Than Others
6. I Know It's Over
7. Frankly, Mr. Shankly
8. The Queen Is Dead
9. Vicar in a Tutu
10. Never Had No One Ever

2 . There Is a Light That Never Goes Out

Diepe indruk maakte dit prachtige nummer toen ik dit voor het eerst hoorde, ik heb het dan ook daarna dagenlang een paar keer per dag opgelegd.

Het lichtje is dan ook een musicmeter favoriet en heeft al diverse spelletjes hier gewonnen , hier wordt hij nipt verslagen door een nummer wat ik regelmatig " mijn mooiste nummer ooit " heb genoemd.

02. BIGMOUTH STRIKES AGAIN

Now I know how Joan of Arc felt
As the flames rose to her Roman nose
And her Walkman started to melt

Een boeketje akoestische gitaren nodigt uit ten dans. De intro had niet veel seconden nodig om ons destijds in beweging te krijgen. En de tekst is zo heerlijk gemeen (Girlfriend In A Coma zou dra volgen). Maar het is de zelfrelativering die zelfs naar een vorm van zelfvernedering rook die ons deed beseffen: dit is ironie van de bovenste plank. Goed gevonden zijn de elektrische gitaren die hier en daar een sneer mogen uitdelen. Ik hou wel van dat smeltende walkman stemmetje in de achtergrond. Het nummer ligt niet eens zo ver van de nog te volgen single Ask. Ook hier wordt de protagonist verteerd door een vurige passie die hij niet kan omzetten in een date. En met een referentie naar Joan Of Arc scoor je bij mij altijd punten. De Maid Of Orleans van OMD was de allereerste popplaat die me helemaal van mijn paard bliksemde.

ASLEEP

Waarom staat deze tijdloze parel niet op The Queen Is Dead? In de herfst van 1987 kreeg ik een mixtape in handen van een new wave deejay. Ik leerde dankzij zijn collage onder meer het werk van The Triffids (Jerdacuttup Man) kennen. De cassette eindigde met Asleep van The Smiths. Tot dan toe was dat verre van mijn band. Maar het werd wel het eerste lichtpuntje in onze kennismaking. Ik heb de cassette grijsgedraaid op mijn studentenkamer in Leuven. Wat waren dat toch magische momenten wanneer de piano een hoofdrol opeiste in de muziek waarmee ik opgroeide: van October tot Asleep.

2. The Queen Is Dead

Rockend, Razend, Lomp, Vermoeiend, Geweldig, Gewelddadig ...

The Smiths komen hier nou niet bepaald binnen zonder kloppen. Die drums, het lijkt Killing Joke wel. Wat ik leuk vind aan de song is dat ie een weinig belichte kant van de band laat horen: hard en vrij van subtiliteit maar met stijl. Het is vooral Morrissey, zelf-verklaard 'Hairy-Assed Rocker' die met zijn zoetgevooisde rant het nummer nog herkenbaar Smiths maakt. Alleen op London gaat de band nog wat ruiger te keer, dat had wat mij betreft best vaker gemogen.

2 . There Is a Light That Never Goes Out

...maar gisteren ging het licht bij mij wel even uit, daarom post ik 'm vandaag. Deze erg mooie single wordt omhooggetild door zwierige strijkers (op de hoes staat onder Johnny Marr's naam "orchestration" vermeld, maar er staat geen info over de gebruikte instrumenten/bespelers). Heel subtiel gedaan, ze staan zeker niet op de voorgrond maar ze dragen ongemerkt bij aan de weemoedigheid waarmee dit nummer is doordrenkt. Het ultieme teenage-angst gevoel van buitenstaander zijn, gezien willen worden en geen actie durven ondernemen naar die ene worden hier met scherpe woorden, maar oprecht voor het voetlicht gebracht. Verder heeft dit nummer voor mij een speciale betekenis om redenen die te intiem zijn om hier te typen maar dat doet een hoop voor zo'n nummer, he.

3. Bigmouth Strikes Again
4. The Boy With The Thorn In His Side
5. Some Girls Are Bigger Than Others
6. I Know It's Over
7. Frankly, Mr. Shankly
8. The Queen Is Dead
9. Vicar in a Tutu
10. Never Had No One Ever

1. I Know It's Over

Iconische beginregel als je het mij vraagt. Het is hier de vocal die het nummer draagt en de tekst zal ook menigeen pijn gedaan hebben. Dat Morrissey de vinger op de zere plek van liefdesverdriet legt, is een understatement van jewelste. Hij zet druk op je bloedende hart. Daarbij is het contrast met het laid-back, haast jazzy arrangement essentiëel. Minder essentiëel is het gegeven dat die iconische openingsregel dan aan het eind nog even tig keer wordt herhaald. Moeten we het daar lang over hebben? Nee toch? Zand erover!

All Men Have Secrets And Here Is Mine, So Let It Be Known:

Smiths traden één keer op in Nederland en sindsdien heb ik fomo. De gelegenheid was april 1984 bij het jaarlijkse verjaardagsfeest van tijdschrift Vinyl in De Meervaart in Amsterdam. Daar waren 'we' al eerder geweest namelijk bij het verjaardagsfeestje dat jaar ervoor. Ik ken die bill nog uit mijn hoofd: Neon - Die Krupps - Siouxsie & The Banshees. Maar voor dit volgende feestje zag de affiche er ook best leuk uit: Peter Blegved, The Smiths dus en dan nog een zanger van wie ik de naam nu even niet meer paraat heb*. Kaarten hadden we maar mijn concertmaat bleek op het laatste moment verhinderd en daarmee verviel ook mijn slaapplaats. En om nou in mijn eentje helemaal diep in Amsterdam West drie korte optredens te zien en op de een of andere manier weer terug te reizen, ik zag er van af.

* Nick Cave

1. I Know It's Over

Vaak heb ik het hier op de site liefkozend mijn mooiste liedje ooit genoemd, ik kan er best wel een hele roman over gaan schrijven maar ik geeft graag het slotwoord aan onze vriend Johnny Marr.

Marr: "Morrissey's vocal on 'I Know It's Over' - I'll never forget when he did that. It's one of the highlights of my life. It was that good, that strong. Every line he was hinting at where he was going to go. I was thinking, 'Is he going to go there? Yes, he is!' It was just brilliant."

En ook hier kan ik me volledig in herkennen. Maar ik ga het toch proberen.

01. THERE IS A LIGHT THAT NEVER GOES OUT

Take me out tonight
Where there's music and there's people
And they're young and alive
Driving in your car
I never, never want to go home
Because I haven't got one
Anymore

There Is A Light That Never Goes Out beschrijft vers na vers hoe ik vandaag terugkijk op mijn allereerste liefde. Ik kwam tijdens de coronapandemie tot die ontdekking toen wij na vele jaren terug al streamend contact met elkaar opnamen. Nadien organiseerde ik een viertal retro avonden in het jeugdhuis waar wij elkaar leerden kennen en 20 maanden samen waren. Het jeugdhuis zelf wordt binnenkort gesloopt. We hopen dit jaar nog een finale editie te organiseren. De voorbije jaren zet ik There Is A Light That Never Goes Out steevast bovenaan mijn lijst met favoriete songs allertijden. Omdat ik de titel zelf graag wil uitbreiden naar een hoop vrienden en klasgenoten (ja, klasreünies doe ik ook) die bepalend zijn geweest in mijn jeugdjaren en waarbij de klik er onmiddellijk weer is als we elkaar terugzien. Muzikaal is het ook een parel: het gitaarwerk, de performance van Morrissey en de sublieme strijkers in de achtergrond.

And if a double-decker bus
Crashes into us
To die by your side
Is such a heavenly way to die
And if a ten tonne truck
Kills the both of us
To die by your side
Well, the pleasure, the privilege is mine

Mijn eerste liefde zou mijn voorlaatste liefde blijken. Maar gelukkig leven we beiden nog.

1. Cemetry Gates

Ik zit behoorlijk in de lappenmand, mijn licht dat nooit uit gaat is even gedoofd maar gelukkig sta ik nog niet voor de Cemetry Gates. Dit liedje is al zo lang ik The Queen is Dead ken mijn favoriet en waarschijnlijk ook mijn favoriete Smiths-nummer. De gitaarpartij en zanglijn zijn perfect met elkaar verweven (perfecter dan op elk ander nummer op deze plaat) en het duurt (in tegenstelling tot nogal wat andere nummers op deze plaat) geen seconde te lang. Het is, met andere woorden, een perfecte kleine compositie. Intro, paar coupletten/refreinen/bruggetjes, outro. Klaar, niks meer aan doen. Zo moet het. Het maakt me aan het lachen en weemoedig tegelijk. De dark horse van The Queen is Dead.

2. There Is a Light That Never Goes Out
3. Bigmouth Strikes Again
4. The Boy With The Thorn In His Side
5. Some Girls Are Bigger Than Others
6. I Know It's Over
7. Frankly, Mr. Shankly
8. The Queen Is Dead
9. Vicar in a Tutu
10. Never Had No One Ever

10. Never Had No One Ever
9. Vicar In A Tutu
8. Bigmouth Strikes Again
7. Cemetry Gates
6. Frankly Mr. Shankly
5. The Queen Is Dead
4. The Boy With The Thorn In His Side

3. Some Girls Are Bigger Than Others

De intro van Some Girls Are Bigger Than Others is mijn favoriete Johnny Marr-moment ooit, denk ik. Buitenaards mooie gitaarriedel, zo simpel als iets maar tegelijkertijd glashelder en ultra-sierlijk. Mijn muzikale ambities hebben nooit ver gereikt, maar telkens ik dit nummer hoor, denk ik “jongens wat moet dat toch een heerlijk riffje zijn om te spelen”. Een geniale streling voor het oor.

2. I Know It's Over

Hartverscheurende ballad over op welke verschillende manieren je ego door elkaar kan worden geschud nadat een prille romance (of zelfs dat niet) al faalde van bij het opstijgen. Morrissey brengt opnieuw nuances aan waar een doorsnee songwriter niet aan zou denken of niet over zou willen zingen (de allusies naar zelfmoord, het fictieve gesprek tussen de zanger en zijn crush), en levert ondertussen zijn mooiste zangprestatie van het album. Machtig!

1. There Is A Light That Never Goes Out

Ook ik zal nooit het moment vergeten waarop ik dit nummer voor het eerst hoorde. De impact was zo gigantisch dat ik nog weet welke dag dat precies was (2 september 2009), waar ik me precies bevond (gewoon achter mijn computer, digikid als ik ben) en zelfs welke kleren ik droeg (dat was ironisch genoeg mijn Born To Run-shirt. Bruce stond op het punt zware concurrentie te krijgen).

Dat zat zo: via via kwam ik terecht bij ‘NME’s 50 greatest indie anthems’ , een lijst van hen uit 2007 ofzo. There Is A Light That Never Goes Out stond daar op 4, en omdat ik op deze site al goede dingen over de band had gehoord, besloot ik dat nummer als eerste te draaien.

Het plan was om daarna de hele lijst eens door te nemen, maar het is er nooit van gekomen. Ik bleef de hele avond maar naar dat ene nummer luisteren, opnieuw en opnieuw. Een van de mooiste muziekmomenten van mijn leven.

En dan het nummer zelf. Tja, hoe perfect wil je het hebben? Zo’n beetje alles wat ik graag heb bij muziek, komt hier langs. Een mooie intro, prachtige tekst, violen, een meezingbaar refrein, en duizenden andere kleine dingetjes dat ik eigenlijk zelfs niet onder woorden kan brengen. Voor mij nog altijd één van de meest perfecte stukken muziek ooit.

Dank aan iedereen die deelnam aan The Queen Is Dead van The Smiths.
Morgenavond maak ik het volgende album bekend uit onze nominatielijst.

DIT IS HET LIJSTJE VOOR DE KOMENDE MAANDEN
voorlopig nog in alfabetische volgorde

Church - Starfish
Jesus & Mary Chain - Psychocandy
Opposition - Breaking the Silence
Pulp - Different Class
Simple Minds - Empires And Dance
Tears for Fears - The Hurting
Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico
Waterboys - This Is The Sea

EN DIT IS HET LIJSTJE VAN DE REEDS BESPROKEN ALBUMS
definitief in alfabetische volgorde

Cocteau Twins - Head Over Heels
Cure - Seventeen Seconds
Depeche Mode - A Broken Frame
Echo & Bunnymen - Heaven Up Here
Orchestral Manoeuvers In The Dark - Organisation
Smiths - The Queen Is Dead
Sound - From The Lions Mouth
U2 - October

SIMPLE MINDS - EMPIRES AND DANCE

Ik meen me te herinneren dat dit album twee nominaties wist te verzilveren.
Wie eerst nog wil luisteren: maandagavond beginnen we eraan, rond de klok van 20.00u.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4488.jpg?cb=1533040127
Casartelli of DjFrankie mogen de titel aanpassen.