Ik ga deze ronde op de tribune plaatsnemen. De tien nummers op volgorde zetten zal na een opfrissende luisterbeurt nog wel lukken, maar ik heb hoegenaamd geen tekst bij die release. Dus vandaar.

De helft of iets meer van Empires krijgt van mij 6 sterren en de rest draai ik eigenlijk liever nooit meer.

Het zal mij benieuwen of ik daar iets leuks over kwijt kan. Of liever: 'wil'.

EMPIRES AND DANCE

Grijs. Dat is de kleur die ik associeer met de vroege Simple Minds. De kleur van beton. Niet slecht maar geur- en smaakloos. Ik proef het goud niet. Op de tweeling opvolger staan een aantal songs die me wel lokken. Alsof de band de muren van haar isolement doorbreekt en zich laat verleiden door het licht van de grootstad. I Travel. Verder kom ik niet. Ik heb Empires & Dance op CD en draaide hem lang geleden zonder dat het mij raakte. Ik heb de voorbije week nog eens twee keer geluisterd. Te weinig, besef ik. Al onthield ik vier dingen: dansbare grooves, bedenkelijk experiment, goed gebruik van synths en een paar flarden van hun latere briljantheid. Ik probeer mee te doen met het risico teruggefloten te worden door de fans. Grijs. Het zou natuurlijk ook de kleur van het Schotse weer kunnen zijn. Kijk, ik begin het al een beetje te snappen.

Je moet dit album vooral in de tijd zien. Het was voor die tijd toch behoorlijk vernieuwend, vergelijkbaar met Seventeen Seconds van The Cure. Ik denk dat het de blauwdruk is van de latere darkwave of coldwave. This Fear of Gods is daar o.a. een voorbeeld van. Ik ga de bespreking hier zeker volgen. Ben benieuwd.

Meedoen mag ook. Ik merk nu al dat je er meer verstand van hebt dan ik.

Grijs, grijs? Je bent zelf grijs!

E&D is als een ijskoude winterdag met een strak blauwe lucht.

Ik had het voorspeld. Ik ben nog niet begonnen of ik word al teruggefloten.

Niks van aantrekken. Ik ben een Simple Minds grootverbruiker, maar ik vind echt niet alles mooi van dit album.

10. CONSTANTINOPLE LINE

Alleen de solide beat blijft overeind. Al de rest zit er als los zand omheen. Het nummer komt naar mijn beleving nooit echt van de grond. Het album heeft een behoorlijk lange speelduur. Misschien was het zonder Constantinople Line een sterker geheel geworden.

10. Kant Kino

Instrumental die opgebouwd is uit de slotakkoorden van Thirty Frames a Second. Mick MacNeil hoorde er een aparte song in en dat werd Kant Kino. Het nummer is genoemd naar het bekende theater in Berlijn en de Europese toernee voor EaD begon in .....
Ik vind het een left over, dus op de laatste plaats.

10. Twist/Run/Repulsion

Dit is muzikale waanzin met een knipoog, liefdevol ingesproken door de betoverende Française Chantalle Jeunet. En terwijl ze zachtjes in je oor fluistert, implodeert de moderne wereld in slow motion.

Achterstevoren, ondersteboven, binnenstebuiten - en met een blazersensemble dat klinkt alsof het uit een blikken trommeltje is gekropen - marcheert het nummer voort als een leger speelgoedkippen dat door een trompet wordt opgezogen. De baslijnen lopen achteruit alsof ze heimwee hebben, terwijl de drums zich voortslepen als een stel beschonken olifanten.

Verwarrend? Check. Prettig gestoord? Dubbelcheck. Aangenaam om naar te luisteren? Nee.

10. Twist/Run/Repulsion

Het albumformat is heilig in huize Casartelli, dus bij een in het hart gesloten album als Empires and Dance (4½*) wordt ook een nummer als Twist/Run/Repulsion liefdevol omarmd. De initiële indruk (E&D was, geloof ik, het eerste pre-NGD-album wat ik hoorde, ik zal dit later nog even specificeren) was dat op dit punt het album dat zo prettig begonnen was, ontspoorde. Inmiddels kijk ik, zowel tegen het ontsporen, als tegen de lijn in het album, wat genuanceerder aan. Maar vooral als de nummers zo los gerangschikt moeten worden, heeft deze geluidscollage zijn 10e plaats glorieus verdiend.

De rangschikking is dan ook bijzaak, een format om een track na track bespreking mogelijk te maken. En om beter te begrijpen waarom ik niet hoor wat een ander hoort en omgekeerd. Ik probeer me zo weinig mogelijk druk te maken over de plaats die een nummer krijgt en vooral de commentaren te lezen.

Zo ben ik nu wel benieuwd hoe mijn nummer 10 door de anderen wordt ervaren. Ik tel voorlopig drie of vier composities die me niet zoveel doen. De andere vind ik goed zonder meer. Maar ik merk wel dat elke draaibeurt nieuwe nuances blootlegt en het album daardoor wat minder grijs wordt.

Eerst even wat achtergrond info. Gezien mijn geboortejaar van 1975 is het niet vreemd dat ik de klappers van mid-jaren 80 als 1ste leerde kennen. Alive vond ik als 10/11 jarig ventje wat beter dan Don't You en dat is nog steeds zo. Ten tijde van het giga succes van Ballad of the Streets begon de echte interesse voor de band. Street Fighting Years kwam op een bandje terecht. En een paar jaartjes later was Real Life het 1ste album wat ik (snel na release) kocht gevolgd door de live dubbelaar en de Glittering Prize verzamelaar. Ook werd het bandje van SFY vervangen voor een cd exemplaar. Het album waar het nu om draait kwam later, wanneer precies heb ik even niet scherp. Een intrigerend album welke ik op 4 sterren heb staan maar eerder naar boven dan naar beneden zou gaan bij een sterren wissel.

Kant A laat wat meer de potentie horen wat we allemaal nog kunnen verwachten en de b kant is wat meer voor het experiment. En één zo'n experiment staat op de laatste plaats. Er is niet heel veel mis mee maar het is alleen niet voor elk moment zeg maar.

10. Twist/Run/Repulsion

Nu ik zie wat er allemaal als hekkesluiter wordt genoemd, kom ik toch maar naar beneden

10. Today I Died Again

Empires & Dances is toch wel een beetje de Minds plaat met de leuke, verfrissende ideeën. Soms half geslaagd, soms baanbrekend. Alleen bij dit nummer hoor ik eigenlijk niet dat er iets nieuws geprobeerd wordt. Het zeurt nogal en het klinkt mij wat bloedeloos in de oren. Wellicht horen we hier een eerste serieuze poging tot zelfparodie van de Minds? Dan is die titel in ieder geval raak.

09. ROOM

Een minimale afsluiter waarbij ik de plotse onderbreking na een minuut nogal bizar vond bij de eerste draaibeurt. Daar ben ik ondertussen overheen maar toch mist Room de power van de andere nummers. Alsof we met een lege tank eindigen. Het beste aan dit nummer vind ik eigenlijk de vocalen. Kerr zingt hier zoals ik hem leerde kennen op New Gold Dream. Met een steviger arrangement was er meer mogelijk geweest. In de verte hoor ik Neil Arthur van Blancmange. De percussie draagt bij aan die vergelijking.

9. Kant-Kino

Het is 1980. We zijn zojuist aangekomen in West-Berlijn, wanneer de liftbediende op een knopje drukt in een brutalistisch flatgebouw waar alleen postpunkies welkom zijn. Als de deuren van de lift sluiten, begint Kant Kino te spelen. Er verschijnen neonletters op de wanden bekleed met asgrauw formica en op een piepklein zwart-wit schermpje bij het bedieningspaneel zie je Jim Kerr in een trenchcoat door een mistige steeg rennen, op zoek naar de betekenis van de ‘existentiële groove’.

10. TWIST/RUN/REPULSION

Half wakend/half dromend experiment waarin een Franstalige vrouwenstem afgewisseld wordt door een woordenstroom met de drie woorden uit de titel op de achtergrond.
De bas is dromerig, de drums galopperen er af en toe op los en er wordt aan het begin wat met de afspeelsnelheid gespeeld. Die blazers en het geschreeuw op de achtergrond trekken me ook minder.

9. Celebrate

In 1978 had je Being Boiled, in 1979 She's Lost Control en in 1980 ...
Er is niks mis met de mechanische dansmuziek van Celebrate maar ik kwalificeert de song toch eerder als degelijk dan als verfrissend.

9. Twist/Run/Repulsion

Dit nummer verbeeldt de chaos die de jonge Schotten meemaakten op hun eerste Europese tour begin 1980 ter promotie van Real to Real Cacophony. Bomaanslagen door de Baader Meinhof Groep, brandstichtingen door extreem rechts van synagogen, de wereld leek wel op 2026. Maar naast de chaos was er ook sprake van avontuur, je bent 20 en je hebt de mogelijkheid om, betaald door de platenmaatschappij, Europa door te reizen en jouw muziek aan een onbekend publiek te laten horen.
Dat alles hoor je in dit nummer terug.

Het gaat jou uitstekend af!

09. Kant-KiRun

Noem het een tussendoortje, leftover, afgeknipt outro, los gekoppeld intro of een opmaat naar... feit is dat het een zeer kort nummer is (1:53) zonder duidelijke kop en staart. Het is wel een verdienstelijk stukje muziek hoor maar te weinig om hier hoge ogen mee te kunnen gooien.

10. Twist/Run/Repulsion

...voor een, laten we zeggen, opmerkelijke nummer 10.

Mijn aantekeningen liggen thuis, dus de volgende paar nummers komen hier even met wat vertraging. Maar ze komen.

09. CONSTANTINOPLE LINE

Een goede weergeving van een nachtelijke treinreis doorheen onbekend terrein. Het nummer blijft in een wat lome groove hangen met weinig variatie in de tussenstukken. Het doet doet me aan Bowie denken. In de krassende stukjes hoor ik wat terug van Speed Of Life en het treingeraas aan het eind klinkt wat als Station To Station.
De gitaar van Burchill toont een aantal korte klasseflitsen en schakelt tussen galmend gekras en die funky momentjes.

08. KANT-KINO

Het October momentje van de plaat. Ik weet het, ik hanteer die metafoor te vaak. Maar Kant-Kino is een atmosferisch rustpunt dat een beetje verloren gelopen lijkt aan het einde. Ik heb het toch niet helemaal onderaan mijn rangschikking gezet omdat het me wel wist te raken. En wel omwille van de dubbele referentie: ik hoor de jengelende gitaar uit Of All The Things We've Made van Orchestral Manoeuvres In The Dark en de elektronische pulse uit As You Said van Joy Division. En in hun omgeving vertoef ik graag.

dix zijn nummer 9 minstens zo opmerkelijk

08. Constantinople Line

Hey Waiter...

Hopelijk is mijn nummer 8 niet heel erg opmerkelijk!

Bij mij staat op nummer acht het licht nerveuze Constantinople Line. Op één of andere manier doet het met aan Talking Heads denken. Dat hoeft uiteraard niet per definitie iet negatiefs te zijn en dat is het hier ook niet. Nummer 8 is niet heel hoog maar kwalitatief gezien is de stap hier van negen maar acht best behoorlijk en een zeer nette voldoende is hier ook gewoon van toepassing, iets te repeterend misschien.

09. Kant-KiRun
10. Twist/Run/Repulsion

Dat blijft natuurlijk niet zo

8. Room

Op zich is het zeker wel OK om een blij vlagen uitzinnige en soms letterlijk waanzinnige plaat te beëindigen met iets introspectiefs en wat dat aangaat valt Room op zijn plek. Maar het nummer is wat beperkt uitgewerkt en voelt aan als de flipside van iets groters.

8. Capital City

Samen met Room en I Travel werd dit nummer geschreven tijdens de RtRC-tour en daarom al uitgebreid live gespeeld voordat de voorbereiding begon voor de opnamen van EaD.
Het nummer is gegrondvest op een heerlijke pulserende baslijn van Forbes. Toch vind ik dat er te weinig gebeurt in dit nummer en sleept het zich wat voort zonder een duidelijk doel of climax.