11. INSIDE ME

Het laatste nummer dat ik goed zonder meer vind. Opgenomen in een catacombe.

11. It's So Hard

De fillers hebben we nu bijna gehad, It's So Hard is wat mij betreft de laatste. Geen al te best nummer maar wel vol met leuke ideeën. Rare zanglijntjes, dubby effecten, je kan horen dat de broertjes wel eens wat rookten. Als B-kantje had dit mij nog best gesmaakt maar als afsluiting van het album schiet het nummer toch ietsje tekort.

11 . INSIDE ME

Op It’s So Hard na het minst gestreamde Psychocandy-lied op Spotify. Eén van de gitaren speelt het riffje net een tikkeltje anders dan de bas.

Gaat op het eind wat te lang op de titel door.

11 In a Hole

Stofzuiger draait volle toeren. Het huis moet onderhand schoon zijn, vandaar dat de stofzuifer hierna even rustiger werd.

12. Something's Wrong

De band op zijn meest shoegaze-achtig , hierna wordt het kiezen pas echt lastig.

11. Inside Me

Zo weer een beetje bij.
Het enigzins trage Inside Me blijft net buiten de top 10.
Ik zou het weleens zonder stofzuiger willen horen.

10. Cut Dead

Iets te zoet naar mijn taste en daarbij wat al te veel leunend op VU, maar wel een mooi liedje. Vrij van ruis hoor je dat Jim zijn beperkte stemgeluid wel heel beheerst inzet. Het zijn dan ook de aangename vocalen die de overdaad aan feedback op Psychocandy draaglijk maken. Op de plaat vormt Cut Dead de enige track die vrij is van weerhaakjes en zou daarmee de perfecte afsluiter zijn geweest.

10. YOU TRIP ME UP

Derde en laatste/minste single van het album. Begint nochtans cool met die bas-intro en de tekst ‘Sometimes I walk sideways/To avoid you’, wat zou kunnen verwijzen naar hun latere single Sidewalking (’88).

De bekende gitaarexplosies (kettingzagen) nemen de plaats in van een sterk refrein. Wel grappig zo’n nummer van nog geen2 en ½ minuten persen op 12-inch. De run out grooves nemen meer plaats in dan het nummer zelf.

Ik zit in een diepe crisis.

Ik wilde voor de zekerheid de nummers die ik al voor mijn top 6 gereserveerd had nog eens draaien om te kijken in hoeverre ze overeind bleven tegenover de 4 die in de middelmaat thuishoorden. Niet dus. Moet ik alles herzien en opnieuw gaan rangschikken. Komt ervan als je niet vertrouwd bent met een plaat.

Ik kan me hier wel in herkennen. Zeker als het album 14 nummers betreft waarvan vele in een zelfde format gegoten lijken.
Een oplossing kan zijn om bij de top 6 terug aan te sluiten. Het moet toch vooral ontspanning blijven. Zelf vond ik het ordenen bij Depeche Mode heel moeilijk en zat ik bij een ander album op een persoonlijk dieptepunt.

10. SOMETHING'S WRONG

Ik kan verkeerd zijn maar dit wordt mijn nummer 10.
Alles ligt nu zo dicht bij elkaar dat ik mijn keuze moeilijk kan verantwoorden.
Muzikaal is het best goed genoeg maar misschien mis ik hier wat passie in de vocalen.
Het Robert Smith-achtige "tutuduh" ten spijt.

9. Taste of Cindy

Het kortste liedje van Psychocandy en ook het liedje waarmee ik het beste kan duiden waarom ik de plaat zo leuk vind. Taste of Cindy zal op een autoradio haast net zo goed klinken als op een high-end system en daar zit de verleiding. Het heeft namelijk niet alles met het sympathieke liedje te maken, ook niet bijzonder veel met de verdienstelijke zang of de adequate muzikale omlijsting, maar juist met de sluier die er overheen hangt. Die sluier heeft namelijk net voldoende transparantie om mijn nieuwsgierigheid te behouden.

Wat maakt River Deep Mountain High zo'n memorabel nummer? Zeker, het lied zelf, natuurlijk de magistrale zang van Tina Turner maar wat mij betreft vooral de absurd hermetische productie, die muur waar toch nog veel licht doorheen valt. Die doet mij de oren spitsen, zoals ik ook de oren spits als ik iets leuks hoor vanuit het raam van een passerende auto of op een goedkope wekkerradio*

Ik snap dat het geluid van Psychocandy als een gimmick kan worden herkend, vooral omdat het bij de opvolger Darklands plotseling afwezig was. Voor mij is dat geluid juist wat de plaat overeind houd. Ik hoor op Psychocandy uiteraard veel VU terug, maar nog meer Phil Spector. Niet alleen zijn er die Be My Baby drumslagen van het tweeluik dat nog komen gaat, maar het gaat natuurlijk over de benadering van productie door John Loder, de geluidsgoeroe van anarchopunks CRASS. Daar heb je dan ook een naam waar Steve Albini hoog van opgaf en bovendien had John twee assistenten die het nog ver zouden schoppen. Ook al was ie niet zachtzinnig, hij gaf elk van de veertien songs een eigen smoel.

*Zo hoorde ik ooit voor het eerst de remix door Kevin Shields van Yo La Tengo's Autum Sweater in de bergen van Sardinië op een draagbaar radiootje met matig ontvangst. Tien minuten puur geluk.