03. I'M WAITING FOR THE MAN

Het energiekste nummer van de plaat. Met mooie combinatie tussen de melodische gitaar en ernaast de krassende ritmegitaar. De piano en bas van Cale klinken eerst nog vrij gewoon maar vertonen naar het eind toe meer kuren. Wat een muzikaal genie toch die John Cale. Hoe hij die piano op het eind helemaal beurs klopt en ook die rondspringende basnoten aan het eind. Fenomenaal, net als Lou's beschrijving van zijn ontmoeting met 'The Man'. I'm feeling so good, I'm feeling so fine.
En Moe maar doordrammen op eenzelfde tom, het ganse nummer door vol toewijding.

02. SUNDAY MORNING

Lou op zijn lieflijkst en het debuut van de VU. Ik meen dat het nummer aanvankelijk door Nico gezongen werd, maar dat Lou later besliste zelf voor de zangpartij te zorgen waardoor voor Nico wat lullige 'lala's overbleven. Het was ten slotte The Velvet Underground én Nico.

Het is zo'n liedje waarvoor de ideale zondagochtend werd bedacht. De klinkende belletjes op celesta als de opkomende zon voor een heerlijk relaxte zondag. En de titel is intussen een begrip geworden in de muziekjournalistiek. Want welk is je favoriete zondagochtendnummer? Dit zou er één van mij kunnen zijn. Al loert de paranoia van de maandag om de hoek.

Ook een erg mooie break op gitaar wat zorgt voor een klassieke songopbouw van strofe, refrein en een rasechte 'middle eight'.

Aan het eind sluipt zelfs een onopvallend zachte piano het nummer binnen.

01. VENUS IN FURS

Liefde op het eerste gehoor. Midden jaren '80 zocht ik mijn weg buiten de hitparadegroepen. Radio Vrijaf op de Belgische radio hielp mij hierbij maar het programma liep op haar laatste benen en in de laatste uitzendingen werden er top 50 (100?) uitgezonden. Eéntje van liedjes en één van albums. Bij die laatste kwam The Velvet Underground voorbij met Venus In Furs.

Tijdloze schoonheid met die viola-drone en die ratelende finale op gitaar.

DIT IS HET RANDOM LIJSTJE VOOR DE KOMENDE MAANDEN

Jesus & Mary Chain - Psychocandy
Opposition - Breaking The Silence
Pulp - Different Class
Tears For Fears - The Hurting
Waterboys - This Is The Sea

EN DIT IS HET DEFINITIEVE LIJSTJE VAN DE REEDS BESPROKEN ALBUMS

Church - Starfish
Cocteau Twins - Head Over Heels
Cure - Seventeen Seconds
Depeche Mode - A Broken Frame
Echo & Bunnymen - Heaven Up Here
Orchestral Manoeuvers In The Dark - Organisation
Simple Minds - Empires And Dance
Smiths - The Queen Is Dead
Sound - From The Lions Mouth
U2 - October
Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico

Tears for Fears - The Hurting (1983) - MusicMeter.nl

Dank voor wie mee in zijn kaarten liet kijken bij The Velvet Underground & Nico.
Hoewel ik denk dat er nog een paar deelnemers hun nummer 1 moeten ontbloten,
kondig ik nu al het volgende album uit de lijst aan. We gaan terug naar de 80's.

Ik heb de voorbije jaren genoeg gekwetste kinderen gezien. En het wil maar niet ophouden. Start: maandagavond.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1831.jpg?cb=1678223278

DjFrankie of Casartelli mogen de titel aanpassen.

3. I'll Be Your Mirror

Na het topzware Heroin twee 'kleinere' nummertjes om op adem te komen, na There She Goes Again ook nog I'll Be Your Mirror. Na alle nummers over seks en drugs en dood en geweld ook nog even een oh-maar-jij-bent-echt-wel-goed-genoeg hart onder de riem, en dat nog eens gezongen door een topmodel ook. En zo balanceren ze de plaat verder uit, zonder dat het geheel minder bizar wordt. Netjes.

Prachtige melodie en Nico zingt het perfect, smelten maar.

2. All Tomorrow's Parties

Toch nog altijd een van de allermooiste intro's ooit, vind ik. Nico's stem verdrinkt hier ook zo mooi op de balans van net niet-net-wel in het muzikale luik, heerlijk. En zo sfeervol ook, ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit nummer precies zo klinkt als een feestje bij Andy Warhol in die jaren voelde. Grote loods, buiten een vieze koude New Yorkse straat, binnen drukkend warm, luide muziek, gekke lichten, de alcohol vloeit rijkelijk, pilletje of lijntje erbij, de contouren van alles waar je naar kijkt worden langzaam minder scherp, overal om je heen excentrieke, bizarre mensen, om nog maar te zwijgen van de zelfgemaakte arthousefilm die op de betonnen muur wordt geprojecteerd... De Banaan is de Great American Novel op een vinylplaat, verdamme!

1. Venus In Furs

The Velvet Underground & Nico is een van mijn eerste echte Musicmeterontdekkingen, denk ik. Als 13-jarige die besloten had alleen geïnteresseerd te zijn in muziek van ver voor mijn geboortejaar, kwam ik op deze website terecht, voornamelijk om enthousiast te posten onder platen die ik al kende doordat ik ze via Belgische radiozender Nostalgie had opgepikt. Een daarvan was Transformer van ons aller Lou, want Walk On The Wild Side. Ik denk dat het de ondertussen helaas vertrokken Stijn-Slayer was die me tipte om ook eens Lou's oude bandje te proberen. Ik zal wat sceptisch geweest zijn, want ik ging niet meteen voor de hele plaat zitten, maar begon met het liedje dat hier de meeste voorkeursstemmen had, Venus In Furs.

Ja zoiets had ik natuurlijk nog nooit gehoord, dit lag zo ver af van wat ze op Nostalgie draaiden! Venus In Furs was denk ik mijn eerste favoriete liedje waarvan ik wist dat ik er bij pakweg mijn moeder niet mee af moest komen. Want een favoriet was het van bij de eerste luisterbeurt, in de dagen nadien liet ik het ook aan verschillende schoolvrienden van me horen, maar niemand die er warm van liep. Wat Venus In Furs voor mij waarschijnlijk nog beter maakte, ik snapte iets wat niemand anders snapte, het streefdoel van iedere puber.

Nog steeds klinkt bitter weinig als Venus In Furs, vind ik. Alsof je 's avonds over een kerkhof wandelt, plots door de grond zakt, en prompt in een eeuwenoude catacombe terechtkomt waar een aantal vampiers een feestje aan het bouwen zijn. Ongelooflijk cool vind ik dat het nummer geen intro heeft, alsof je een deur opendoet en middenin een opvoering binnenvalt. The Velvet Underground & Nico is een topplaat, een groots meesterwerk, en toch staat Venus In Furs voor mij al jaren comfortabel bovenaan de pikorde.

Gelijk maar even teruggezocht bij Transformer in de hoop op een genante post van de 13-jarige Arthur, maar dat valt nog heel erg mee. Behalve dan dat je het 2e VU-album "White Lights/White Hearts" noemt