05. IDEAS AS OPIATES

Ook deze keer sloop een nummer waarvan ik dacht dat ik hem bij de onderste drie zou parkeren dagelijks een plaatsje naar boven. Ik begrijp perfect de commentaren van mijn gespreksgenoten want ik dacht er net zo over. Tot de frank, de gulden, het kwartje of de euro viel. Als je op de zanglijn gaat letten, hoor je een prachtig, soulvol nummer. Ideas As Opiates is I Believe 0.1. En I Believe van Songs From The Big Chair vind ik sterk. En sinds kort dus ook Ideas As Opiates van The Hurting. Die elektronische percussie kan je met een beetje goede wil als een soort hartslag opvatten. De blazers krijsen als vermomde gitaren in de achtergrond. Ik moest ook even denken aan Somebody van Depeche Mode: en dan vooral de albumversie waarop achtergrondgeluiden bijna een hoofdrol opeisen. Maar achter al dat gewoel klopt de ziel van de zanger.

04. Change

Iets met Culture Beat...

Change Is de 4de single van The Hurting en werd na Mad World het 2de nummer welke groot succes had. Change wist de Britse Top 5 te behalen en zelfs voor het eerst een klein succesje in Amerika te bewerkstelligen.
Net als bij mijn nummer vijf hebben we hier te maken met een magisch intro, fraaie basloopjes en de vocalen van Curt Smith. Dat laatste zit me een stuk minder in de weg dan bij Pale Shelter. De instrumentale break(je) is zeker ook nog wel even het vernoemen waard. Gewoon een sterke track en dat is het!

Oh ja, Culture Beat. Tje, ik kende Deeper Meaning uit 1991 eerder dan Change. Ik kocht destijds zelfs de cd-maxi dus ik vond het nog goed ook. Nou ja, zo hebben we allemaal onze jeugdzondes.

05. Pale Shelter
06. The Hurting
07. Watch Me Bleed
08. The Prisoner
09. Start of the Breakdown
10. Ideas as Opiates

04. MAD WORLD

Waarom staat Mad World niet op het podium? Omdat er maar plaats is voor drie songs. Voor mij zijn de laatste (of eerste zoals je wil) vier allemaal aan elkaar gewaagd. Deze is van de drie hits de minst gestroomlijnde (het laagste oorwurm gehalte). Maar dat is dan ook echt het enige puntje van kritiek. En eigenlijk is het geen kritiek want het nummer verloopt helemaal zoals het hoort. Met de onsterfelijke quote The dreams in which I'm dying are the beste I've ever had. En dat onderschrijft elke worstelende puber. Behalve ik want ik was al volwassen toen ik het nummer leerde kennen. Dat is misschien nog een reden voor de vierde plek: de andere twee singles kende ik wel al vanuit mijn jeugd.

Bij Mad World kom ik niet los van die verschrikkelijke 9-11 versie. Weet niet meer wie daarvoor verantwoordelijk was maar ik heb die cover als terrorisme ervaren. Het was voordien een mooi liedje.

10. The Prisoner
9. Start of the Breakdown
8. Watch Me Bleed
7. Ideas as Opiates
6. Memories Fade
5. The Hurting

4. Pale Shelter

Om mijn Tears for Fears-geschiedenis even af te maken: mijn echte kennismaking met de band was via de verzamelaar Tears Roll Down, in 1997 op cd in huis, maar daarvoor al uit de bibliotheek en op een cassettebandje. Het zou me niks verbazen als ik zelfs Everybody Wants to Rule the World en Shout daar voor het eerst hoorde. De verzamelaar viel goed in de smaak, maar omdat ik het gevoel had de jaren '80 daar wel mee afgedekt te hebben (het albumformat was toen nog niet zo heilig als nu), ben ik in datzelfde jaar eerst verdergegaan met Elemental en Raoul and the Kings of Spain (van die laatste heb ik het uitkomen wel min of meer bewust meegemaakt). De de facto soloplaten van Roland Orzabal blijven uiteindelijk iets achter bij het jaren '80 werk, maar erg veel scheelt het niet.

Tears Roll Down kent drie nummers van The Hurting, waarvan er één een van mijn blauwe sterretjes aldaar scoort. Dat dat Pale Shelter niet is, is snel gededuceerd (voor zover ik mij perfect consequent gedraag). Wel vond ik het indertijd een spannend nummer (had MusicMeter in de jaren '90 al bestaan, dan had Pale Shelter met zijn veelbelovende intro, dat hierboven al gememoreerd werd, vast wel een sterretje gescoord). Hij volgt Mad World op (net als op The Hurting) en met de vloeiende overgang naar Ideas as Opiates (die een vloeiende overgang naar I Believe werd) wisten studiowizards Orzabal en Smith ook wel raad.

4. The Hurting

Hoera! Daar hebben we weer een nieuwe band. Een snelle aankondiging en plotseling komen er twee gasten in beeld. Met begeleiding. De ene knakker met superkort haar en vlechtjes speelt op een Steinberger zonder kop. De ander - donker krullend haar - heeft ook een gitaar. Een rode. Het fris ogende duo heeft dan nog niet in de gaten dat ze later leuke hitjes zouden gaan schrijven. En daarmee scoren. Ik zie op dat moment slechts jongelui die net hun eerste serieuze geluid hebben gevonden.

Het titelnummer zet meteen de toon. Wie denkt dat dit een vrolijk synthpopplaatje wordt, komt bij nader inzien toch een beetje bedrogen uit. Ja, de meeste liedjes klinken aan de oppervlakte luchtig en redelijk ongecompliceerd, maar de thematiek is bij nader inzien loodzwaar. Geen echte maatschappijkritische teksten of onschuldige liefdesliedjes dit keer, maar een wereld vol jeugdtrauma’s, verpakt in leuke melodietjes, ontvouwt zich voor de nietsvermoedende luisteraar.

03. THE HURTING

Geweldige binnenkomer vind ik dit en dus ook de sterkste deep cut voor mij. Het nummer vervult zijn rol van ouverture met verve. Ik gebruik hem trouwens als extra track in mijn reeks met mini-compilaties van 80's artiesten. Telkens 12 singles (en/of iconische albumtracks of b-kantjes). Met op de virtuele side 1 de zes grootste hits en op de virtuele side 2 de andere hits en bits. Voor Tears For Fears ziet hij er zo uit.

1. Mad World / Pale Shelter / Shout / Everybody Wants To Rule The World / Head Over Heels / Sowing The Seeds Of Love
2. The Hurting / Change / Mothers Talk / I Believe / Woman In Chains / Advice For The Young At Heart

03. Mad World

Zo te zien volg ik een iets ander pad dan mijn collegae hier. Op de 3de plek staat bij mij in ieder geval Mad World. Een nummer welke wel wat klapjes heeft gehad van de Gary Jules cover die weliswaar erg succesvol was maar bovenal een schim van het origineel. Weer is er een fijn intro en een opbouw die van alles beloofd en dit ook waar maakt. Het nummer heeft prachtige zanglijnen en laat muzikaal horen wat de band allemaal in petto heeft. Enkel de één dimensionale drumpartij had wat minder plat en avontuurlijker gekund.

04. Change
05. Pale Shelter
06. The Hurting
07. Watch Me Bleed
08. The Prisoner
09. Start of the Breakdown
10. Ideas as Opiates

3. Change

De lucht rook naar goedkope parfum en iedereen had een kapsel dat duidelijk te veel haarlak had gezien. In de jaren tachtig was je haar dan ook niet zomaar… haar; het was een statement. En dat is het - voor mij althans - nog steeds.

De sfeer was licht, vrolijk en rebels. Change voelde als een lofzang op een generatie die nog niet wist wat er allemaal zou komen, maar we wisten wel dat het leuk moest zijn. En wat de rockbandjes betrof: ze moesten niet alleen goed klinken, maar ook een visuele identiteit uitstralen. Net als het publiek. In dat opzicht was het een feest om als student in een grote stad te wonen. De leukste nieuwe bandjes speelden bij wijze van spreken ‘om de hoek’.

Change is een van de meest dansbare nummers op het album. Het lied gaat over het gevoel dat je nooit helemaal kunt ontsnappen aan wie je bent of waar je vandaan komt. Hoe hard je het ook probeert.

10. The Prisoner
9. Start of the Breakdown
8. Watch Me Bleed
7. Ideas as Opiates
6. Memories Fade
5. The Hurting
4. Pale Shelter

3. Change

Culture Beat had ik nog wel paraat, dat het nummer No Deeper Meaning heette dan weer niet meer. Meteen maar even herbeluisterd. Enfin, dat was ook voor mij de eerste kennismaking met het motiefje van Change. Dus dat was wel een "hé, dat ken ik" toen ik Tears Roll Down voor het eerst hoorde. Het was niet meteen liefde op het eerste gehoor; het blokje Mothers Talk / Change vond ik in eerste instantie wat moeizaam, maar dat is goed gekomen.

Change had klaargestaan voor een goede middenmoter tot zeven jaar geleden (waar blijft de tijd) een vlammende liveuitvoering tijdens het enige concert dat ik van Tears for Fears zag de waardering voor het nummer een flinke boost gaf.

Culture Beat? Kende ik niet. Nu wel...

Ik hoef een paar decennia later ook niet meer zo nodig alle eurodance als jeugdzonde weg te zetten. Al was dit wel een wat rommelig Youtube-clipje.

Ik volgde de popmuziek eigenlijk in de jaren negentig niet. Ik vond er (bijna) nooit wat aan. Ow, wat erg! Maar dat is weer een andere discussie.

Hoe ben jij in godsnaam ontsnapt aan Mr. Vain?

Ja, hoest mogelijk...

02. Memories Fade

Een nummer met diepgang, mag ik dat zeggen? Ja, dat denk ik wel. Gedragen, herfstig, melancholisch, mistroostig, weemoedig en misschien zelfs wel wat neerslachtig. Benamingen genoeg om dit pareltje te beschrijven welke zo mooi overeind blijft staan tussen het jonge honden geluid van de rest. Vijf minuten genieten is wat het is.

03. Mad World
04. Change
05. Pale Shelter
06. The Hurting
07. Watch Me Bleed
08. The Prisoner
09. Start of the Breakdown
10. Ideas as Opiates

02. CHANGE

Lang geen echte favoriet van mij omdat ik het een wat atypische TFF nummer vind. Vlot en gedreven en misschien wel het meest new wave dat ze ooit geklonken hebben. Het nummer zit ook wat gewrongen op het album. Alsof het in een andere stijl, onder een ander gesternte werd opgenomen. Misschien moeten we het nummer wel voor een deel als autobiografisch voor de band begrijpen. Een verandering van stijl, een nieuw hoofdstuk dat begint. Het zou me niet verbazen dat het één van de laatste songs is die werd opgenomen voor The Hurting. Things Must Change, we must rearrange them, zong Depeche Mode in 1982. En in 1983 Get The Balance Right. Change lijkt een voorbode op het hitparadepop hoofdstuk dat de groep zou gaan schrijven. Al waren ze daar zelf pas eind 1984 voldoende van overtuigd. Change los van het album is een geweldig nummer. Tussen de andere tracks opvallend positief en aanstekelijk.

2. Mad World

“The dreams in which I'm dying are the best I've ever had…”

Wat maakten de heren van Tears For Fears destijds toch veel leuke liedjes. Op elk album staan er wel een paar die echt tot de top van de popmuziek behoren. Hoewel het oeuvre niet overal even constant is, kwamen ze uiteindelijk toch altijd weer met een kneiter van een popsong op de proppen.

Mad World is weer zo’n observatie van een wereld die overweldigend aanvoelt. De tekst beschrijft het gevoel dat je niet altijd goed past in de maatschappij. De melodie is lekker vlot en pakkend, maar de ondertoon is wederom triest. Het is ook zo persoonlijk; het gevoel dat de wereld een gekkenhuis is, is helaas van alle tijden. Ik zie daar geen verandering in komen. Daarom blijf ik maar dansen en genieten van de dingen in het klein. Al is dat dansen soms op het randje van een vulkaan.

01. Suffer the Children

Dit geweldige liedje was lang lang geleden de debuutsingle van Tears for Fears. Een heel groot succes werd het niet, sterker het deed helemaal niets. Wellicht is het dan een kleine vorm van gerechtigheid dat het bij mij nu wel de 1ste plek heeft behaald. Ik hou enorm van de energie die er van af straalt. Het langzaam - snel - langzaam - snel ritme spreekt me enorm aan. Het uptempo killerrefrein maakt het wel af. Dit is grotendeels een echt Orzabal nummer en daar hou ik nou eenmaal van.

De gitaarsolo is ietwat kneuterig maar werkt wel, eigenlijk kan dit ook van de lalalala's gezegd worden en dat terwijl ik helemaal niet van (kinder)koren in liedjes hou. Zoals altijd zijn er uitzonderingen op die regel en dit is daarin wel een hele duidelijke.

02. Memories Fade
03. Mad World
04. Change
05. Pale Shelter
06. The Hurting
07. Watch Me Bleed
08. The Prisoner
09. Start of the Breakdown
10. Ideas as Opiates

Best verrassend inderdaad.
Maar dat is ook het leuke van dit topic.

01. PALE SHELTER

Dit is een topnummer. De intro kreeg al wat lof toegezwaaid maar ik vind het hele arrangement adembenemend. De haast kwetsbare strofes versus het wat meer vastberaden refrein. Het gitaartje dat mag komen inkleuren (meestal is dat in 80's pop de rol van de synthesizer). Ik vind Smith de betere zanger al heeft Orzabal een krachtiger stemgeluid. Vanaf Shout vind ik dat Smith iets te weinig mag shinen als leadzanger. Dat mocht hij op The Hurting gelukkig wel. Pale Shelter raakt me eigenlijk het diepst. Ik ken de teksten van het album niet uit het hoofd maar voel dat muziek en tekst hier heel mooi hand in hand gaan.

1. Pale Shelter

Roland Orzabal droeg jarenlang de last van een chaotische jeugd, getekend door instabiliteit en een schrijnend gebrek aan aandacht. Zijn vader, die psychische problemen had, was vaak weg en als hij er wel was, bleef echte betrokkenheid uit. Zijn moeder werkte in de hectische entertainmentwereld, wat evenmin zorgde voor veiligheid of houvast. Over die wirwar van herinneringen besloot Roland uiteindelijk een liedje te schrijven. En wat voor een. Ik zie de afdruk van het strijkijzer nog in het zand staan.

Maar waarom koos hij er dan toch voor om Curt Smith het nummer te laten zingen? De klankkleur van Curt’s stem raakte precies dat gevoel van kwetsbaarheid en machteloosheid dat Orzabal wilde vangen. Curt gaf het nummer een zachtheid en breekbaarheid die beter aansloot bij de emotie dan Rolands eigen krachtige, expressievere zang. Daardoor heeft de herhaling van “How can I be sure?” een dromerige, bijna aarzelende lading gekregen die nodige ambiguïteit uitstraalt.

Eens: dit is een topnummer!

10. The Prisoner
9. Start of the Breakdown
8. Watch Me Bleed
7. Ideas as Opiates
6. Memories Fade
5. The Hurting
4. Pale Shelter
3. Change

2. Suffer the Children

Het einde van voornoemde songcyclus. Dat de vrouwelijke zang voor rekening van wijlen Roland Orzabals partner kwam, was mij niet bekend, maar het is een hoogtepuntje wat tegen het outfadende "Suffer, suffer the children!" tot pure extase opgeblazen wordt.

1. Mad World

Zal ik de voorspelbare nummer 1 maar voor mijn rekening nemen dan? Uiteraard vind ook ik de Gary Jules-versie inferieur, maar echt last bij de waardering van het origineel heb ik daarvan dan toch ook weer niet gehad, sterker nog...

Over het nummer is hier al genoeg moois genoteerd... met de toevoeging dat, bij uitzondering, de beklemmende tekst zelfs in mijn puberteit al landde.

DIT IS DE VOLGORDE VOOR DE KOMENDE EDITIES

vanaf zondagavond: Jesus & Mary Chain - Psychocandy

daarna: Pulp - Different Class

vervolgens: Opposition - Breaking The Silence

tenslotte: Waterboys - This Is The Sea

Daarna keren we terug naar de nominatielijst waaraan iedereen die ooit deelnam nog één album mag toevoegen. En uit die uitgebreide longlist kiezen we dan weer een nieuwe shortlist.

EN DIT IS HET DEFINITIEVE LIJSTJE VAN DE REEDS BESPROKEN ALBUMS

Church - Starfish
Cocteau Twins - Head Over Heels
Cure - Seventeen Seconds
Depeche Mode - A Broken Frame
Echo & Bunnymen - Heaven Up Here
Orchestral Manoeuvers In The Dark - Organisation
Simple Minds - Empires And Dance
Smiths - The Queen Is Dead
Sound - From The Lions Mouth
Tears For Fears - The Hurting
U2 - October
Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico

De titel is aangepast. Verwacht van mij bijdragen bij Pulp en The Waterboys. Bij Psychocandy kom ik niet door de stofzuiger heen.

En ik kom weer terug bij de prachtige post-punk van Opposition. Hoop ik!

Psychocandy wordt voor mij een klus om door de stofzuiger heen te komen.
Voor mij klinken al hun nummers hetzelfde maar oefening baart kunst.

Pulp is lang geleden en The Waterboys mag geen probleem zijn.

Maar Opposition is mij compleet onbekend.

We hebben het over een plaat van minder dan veertig minuten dus dat stofzuiger probleem is eenvoudig op te lossen. Draai de plaat dit weekend een keer flink hard terwijl je aan het stofzuigen bent.

Het mes snijdt aan twee kanten, je kunt meepraten in dit topic en je huis is eindelijk eens serieus aan kant. Zelfs onder je bed

Ik noteer dat dix meedoet.

The Opposition (uit Engeland) – met of zonder The – is een post‑punkformatie die altijd onder de radar is gebleven. In Frankrijk had de band een cultstatus, maar daarbuiten bleef de bekendheid zeer beperkt. Dat is opvallend, want hun muziek doet qua kwaliteit niet onder voor groepen als U2, The Sound of The Comsat Angels. Om er maar een paar te noemen. Zelf ontdekte ik de band ook pas later, via MuMe in 2007, terwijl ik de andere genoemde bands al vanaf ongeveer het prille begin van hun bestaan kende.

Breaking the Silence uit 1981 is hun debuutalbum. Daarna volgden nog enkele fantastische platen. Helaas zijn zowel Mark Long (zang, gitaar) als Marcus Bell (basgitaar) inmiddels overleden. Drummer Ralph Hall leeft nog, maar schijnt naar Nieuw‑Zeeland te zijn verhuisd.