Psychocandy

De originele release van veertig jaar geleden (...) telde 14 songs.
Some Candy Talking hoorde daar niet bij, ook al past ie prima.

Some Candy Talking zou het goed doen maar ik neem aan dat wij van het originele album uitgaan want anders zijn wij pas in 2027 klaar

Goed weer voor een grote schoonmaak. Gooi open die ramen!

THE JESUS AND MARY CHAIN - PSYCHOCANDY

Op mij hoeven jullie niet te wachten. Ik heb mijn huiswerk niet gemaakt. Ik beluisterde twee derde van het album en realiseerde me toen dat ik 14 nummers moet rangschikken. Dat wordt heel moeilijk. Ik wou dat er een stofzuigerknop op de plaat zat. Dan kon ik die afzetten en de onderliggende liedjes beluisteren. Want die zijn er wel degelijk. Korte nummers: vinnig of dromerig. Psychocandy doet me aan het werk van Ramones denken. Misschien ga ik later deze week nog aanhaken. Als ik wat commentaren heb gelezen.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2110.jpg

2 weken lang hier dagelijks een berichtje van dix en verder nix?

Nou, bekijk het positief, alle ruimte om je hart de komende twee weken te luchten tijdens het stofzuigen. Ik zal je (zwijgende) dr. Rossi zijn.

Er is iemand die het album op de longlist zette en iemand die ervoor koos om het in de shortlist list te zetten. Er moeten dus minstens twee geïnteresseerden zijn. Want je mocht je zelf gekozen albums niet nomineren.

14. YOU TRIP ME UP

Ik heb geen persoonlijke geschiedenis met The Jesus & Mary Chain. Ik ken een paar singles en daarvan vind ik Just Like Honey de beste. Psychocandy klinkt als een Ramones album met veel distortion en feedback. Ik heb de plaat vandaag een drietal keren beluisterd: of beter gezegd, alle losse nummers een paar keer beluisterd om tot een schifting te komen. De songs met het meeste noise staan onderaan. Dan lijkt het alsof de broertjes Reid die noise vooral als gimmick gebruiken. Het draagt dan minder bij tot de song zelf of het maskeert een wat minder geslaagd nummer. Dat gezegd zijnde: slechte nummers heb ik niet gehoord.

De kruisweg van Jezus Christus beslaat in toaal 14 staties. Toeval? Natuurlijk niet. Dazzler maakt al duidelijk dat hij het ondergaan van Psychocandy als een lijdensweg heeft ervaren, dus alle respect dat hij hier toch kond' van komt doen. Ik kan nu alleen maar volgen en vind dat itchy en Rudi S eigenlijk ook geen keuze meer hebben. Even op volgorde zetten, twee regels tekst erbij, dondert niet wat, ruis mag immers en (Reid - read - Reed) ... gaan met die banaan.

14. In a Hole

Dikwijls de opener van optredens van JAMC, in mijn lijst de afsluiter. Waarom? Lacht u maar, ik denk dat de klankkleur van de noise mij hier iets minder aanstaat. Belangrijker is dat de song wat simpel is, om van de tekst maar niet te spreken. Het nummer eindigt met een bekende stemverbuiging, Heart & Soul, een verwijzing wellicht?

Ok ( adel verplicht) maar ik ben even veel drukker met onverwachte taken bezig dan verwacht en ook nog in de avond.
Ik kom zelf niet eens aan stofzuigen toe
Maar ik ga deze week ook wel aanhaken ondanks het feit dat ik alleen meelezen heb beloofd

Ik doe niet mee. Dit album sloeg nooit een deuk in mijn pakje boter en ik vind het wel heel erg eenvormig. Vooruit, elk liedje op 1!
Wel beloof ik jouw eenzame tocht door de stofzak met aandacht te lezen!

14. Taste the Floor

Ik kan mij voorstellen dat deze in heel veel lijstje een stuk hoger staat maar je moet ergens beginnen.
Stevig nummer met een batterij stofzuigers.

Allez vooruit dan maar. Psychocandy is sinds ik het leerde kennen in de zomer van 1986 een onvervalste klassieker gebleven. Ik heb de groep echt volgens de trackvolgorde van de plaat leren kennen.
Het makkelijkste kiezen gaat op voor de nummers waar ik minder mee heb. Het verder ordenen zal zeker meer moeite kosten.

14. IT’S SO HARD

Met It’s So Hard eindigt het album voor mij met een anti-climax. Na al het explosief geweld en de goed verstopte popliedjes klinkt dit als de muziek die na een concert opgezet wordt en de lichten in de zaal aanfloepen. Tijd om naar huis te gaan, zoiets.

Het lijkt een korte improvisatie rond drie akkoorden die geen meerwaarde aan het album geeft.

14 My Little Underground

Zijn 2 nummers die me weinig doen op dit album. Deze en mijn nummer 13. Dat zijn voor mij de albumvullers
Psychocandy ken ik van de Wilde Wereld door Just Like Honey en Never Understand. Wtf was destijds mijn reactie sixties pop in een stofzuiger.

Het is best gezellig geworden. Een vijftal mumers die op de schroothoop naarstig op zoek zijn naar titanium, mooi hoor.

13. IT'S SO HARD

Een meevaller. Pygmydanny is in da house en meestal verschillen we niet al te erg van mening. Zijn commentaar is ook de mijne. Geen epische afsluiter. Zat van in het begin bij de minst sterke songs maar klonk naar mijn aanvoelen nog iets meer bezield dan You Trip Me Up. En zodoende...

13 Something's Wrong is mijn andere vuller.

Hierna wordt het moeilijk want dat zijn allemaal toppers. Mijn nummer 1 staat al 40 jaar vast. En zal niet veranderen de komende dagen. Des te meer ben ik benieuwd waar die bij de anderen staat.

Elke keer twijfel ik of ik mee doe of me de moeite bespaar maar dit album is te mooi om de discussie te beperken.

13. SOMETHING’S WRONG

Bengelt fysiek ook aan het eind van de plaat. Het langste nummer begint met beukende drums, een fraaie gitaarriff en poppy ‘do-do-do’s.

Het rond hartzeer draaiende nummer blijft het hele nummer in dezelfde twee akkoorden steken. Vandaar misschien de lage notering. Maar eigenlijk zijn de nummers vanaf nu ‘Alle Dertien Goed!’ Ook al scheelt er hier iets…

13. You Trip Me Up

Bij de spelleider op de laatste plaats, dus verondersteld de meest 'abrasive' track van Psychocandy. Dat zou goed kunnen maar voor mij is de track vooral iets minder goed verteerbaar omdat ie haast niet vooruit te branden is. Akoestisch was ie vast nauwelijks beter.

13. It's So Hard

Ramones las ik hier weleens maar ik hoor vooral The Beach Boys en It's So Hard staat daar er het verst vandaag, klein liedje veel lawaai.

12. THE LIVING END

Hier gebeurt niet al te veel. Net als in mijn commentaar. Sonic Youth?

Itchy leest mee, die kan daar iets zinnigs over zeggen.

12. Taste The Floor

Waarom zou je van de vloer willen proeven als ietsje verder Cindy op je wacht? Grapje, Taste The Floor staat laag omdat het gewoon wat spanningsloos is. Interessant duellerend gitaarwerk te horen op 1:13, 1:59 en 2:30 maakt nog wel iets goed maar dus niet genoeg.

12 Taste the Floor

Ik ga met Dix mee. Goed nummer maar er staan nog een aantal spannendere nummers op. En die komen nog.

12. TASTE THE FLOOR

Trager nummer met vette fuzzgitaren die tussendoor exploderen.
Een trucje dat later hergebruikt wordt door o.a. The Raveonettes of A Place To Bury Strangers.

De zang is me hier wat te vlak; pas aan het eind gaat de stem wat de hoogte in.

Blijkbaar heeft Sonic Youth er zelf al iets zinnigs over gezegd

Dit is het enige juiste antwoord.

Wel, er zijn er minstens twee die het hoorden en maar één die het ontkent.

Maar dat deed ie wel oorverdovend hard