Ik haak weer even aan vanaf Kaztor Week 20 (20-05-2012):

Sugar Minott - Good Thing Going:
Was ik even kwijt, wat ik niet zo heel erg vind achteraf.
Aardige reggaepop, maar ook niet meer dan dat.
Haalde de Top 40 dan ook niet.
Toch nog wel een 6.

Peter Koelewijn en zijn Rockets - Klap Maar In Je Handen:
Meest kinderachtig en ergerlijk liedje van de voor de rest voortreffelijke dubbele live-elpee Peter Live (die ik lekker nog heb).
Ook nu echt nog steeds maar een 4.

Peter Koelewijn was trouwens tussen 1972 en 1978 toch echt wel goed (Mij Oh Mij, De Wolf, Angeline, Robbie, Veronica Sorry, Je Wordt Ouder Pappa).
Met dank aan Martial die het nogal voor hem opnam en waar ik een heel eind in meega.

Ray Kennedy - Just For The Moment:
Volgens mij heb ik hier zelfs de LP nog van (niet op de site).
Had zo naar het songfestival gekund.
Kleurloze jaren 80-ballad, die evenwel ook niet echt stoort. Haalde uiteraard de Top 40 ook niet.
Cijfer 5.

Blue Feather - It's Love:
Zanger lijkt achteraf veel op die van Freeez.
Dit soort muziek had ik vroeger een stervenshekel aan, maar tegenwoordig mag ik deze soft disco/soul/funk wel weer af en toe horen.
Ik hoop van harte dat me dit niet met gabberhouse en aanverwanten gaat gebeuren.
Cijfer 5

Gary U.S. Bonds - This Little Girl
Attentie: Produced and arranged by Miami Steve and Bruce Springsteen.
De LP uit 1981 van deze man is helemaal niet onaardig.
Dit is gewoon een Motown-deuntje (een cover, maar ik weet niet meer van wie), maar wel met even een kleine scheursolo van Clarence Clemons.
Cijfer 7.

George Harrison - All Those Years Ago
Lievig liedje van George waarin hij volgens mij mijmert over zijn jaren met met name John Lennon.
Staat op een van de minst bekende LP's van George Harrison (heb ik er een paar van, die ik eigenlijk wel weer eens uit de hoes moet halen)
Rustig en zoet en zeker niet onaangenaam.
Cijfer 6,5

Ook nog gemist:

Doe Maar - 32 Jaar:
Not done destijds.
Toen nog omarmd door de weetjewel, moet kunnen, politiek correcte tuinbroekenmeute, totdat de pubermeisjes het overnamen en ze eieren en tomaten kregen.
Als er achteraf 1 nummer is, wat de tand des tijds heeft doorstaan, is het dit wel.
Samen met 'Pa' hun beste.
Cijfer 9.

Sister Sledge - He's Just A Runaway
De kwaliteit liep heel langzaam wat terug, want niet zo goed meer als We Are Family en Lost In Music.
Ook Sister Sledge was not done vroeger, maar daar heb ik me nu eens lekker nooit wat van aangetrokken. Het beste wat Rodgers en Edwards gemaakt hebben.
Ook deze mag er nog best zijn.
Cijfer 7

Kraftwerk - Pocket Calculator (Ranboy)
Die ken ik niet en heb ik ook niet, kan er dus niets over zeggen. Heeft ook nietde tipparade gehaald.

Wordt vervolgd

Toch bedankt voor je bespreking .

Morgen maar weer eens bijbenen.

Wordt wel een vermakelijke week, zo te zien.

Week 21 - 23 mei 1981
Top 40
Tipparade




Alarmschijf: Nolan Sisters - Attention To Me
Favorietschijf: Van Morrison - Full Force Gale
Steunplaat: Keith Marshall - Only Crying

Binnenkomers in de Tipparade:

Alarmschijf: Nolan Sisters - Attention To Me V
#12. Pino D'Angio - Ma Quale Idea V
#25. Jack Jersey - Shanah V
#26. Elton John - Nobody Wins V
#27. De Kermisklanten - Crazy Accordion V
#28. Keith Marshall - Only Crying V
#29. Tom Petty And The Heartbreakers - The Waiting V
#30. Jut & Jul - Ik Heb 'm Nog Wel V / Andre Van Duin - Me Kammetje V

Daar hebben we de favoriet van Hans weer: The Nolan Sisters (voorheen The Nolans). Ik herinner me dit nog wel. M'n oudste zus had deze single. Het is echter wel een herinnering die ik het liefst zo ver mogelijk weg wil stoppen. Kwelerig en van elk randje gespeend [4].

Pino D'Angio's Ma Quale Idea is grotendeels niet z'n eigen 'idea'. Het liedje is namelijk bijna een regelrechte kopie van McFadden & Whitehead's Ain't No Stoppin' Us Now. Maar dan wel echt een hele leuke kopie. Beter goed gejat dan slecht verzonnen, denk ik hier. Catchy as hell, dit liedje [8].

Jack Jersey probeert met Shalah wanhopig met z'n tijd mee te gaan. Een flauwe boel dat het vooral in Duitsland goed doet [3,5].

Nobody Wins is inderdaad een van Elton John's onbekendere liedjes maar ik vind dit helemaal niet onaardig. Ik herken het ook een beetje. De begeleiding klinkt fris en de vocalen vind ik hier sterk. Leuk nummer [7].

Ach gatverdamme, had ik nou maar niet de link van Crazy Accordeon ingedrukt.... Heb dit al sinds jaaaaren niet gehoord, maar gotsamme wat is dit irritant!! Dit komt de eerste tijd niet meer uit m'n kop vandaan. Dank je voor het speurwerk, LucM! [1].

Keith Marshall's single vind ik nog steeds erg sterk. Het heeft iets Duits, iets guilty pleasure-achtigs, maar Only Crying zit gewoon erg goed in elkaar. Prima nummer [8].

The Waiting van Tom Petty is gewoon lekkere Amerikaanse rockmuziek, deze keer met een Springsteen-insteek. Iets minder dan bv. Refugee maar nog steeds steengoed [9,5].

Dan uiteindelijk de dubbele van Van Duin. Jut & Jul vind ik niet echt grappig en ook muzikaal is het bijzonder mager. Me Kammetje vind ik van de twee de sterkste. Dit heeft een flauwheid dat dan weer wél werkt [J&J: 3,5, Kammetje: 6]

TOP 40 VAN ROB nr 258, 3-6-1981
dw vw aw
1 1 8 What becomes of the broken hearted - Dave Stewart & Colin Blunstone
2 3 6 The river - Bruce Springsteen
3 2 6 Adventure - Rupert Holmes
4 4 4 Danny - Kit Hain
5 7 7 Race to the end - Demis Roussos & Vangelis
6 5 8 People alone - Randy Crawford
7 8 5 Muscle bound - Spandau Ballet
8 10 7 Night train - Steve Winwood
9 6 8 Bette Davis eyes - Kim Carnes
10 13 4 I've seen that face before - Grace Jones
11 12 4 Enola Gay - Orchestral Manoeuvres in the Dark
12 18 5 Grey day - Madness
13 17 6 Discotch - Voyage
14 20 4 Stand and deliver - Adam & the Ants
15 14 9 How 'bout us - Champaign
16 16 5 Haba daba riwi kidi - Urban Heroes
17 9 9 I missed again - Phil Collins
18 11 11 Morning dew - Long John Baldry
19 23 2 Nobody wins - Elton John
20 -- 1 It's going to happen - The Undertones
21 -- 1 Life is for living - Barclay James Harvest
22 29 3 All those years ago - George Harrison
23 32 2 Stray cat strut - Stray Cats
24 15 10 Kids in America - Kim Wilde
25 25 3 Chequered love - Kim Wilde
26 26 3 He's just a runaway - Sister Sledge
27 27 3 Pocket calculator - Kraftwerk
28 30 3 Just for the moment - Ray Kennedy
29 -- 1 Don't let him go - REO Speedwagon
30 19 5 That was my big mistake - James Warren & The Korgis
31 22 6 Mind of a toy - Visage
32 24 5 Primary - The Cure
33 21 8 Rain in May - Max Werner
34 34 2 Only crying - Keith Marshall
35 -- 1 You'll never be so wrong - Hot Chocolate
36 -- 1 History never repeats - Split Enz
37 -- 1 Innocent children - The Mark Band
38 28 14 Jealous guy - Roxy Music
39 35 2 Über sieben Brücken musst du gehen - Peter Maffay
40 31 9 Lately - Stevie Wonder

Dave Stewart staat nu al 4 weken op 1, voor dit jaar al een lange periode. Kit Hain blijft na een sterke stijging abrupt op 4 staan. Verder weinig snelle stijgers, alleen Madness valt op, dat in zjin vijfde week van 18 naar 12 stijgt en zo al hoger staat dan voorgangers als Baggy trousers een Embarrassment. Ook valt op dat Chequered love in de derde week al op 25 blijft hangen, maar dat kwam ook omdat de single nog echt moest uitkomen.

Zes binnenkomers maar liefst, op 20 de hoogste van The Undertones. Ondanks new wave klassiekers als My perfect cousin en Teenage kicks is dit pas de eerste Undertones-entry in mijn top 40 (en ook de laatste; de band zou al snel opgedoekt worden). De oudere songs deden niets in NL, en dus kende ik ze ook nauwelijks. Deze single werd wel veel gedraaid, ik denk ook wel Steunplaat bij Frits Spits, en klinkt ook heel anders dan het voorgaande: een vlotte swingende single met opvallend blazerswerk. Nog altijd heerlijk om terug te horen!

Op 21 Barclay James Harvest, een weinig geziene gast in hitparadeland; ze hadden meer succes in de album top 50. Deze song is opvallend luchtig en vrolijk, ik meen zelfs TROS Paradeplaat. Het haalde net de top 40 niet; Titles blijft hun enige hit (uit 1975).

Op 29 REO Speedwagon, met de veel steviger opvolger van Keep on lovin' you, en wat mij betreft ook veel beter. Vanaf de vervormde lang aangehouden elektrische gitaartonen en invallende vette drums tot aan de verlenge finale een geweldig nummer met goeie drive.

Op 35 hitmachine Hot Chocolate met een wat vergeten single, die toch ook heel sterk en sfeervol is, een cover van een Kim Wilde-song (ze waren er snel bij) en ook een (kleine) hit werd.

Op 36 de opvolger van het prachtige I hope I never van Split Enz. Dat niveau wordt niet gehaald, maar het is wel een vakkundig en sterk liedje, zoals de heren dat zo vaak gedaan hebben. Jammer en vreemd dat er toen weinig publiek voor was (geen tipparade).

En op 37 The Mark Band, genoemd naar zangeres Margriet Markerink die al wat hitjes had de afgelopen jaren, ook in mijn top 40. Dit vind ik haar sterkste single, mooi van opbouw en een sterk refrein. Ook hier: jammer dat het niet echt is doorgebroken. YouTube - The Mark Band - Innocent children

Week 22 - 30 mei 1981
Top 40
Tipparade



In de sfeer van deze lijst, en als de weergoden het in de actualiteit laten afweten mag ik toch wel eventjes God spelen, niet?

Alarmschijf: Pino D'Angio - Ma Quale Idea
Favorietschijf: Vulcano - Shut Up And Boogie
Steunplaat: Hot Chocolate - You'll Never Be So Wrong

Binnenkomers in de Tipparade:

#11: K.I.D. - Don't Stop V
#16: REO Speedwagon - Don't Let Him Go V
#23: Hot Chocolate - You'll Never Be So Wrong V
#24: Vulcano - Shut Up And Boogie V
#25: The Undertones - It's Going To Happen V
#26: Daniel Sahuleka - We'll Go Out Tonight V
#27: Normaal - Achterhoek Boogie V
#28: Will Tura - Hopeloos V
#29: Barclay James Harvest - Life Is For Living V
#30: Van Morrison - Full Force Gale V

K.I.D. komt met een onderhoudende discoplaat waarvan ik alleen 12"-versies op YouTube kan vinden en waarvan ik ook vermoed dat dat het beste formaat is om het in te beluisteren. Het klinkt monotoon en weinig opzienbarend, maar het verstaat de kunst om je te betoveren. Je zet dit niet af als je het hoort en eigenlijk vind je het onweerstaanbaar, maar je weet niet echt waarom [7].

Ik weet niet of ik het er zo mee eens moet zijn dat REO's Speedwagon's Don't Let It Go beter is dan Keep On Lovin' You. Ik had dit echter wel op een bandje dat ik grijs heb gedraaid.
Dit nummer zwerft wat door hardrock, folk, rhythm 'n blues en country en het eindresultaat is beslist geslaagd te noemen, maar beter dan Keep On Lovin' You vind ik het niet [7,5].

De Kim Wilde-versie van You'll Never Be So Wrong heb ik op een compilatie van haar staan en ik vind Hot Chocolate's versie gelijkend. Toch kan dit in de verste verte niet tippen aan hun materiaal tot en met Mindless Boogie waarmee toch duidelijk een periode werd afgesloten.
Best aardig hoor, daar niet van... [6].

En dan krijgen we Hollandse lulligheid ten top, nl. Vulcano.
Laat ik het er maar bij houden dat Een Beetje Vanne Dit, Een Beetje Vanne Dat iets leuker is dan dit bijelkaar geraapte zooitje. 'I just want them to shut up!' zegt m'n lieve schatje hier al.
Wat een treurnis... [1].

It's Going To Happen is natuurlijk een postpunk-klassieker, daar kunnen we het wel over eens zijn. Er zijn inmiddels wat ska-invloeden in het groepsgeluid te horen. Echt ontzettend jammer dat ze kort hierna er de brui aan gaven, want ook hier barst het van de energie en veelbelovendheid. Dit is nou typisch een band die een zeer grote toekomst had waar kunnen maken. Volgens mij kwam hierna alleen nog het prachtige Julie Ocean op single uit waarvan ik vond dat ik die hier wel eventjes moest posten in geval we het hier niet meer terug zien [IGTH: 9,5].

Daniel Sahuleka's We'll Go Out Tonight vind ik een verzorgd klinkend disco-singletje dat zeker op mijn waardering kan rekenen. Zijn wat vlakke zang komt hier veel beter tot z'n recht dan op die ballad van vorig jaar (waarvan de naam me even is ontschoten). Fijn liedje dat een nette voldoende verdient [7,5].

Ha, de Achterhoek Boogie herken ik meteen weer na een eeuwigheid! Volgens mij was dit echt zo'n plaat waar de NCRV op zaterdagmiddagen patent op had. De Achterhoek Boogie haakt handig in op het succes van The Stray Cats en lijkt als voorbeeld Carl Perkins' Blue Suede Shoes genomen te hebben. Maar eigenlijk had Normaal z'n beste tijd achter de rug [6,5].

Hopeloos klinkt voor mij anders dan de titel doet vermoeden. Will Tura gaat hier met z'n tijd mee en ik vind dit best aardig klinken. De zwaarmoedigheid van de tekst reflecteert zich in de muziek, maar dat gaat niet ten koste van de hitgevoeligheid. Maar toch moet men onderscheid maken tussen kunst en kitsch, dan kom ik uit op een [6,5].

BJH's Life Is For Living is ook weer een liedje dat ik direct herken, maar meer dan 7 weken Tipparade (met als hoogste notering #2) haalde het niet. Dit is eigenlijk gewoon kwaliteitspop met een prog-inslag, gebracht door muzikanten met verstand van zaken. Echt een geweldig zomerliedje, zo worden ze niet meer gemaakt! [9,5].

Van Morrison is niet altijd aan mij besteedt met z'n norse imago, maar Full Force Gale klinkt vrolijk (!) en opgeruimd (!!), je begint zowaar te denken dat sombermans het naar zijn zin heeft.
Ook weer een zomerliedje waarbij je ook meegaat in de sfeer [8].

Week 22 van 1981.

#11: K.I.D. - Don't Stop
Er gebeurt niet zo veel in dit nummer maar anderzijds is het best aardig in elkaar gestoken, zoals het ritme en de blazers. Toch wat te eentonig om hoge ogen te gooien.
Cijfer: 5

#16: REO Speedwagon - Don't Let Him Go
Ik vind het beter dan Keep On Lovin' You, met name dat Bo Diddley-ritme vind ik geslaagd evenals die toetsen en gitaarsolo, al komt het mij een tikkeltje overgeproduceerd over.
Cijfer: 7,5

#23: Hot Chocolate - You'll Never Be So Wrong
Een minder bekend maar redelijk nummer van Hot Chocolate waarmee ze bij de tijd proberen te zijn maar die synths zijn wat te nadrukkelijk aanwezig. Het lijkt mij ook beter gepast voor Kim Wilde.
Cijfer: 6

#24: Vulcano - Shut Up And Boogie
Dit klinkt nu erg flets en ik mis een degelijke melodie. Een beetje van dit en een beetje van dat ... maar ik hoor geen song.
Cijfer: 2,5

#25: The Undertones - It's Going To Happen
The Undertones gaan hier meer richting ska dan punkpop maar het klinkt enthousiast en vitaal en bovendien uitstekend gezongen. Onbegrijpelijk dat deze band nooit is doorgebroken.
Cijfer: 8,5

#26: Daniel Sahuleka - We'll Go Out Tonight
Redelijk disco-nummer, kan ik meer waarderen dan zijn vorige ballad, verzorgde productie maar memorabel of opzienbarend ... dat nu ook weer niet.
Cijfer: 6

#27: Normaal - Achterhoek Boogie
Normaal gaat hier op de rockabilly-toer in de stijl van - inderdaad - Carl Perkins. Best aardig en zeker niet oubollig maar origineel is het allesbehalve.
Cijfer: 6

#28: Will Tura - Hopeloos
Will Tura wist steeds goed met de tijd mee te gaan zonder zijn eigenheid te verliezen en zijn stem zorgt voor herkenbaarheid. Tekstueel vind ik dat ook tot zijn betere nummers behoren, het werd zijn grootste hit in de 80's.
Cijfer: 7,5

#29: Barclay James Harvest - Life Is For Living
Een eenvoudig maar vlot en luchtig nummer, klinkt zomers waarbij de synths de boventoon voeren. Vocaal is wat vlak maar dit nummer blijft ongetwijfeld hangen.
Cijfer: 7,5

#30: Van Morrison - Full Force Gale
Ook een zomers nummer maar dit klinkt wat meer enthousiast, meer soulvol en daar heeft de stem van Van the Man alles mee te maken. Die blazers en gospelkoor dragen ook bij tot de sfeer.
Cijfer: 8,5

Joe Jackson Band - Beat Crazy (musician):

Titelnummer van de derde plaat van Joe Jackson, waarbij ze wat meer de reggaekant opgingen, zonder evenwel minder heftig en urgent te gaan klinken.
Geldt ook voor dit titelnummer, die ik te lang niet heb gehoord.
Cijfer 8

The Everly Brothers - Temptation (musician):

Ik wist helemaal niet dat deze in 1981 opnieuw uitgebracht was. Ook in Hitdossier niets van te zien.
Moest er even YouTube voor op, maar bij de eerste jeejeeja had ik hem weer.
Wat klinkt dit nummer nog fris.
Om bang van te worden dat dit alweer 50 jaar oud is...
Cijfer 7,5.

Peter Maffay - Uber sieben Brucken musst Du Gehen (ranboy):
Onsterfelijk door Du inderdaad.
De man is vrij onderschat, heeft namelijk ook een behoorlijk aantal wat meer rockende platen op zijn naam staan en is nog steeds aktief.
Dit is een mooie schlagerballade zullen we het maar noemen.
Cijfer 6,5.

Jim Steinman - Dance In My Pants (musician):

Hier heb ik de LP nog van. Toch weer eens van zolder halen.
Steinman heeft de LP zelf ingezongen inderdaad, hoewel in dit nummer vooral de dame zingt. Ben even kwijt wie dat is, niet Ellen Foley toch?.
Steinman zelf is geen zangwonder inderdaad.
Het nummer zelf klinkt toch een heel eind als Paradise by The Dashboard Light, part 2,5.
Erg lang niet gehoord, maar helemaal niet verkeerd.
Cijfer 7.

Week 21 (23-05-1981):

The Nolans - Attention To Me:
Heeft zelfs nog een 7e plaats gehaald in de Top 40 en is daarmee de enige echte opvolger van het nog ergere I'm In The Mood For Dancing.
Het paste wel in de tijd, maar het was ook toen al niet mijn ding.
Nu dus ook nog steeds niet, gewoon een nietszeggende disco/popdeuntje.
Heb het wel nog ergens op een verzamel-CD.
Cijfer 4.

Pino D'Angio - Ma Quale Idea:
Geweldig. Zie hem daar staan te machoen op dat podium met die peuk in zijn handen.
Onvervalste discoklassieker.
Voor mij onlosmakelijk verbonden met de zomer en de vakantie van 1981 naar Joegoslavie.
Mag ik nog heeeeel graag horen en ben notabene nou niet echt een discoliefhebber.
Balla!
Cijfer 9.

Jack Jersey - Shanah

De Nederlandse Elvis Presley. De man heeft een ontzettend mooie stem, met dikwijls een snik erin.
Maar opereerde daarmee in de verkeerde genres helaas.
Al mag hij dikwijls bij mijn guilty pleasures, zeker bij de nog oudere nummers.
Dat mag deze echter net niet, wegens toch niet boeiend genoeg.
Stond op een LP uit 1980 met allemaal min of meer 'exotische' liedjes.
Jack De Nijs overleed in 1997 op slechts 55-jarige leeftijd aan ook alweer die rotziekte.
R.I.P.
Cijfer 5.

Elton John - Nobody Wins:

Middelmatige hitsingle van Elton John van de net zo middelmatige LP The Fox.
Ik zal het niet afzetten als ik het op de radio hoor, maar ook niet heel makkelijk opzetten.
Toch heeft het wel een beetje dramatiek in zich.
Cijfer 6,5.

De Kermisklanten - Crazy Accordion:

De Kermisklanten hadden en hebben een heel eigen publiek (what's in a name) en daar wil ik mijzelf zeer zeker niet toe rekenen.
Ook schiet mij nu steeds De Vogeltjesdans te binnen.
Wegens vooroordelen en gebrek aan kennis van deze materie, ga ik hier geen punt aan hangen.
Henny van Voskuilen (de Kermisklanten waren een echtpaar) overleed in 2010 op 68-jarige leeftijd aan de slopende spierziekte PSMA.

Even wat anders doen, wordt vervolgd.

Musician’s Top 30, 06-06-1981, week 23


01 (01) 06 The River – Bruce Spingsteen
02 (02) 03 I’ve seen that face before – Grace Jones
03 (10) 02 The Waiting – Tom Petty & The Heartbreakers
04 (03) 06 Night train – Steve Winwood
05 (04) 05 Primary – The Cure
06 (06) 04 Adventure – Rupert Holmes
07 (09) 03 All those years ago – George Harrison
08 (08) 05 Grey day – Madness
09 (05) 06 I missed again – Phil Collins
10 (07) 12 Morning dew – Long John Baldry
11 (14) 03 Beat crazy – Joe Jackson
12 (21) 02 Nobody wins – Elton John
13 (---) 01 Don’t let him go – Reo Speedwagon
14 (18) 03 Temptation – Everly Brothers
15 (19) 03 Stand and deliver – Adam and the Ants
16 (23) 02 Only Crying – Keith Marshall
17 (16) 04 Muscle bound – Spandau ballet
18 (24) 02 Ma quale idea – Pino d’Angio
19 (17) 04 32 jaar – Doe Maar
20 (---) 01 Full Force Gale – Van Morrison
21 (11) 05 Oh God, I wish I was home tonight – Rod Stewart
22 (15) 05 America – Neil Diamond
23 (12) 08 What becomes of the broken hearted – Dave Stewart
24 (---) 01 Life is for living – Barclay James Harvest
25 (26) 02 Dance in my pants – Jim Steinman
26 (13) 08 Too much time on my hands – Styx
27 (25) 02 Danny – Kit Hain
28 (---) 01 You’ll never be so wrong – Hot Chocolate
29 (---) 01 It’s going to happen – Undertones
30 (20) 04 Habadaba riwikidi – Urban Heroes


Vrij uniek, de terugkeer van Life is for living van Barclay James Harvest, voor de 2e keer dit jaar. Benieuwd hoe dat gaat aflopen.
Full Force Gale is een prachtige single, hier op musicmeter ook bejubeld, van zijn ijzersterke album Into the Music (1979).
Grappig dat pas in 1981 de opvolger van Bright side of the road in de tipparade terecht kwam. Ik denk eerlijk gezegd, nu redenerend, dat Full Force Gale beter is dan de hoogste nieuwe binnenkomer, Don't let him go van Reo Speedwagon. Hoewel de laatste ook leuk is.

Van Morrison - Full Force Gale




Op de b-kant de vorige single Bright side of the Road...

Vervolg Week 21 , 23-05-1981:

Keith Marshall - Only Crying.
Dit vind ik eigenlijk wel een klassiekertje.
Ruisende golven, mooie acoestische gitaar, handclap-ritme, mondharmonicaatje, onderkoelde zanger en een o zo beklijvend melodietje.
Grote zomerhit eigenlijk dat jaar.
Heb ik op 7" en LP.
Cijfer 8,5.

Tom Petty and The Heartbreakers - The Waiting:

Van hun vierde album.
Tom Petty kan bij mij heel weinig fout doen en met dit liedje al zekers niet, wat ook al weer volop zomer in zich heeft.
Lange autoritten, bloedhete dag, raampjes open, je kent het wel.
En een heel verslavend melodietje.
Haalde helaas de Top 40 niet.
Heb ik op 7" en LP en CD.
Cijfer 9,5

Jut en Jul & Andre van Duin - Ik Heb 'em nog wel & Me Kammetje:

Na nee, sorry, dit is me toch iets te melig.
Beide zijn feitelijk niets meer dan een gimmick.
Wat wel goed is van Van Duin is dat zogauw je een liedje van hem hoort, je hem ook meteen in gedachten dat typetje ziet doen.
Maar kan er toch niet meer dan een 2 en een 4 voor geven.

Top 40 ranboy nr. 258:

The Undertones - It's Going To Happen:
Werd onder de punk geschaard altijd, maar was natuurlijk gewoon powerpop.
Met hun derde album werd het nog wat poppier en kwam er een beetje soul bij, wat je aan dit nog steeds leuke liedje ook kunt horen.
Cijfer 8.

Barclay James Harvest: Life Is For Living:
BJH stond voor Britse lightsymfo, die nooit slecht was en vooral in Duitsland altijd erg populair..
Dit is een van de weinige singels die ze uitbrachten en die wat mij betreft de tand des tijds niet zo goed heeft doorstaan. Het klinkt wel heel keurig allemaal, nog braver dan Alan Parsons Project.
Cijfer 6.

REO Speedwagon - Don't Let Him Go:
Onderschatte groep, waarvan ieder singletje echter wat mij betreft tot de klassiekers hoort..
Soort van heavy pop/AOR/symfo/hardrock, altijd supermelodieus.
Ook in dit liedje gebeurt van alles, maar de melodie blijft overheersen.
Cijfer 8.

Hot Chocolate - You'll Never Be So Wrong:
Is me iets minder lief dan die van Kim Wilde.
Maar ja, wie was daar vroeger niet verliefd op...
De enigszins verkouden stem van Kim ovrer dat symfonische achtergrondje is me gewoon iets liever dan de mooie soulvolle bariton van Errol.
Nummer kan echter niet kapot.
Cijfer 7,5.

Split Enz - History Never Repeats:
Ja, dat is een goeie. Vind ik eigenlijk nog beter dan I Hope I Never.
Wel weer van een nieuw album
Hele fijne melodie.
Klassiekertje wat mij betreft.
Hier op de site bij het album Waiata is het videoclipje te zien.
Cijfer 9.

The Mark Band - Innocent Children:
Hier heb ik de LP ook nog van (Meet The Mark Band), die ook heel aardig is, wat ik me kan herinneren.
Innocent Children heeft een mooie opbouw, goede zangeres en een zinnige tekst.
Sterk Nederlands nummer.
Cijfer 8 jazeker.

Leuk om je commentaren te lezen, Dibbel, en blij dat ik toch niet de enige ben die The Mark Band nog kent .

'Ns kijken of ik dit topic ook nog een beetje bij kan houden. Ik pak echter alleen de nummers op die ik leuk of interessant genoeg vind om iets over te zeggen:

K.I.D. - Don't stop
Ik onderga ongeveer hetzelfde tegenstrijdige gevoel als de meeste MeMe'ers hier. Dit is op de keper beschouwd natuurlijk een verschrikkelijk monotoon nummer, maar toch heeft het iets betoverends. Maar wat dat nou precies is? De zang springt er niet echt uit (en de tekst al helemaal niet... ), het ritme is ook rechttoe-rechtaan standaard disco, maar het zit 'm voor mij toch vooral in de mix, het geluid. Het klinkt gewoon ontzettend lekker. En ik vind dat blazers-riffje ook wel heel aanstekelijk. Als tiener viel ik hier in elk geval als een blok voor, want ik kocht zowel de 7" als de 12" single, die ik allebei nog steeds heb. (7)

REO Speedwagon - Don't let him go
Ik was destijd ook heel erg in de ban van de Hi infidelity LP, al kocht ik eerst nog die twee singles. Keep on loving you vond ik destijds beter, maar die heb ik inmiddels te vaak gehoord. Dit is desalniettemin ook een heerlijk nummer, met die overdonderende drums in het intro. Ik heb er nog steeds een zwak voor. Ik weet nog dat ik na aanschaf ietwat teleurgesteld was omdat de B-kant van deze single dezelfde was als die van Keep on loving you.... (8)

Hot Chocolate - You'll never be so wrong
Ik kwam er pas later achter dat dit een nummer van Kim Wilde was. Toch vind ik deze versie iets beter, wat ook deels kan komen doordat ik er eerder en langer vertrouwd mee was. Hot Chocolate was de ultieme singles-groep uit die periode en ook dit nummer heeft iets onweerstaanbaars, vooral door die wat sombere stem van Errol Brown, die het nummer net iets meer een 'snik' weet mee te geven dan de altijd licht verkouden klinkende Kim Wilde (sorry Dibbel).

The Undertones - It's going to happen
Ik deel jullie conclusie: raar dat deze band hier nooit is doorgebroken. Dit singletje dateert al uit hun nadagen, maar ik vind het een heerlijk nummer. Beetje ska-achtig, maar vooral gedragen door die rinkelende gitaar. Ook die 'break', waarmee het nummer halverwege even stil valt, vind ik hier goed gevonden. Bovendien ontpopt Feargal Sharkey zich hier al als een wereldzanger (8,5)

De single van Van Morrison (althans de B-kant) kwam in het 1979-topic al eens ter sprake. Dit is dus de single met de dubbele A-kant die ikzelf heb. Al heb ik me eigenlijk nooit zo gerealiseerd dat Full Force gale pas twee jaar later op deze manier onder de aandacht werd gebracht. Niettemin dubbel waar voor je geld: twee wereldnummers op één single, al vind ik Full Force gale net iets meer single-power hebben dan Bright side of the road (9).

Verder heb ik lovende woorden voor Tom Petty (8 - uitstekend nummer dat maar weinig onderdoet voor zijn echte klassiekers) en Barclay James Harvest (7,5 - leuk zij het ietwat braaf popnummer, hoewel hun echte symfo-dagen toen allang geteld waren).
Ook hier weer een aantal singles die hier nooit de hit- of tipparade van binnen hebben gezien - en van sommige wist ik niet eens dat ze op singe waren uitgebracht, zoals Dance in my pants van Jim Steinman (7). Ik heb daarvan wel die andere single, The storm/Rock & roll dreams come trough, maar die kreeg je destijds gewoon cadeau bij de (overigens uitstekende) LP.

History never repeats van Split Enz vind ik trouwens ook een wereldnummer (8). Hun singles (althans degenen die hier scoorden) kende ik al langer, maar ik ben hun albums pas gaan beluisteren toen Crowded House al lang en breed was doorgebroken. Wat waren ze in deze periode al goed op dreef met albums als Time and Tide, Waiata en True colors.

Week 23 - 6 juni 1981
Top 40
Tipparade




Alarmschijf: K.I.D. - Don't Stop
Favorietschijf: Will Tura - Hopeloos
Steunplaat: Split Enz - History Never Repeats V

Binnenkomers in de Tipparade:

#23: Winni Wendorff - Isn't It Magic
#24: Randy Crawford - Rainy Night In Georgia V
#25: Carol Jiani - Hit 'N Run Lover V
#26: The Mark Band - Innocent Children V
#27: Vader Abraham En De Wuppies - Wij Zijn De Wuppies V
#28: The Clash - The Magnificent Seven V / The Magnificent Dance V
#29 - #30: Van Morrison - Full Force Gale (zie week 22) / Bright Side Of The Road V
#30: Sandy En De Lachkabouters - Wij Zijn De Lachkabouters V

Ik heb besloten om Steunplaten, Favorietschijven e.d. die niet in de Tipparade zullen komen hier ook te behandelen, eerlijk is eerlijk.

History Never Repeats ken ik voornamelijk van een live-cover van Pearl Jam met Neil Finn.
Die versie is voornamelijk langzamer dan deze wat punky klinkende singleversie.
Onbegrijpelijk dat dit niets deed in Nederland en Vader Abraham en Sandy wel een kans krijgen... [8,5].

Winni Wendorff is even compleet langs me heen geschoten want ik kon het eerder niet op YouTube vinden, maar nu wel met Soulseek. Jullie missen niet veel. Beetje truttig gedaan en erg schel gezongen. Weinig bijzonder discoplaatje [3].

Misschien is het sacrilege om te zeggen, maar van Randy Crawford's singles word ik niet warm of koud van Rainy Night In Georgia. Ik vind deze single een beetje saai en te gewoon.
Ik hoor hier in ieder geval de magie niet [5].

Liever hoor ik Carol Jiani's hit, waarbij het niet om de matige zang draait, maar om de jazzy aanpak. Licht verteerbaar en vitaal [7].

Innocent Children van The Mark Band (vrij vernoemd naar Margriet Markerink, die al eerder tipjes behaalde) vind ik iets te braaf en te hoog gegrepen klinken. Instrumentaal en vocaal zit het wel goed, maar na 3 minuten is alles gezegd en gedaan. Het besluit episch te zijn en daarvoor schiet het arrangement iets te kort. Als het tempo iets lager zou liggen had het misschien gekund, maar zoals het is schiet het z'n doel voorbij [5,5].

The Clash hadden volgens mij met The Magnificent Seven (heel laat) hun eerste hit in Nederland. De rap en het refrein blijft onwisbaar in je geheugen achter en de wat spaarzame, funky begeleiding klinkt functioneel en geeft het nummer een heerlijke drive mee.
Klassiekertje dat ik net iets minder vind dan voorganger Hitsville U.K. Vergeet de remix op die andere a-kant maar, dat vind ik gelul in de ruimte en dat zeg ik als fervent liefhebber van het Sandinista!-album [Seven: 9, Dance: 3].

Dat wist ik dan weer niet, dat Full Force Gale een dubbele a-kant met Bright Side Of The Road vormde. Zo staat het in ieder geval niet op de Top 40-site. Hier dus een rectificatie.
Misschien heb ik er twee jaar geleden al op gereageerd, maar dan moet ik weer driftig terug bladeren en dat heeft weinig zin. Bright Side Of The Road is ook weer on-Van-achtig vrolijk en ligt exact in het verlengde van het andere nummer. Ik vind Full Force Gale niet per definitie beter, maar nogal eender met dit. Beiden goed, beiden hetzelfde eindoordeel: [8].

Blokje Hollandse onnozelheid:
Het klinkt bijna als een pact met de duivel, maar De Wuppies en De Lachkabouters laten in precies dezelfde week van zich horen. Het schrijnendste is eigenlijk dat tussen beide noteringen The Clash binnenkomt en Van Morrison 1 plaatsje winst weet te maken van #30 naar #29. Voor kinderen is dit (misschien?) leuk, maar eh...
[beiden: 1].

Week 23 van 1981.

Steunplaat: Split Enz - History Never Repeats
Klinkt erg Beatlesachtig, ook opvolger Crowded House is vooral door Beatles beïnvloed. Sterke popsong met even sterke vocalen, enkele jaren later zou Split Enz wel (terecht) doorbreken.
Cijfer: 8

#23: Winni Wendorff - Isn't It Magic
Geen clip gevonden.

#24: Randy Crawford - Rainy Night In Georgia
Ik mag de zwoele softsoul van Randy Crawford wel, misschien een tikkeltje glad maar prima zang.
Cijfer: 7,5

#25: Carol Jiani - Hit 'N Run Lover
De jazzy aanpak weet het nummer net boven de gemiddelde disco-hit uitstijgen. Vocaal stelt het inderdaad niet veel voor maar swingen doet het wel.
Cijfer: 6,5

#26: The Mark Band - Innocent Children
De wat te pompeuze arrangementen doen afbreuk aan het nummer dat nu wat gedateerd klinkt al is het goed bedoeld. Ook vocaal en melodisch vind ik het geen hoogvlieger.
Cijfer: 4,5

#27: Vader Abraham En De Wuppies - Wij Zijn De Wuppies
#30: Sandy En De Lachkabouters - Wij Zijn De Lachkabouters
Die twee nummers neem ik samen omdat ik voor beiden precies hetzelfde kan zeggen. Leuk voor de kinderen, daar is alles mee gezegd. Omdat ik vanwege de onnozelheid ermee kan lachen geef ik geen 1 (dat geef ik aan wat mij écht irriteert) maar ...
Cijfer: beiden 3

#28: The Clash - The Magnificent Seven / The Magnificent Dance
The Clash is niet voor één gat te vangen en dat bewijzen ze met dit funky nummer. Vitaal en energiek met geweldige bas en Strummer blijkt ook een prima rapper te zijn. Die dance-remix is compleet overbodig.
Cijfer: 9 / 4

#29: Van Morrison - Full Force Gale (zie week 22) / Bright Side Of The Road
Was Bright Side Of The Road niet de A-kant? In ieder geval, vrolijk, vlot en fris nummer met prima blazers en dito soulvolle zang net als Full Force Gale.
Cijfer: 9

Ik heb net nog even het Winni Wendorff-liedje toegevoegd.
Ik was het glad vergeten, maar heb het via Soulseek kunnen downen.

TOP 40 VAN ROB nr 259, 10-6-1981
dw vw aw
1 2 7 The river - Bruce Springsteen
2 1 9 What becomes of the broken hearted - Dave Stewart & Colin Blunstone
3 4 5 Danny - Kit Hain
4 3 7 Adventure - Rupert Holmes
5 20 2 It's going to happen - The Undertones
6 5 8 Race to the end - Demis Roussos & Vangelis
7 25 4 Chequered love - Kim Wilde
8 8 8 Night train - Steve Winwood
9 10 5 I've seen that face before - Grace Jones
10 11 5 Enola Gay - Orchestral Manoeuvres in the Dark
11 7 6 Muscle bound - Spandau Ballet
12 12 6 Grey day - Madness
13 13 7 Discotch - Voyage
14 14 5 Stand and deliver - Adam & the Ants
15 6 9 People alone - Randy Crawford
16 19 3 Nobody wins - Elton John
17 21 2 Life is for living - Barclay James Harvest
18 9 9 Bette Davis eyes - Kim Carnes
19 22 4 All those years ago - George Harrison
20 16 6 Haba daba riwi kidi - Urban Heroes
21 23 3 Stray cat strut - Stray Cats
22 29 2 Don't let him go - REO Speedwagon
23 15 10 How 'bout us - Champaign
24 -- 1 Will you? - Hazel O'Connor
25 36 2 History never repeats - Split Enz
26 37 2 Innocent children - The Mark Band
27 17 10 I missed again - Phil Collins
28 28 4 Just for the moment - Ray Kennedy
29 18 12 Morning dew - Long John Baldry
30 35 2 You'll never be so wrong - Hot Chocolate
31 -- 1 Double dutch bus - Frankie Smith
32 34 3 Only crying - Keith Marshall
33 -- 1 Rainy night in Georgia - Randy Crawford
34 26 4 He's just a runaway - Sister Sledge
35 24 11 Kids in America - Kim Wilde
36 32 6 Primary - The Cure
37 31 7 Mind of a toy - Visage
38 33 9 Rain in May - Max Werner
39 27 4 Pocket calculator - Kraftwerk
40 30 6 That was my big mistake - James Warren & The Korgis

In de zevende week lukt het Bruce Springsteen eindelijk de eerste plek te bereiken. Vrij van zorgen is hij daar uiteraard niet, want The Undertones maken een reuzesprong van 20 naar 5, en Chequered love schiet ineens in zijn vierde week uit de startblokken, van 25 naar 7. Met name People alone van Randy Crawford is van dit geweld het slachtoffer (van 6 naar 15), maar het leed wordt verzacht doordat haar nieuwste single alweer binnenkomt.

De hoogste nieuwe is op 24, Will you? van Hazel O'Connor. De song komt uit de film Breaking Glass, waarin ze ook de hoofdrol speelt. Hoewel ze hierna nog veel songs opnam en als actrice vele rollen speelde, ken ik haar alleen van dit ene liedje. Maar wat een liedje is dit! . Breekbare zang, spaarzame begeleiding, een gevoelige tekst (over een avond met een man waarvan ze niet weet of hij zo weggaat, of blijft. Op zeker moment valt de scheurende saxofoon in, die verder de melodie blijft volgen en onderstrepen, en als de tekst zijn climax bereikt heeft, neemt de saxofoon het werk over. En als die dan ook stilvalt, begint hij gewoon weer opnieuw en scheurt hemelschreiend naar het definitieve einde. Ik weet niet goed waarom, maar deze song waardeer ik nog altijd meer dan Vienna, In the air tonight, en zelfs Morning dew. In mijn laatste top 200 aller tijden staat Will you op 65, de hoogste van 1981 (en als ik alle symfotracks zou weglaten, zou het rond de 20 staan). Ik geloof dat hij op MuMe ook wel bekend is, maar wie het niet kent, moet maar luisteren: YouTube - Hazel O'Connor - Will You (with lyrics)

Op 31 een wat idioot klinkende rapplaat, die toch wel van belang is geweest voor de rap/hiphop: de slang van Frankie Smith heeft o.a. Snoop Dogg geïnspireerd, en deze song is veelvuldig gesampled, o.a. door Snoop Dogg in What's my name, en door Missy Elliot. Eigenzinnige rap zal ik het maar noemen.

Op 33 alweer die opvolger van Randy Crawford, Rainy night in Georgia, van componist Tony Joe White, sinds de jaren 60 al een bekende schrijver en artiest. Randy's stem geeft de druilerigheid en somberheid van die regen perfect weer. Het werd een redelijk grote top 40 hit.

Musician’s Top 30, 13-06-1981, week 24

01 (01) 07 The River – Bruce Spingsteen
02 (02) 04 I’ve seen that face before – Grace Jones
03 (03) 03 The Waiting – Tom Petty & The Heartbreakers
04 (04) 07 Night train – Steve Winwood
05 (07) 04 All those years ago – George Harrison
06 (13) 02 Don’t let him go – Reo Speedwagon
07 (05) 06 Primary – The Cure
08 (06) 05 Adventure – Rupert Holmes
09 (12) 03 Nobody wins – Elton John
10 (11) 04 Beat crazy – Joe Jackson
11 (---) 01 Time – The Alan Parsons Project
12 (08) 06 Grey day – Madness
13 (15) 04 Stand and deliver – Adam and the Ants
14 (20) 02 Full Force Gale – Van Morrison
15 (---) 01 Berlin – Fischer Z
16 (16) 03 Only Crying – Keith Marshall
17 (18) 03 Ma quale idea – Pino d’Angio
18 (14) 04 Temptation – Everly Brothers
19 (24) 02 Life is for living – Barclay James Harvest
20 (17) 05 Muscle bound – Spandau ballet
21 (09) 07 I missed again – Phil Collins
22 (19) 05 32 jaar – Doe Maar
23 (---) 01 The magnificent seven – The Clash
24 (10) 13 Morning dew – Long John Baldry
25 (28) 02 You’ll never be so wrong – Hot Chocolate
26 (29) 02 It’s going to happen – Undertones
27 (---) 01 Watching the wheels – John Lennon
28 (---) 01 Rainy night in Georgia – Randy Crawford
29 (25) 03 Dance in my pants – Jim Steinman
30 (---) 01 We’ll go out tonight – Daniel Sahuleka

Een aantal bijzondere singletjes komen hier binnen, eigenlijk allemaal met hetzelfde verhaal: een opvolger, een tweede of derde single, die vervolgens niet meer de Tipparade haalt, laat staan de Top 40.

Zoals het wonderschone Time van The Alan Parsons Project, de opvolger van The Turn of a Friendly card:

The Alan Parsons Project -Time




en

Fischer Z - Berlin




en

John Lennon - Watching the wheels

Weer eens een beetje bijsloffen hier:
Week 22, 30-05-1981.
Voor zover nog niet besproken.

K.I.D. - Don't Stop:

En ja, ik heb het dus ook.
Een ongelooflijk verslavend en beklijvend nummer en wie weet waarom, mag het me vertellen.
Want veel stelt het allemaal niet voor.
Min of meer standaard-disco uit die tijd.
En toch blijf je er naar luisteren.
Op 7" en verzamel-elpee.
Cijfer 7.

Vulcano - Shut Up And Boogie:

Niet veel bijzonders inderdaad.
Ook een standaard disconummer, waaraan je op een of andere manier kunt horen dat het uit Nederland komt.
Maar let op het mondharmonikaatje! en halverwege een Ma Baker-achtige interrupt.
Leuke pakjes trouwens van de dames.
Toch maar een 4 echter.

Daniel Sahuleka - We'll Go Out Tonight:

Ik geloof dat ik zeker drie elpees van deze meneer heb, die me allen niet meer bijstaan.
Daniel zat eerst meer in de echte soul/funk hoek, maar gaat hier eigenlijk voor het eerst disco,
Zit goed in elkaar zonder meer, met genoeg afwisseling in de instrumentatie, maar mij pakt het toch niet echt.
Cijfer 6.

Normaal - De Achterhoek Boogie:

Apart nummer en ze werden min of meer beschuldigd dat ze hiermee definitief op de carnavalstoer gingen.
Toch is het dat achteraf niet.
Sterker nog, dit is een heel goed nummer, waar instrumentaal vanalles gebeurt en met een stiekeme erg goede gitaarsolo.
Cijfer 8.

Will Tura - Hopeloos:

Hopeloos wil ik het zeker niet noemen.
Maar geweldig ook niet.
Eigenlijk een standaardschlager, maar wel met gevoel.
Op het randje van tussen klef en kitsch.
Cijfer 5.

Van Morrison - Full Force Gale:

Nooit geweten dat deze de tipparade heeft gehaald ooit.
Ik ben geen Van Morrison-kenner, maar vind dit een goede song.
Doet me een beetje denken aan Burning Love van Elvis Presley en American Storm van Bob Seger.
Cijfer 8.

Time van The Alan Parsons Project, inderdaad een schitterend nummer, met Eric Woolfson op vocalen.

Ik vind dat deze band meer eer verdient dan ze krijgen.
Ze krijgen vaak het verwijt afstandelijk te klinken, maar wie goed naar de albums luistert weet beter.

Het bijbehorende album The Turn Of A Friendly Card staat dan ook als een huis en staat tjokvol met dit soort klassenummers.
Een aanrader eerste klas.

Week 24 - 13 juni 1981
Top 40
Tipparade




Alarmschijf: Kim Wilde - Chequered Love
Favorietschijf: Jack Jersey - Shanah
Steunplaat: Odyssey - Going Back To My Roots

Binnenkomers in de Tipparade:

Alarmschijf: Kim Wilde - Chequered Love V
#23: Sniff 'N' The Tears - The Driving Beat
#24: The Irish Rovers - Wasn't That A Party V
#25: The Who - Don't Let Go The Coat V
#26: Thunderstorm - Funky Grandpa V
#27: Errol Dunkley - O.K. Fred V
#29: The Moody Blues - Gemini Dream V
#30: Golden Earring - Slow Down (Live) V

Chequered Love was de tweede hitsingle voor Kim Wilde in Europa (Kids In America zou pas in1982 in Amerika scoren). Het klinkt een stuk pittiger dan de wat onderkoelde voorganger, alsof ze er zeker van waren dat dit na de doorbraak ook goed zou kunnen scoren. Misschien vind ik het stiekem wel beter dan Kids... [9].

Sniff 'N' The Tears heb ik moeten downen.
Hoe vergankelijk is roem? In het geval van Sniff 'N' The Tears zeer vergankelijk. Ze hadden dan nog het mazzeltje dat Driver's Seat 10 jaar later weer werd opgepikt door het gebruik ervan in een reclame, maar ze hebben hun aanvankelijke carrière nooit uit kunnen bouwen naast de hit.
Hun album Fickle Heart is alleraardigst, maar toont een band die moeite heeft om te blijven boeien. The Driving Beat illustreert dat manco in drieëneenhalve minuut. Het laat een band horen zonder ideeën [4].

Het folky feestgedruis van The Irish Rovers komt op mij helaas niet over. Het was vast gezellig bij de opnames en op Ierse zuipfestijnen, maar dit vind ik typisch iets dat alleen tot die cultuur behoort [4].

The Who brengen met Don't Let Go The Coat een vriendelijk liedje dat niet echt veel indruk achter laat. Roger Daltrey lijkt het vocaal ook wat moeilijk te hebben bij het charmante arrangement dat zich niet leent voor zijn uithalen. Zo eindigt het een beetje tussen wal en schip, maar het is het karakter ervan dat ik waardeer [7].

Funky Grandpa is de tweede single voor Thunderstorm in 1981 en ook deze keer vind ik het erg lekker klinken. Onbegrijpelijk dat deze disco-act het nooit echt ver heeft geschopt.
Vooral de piano-solo tegen het einde vind ik uitermate geslaagd [8,5].

Volgens mij staat Errol Dunkley's O.K. Fred op talloze reggae-verzamelaars, maar ik vind het vooral vlak en monotoon klinken. De blazers proberen er nog iets van te maken, maar dat is dan tegen het punt dat mijn aandacht al teveel is verslapt [4].

Wat krijg je als je Jeff Lynne een Moody Blues-plaat zou laten produceren?
Waarschijnlijk iets als deze Gemini Dream. Ik vind het echter wel werken.
Het laat tenminste horen dat dit geen band was die op hun lauweren wilde rusten en ik krijg er goede zin van. Dit is ook lekkere auto-muziek [8].

De Larry Williams-cover Slow Down klinkt als een lekkere Earring-rocker waarbij niet te horen valt dat de band volgens de cynici in een dip verkeerde. Maar op het podium zijn ze ook heer en meester en het lijkt me heerlijk om hier bij te zijn geweest. Geweldig nummer! [8,5].

TOP 40 VAN ROB nr 260, 17-6-1981
dw vw aw
1 1 8 The river - Bruce Springsteen
2 5 3 It's going to happen - The Undertones
3 3 6 Danny - Kit Hain
4 2 10 What becomes of the broken hearted - Dave Stewart & Colin Blunstone
5 7 5 Chequered love - Kim Wilde
6 4 8 Adventure - Rupert Holmes
7 16 4 Nobody wins - Elton John
8 6 9 Race to the end - Demis Roussos & Vangelis
9 9 6 I've seen that face before - Grace Jones
10 12 7 Grey day - Madness
11 8 9 Night train - Steve Winwood
12 10 6 Enola Gay - Orchestral Manoeuvres in the Dark
13 13 8 Discotch - Voyage
14 14 6 Stand and deliver - Adam & the Ants
15 17 3 Life is for living - Barclay James Harvest
16 24 2 Will you? - Hazel O'Connor
17 11 7 Muscle bound - Spandau Ballet
18 19 5 All those years ago - George Harrison
19 22 3 Don't let him go - REO Speedwagon
20 25 3 History never repeats - Split Enz
21 21 4 Stray cat strut - Stray Cats
22 26 3 Innocent children - The Mark Band
23 15 10 People alone - Randy Crawford
24 20 7 Haba daba riwi kidi - Urban Heroes
25 18 10 Bette Davis eyes - Kim Carnes
26 30 3 You'll never be so wrong - Hot Chocolate
27 33 2 Rainy night in Georgia - Randy Crawford
28 -- 1 Gemini dream - The Moody Blues
29 32 4 Only crying - Keith Marshall
30 34 5 He's just a runaway - Sister Sledge
31 23 11 How 'bout us - Champaign
32 31 2 Double dutch bus - Frankie Smith
33 -- 1 Sukiyaki - A Taste of Honey
34 -- 1 Attention to me - The Nolans
35 28 5 Just for the moment - Ray Kennedy
36 27 11 I missed again - Phil Collins
37 -- 1 Isn't it magic - Winni Wendorff
38 -- 1 Fantastic voyage - Lakeside
39 29 13 Morning dew - Long John Baldry
40 35 12 Kids in America - Kim Wilde

Mijn oude top 40-schrift viert feest met de tekst '5 jaar', want 5x 52 = 260. Alleen is een jaar iets langer dan 52 weken, dus het klopt niet helemaal...

Gaat het dan echt gebeuren voor The Undertones? Van 5 naar 2 is bedreigend te noemen voor de nummer 1-positie van Bruce Springsteen. Ook Elton John maakt een verrassende sprong van 16 naar 7, terwijl Hazel O'Connor en REO Speedwagon wat tegenvallen.

Vijf binnenkomers die opvallend laag enteren. De hoogste op 28 van The Moody Blues, de aloude symfopopband van de superklassieker Nights in white satin. Maar dit zijn de jaren 80, en daarin gaan ze gewoon mee. De stuwende disco-achtige synths zijn van nieuw bandlid Patrick Moraz, de prachtige stem blijft gewoon van Justin Hayward. Hoewel een prima en vlotte single, werd het geen top 40 hit. Het is de eerste single van het album Long distance voyager, dat ik destijds in mijn bezit had. De hoes is erg mooi. Opmerkelijk genoeg komen er nog twee sterke singles van het album, zonder dat ook deze hits worden...

Op 33 brengt de discoformatie A Taste of Honey een bewerking van het bekende Sukiyaki van de Japanner Kyu Sakamoto uit 1963, de opvallende nummer 1 hit uit de US charts. De Japanse teksten zijn omgezet (niet letterlijk vertaald) in het Engels, en van een vriendelijk discosausje voorzien. In de US werd dit een grote hit, in NL niet. Het origineel is ook veel mooier.

Op 34 komen The Nolans enthousisast binnen met Attention to me. Hoewel het prima klinkt voor een keertje, had het geen lange houdbaarheid in mijn lijst, want volgende week is het weer verdwenen...

Op 37 Winni Wendorff met Isn't it magic, een Nederlandse zangeres. Helaas kan ik er geen clip van vinden, maar te vrezen valt dat het niet zo bijzonder is.

En op 38 de sterke discosingle van Lakeside, Fantastic voyage, dat met een stuk of vijf tempoversnellingen over wat meer variatie beschikt dan de gemiddelde discosong. Is dit niet ook in recenter tijden gesampled, gecovered, geremixed, gerecycled of anderszins verkracht?

Week 24.

Alarmschijf: Kim Wilde - Chequered Love
In de lijn van haar vorige hit Kids in America maar met andere melodielijn en de nodige pit. Haar vroegere singles vind ik nog steeds de beste.
Cijfer: 8

#23: Sniff 'N' The Tears - The Driving Beat
Geen clip gevonden maar dit nummer ken ik wel. Inderdaad een weinig geïnspireerd nummer.
Cijfer: 4

#24: The Irish Rovers - Wasn't That A Party
Ligt tussen Ierse kroegfolk en rockabilly. Vrolijk is het wel - dat instrumentale middenstuk vind ik leuk - maar zang en melodie spreken mij niet genoeg aan.
Cijfer: 6

#25: The Who - Don't Let Go The Coat
Een minder bekend nummer van the Who, klinkt toch wat makjes waarbij de zang van Roger Daltrey aan kracht heeft ingeboet. Wel een charmante en vakkundige popsong.
Cijfer: 6

#26: Thunderstorm - Funky Grandpa
Deze band kregen wij eerder dit jaar met Hey You Get Ready. Dit ligt in dezelfde lijn, degelijk en inderdaad funky maar na een tijd begon het mij te vervelen. Die piano-solo op het einde is wel het hoogtepunt.
Cijfer: 6,5

#27: Errol Dunkley - O.K. Fred
Reggae ligt mij iets meer dan disco en funk. Dateert van 1979 (waarom zo laat pas in de tipparade?), vind ik een erg leuk nummer met prettige melodie en dito blazers.
Cijfer: 8

#29: The Moody Blues - Gemini Dream
Dit kan natuurlijk niet tippen aan de nummers van hun glorieperiode (jaren '60, begin jaren '70) al is het nog een meer dan behoorlijk nummer, merkelijk poppieër dan destijds. Duidelijk te horen dat dit door Jeff Lynne geproduceerd is.
Cijfer: 7,5

#30: Golden Earring - Slow Down (Live)
Een cover weliswaar (ook The Beatles hebben dit opgenomen) maar Golden Earring brengt dit met verve. Live waren ze inderdaad onovertroffen.
Cijfer: 8

Dat verklaart een hoop.

Over 1981 gesproken; we hadden vanmiddag het E.L.O.-album Time nog mee in de auto.
Ik denk dat de singles daarvan op korte termijn aan de beurt komen .

Even wat inhalen, voetbal of geen voetbal, mijn computer is weer beter

Musician’s Top 30, 20-06-1981, week 24

01 (02) 05 I’ve seen that face before – Grace Jones
02 (01) 08 The River – Bruce Spingsteen
03 (03) 04 The Waiting – Tom Petty & The Heartbreakers
04 (06) 03 Don’t let him go – Reo Speedwagon
05 (05) 05 All those years ago – George Harrison
06 (11) 02 Time – The Alan Parsons Project
07 (04) 08 Night train – Steve Winwood
08 (15) 02 Berlin – Fischer Z
09 (09) 04 Nobody wins – Elton John
10 (10) 05 Beat crazy – Joe Jackson
11 (14) 03 Full Force Gale – Van Morrison
12 (13) 05 Stand and deliver – Adam and the Ants
13 (08) 06 Adventure – Rupert Holmes
14 (19) 03 Life is for living – Barclay James Harvest
15 (23) 02 The magnificent seven – The Clash
16 (---) 01 Chequered love – Kim Wilde
17 (07) 07 Primary – The Cure
18 (26) 03 It’s going to happen – Undertones
19 (27) 02 Watching the wheels – John Lennon
20 (---) 01 Gemini dream – Moody blues
21 (16) 04 Only Crying – Keith Marshall
22 (17) 04 Ma quale idea – Pino d’Angio
23 (12) 07 Grey day – Madness
24 (---) 01 Don’t let go the coat – The Who
25 (28) 02 Rainy night in Georgia – Randy Crawford
26 (25) 03 You’ll never be so wrong – Hot Chocolate
27 (---) 01 Slow down – Golden earring
28 (18) 05 Temptation – Everly Brothers
29 (30) 02 We’ll go out tonight – Daniel Sahuleka
30 (20) 06 Muscle bound – Spandau ballet

Geen schokkende nieuwe binnenkomers, althans, niet iets dat nog niet bekend zou zijn.
Ik heb nog wel nog even naar die Slow down (live) single van de Golden earring geluisterd en ik geef dat een kleine voldoende, laat ik zeggen 3***. Iets minder slecht dan ik had gedacht.

Golden earring was er enige tijd niet best aan toe, na Weekend love (1979). Het zou duren tot Twilight zone (1982) voordat ik weer zou opveren.

Week 25 - 20 juni 1981
Top 40
Tipparade



Schoenmaker...

Alarmschijf: Shakin' Stevens - You Drive Me Crazy
Favorietschijf: Pointer Sisters - Slow Hand
Steunplaat: Imagination - Body Talk

Binnenkomers in de Tipparade:

Alarmschijf: Shakin' Stevens - You Drive Me Crazy V
#10: Imagination - Body Talk V
#19: Odyssey - Going Back To My Roots V
#25: Suzanne Michaels - Mandelay V
#26: Thelma Houston - If You Feel It V
#27: Pointer Sisters - Slow Hand V
#28: David Soul - Dreamers V
#29: Chas & Dave - Rabbit V
#30: Hazel O'Connor - Will You? V

Shakin' Stevens komt met een alleraardigst, enigszins lui klinkend rock 'n' roll-liedje met een zekere teenyboppergehalte. De solo in het midden vind ik het hoogtepunt [7,5].

En daar hebben we dan Imagination, een band die, tja, hoe zal ik 't zeggen, er eigenaardige ideeën op nahoudt betreft presentatie van hun muziek. Dat lichtelijk homo-erotische over-the-top-geparadeer in de clips moet je liggen en dat hoge stemgeluid past daar dan weer naadloos bij. Ik vind dit alles helaas net iets teveel afdoen van de jazz-getinte discomuziek, die weliswaar wat gelikt klinkt, maar toch zeker goed op orde is. Muzikaal een 7,5, al het gedoe erom heen een 3, rond ik het af op een [5,5].

Going Back To My Roots is een stuk bekender dan Odyssey's andere hit Use It Up And Wear It Out, misschien ook door de heruitgave in 1988, maar ik blijf dit geen goede discomuziek vinden. Het heeft iets houterigs, alsof ze zich echt willen bewijzen. Het is wel weer ontzettend herkenbaar, dat wel [5].

Suzanne Michaels, die naamt zegt ons misschien niets, maar zij is de zangeres met de hoge uithalen van It Should Be Christmas Everyday. Heel leuk liedje dit, beetje Deniece Williams-achtig.
Een beetje springerig, maar dan niet op een irritante manier. Nederlandse artiesten en topografie gaan blijkbaar niet samen, want zoals al bij het clipje wordt gezegd ligt Mandalay midden in Myanmar, binnenlands, net zoals Maywood denkt dat Rio De Janeiro een land is, maar meer daarover later [7].

Thelma Houston kennen we van Don't Leave Me This Way en deze single ligt in het verlengde daarvan. Een beetje vreemd dat het bij 5 weekjes Tipparade bleef, want ik ken dit wel en het is zeker hitgevoelig en bruisend. Misschien heeft het wel met de tijdsgeest te maken, want het klinkt ontzettend 1979. Niks mis mee overigens [7,5].

Ook Slow Hand vind ik niet bij 1981 horen al klinkt de productie wel wat meer verzorgd als op een Fire. En eigenlijk werd dit niet eens echt een grote hit, al zou je het wel denken.
Ook weer een prettige, discogerelateerde plaat [7,5].

Dreamers van 'Hutch' David Soul doet me denken aan die Billboard-lijsten die ik vorig jaar doornam. Deze kazigheid past ook totaal niet in dit jaar, maar voor dit soort muziek is er volgens mij altijd een (oude) garde fans. Het schuurt dan ook nergens en is volledig voor massaconsumptie klaargestoomd, maar goede muziek moet boeien [4,5].

Rabbit is, als ik het goed heb, de eerste tipnotering voor het über-Britse duo Chas & Dave waarvan in het Single Van De Dag-topic de single Ain't No Pleasing You (wat mij betreft onterecht) door de gehaktmolen werd getrokken.
Rabbit doet me minder. De melodie spreekt me minder aan en het komt me te vrijblijvend over, al is het komisch bedoeld [5].

Hazel O'Conner's tipnotering is een van die vele onbegrijpelijkheden die de wereld kenmerkt.
6 weekjes Tipparade met zo'n plaat, daar mag ze het dan mee doen. Je zou dan bijna kunnen stellen dat Will You Top 40-onwaardig is. Die wat ingehouden emoties en de kortademige zang geven het iets Kate Bush-achtigs en de muziek klinkt alsof je over een utopisch landschap vliegt. Vooral de saxofoonsolo aan het einde maakt het onsterfelijk [8,5].

Week 25 van 1981.

Alarmschijf: Shakin' Stevens - You Drive Me Crazy
Aardig rock'n roll-nummertje, helder geproduceerd, even fris als retro waarbij de korte gitaarsolo het nummer nog wat hoger tilt.
Cijfer: 7,5

#10: Imagination - Body Talk
Lijkt te twijfelen tussen disco en slow, hun hoge stemmetjes mag ik wel maar het geheel klinkt mij toch te gelikt en wat te lusteloos.
Cijfer: 5,5

#19: Odyssey - Going Back To My Roots
Dit vind ik stukken beter dan Use It Up And Wear It Out. Die arrangementen vind ik geslaagd met name de gitaar, baslijn en blazers en de vocalen klinken ook overtuigender.
Cijfer: 7,5

#25: Suzanne Michaels - Mandelay
Dit nummer kende ik niet (meer), doet mij ook wat denken aan Deniece Williams maar het is mij te niemendallerig om hoge ogen te gooien.
Cijfer: 4,5

#26: Thelma Houston - If You Feel It
Degelijk disconummer, vocaal sterk alsook het ritme en de baslijn. Wel wat te onopvallend - het blijft niet genoeg hangen - en inderdaad meer in de jaren '70 thuis horend.
Cijfer: 6,5

#27: Pointer Sisters - Slow Hand
Het is een prettig en radiovriendelijk nummer, degelijke productie en stemmen. Geen fantastisch nummer maar ik kan hier eigenlijk niets op tegen hebben.
Cijfer: 7,5

#28: David Soul - Dreamers
David Soul ken ik natuurlijk van de TV-serie Starsky & Hutch waar ik elke week naar keek maar buiten jeugdsentiment blijft er niets meer over van zijn hits. Dit is mij nu te melig en gedateerd.
Cijfer: 4

#29: Chas & Dave - Rabbit
Ain't No Pleasing You vind ik wel leuk, dit spreekt mij een stuk minder aan door de melodie al is het ongetwijfeld grappig bedoeld.
Cijfer: 5

#30: Hazel O'Connor - Will You?
Het beste nummer deze week, waarom werd dat geen hit? Sterke voordracht, met veel emotie gezongen waarbij die saxsolo een toegevoegde waarde heeft.
Cijfer: 8,5

TOP 40 VAN ROB nr 261, 24-6-1981
dw vw aw
1 1 9 The river - Bruce Springsteen
2 2 4 It's going to happen - The Undertones
3 16 3 Will you? - Hazel O'Connor
4 19 4 Don't let him go - REO Speedwagon
5 5 6 Chequered love - Kim Wilde
6 7 5 Nobody wins - Elton John
7 3 7 Danny - Kit Hain
8 9 7 I've seen that face before - Grace Jones
9 4 11 What becomes of the broken hearted - Dave Stewart & Colin Blunstone
10 10 8 Grey day - Madness
11 15 4 Life is for living - Barclay James Harvest
12 8 10 Race to the end - Demis Roussos & Vangelis
13 28 2 Gemini dream - The Moody Blues
14 6 9 Adventure - Rupert Holmes
15 20 4 History never repeats - Split Enz
16 22 4 Innocent children - The Mark Band
17 12 7 Enola Gay - Orchestral Manoeuvres in the Dark
18 13 9 Discotch - Voyage
19 11 10 Night train - Steve Winwood
20 14 7 Stand and deliver - Adam & the Ants
21 18 6 All those years ago - George Harrison
22 27 3 Rainy night in Georgia - Randy Crawford
23 26 4 You'll never be so wrong - Hot Chocolate
24 38 2 Fantastic voyage - Lakeside
25 -- 1 Wasn't that a party - The Rovers
26 -- 1 One day in your life - Michael Jackson
27 17 8 Muscle bound - Spandau Ballet
28 24 8 Haba daba riwi kidi - Urban Heroes
29 -- 1 Mandelay - Suzanne Michaels
30 37 2 Isn't it magic - Winni Wendorff
31 33 2 Sukiyaki - A Taste of Honey
32 -- 1 Don't let go the coat - The Who
33 -- 1 Bodytalk - Imagination
34 -- 1 Rabbit - Chas & Dave
35 21 5 Stray cat strut - Stray Cats
36 29 5 Only crying - Keith Marshall
37 31 12 How 'bout us - Champaign
38 23 11 People alone - Randy Crawford
39 25 11 Bette Davis eyes - Kim Carnes
40 30 6 He's just a runaway - Sister Sledge

De nummer 1 blijft gewoon staan, maar op 3 en 4 zijn gigantische stijgers in opkomst, Hazel O' Connor en REO Speedwagon. Wie gaat dit slagveld overleven?
The Moody Blues stijgen ook fors door, verder is de lijst wel rustig.

Zes binnenkomers, waarvan op 25 The Rovers als hoogste. Engels/Ierse pubrock was toen kennelijk in, want op 34 komen ook Chas & Dave binnen. The Rovers scoren hoger, want een sterker refrein en iets meer richting rock. De heren komen overigens uit Canada, maar herbergen Ierse invloeden onder de gelederen.

Op 26 Michael Jackson met een opmerkelijke single, One day in your life. Opmerkelijk om twee redenen: het stond al op zijn album uit 1975, Forever Michael, en omdat het voor het eerst was dat Michael Jackson of The Jacksons in de NL top 40 op 1 zou staan. Een schaamteloos sentimenteel nummer zoals alleen Michael dat kan zingen, vol met koortjes, violen en groot orkest, maar ook een mondharmonica. En het werkt!

Op 29 Suzanne Michaels, die al wat hitjes in mijn lijst had, met name It should be Christmas everyday. Mandelay (zo staat het gespeld op de single) verwijst naar de Birmese oude hoofdstad. Veel popsongs gaan over deze stad (net zoals bv over Timbouctou), terwijl ik niet kan achterhalen waarom dit zo'n populair onderwerp was/is; sinds de dictatuur komt geen westerling er meer... Maar het is er kennelijk wel feesten geblazen. Niet zo sterk als haar kerstsingle.

Op 32 The Who met de opvolger van het sterke You better you bet. Don't let go the coat is veel rustiger en heeft ook niet de energie van de voorganger. Eigenlijk een vreemde singlekeus.

Op 33 de eerste single van Imagination, grijsgedraaid door Frits Spits, met die typisch slepende piano en trage groove. Dit trucje zouden ze nog een paar keer herhalen.

Op 34 die andere band voor feesten en partijen, Chas & Dave. Iedere (?) man herkent zich in de klacht van dit duo: wanneer houdt ze nou eens d'r kop? Wel gek dat het konijn als beeld gekozen wordt voor het kletsen; sinds wanneer kletsen konijnen zo veel?...