The Politics of Dancing. Ik weet nog dat het nummer in 1984 al gepromoot werd.
Maar potten heeft het nooit gebroken, tenzij op de radio en op ontelbare new wave
verzamelaars. En toch vind ik het een aardig liedje. Maar meer ook niet.

Tussen Heaven 17 en mij is het nooit wat geworden, vrees ik.
De hitstatus van het schreeuwlelijke Temptation ten spijt. Ze slaagden
er ook nooit in om muzikaal interessanter te worden dan de hit incarnatie
van The Human League. Alsof ze altijd een liga lager bleven spelen.

Lene Lovich had een behoorlijke top 10 hit beet met Lucky Number in 1979.
Weer die vrouwelijke invalshoek die vele new wave plaatjes uit die tijd interessant maakte.
Indie Stiff Records had trouwens een patent op succesvolle new wave singletjes.

New Musik is zo'n groep die ik altijd links liet liggen alhoewel hun eerste album
er telkens weer om smeekte om door mij beluisterd te worden. Vorig jaar is het er
dan eindelijk van gekomen, dankzij MuMe. En jawel, strakke maar erg kleurrijke plaat.
Klare lijn pop of wave, net zoals de drie eerste langspelers van The Nits.

Living on Video kwam overgewaaid uit het zuiden dacht ik.
Frans product in Italopop handen of zoiets, in ieder geval een grote hit
bij onze zuiderburen (vanuit België gezien). Het arrangement bevat een waaier
aan sounds die toen erg in waren inclusief de draaibank dreun van Depeche Mode.

We denderen de top 10 in:

10. Ultravox- Vienna (Link)

Ik heb al gemerkt dat deze plaat op Musicmeter nogal gemengde reacties ontvangt. Ik vind deze in ieder geval prachtig. Dat refrein is echt bloedmooi. 'This means nothing to me/oh Vienna', en dan die piano . De ingehouden spanning die aan het refrein voorafgaat maakt die uitbarsting nog veel mooier. Een echte prachtplaat en een terechte top 10 notering.

9. Visage- Fade To Grey (Link)

Ook een mooi nummer, met erg sterke synths en een leuk buitenaards sfeertje. Enig minpuntje is dat dit nummer, zeker na het beluisteren van Vienna, nogal koud en emotieloos overkomt.

8. Soft Cell- Tainted Love (Link)

Op Musicmeter wordt soms ook wel wat neerbuigend gedaan tegenover covers('goed nummer, jammer dat het een cover is'). Zo'n reacties uiten op dit meesterwerkje zou heel erg onterecht zijn, want dit nummer overstijgt het origineel met verve. Geweldige synths, onheilspellend sfeertje en mooie zang maken dit een erg sterk nummer...voor een cover

7. Sisters Of Mercy- Temple Of Love '92 (Link)

Met uitzondering van het afwezige Alice, moet ik voor de Sisters in de stemming zijn. Soms vind ik ze prachtig, soms kunnen ze me niet boeien. Gelukkig ben ik nu in de stemming, zodat ik dit nummer naar volle waarde kan schatten. Geweldig nummer met prachtige vocalen(die vrouwenstem!) en net iets beter dan het origineel.

6. The Human Leaugue- Being Boiled (Link)

Vreemd dat deze zo hoog staat, want erg sterk vind ik hem niet. Leuk, maar niet meer dan dat, en een beetje saai. Love Action had hier beter gestaan, als er dan echt een HL nummer in de top 10 had moeten komen.

Hmm, ik vind Being Boiled na Fade to Grey wel de sterkste van het rijtje. Leuk dat ´ie zo hoog staat. Vienna is ook erg mooi. De andere zijn wel okay, maar met name Tainted Love heb ik veel te vaak gehoord.

Being Boiled is geweldig! Temple of Love ook een geniaal nummer natuurlijk, staat ook hoger dan ik zou verwachten.

Vienna Da's een persoonlijke favoriet hierzo. Tainted Love is wel aardig, maar Soft Cell en Marc Almond solo hebben veel mooiere dingen gemaakt. Say Hello, Wave Goodbye had ik al een veel mooiere top 10-notering gevonden.

Being Boiled, Fade to Grey: essentieel. Vanwege dat 'koude' werd dit soort wave, ook wel "cold wave" genoemd.

Vienna is dan weer van het soort "Third Man" (Wave) - Graham Greene (spionageroman).

Tja dat is wel een beetje zo... Maar ondanks (of dankzij) dat het een cover is zit het erg goed in elkaar.

Dat gebeurde natuurlijk wel vaker in die periode. Dat was ook gewoon de bedoeling. Thatcher moest er wel enigszins op kunnen dansen en dan moest het niet te warm worden

Fade to Grey is door de helft van Ultravox gecomponeerd.
Ik vind Ultravox zelf een schoolvoorbeeld van koude, emotieloze synthwave.

Dan ga ik toch liever voor Orchestral Manoeuvres in the Dark.
Hun vroege albums hadden een wat melancholischere atmosfeer.

Merkwaardig hoe dun de grens tussen synthpop en new wave is in deze lijst.
Die grens was altijd al diffuus. Maar zet OMDs Electricity in de new wave hoek
en Souvenir en Maid of Orleans in de synthpop hoek. En Enola Gay er tussenin.

Niet gemakkelijk. Tainted Love is synthpop met een heel rauw new wave randje.

Mee eens


Volledig mee eens


Méér dan volledig mee eens. Sterker nog, ik vind Being boiled helemaal niets aan, ik zou de liefhebbers het album Dare nog eens adviseren. Alles hier op is wel zo'n beetje beter dan Being boiled.

Tja, dat weet ik wel, maar het viel mij sterk op na het warme Vienna

Zonder te willen dissen: heel grappig als je kijkt naar de voorkeur van Musician (hetgeen hij aangeeft bij zijn beaming in de keuzers van Arthur) zie je dat die min of meer een negatief (in fortografische zin) van de mijne zijn. Soms is dat wel eens anders (gellukkig voor beiden) - in dit rijtje wel meer mainstream - again, nix mis mee.

Being Boiled was echt wel een gedurfd nummer, destijds. En zo warm is Vienna echt niet (das een misconceptie), met al zijn verwijzingen naar de Koude Oorlog en Graham Greene - open your mind en kijk.

Ook al gaat het over de Koude Oorlog en Graham Greene, dan nog voel ik Vienna aan als een hartverwarmend nummer. Ik heb de Koude Oorlog niet echt bewust meegemaakt, voor mij gaat het ergens anders over. Dat kan, wij hebben verschillende levens geleid en op basis daarvan kleuren we onze muzikale waarnemingen anders in. Voor mij gaat dit nummer over afwijzing, al is het waarschijnlijk nooit zo bedoeld. Dat kan

Op zoek gaan de bedoeling van een nummer/tekst/gedicht staat ook wel bekend als "The intentional fallacy" (zie Wellek & Warren - google maar eens). Vienna is uiteraard een goed nummer, maar Wenen was in eind jaren 50 en jaren 60, een internationaal spionagecentrum (oost en west dichtbij) - lees/kijk ook eens The Third Man. Rond 1900 was Vienna dan weer centrum van het Fin du siecle (Art Nouveau) en die twee komen op een of andere manier in die song samen - hoe? Luister en kijk

Je mag van mij rustig "dissen", daar zitten we hier toch een beetje voor.

Ja, ik heb niet de eer gehad om Being boiled (1980) te hebben beluisterd vóór Don't you want me, Open your heart of zelfs The Lebanon.

Als je bij The Human League vanuit dat perspectief juist terugkeert naar een nummer als Being boiled, dan hoor je er niet meer de (mogelijke) charme van het eerste contact in terug. Dan beschouw je het geestelijk eerder als een soort opvolger en dan valt het nummer erg tegen.

Ik weet niet of ik juist "mainstream" ben omdat ik kies voor andere favoriete nummers van dezelfde band. Ik geef toe bij The Human league veelal te kiezen voor de grote hitsuccessen, maar dat kan ook toeval zijn.

Bij Vienna geef ik je overigens gelijk, het is een "koude" plaat, ik kan mij ook niet voorstellen het ooit anders te hebben genoemd. Wel een goede plaat overigens, al zou ik het ook inderdaad geen newwave meer noemen maar synthpop.

Being Boiled is een lekker duister electropop nummer, kwam uiteraard voordat HL een populair hitbandje werd, want Being Boiled is allesbehalve gemaakt om groot publiek te plezieren.. heeft ook mijn voorkeur, niet glad of overdreven aanstellerig, maar koeltjes en minimal.

'Vienna', 'Fade to Grey' en 'Tainted Love' allemaal prima nummers, maar inmidels te vaak gehoord. Ook van die typische wave/jaren 80 verzamelaar vullers. En vandaar dat ze ook zo hoog in deze lijst staan natuurlijk.
'
De Tempel van de Zusters is een van de weinige nummers die ik van ze kan pruimen - als ik in de juiste bui ben -, maar dan wel de originele versie graag. Deze versie is een en al kitsch.

'Being Boiled' is een prachtig nummer. Cold Wave pur sang. Zeer verrassend dat dit zo hoog staat.

En waar is al de meer gitaar gedomineerde wave? Of bestond die niet?

Wat wil je daar mee zeggen, dat de Human league willens en wetens nummers heeft gemaakt die juist wel of juist niet een groot publiek aanspraken?

Het zal je overigens tegenvallen, Being boiled heeft het in de herkansing in Engeland verrassend goed gedaan, een zesde plek van de hitlijsten, begin 1982. Dus blijkbaar toch een nummer voor een groot publiek.

Toen Dare! werd gemaakt, had The Human League helemaal nog geen groot publiek. Zouden ze destijds daadwerkelijk de macht hebben gehad om te denken laten we het roer omgooien, wij willen grote verkoopcijfers en muziek voor het grote publiek vanaf nu?

Volgens mij deden ze gewoon wat ze zelf goed vonden en bleek dat later een onvoorzien schot in de roos, qua verkoopcijfers. Maar ja ik begrijp dat een dergelijke redenering niet in je straatje past en daarom noem je het maar een populair hitbandje dat vervolgens uiteraard geen goed meer kan doen.

Goede muziek en (hoge) verkoopcijfers hoeven elkaar helemaal niet te bijten, net zo goed als dat je je ook niet er voor hoeft te schamen albums te kopen die veel anderen ook in huis hebben. Tenzij je uitsluitend als puur en alternatief te boek wilt staan en daar graag een beetje interessant over wilt doen natuurlijk.

Oef - niets voor niets zitten er tegenwoordig vaak vaste vliegen geplakt in pisbakken - opdat een mens er niet naast zit - zoals hierboven.

The Human League was wel degelijk populair bij de zgn early adopters, the in-crowd, en die zijn - helaas, pindakaas, lees de marketing-vakliteratuur er maar op na - erg belangrijk voor de adoptie van een nieuw (soort)produkt, dus ook muziek. Bovendien is het ook niet waar - eea is gewoon te verifiëren in het boek van Reynolds dat ik niet nog een keer ga noemen.



Diezelfde Reynolds beschrijft ook de rol die Martin Rushent heeft gespeeld, alsmede de koerswijziging die nodig was om de groep succesvol te laten zijn (in navolging van bijv. Gary Numan);letterlijk: "Rushent had been originally called in for a last-ditch effort at salvaging the Human League's career in early 1981 (...) deadlocked by their inability to agree on a direction for the next album" (p. 329).

Nix: "ze deden gewoon wat ze goed vonden; het werd gewoon voorgekauwd; diezelfde Rushent is overigens verantwoordelijk voor het fraaie "The League Unlimited Orchestra" - remixes van bestaande tracks van Dare.



Het eerste: true, very true - kijk maar naar Adele- dat vind ik nog steeds prima. Ik wilde je kritiek even nuanceren -- maar misschien vind jij dan weer dat ik graag "als puur en alternatief te boek wil staan en daar graag een beetje interessant over wil doen natuurlijk". En als je voldoende pusht, geef ik misschien dan nog wel antwoord.

Maar Mjuman, ik geef je altijd graag antwoord, zelfs als ik eigenlijk had gereageerd op Orbit. Ik zou je er niet van durven beschuldigen: puur, alternatief en interessant daarover doen is niets voor jou!


Dat hoeft ook niet, want daar had ik het niet over. Goed dat ze er waren, die early adopters voor de eerste jaren van The Human League, maar ik had het er alleen over dat nooit zou kunnen worden voorspeld dat The Human League zoveel succes zou hebben met Dare! Achteraf The Human League een populair hitbandje noemen (wat jij dus niet deed) gaat om die reden helemaal niet op. Dare! bleef ook voor The Human league in zekere zin een gok. En de populariteit van The Human League bestond wel wat in Engeland maar na Dare! werden ze pas wereldberoemd, tot zelfs in de VS aan toe.

Omdat The Human League geen herhaling van succes (nog) kon nastreven en het ook nog uiterst onzeker was of ook een nieuw album uberhaupt wel succes zou hebben, kun je nooit achteraf zeggen dat Dare! bloedcommercieel is, The Human league alleen een hitbandje of wat dan ook.

Natuurlijk lopen zaken altijd zoals ze lopen. Dat ze het aanvankelijk niet eens konden worden over de koers van de band in 1981, dat Martin Rushent werd aangetrokken enzovoorts, dat is allemaal waar. Maar dat garandeerd nog steeds geen voorschot op succes, je zal jezelf eerst moeten bewijzen op tal van punten.

En wie uiteindelijk wat heeft gedaan en waarom: het eindresultaat was wat mij betreft een ijzersterk album.

Voordat je je begint uit te leven op mensen die alternatief en interessant over willen.. Ik zeg in mijn post juist dat ik de voorkeur geef aan Being Boiled omdàt het wat minder mainstream en glad klinkt als Don't You Want Me bijv. Nogal goedkoop om me daar op proberen aan te vallen dus.
En als ik echt zo alternatief zou willen overkomen, zou ik niet een band als The Cure zo hoog waarderen, die stukken succesvoller was dan de HL. Je mag mensen hier wel wat meer op waarde schatten ipv. misplaatst proberen slim over te komen.

En Being Boiled is uit 1978 in plaats van 1980.
Dat maakt het nog interessanter, als electro pionieer.

Zet hem naast Warm Leatherette van The Normal en Nag Nag Nag van Cabaret Voltaire.
Drie redenen waarom OMD dacht, misschien moeten wij ook maar eens een plaatje uitbrengen.

En dat werd Electricity in 1979.

Ok, ik noteer een kwart minpunt
Ik verwees naar de meest gebruikelijke release waarin Being Bolied gekend is - nl het album Travelogue. Ik denk dat er alhier nog geen handvol users zijn die de oorspronkelijke 1978 release op Fast (Product) uit 1978 hebben (kennen misschien iets meer)

Overigens is deze move van het Schotse Fast naar Virgin wel typerend voor een band die snel opgroeide.

Elke zichzelf respecterende new wave compilatie
heeft de originele single versie uit 1978 aan boord.

Een vlottere versie en met een zekere dance groove.
Ik durf wedden dat het die versie is die de makers van de top 100 inspireerde.
In Vlaanderen is het alleszins een new wave klassieker eerste klas.

Een kwart minpunt? Was het niet musician die naar 1980 verwees?

Martin Rushent was in 1979 gaan lopen bij The Stranglers
omdat die tijdens de opnames voor The Raven (1979) met synths
durfden te stoeien. In 1981 producet hij hét synthpop album van de 80s.

Over "dare" gesproken.

Je weet over hoe ik over compilaties denk?

Maar dit is net één van de voorbeelden, waarbij oorspronkeleijke releases het best vervangen kunnen worden door een compilatie, vanwege de relatieve onvindbaarheid (en de prijs van de originelen).

Al geldt dat bijv. niet voor een Bela Lugosi's Dead (op Small Wonder),maar die werk ook vaak bijgeperst.

Ben er wel van overtuigd dat hij ttv Dare heel goed wist wat voor geluid hij moest creëren, hetgeen ook weer blijkt uit de League Unlimited Orchestra.

5. Joy Division- Love Will Tear Us Apart




Hoewel nummer 5 een verdienstelijke plaats is, had deze van mij nog een stuk hoger gemogen. Een prachtig melachonisch werkstuk en voor mij zonder twijfel het beste wat ze ooit maakten, iets waarmee vele fans het niet eens zullen zijn. Maar dit is dan ook zo'n hartverscheurend, bloedmooi plaatje.

Ook opvallend: dit is het enige Joy Division nummer in de lijst, en dat terwjl Joy Division toch één van de grootste en bekendste namen in het genre is.

Tsja, bij de hele lijst kun je vraagtekens plaatsen.

Da´s een gezonde instelling: vraagtekens plaatsen bij lijsten. Daar ben ik alvroeg mee begonnen - bij mijn allereerste rapport!

Natuurlijk, hij werd samengesteld door luisteraars, dus dan is het niet vreemd dat er hier en daar iets raars opduikt. Maar dat Joy Division maar 1 maal genoteerd staat vind ik hoedanook vreemd voor zo'n bekende band.

Bevat de lijst niet enkel singles?
Dan ben je bij Joy Division snel uitgeteld natuurlijk.

Ik vind Love Will Tear Us Apart een goed nummer.
Maar in zijn single versie verre van perfect. Ik ga voor de Peel Sessie.
Bij Transmission heb ik trouwens dezelfde gemenge gevoelens.

Lijstjes zijn altijd leuk omdat er dingen in staan die je niet had verwacht.
En zo brengen ze je op het (zij)spoor van goeie songs. Lijstjes moet je lezen
als lijstjes en er verder geen al te zwaar gewicht aan gaan hangen.
Leuk om te weten dus.