Robotstem?? Dat is David Bowie, man!

Het album kan ik niet beoordelen, maar eens met Mjuman inzake de conclusie m.b.t. de single van The Passions.

Zet ik die op 5, Iggy Pop is dan 4, Simple minds 3, Killing joke 2 en, naar mijn idee, het aardigste nummer van The Human league op 1.

Weer 5 fraaie nummers i.d.d. maar per saldo vond ik de tracks 21-25 iets beter.

Theme For Great Cities is misschien wel één van de meest bepalende wavenummers ooit! Als ik aan archetypische wave denk, komt dit nummer meteen bij me op, naast nog een viertal nummers.. de sfeer, de sound, alles is perfect aan het nummer! Tuurlijk is NGD beter, maar zonder TFGC geen NGD vind ik.. bijna een soort voorstudie.

Heerlijke Passions terecht hoog in de lijst. Op hun tweede LP (Thirty Thousand Feet Over China) staan nog een aantal pareltjes (o.a. Someone Special).

Die plaat van Passions is erg tof inderdaad. Twee jaar geleden ook nog gecoverd door Pet Shop Boys.

Grappig dat Arthur David Bowie niet herkend, maar snap wel dat ie hier wat mechanisch klinkt.

Vijf sterke nummers in ieder geval. Ben benieuwd of we nog wat verrassingen krijgen.

Killing Joke- Love Like Blood.
Ik ben op 1 of andere manier nooit zo'n Killing Joke fan geweest, maar voor dit nummer maak ik natuurlijk graag een uitzondering. Een klassieker in z'n genre, prachtig.

Simple Minds- Theme For Great Cities.
Wat een heerlijk nummer is dit toch, ook weer zo'n nummer waarbij ik uren op de dansvloer heb versleten en het behoort tot mijn favoriete instrumentale nummers aller tijden. En wat een geweldige drive en ritme zit er toch in dat nummer, fantastisch.

The Human League - Don't You Want Me
Eigenlijk heb ik weinig toe te voegen aan het commentaar van Arthur, daar kan ik me wel in vinden..

Iggy Pop- The Passanger
Waanzinnig nummer, voor mij Iggy's allerbeste, heerlijk die lalalala's, behoort bij de beste nummers uit deze top 100 ... maar ... ik vind het persoonlijk niet in deze lijst thuishoren, tenminste, als ik mijn eigen New Wave top 100 zou maken zou ik niet aan dit nummer denken.

The Passions - I'm in love with a German film star
Ook hier kan ik me wel enigszins vinden in Arthur's commentaar met dien verstande dat ik het zeker geen middelmatig nummer vind. Het is wel degelijk een sterk en erg goed nummer maar helemaal lyrisch word ik er dan weer niet van en ik vind het zelf ook wel wat (te) hoog staan in deze lijst (waar het wel in thuishoort).

Dat die lalala's van David Bowie komen, wist ik overigens wel. Vanaf de tweede keer dat hij voorbij komt vind ik het ook fijn, maar in zijn debuut in het nummer is zijn stem door één of andere spraakvervormer gehaald, en ik haat robotstemmetjes in muziek.

En dat nummer van The Passions...nee, ik vind het nog steeds niet zo'n bijzonder nummer

Mooi rijtje, behalve dat van The Passions enigszins; valt wat mij betreft ook weg tussen die anderen.

Blader een pagina terug en lees mijn opmerkingen over The Passions - o.m. als supportband van The Cure en - opvallend genoeg hier - zijn het overwegend de mainstream rock liefhebbers (niet negatief bedoeld) die The Passions minder waarderen. En bedenk: The Passions verdienden ook enige politieke credit omdat ze (we hebben het over begin jaren '80) opkwamen voor emancipatie.
Misschien valt dit beter, de single Hunted - kon Pedal Fury - hun eerste single, iets hectischer - helaas niet vinden. Zangeres Barbara Gogan, iets nog steeds bezig met 'de goede zaak' zij is thans pro-deo advocate.

En de - alomgewaardeerde Human League - heb ik na hun re-vamp - nooit op ook maar enig politiek engagement kunnen betrappen, puur escapisme - en dat terwijl de eerste twee Reproduction en Travelogue ervan doordrongen waren. How 'bout that?

Dat onderkoelde van The Passions (what's in a name?) is na al die jaren erg leuk. Doet me in de verte denken aan de Au Pairs, ook met politieke lading. Iggy Pop is ouderwets goed. De rest is toch een beetje het behang van mijn jeugd waarvan ik blij ben dat het er niet meer hangt. Geen nummers met nostalgische lading of brokken in de keel, wel leuk om weer eens te horen. Keep up the good work!

The Passions ken ik verder niet, alleen dit nummer. Ik houd sowieso niet van de zang en het sneeuwt voor mij hier iets onder. Theme For Great Cities vind ik zelf de beste in dit rijtje.

Dit nummer Hunted kende ik nog niet. Wel lekker, zo'n ska-vibe erin. Doet me een beetje aan The Slits denken. Filmstar is niet zo 'in your face' als die andere vier, inderdaad wat meer onderkoeld. Ik houd daar juist wel van, maakt het toch wel een spannender nummer voor mij.

Foo Fighters hebben het trouwens ook nog gecoverd zie ik op Spotify, maar aan die versie waag ik me maar niet...

Grappig dat je dat zegt "ska vibe"- ik moest idd later denken dat er heel veel dub inzit en die gitaaraccenten op de off-beat; het grappige is dat het in het YouTube clipje amper te zien is wie voor die effecten zorgt - dat is nl niet Barbara Gogan. Bij eerdere concerten nam die synth (achterin) die gitaarlijn over en dat klonk nergens naar.

Ga ook eens zoeken naar "Pedal Fury" - ik vond het niet zo gauw; dan hoor je nog meer verwantschap met Au Pairs.

Ik zal eens op zoek gaan.

Zou wel leuk zijn om nog wat meer 'dubby' new wave aan te treffen in dit lijstje, maar ik zie het somber in. Misschien nog iets met Jah Wobble.

Hm. Ook Hunter vind ik nog niet echt schokkend. Geef mij maar de vocalen van Patti Smith, daarmee gelijk ook duidelijke taal inzake emancipatie en politieke betrokkenheid. En als klap op de vuurpijl newwave met een duidelijke oude rock inslag, geen reggae achtige benadering zoals hier op Hunter.

Ja, wat is emancipatie? Van origine blues pianiste Christine Perfect trouwde in 1969 met John McVie, scheidde van hem weer in 1976. Drie kinderen rijker en in de tussentijd geen optreden en geen studio-opnames met Fleetwood mac gemist. En er verscheen in die tijd minimaal één album per jaar, soms zelfs twee (1973) Alleen: ze zong verder niet over vrouwenrechten e.d., hoewel er door haar (onbewust) ondertussen baanbrekend werk is verricht; ze was ongetwijfeld een lichtend voorbeeld voor veel vrouwen in de rockmuziek.

De vraag is inderdaad waar de politieke betrokkenheid is gebleven bij The Human league. Bijzonder detail: nadat ze het overboord hadden gegooid kwam ook gelijk het grote succes. Dat kan natuurlijk toeval wezen. Dare, het album waar Don't you want me van af is gehaald, is van eind 1981. Volgens mij kwam politieke opstandigheid ín de songteksten rond 1982 sowieso een beetje aan z'n einde. Newwave werd in grote lijnen vervangen door electronica, als ik even met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis ga, en ook aan het poltieke engagement van bands als The Jam kwam een einde.

Duran duran, Spandau ballet en OMD, zij voeren inzake teksten een duidelijk andere koers.

@Musician - mijn eerdere opmerking over mainstream-rockliefhebbers (incl serieus bedoelde toevoeging) is je welicht ontgaan?

En The Passions vergelijken met Patti Smith - je vergelijkt toch ook geen kiwi's met hazelnoten? Smith zou ik zeker geen wave willen noemen, eerder een soort punky bevlogenheid, met een stevige verankering in rock. Ok, er loopt een lijn van Patti S naar Tom Verlaine, maar er loopt ook een lijn naar ene Bruce Springsteen - en da's toch echt wel een archetypisch voorbeeld van mainstreamrock - nee opnieuw: dit is geen waarde-oordeel; het is een typering. Overigens denk ik dat voor menig muzikante eerder Patti Smith als rolmodel fungeerde dan Christine McVie.

En verder zou ik je willen aanraden om Simon Reynolds - Rip it Up and Start Again over wave en postpunk eens te lezen - het uitermate eendimensionale scenario dat je hierboven schetst, doet echt geen recht aan allerlei bands op Factory, Korova, Statik, Creation en 4AD, om maar een paar labels te noemen.

Zelf zie ik wel degelijk een link tussen wave en in de loop van de jaren 80 opkomende indiebands als R.E.M., Pixies, Sonic Youth, Throwing Muses, Belly, His Name Is Alive, en in de UK slowcore en shoegaze-bands (My Bloody Valentine, Ride, S.lowdive) - en dat zijn nog maar een paar voorbeelden - en geen van die bands staat echt bekend om hun synthisizer-gebruik.

In principe was dat Sam Taylor-Wood maar de PSB produceerde en mixte het nummer. Hoewel ik PSB enorm waardeer is mijn ogen het origineel beter.

@ mjuman

Je hebt gelijk, natuurlijk is er geen einde gekomen aan politiek bevlogen teksten en ik zal de bands die je noemt op Factory ongetwijfeld te kort doen.

Maar ik leg wel een direkte relatie tussen de opkomst en het succes bij het grote publiek van politiek geangageerde bands. In de newwave maar ook bijvoorbeeld rond ska e.d. Door de successen in de hitlijsten (en er waren in die tijd nog grote verkopen nodig om succes te halen) in de jaren '78, '79 en '80 mag je afleiden dat het ook door grote groepen werd ondersteund.

Je ziet dat daarin een kentering komt rond 1982. Het "grote publiek", als ik daarvan mag spreken, is aan de ene kant niet meer zó politiek geangageerd als even daarvoor en je ziet dat veel bands politieke teksten afzwakken of alleen nog als progressief te boek staan. De hitlijsten hebben veel minder politiek getinte platen. Maar natuurlijk zijn er dan nog heel wat bands te vinden die zich er wél mee bezig houden, het is niet uitgestorven.

Ik vind dat alle vrouwen die er in geslaagd zijn om (succesvol) deel uit te maken van een rockband in de jaren '60 of '70 buitengewoon baanbrekend werk hebben verricht voor de emancipatie van de vrouw in de rockmuziek. Niet je er over beklagen dat je als vrouw aan de kant staat, maar gewoon met al je talent een gelijke rol opeisen binnen de groep. De rockmuziek was in die tijd natuurlijk een enorm mannenbolwerk. En dan zijn politieke teksten of je kleden op z'n newwave's (of een hanekam) niet eens nodig.

15. Department S- Is Vic There? (Link)

Best een fijn, energiek liedje. Verrasend dat deze zo hoog staat, misschien zelfs net iets te hoog. Grappig, als tegen het einde van het nummer die vrouwenstem de telefoon opneemt, denk ik altijd een fractie van een seconde dat ze 'hello, this is Vic speaking' gaat zeggen

14. Orchestral Manoeuvres In The Dark - Enola Gay (Link)

Scitterend nummer met één van de mooiste melodieën die ik ooit gehoord heb. Van de vorige 4 nummers vond ik dat ze te hoog stonden. Wel, deze staat te laag. Het is ook nooit goed
Hoe dan ook, naar dit nummer zou ik dagenlang nonstop kunnen luisteren. Grote klasse

13. Red Zebra- I Can't Live In A Living Room (Link)

De hoogstgenoteerde Belgen. Hoewel ik Zanna nog steeds beter vind, kan ik me wel vinden met deze hoge positie. Het blijft toch een fijn nummer.

12. Depeche Mode- Just Can't Get Enough (Link)

Geweldig nummer. Hier kan een mens op slag vrolijk van worden. Je kan de band misschien verwijten dat ze niet erg diepgaand klonken(zeker niet in vergelijking met latere jaren) maar lekker is het wel.
Ik weet nog goed hoe ondersteboven ik was toen ik dit nummer voor het eerst hoorde. Ik zat toen nog in de middelbare school, en was me beginnen interesseren in iets oudere muziek. En toen op een goede dag dit nummer op de radio voorbijkwam, was ik meteen verkocht. Temeer omdat ik het nummer al vaag kende, maar dat gewoon vergeten was. Als je het nummer dan opnieuw hoort, zegt mijn ervaring, geeft dat extra schoonheid aan het nummer. Had ik ook bij bijvoorbeeld Kayleigh(Marillion) of Everywhere(Fleetwood Mac)

11. Fad Gadget- Collapsing New People (Link)

Fijn nummer waar ik niet zoveel mee heb, maar die ik graag hoor voorbijkomen op radio of tv. Ik snap ook wel waaom deze zo hoog staat, is toch wel één van dé Industrialklassiekers.

Terechte hoge notering van Is Vic There

Just Can't Get Enough is wel een erg matig nummer uit hun begintijd met Vince Clarke, DM heeft latere veel betere dingen gemaakt.

Betere series van 5 gezien - Fad Gadget heeft echt beduidend betere nummers gemaakt (bijv. Under the Flag), Depeche Mode idem (al was dit lang een vaste toegift bij live concerten), OMD - terecht, Department S - hele fijne cult-hit; Red Zebra: niet mijn kopje thee.

Department S en Red Zebra vind ik wel erg leuk.

OMD (toevallig vandaag veel gedraaid) vind ik wel leuk, maar ik ben niet zo'n enorme fan van die huppel-synthpop. Ze hebben veel betere nummers. Hetzelfde geldt ook voor Depeche Mode, alhoewel ik Just Can't Get Enough echt vrij suf vind. Tis nog net geen rollatordisco.

15. Department S- Is Vic There?
Soort van one time wave/punk hit wonder, ik ken althans geen enkel ander nummer van hen....maar dit is wel een heeeel lekker nummer, zoals ik ze graag hoor.

14. Orchestral Manoeuvres In The Dark - Enola Gay
Voor mij de allerbeste van OMD (kan alvast genoteerd worden voor Dazzler's greatest hits topic), een new wave dance classci wat mij betreft. Heel wat zweetdruppels verspild op dit nummer.

13. Red Zebra- I Can't Live In A Living Room
De hoogstgenoteerde Belgen lees ik in Arthu'r's commentaar...niet in huize El Ninjo, er is zoveel meer moois op new wave gebied uit Belgie gekomen en dan heb ik het niet alleen ver de nummers die in deze lijst staan. Ik vind het niet slecht maar ik heb toch geen echte muzikale klik met Red Zebra

12. Depeche Mode- Just Can't Get Enough
Hier heb ik dan wel weer een klik mee, niet zozeer met de albumversie die ik ook redelijk suf en gedateerd vind maar voornamelijk dan met de live versie die desttijds in de eighties in menig vlaamse disco wekelijks gedraaid werd. Het is wellicht meer een soort van jeugdsentiment dan dat het echt zo'n supergoed nummer is.

11. Fad Gadget- Collapsing New People
Fad Gadget alias Frank Tovey....z'n albums vind ik over het algemeen helemaal niks maar er staan wel altijd 1, 2 of 3 juweeltjes op. Zoals Arthur al aangeeft, een industrial klassieker. Toch is dit bij lange na niet mijn favoriete Fad Gadget nummer en ik mis in de lijst toch wel "personal classics" als Coitus Interruptus, Back to Nature, State of the Nation en Lady Shave.

15. Department S- Is Vic There?
Ken je de Monty Python sketch, enkel te vinden op één van hun studioplaten?
Met een batterij psychologen te gast op de radio die tegen elkaar opfilosoferen
over de betekenis van de vraag Is Vic There?. Een vraag die plots uit de mond
van een verkeerd verbonden huisvrouw de radiostudio was ingeslopen.

14. Orchestral Manoeuvres In The Dark - Enola Gay
Het allerbeste nummer van OMD. Dansen op de bom. Het kon anno 1980.
De manier waarop de jeugd toen omging met de dreiging van de koude oorlog.
Precies die combinatie van het zwaarwichtige onderwerp en de dansbaarheidsfactor,
de werkelijk schitterende melodie en het ijzersterke arrangement ... wat wil je meer ...

13. Red Zebra- I Can't Live In A Living Room
In eigen beheer op 500 exemplaren uitgebracht (ik heb er eentje),
maar daarna via ontelbare new wave compilaties uitgegroeid tot klassieker.
De status van het nummer is wellicht hoger dan de werkelijke waarde.
Maar het blijft een erg sterke single, hoewel België meer moois in huis had.

12. Depeche Mode- Just Can't Get Enough
Heerlijke synthpop waarin het toch even zoeken is naar de new wave factor.
Die kwam pas later, met de door Martin Gore geschreven songs. Vince Clark
was toch vooral de man van de lichtvoetige synthtoets (Yazoo, Erasure) en
ooit begonnen als artiest door toedoen van de heren uit nummer 14.

11. Fad Gadget- Collapsing New People
Met een paar Neubauten en met Mute corryfeeën Daniel Miller en Gareth Jones
achter de knoppen donderde Frank Tovey bijna de hitparades binnen. Zijn meest
catchy single wellicht. En met voldoende schaduwrandjes om terecht hoog
te klimmen in dit new wave overzicht. Voer voor de dansvloer.

Ik pik een beetje laat in, maar eigenlijk wel een boeiend topic
om eens te ventileren over al die songs die hier de revue passeren.

En bij die laatste vijf zitten er maar twee die ik me onmiddellijk voor de geest kan halen.
Einstein a Go Go is daar niet bij, maar ik herinner me wel dat ik de wave connectie niet meteen zag.
Maar we gaan daar niet over zeuren: de lijst is wat de lijst is, een interessant uitgangspunt.

Met Heaven van Psychedelic Furs heb ik nooit veel gehad.
Ik vind het niet echt een spannend liedje, het valt niet echt op
als het voorbijkomt op de radio. Want radiovriendelijk is het wel.
Iets te nadrukkelijk gestroomlijnd misschien, te weinig schaduwkantjes.

I Want Candy van Bow Wow Wow is meer een kreet dan een song.
En hoe clever Malcolm McLaren die burundi drumsound ook wilde introduceren
als gimmick, Adam & the Ants gingen wel met de eer en de punten lopen.
Hun popsingle Do You Wanna Hold Me uit 1983 vond ik leuker.

Die andere twee moet ik eens opsnorren (kan vanaf hier niet luisteren naar de links).

Elle Et Moi

Die burundi drumsound werd echt een mode, maar is het Malcolm Maclaren die hem heeft geintroduceerd? Ik kan me herinneren dat zelfs de kale drum gedraaid werd.
Ben aan het zoeken bij Brain Eno, heeft die hier niet iets mee van doen? (buiten My Life In The Bush Of Ghosts)
I Want Candy is trouwens een Bo Diddly-riff.

Wie hem geïntroduceerd heeft, doet er niet zo toe, maar McLaren
heeft zich met Bow Wow Wow wel het patent erop willen toeëigenen.
Daarom liepen Adam en zijn Mieren boos weg: een heel gedoe trouwens.
Adam & the Ants hebben daarna echt hits gescoord met die dubbele drums.

't Zal wel ergens te lezen staan ... die sound was inderdaad hot in die dagen.

Orange Juice moet ik eens herbeluisteren (lukt op dit moment niet).

Laugh and Walk Away van The Shirts vind ik heerlijke no nonsense wave.
Typische eind jaren 70 invalshoek en met een fijne, vrouwelijke toets.
Vrouwen deden trouwens gezellig mee in de punk en wavedagen.

Flash in the Night van Secret Service is vooral slappe hap.
Een Zweeds groepje dat zichzelf een new wave imago aanmat
en vooral in Duitsland nog wel wat hitparadepotten wist te breken.

I Scared Myself van Thomas Dolby ... hier heerst even een plechtige stilte.
Een kippenvelplaat is dit, hoewel ik meestal niet zo voor de bebrilde new wave
professor val. Iets te gelikt en te doordacht allemaal. Maar deze plaat is pijnlijk mooi.

Mijn liefde voor het werk van XTC is groot en deze Senses Making Overtime
is omwille van het meezingbare refrein uitgegroeid tot een kleine klassieker.
Maar er staat nog zoveel ander moois op het album English Settlement.

Thompson Twins vond ik beste een aardige band, hoe fout hun ambities
(wij willen succes met onze muziek) door de alternatieve pers ook werden gevonden.
In the Name of Love heeft toch vooral een cultstatus in (Amerikaanse) dansclubs.
Laat ik dan een lans breken voor de percussiepop van Love on Your Side
of de uitgekiende synthpop van Hold Me Now of Doctor Doctor.

Fred from Jupiter, natuurlijk, wie kan die leuke wave schlager nou vergeten?
Andreas Dorau en zijn Marinas paarden de kitscherigheid van het Duitstalige
levenslied aan de hormonaal gestuurde galop van de naïve puberpogo.
Ik moet altijd aan Ca Plane pour Moi van Plastic Bertrand denken.

Moscow Discow (ook wel Moskow Diskow gespeld) van het Belgische Telex.
Nog voor Kraftwerk er met The Model zelf opkwam om synthesizer muziek
in een drieminuten pophemd te stoppen, deed dit Belgische trio het al.
Deze hit had Telex op zijn beurt te danken aan Trans Europe Express.

Public Image Ltd scoorde terecht een hit met This Is Not a Lovesong.
Het bleef mij altijd onduidelijk wat dit nummer dan wel was, tot ik begreep
wat bedoeld werd met ironie. Jammer dat zoveel verzamelaars de mix
met die verschrikkelijke blazers hebben. Leve de originele 7" versie.

Ghost Town van The Specials is de eerste, echte nummer 1 in dit rijtje.
In de zomer van 1981 stond de single enkele weken bovenaan in de UK.
Samen met Gangsters hun bijdrage tot de eregalerij der wave klassiekers.
Daarna kregen we Fun Boy Three en ook nog het swingende Nelson Mandela.