menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / Chevy bespreekt "100 Greatest Guitar Solo's" (Guitar World)

zoeken in:
avatar van ArthurDZ
Reelin' In The Years

Geweldig nummer, maar misschien staat die solo inderdaad net iets te hoog.

avatar van Stijn_Slayer
'Cortez' blijft wel een pareltje. Vrienden van mij begonnen direct te zeuren. 'Ik hoor een valse noot'...

Ben echter nooit zo overtuigd geweest van Clapton's bijdrage in 'While My Guitar Gently Weeps'. Niet onaardig, maar echt niet wereldschokkend.

ClassicRocker
Brian May is God!

avatar van oceanvolta
Wow, wat is Cortez the Killer een goed nummer! Naar zo'n nummer kan ik blijven luisteren, al duurt het een half uur. Graag zelfs. Ik ben helemaal niet bekend met het werk van Neil Young. Weer iemand waar ik me in moet gaan verdiepen. Ik kom tijd te kort.

Die solo van Prince is trouwens ook briljant.

avatar van Ataloona
Zuma is de plaat waar Cortez op staat en een goed begin is Everyboyd Knows This is Nowhere.

avatar van Stalin
chevy93 schreef:

39. Neil Young & Crazy Horse – Cortez the Killer


Wat mij betreft het allerbeste nummer en solo uit de hele top 100
Draai dit nummer (als onderdeel van het geniale Zuma) vrij vaak voor het slapen gaan terwijl ik in bed lig en met daarna als afsluiter het fenomenale Through My Sails...kippenvel gegarandeerd

Heb overigens geen idee van al dat knip- en plakwerk waar jij het over hebt, wel schijnt het nummer oorspronkelijk nog langer geduurd te hebben:

Also of note is that the song fades out after nearly seven and a half minutes, as (according to Young's father in Neil and Me) an electrical circuit had blown, causing the console to go dead. In addition to losing the rest of the instrumental work, a final verse was also lost. When producer David Briggs had to break this news to the band, Young replied "I never liked that verse anyway." The additional verse has not been performed or recorded to this day.

avatar van oceanvolta
Ataloona schreef:
Zuma is de plaat waar Cortez op staat en een goed begin is Everyboyd Knows This is Nowhere.


Oke, thanx. Ik ga Zuma sowieso kopen, alleen al voor Cortez.


avatar van Rudi S
Cortez is misschien wel mijn favoriet van Neil Young en daarmee voor mij een van de aller mooiste.
Er zijn ook geweldige live uitvoeringen, ik vind die op Live Rust helemaal geweldig (wat weer niet iedereen met mij eens is).

avatar van GrafGantz
Cortez, what a killer

avatar van Rudi S
geen Neil Young meer
Die link naar de Prince solo is sterk, vreet de meeste solo's (tot nu) in dit topic helemaal op.

Voor mij is Cortez the Killer ook mijn favoriete gitaarsolo, in al zn technische imperfectie, gewoon een geweldige gitaartrip is dat nummer. Voor wie er niet genoeg van kan krijgen, probeer ook eens de 20 minuten durende cover van Built to Spill...

avatar van chevy93
Stalin schreef:
Heb overigens geen idee van al dat knip- en plakwerk waar jij het over hebt, wel schijnt het nummer oorspronkelijk nog langer geduurd te hebben:
Het is een quote van de Neil op de site van Guitar World zelf, dus volgens mij klopt het wel. Dat het nummer oorspronkelijk langer duurde, kon je ook al uit mijn stukje tekst halen.
Ze hebben al een aantal stukken weggeknipt, maar zijn er per ongeluk één vergeten. En dat schijnt te horen te zijn in het nummer, maar ik weet niet precies waar. Ook zou ik niet weten wat ik dan precies moet horen.

avatar van Stijn_Slayer
Dat soort dingen zoek ik bewust nooit uit. Straks kun je niet meer normaal luisteren zonder elke keer op een tik of klikkend geluid te letten o.i.d.

avatar van Stalin
oceanvolta schreef:
(quote)


Oke, thanx. Ik ga Zuma sowieso kopen, alleen al voor Cortez.


Heb ik ook gedaan en nu ben ik verslaafd aan NY !

Pas dus aub op wat je doet

avatar van Stalin
Rudi S schreef:
Cortez is misschien wel mijn favoriet van Neil Young...
Er zijn ook geweldige live uitvoeringen...


Zeker en vast, wat te denken van deze geniale solo-versie van 27 juli 2010...een dag na het overlijden van grote vriend Ben Keith:




+

avatar van chevy93
38. Led Zeppelin – Whole Lotta Love
Gitarist: Jimmy Page
Album: Led Zeppelin II (1969)



Daar waar Since I’ve Been Loving You vooral op het gevoel inspeelt, is Whole Lotta Love puur bombasme. Maar wel geniaal en technisch perfect bombasme. Wat een machtige solo is dit toch. Op Smoke On The Water na misschien wel de grootste cliché gitaarrif, maar tevens ook één van de beste. Zo eenvoudig, maar toch zo krachtig. Ik had deze eerlijk gezegd nog wel wat hoger verwacht. Vooral dat middenstuk is niets minder dan geniaal. Een explosie van geluid, opeens. En wat voor een explosie. Dit is het soort muziek waardoor het begrip “eargasm” is ontstaan.

37. Guns n’ Roses – Sweet Child O’ Mine
Gitarist: Slash
Album: Appetite for Destruction (1987)



Had je mij een paar jaar geleden gevraagd wat ik van dit nummer vind, had je dikke kans gehad dat ik dit één van de 20 beste nummers ooit had gevonden. Er is een tijd geweest dat ik dit nummer (helaas letterlijk) doodgedraaid heb. Het is pas sinds een aantal maanden dat ik dit nummer weer geweldig vind. Dit is geen nummer dat ik keer op keer kan draaien, maar als ik het van tijd tot tijd draai, blijft de magie. Want laten we wel wezen, het is een prachtig nummer. Sweet Child O’ Mine bewijst dat solo’s niet per se moeilijk of ingewikkeld hoeven te zijn. Ze moeten goed klinken! Terechte hoge plek. Niet de absolute top, maar toch zeker wel in de hoogste regionen. En ik zal het alvast verklappen: dit is NIET hun hoogste!

36. Yngwie Malmsteen – Black Star
Gitarist: Yngwie Malmsteen
Album: Rising Force (1984)



Wie zegt u?...
Opzich geen slechte solo, verre van. Sterker nog, in combinatie met de bas en drums ontstaat er een lekker grauw sfeertje. Wat ik echter wel jammer vind, achteraf mis ik een echte overtuiging. Iets waardoor je iedere keer aan het eind denkt: Wow! Ik zou geen minpunten kunnen ontdekken aan deze solo, behalve dat ik dat gevoel mis. Daarom vind ik deze ook wel erg hoog staan.


35. Pantera – Cemetery Gates
Gitarist: Dimebag Darrel
Album: Cowboys from Hell (1990)



Een stuk beter dan de eerdere notatie, Walk. Cemetery Gates is wat rustiger. Alsof er meer tijd en energie is gestoken in het echt neerzetten van een goed nummer. Een stuk beter gitaarspel ook, wat heet, prachtig gitaarspel. Meestal hou ik niet zo van het volle geluid, maar bij dit nummer is het een pluspunt. Jammer dat het beste stukje (zo vanaf 5:20), nog geen 20 seconden duurt. Had dat zo doorgegaan, had ik de hoge notatie wel begrepen. Hoewel die lange noot op 6:40 wel heel erg lekker klinkt.

34. Radiohead – Paranoid Android
Gitarist: Jonny Greenwood
Album: OK Computer (1997)



Een interessante keuze. Is toch redelijk verschillend van wat er tot nu toe langsgekomen is (en langskomen gaat). Ondanks dat het allemaal terug te brengen is tot dezelfde instrumenten die de andere nummers ook hebben, creëren de mannen van Radiohead een unieke sound. Een unieke sound die mij niet altijd aanstaat, maar toch altijd interessant blijft. Ook Paranoid Android is een nummer die door zijn uniekheid niet altijd goed valt, maar als dat wel gebeurt, gebeurt het meestal ook goed. Het toeval wil dat ik bij het schrijven van dit stukje extreem optimistisch over dit nummer ben.
Wat een geweldige opening, een prachtige zang en een ultieme climax. De nieuwe BoRap noemen sommigen het ook wel. Daar wil ik best in meegaan, een moderne BoRap. Dit is een blijvertje hoor, zeker weten! Mooi nummer om dit prachtige rijtje van 5 mee af te sluiten.

avatar van L_T_B
chevy93 schreef:
38. Led Zeppelin – Whole Lotta Love
Gitarist: Jimmy Page

[...] Zo eenvoudig, maar toch zo krachtig. [...]

Dat komt omdat het "geleend" is van een bluesnummer.

avatar van chevy93
Is er dan een Zep-nummer dat ze niet "geleend" hebben?

avatar van Arrie
L_T_B schreef:
(quote)

Dat komt omdat het "geleend" is van een bluesnummer.

No shit, het is Led Zeppelin.

In principe vind ik het niet eens zo erg dat ze zoveel van andere nummer voor hun eigen nummers gebruikten. Maar wees dan eerlijk, en zet het in de credits.

Edit: ah Chevy is me voor.

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
chevy93 schreef:
36. Yngwie Malmsteen – Black Star Wie zegt u?...

Yngwie Malmsteen... een van die 'gitaarhelden' uit de jaren '80 die cd's volhingen met toonladders en ander spierballenvertoon en er in de loop van het decennium misschien een handvol memorabele nummers uit persten... of minder dan dat. Zie ook: Joe Satriani, Steve Vai, etc. Begrijpelijk dat hij in deze lijst opduikt, maar toch... snel weer vergeten maar.

avatar van chevy93
33. B.B. King – The Thrill Is Gone
Gitarist: B.B. King
Album: Completely Well (1969)



The Thrill Is Gone, het grootste bluesnummer aller tijden? Of dit nou waar is of niet (ik vind van wel), het zou terecht zijn. Wat een heerlijk nummer is dit toch en bij iedere luisterbeurt vraag ik me weer af waarom ik dit nummer zou weinig draai. Het nummer is zo prachtig. Dit is muziek die je echt raakt. Zielsnijdend heet dat met een mooi woord.
De rustige ondertoon onder het nummer valt me ook altijd pas op achteraf. Dan bedenk ik me weer hoe heerlijk het was om de afgelopen 5 minuten naar het nummer te luisteren. “Men weet pas wat hij mist, als het er niet meer is” is dan ook een treffend spreekwoord om dit gevoel te verwoorden. Ik spreek het nu met mezelf af: Dit nummer ga ik vaker luisteren!


32. Jimi Hendrix – Machine Gun
Gitarist: Jimi Hendrix
Album: Band of Gypsys (1970)



Daar waar Jimi Hendrix met Star-Spangled Banner wat credits inleverde, wint hij deze nu terug. Met winst. Wat ik zo lekker vind aan Machine Gun is de blues achtergrond. In het bijzonder de bas. Daar waar Jimi Hendrix de sterren van de hemel speelt, blijft het toch ook een lekker nummer om even bij weg te dromen. Ook weer een typische korte, maar krachtige tekst van de gitaarvirtuoos. Alleen de laatste paar minuten moet ik niet te vaak luisteren, want daar is het nummer niet spectaculair genoeg voor. Om keer op keer mij te kunnen pakken. Maar zo op z’n tijd: Meesterlijk!

31. Ted Nugent - Stranglehold
Gitarist: Ted Nugent
Album: Ted Nugent (1975)



Ted Nugent zegt mij absoluut niks. Gezien het aantal stemmen hier op musicmeter ook niet echt verwonderlijk. Dat hij erin staat is dus al een verrassing, maar ook nog zo hoog. Echter is dat, voor mij althans, de charme van dit soort lijsten. Ik ontdekt zoveel leuke muziek. Want dit is toch ook weer een heerlijk nummer. Door het hele nummer zit een enorm catchy bas, deze riff draagt het nummer toch wel grotendeels. Een mooi progrock randje rond het nummer. En klaar is Kees.
Oh ja, de gitaarsolo is ook nog goed. Alleen is het niet zo’n dragende solo, het is meer onderdeel van… dan de smaakmaker. Om deze reden zou ik het nummer wat lager in deze lijst gezet hebben, maar de keuze is in ieder geval begrijpelijk.


30. Joe Satriani – Surfing With The Alien
Gitarist: Joe Satriani
Album: Surfing With The Alien (1987)



Persoonlijk zou ik Satch Boogie hoger zetten dan dit nummer. In eerste instantie, omdat dat nummer echt geweldig is, maar ook vooral omdat dit nummer niet goed genoeg voor een top 30-plek. Satriani is een vaardig gitarist, dat zeker, maar het ontbreekt hier aan wat nuance. Het is meer een, zoals Casartelli zo leuk zei, ‘gitaarheld met veel toonladders en ander spierballenvertoon.’

avatar van Don Cappuccino
Chevy, je hebt het bij Paranoid Android niet echt over de solo. Bij mij is het een van mijn favoriete solo´s. Een hele aparte solo maar hij klinkt heel gaaf. En Dimebag Darrell is gewoon de meester!

avatar van Stijn_Slayer
Leuk dat 'The Thrill is Gone' de lijst gehaald heeft. Simpel, maar schitterend subtiel. B.B. raakt keer op keer precies de juiste noten, daar is B.B. sowieso een meester in. Het gevoel dat hij er op de een of andere manier heel subtiel in weet te leggen is vaak geimiteerd, maar zelden geevenaard.

Een klassieker die nooit gaat vervelen.

avatar van chevy93
Don Cappuccino schreef:
Chevy, je hebt het bij Paranoid Android niet echt over de solo.
True, maar het is ook geen nummer dat zich leent voor een solo-review. Het is meer het volledige nummer.

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
chevy93 schreef:
30. Joe Satriani – Surfing With The Alien
Satriani is een vaardig gitarist, dat zeker, maar het ontbreekt hier aan wat nuance. Het is meer een, zoals Casartelli zo leuk zei, ‘gitaarheld met veel toonladders en ander spierballenvertoon.’

Ben van dit nummer dus ook niet zo kapot. Wel is Joe Satriani de reden dat ik nog een kleine slag om de arm hield, want zijn Speed of Light vind ik dan wel weer erg goed.

avatar van chevy93
29. Steve Vai – For The Love of God!
Gitarist: Steve Vai
Album: Passion and Warfare (1990)



”Why have a vocalist when your guitar can sing.”
Zo luidt een comment op YouTube. Wat moet ik hier nog aan toevoegen? Machtig mooi gitaarspel. Een schreeuwende, nee gillende, nee jankende gitaar. Steve Vai kende ik zo goed als niks van, dus des te mooier is deze ontdekking.


28. Ozzy Osbourne – Mr. Crowley
Gitarist: Randy Rhoads
Album: Blizzard of Oz (1980)



Ja hoor, daar is hij weer. En we zijn nog zeker niet van hem af. Maar of ik daar dit keer zo vrolijk van wordt. Daar waar No More Tears en War Pigs nog echt goede nummers waren en waarvan ik de positie terecht vond, vind ik dit toch veel te veel roem voor zo’n nummer. Niet slecht ofzo, maar ook niet iets waar ik echt van geniet. Wellicht komt het, omdat de gitaar te veel naar de achtergrond wordt gedrukt. Als ik goed ga luisteren hoor ik zeker wel wat goeds. Nou vooruit, het is wel een mooie solo, maar zeker geen 28e plek waard.

27. Stevie Ray Vaughan and Double Trouble – Pride and Joy
Gitarist: Stevie Ray Vaughan
Album: Texas Flood (1983)



Geweldig nummer van een geweldig album. Het kostte me wel even om te wennen aan dit nummer, vooral qua zang, maar nu vind ik het een geweldig nummer. Hoewel ik vind dat andere nummers van het album beter zijn, is er geen nummer die qua solo beter is. Wellicht Testify. Het is gewoon een heerlijk nummer. Jammer dat dit album zo weinig beluisterd wordt. Het zou zeker niet misstaan in de top 250. En ook deze komt nog een keer langs.

26. Nirvana – Smells Like Teen Spirit
Gitarist: Kurt Cobain
Album: Nevermind (1991)



Door overkill heb ik het nummer een lange tijd gemeden. Het is geen nummer dat ik te vaak kan horen, het gaat vervelen. Maar zo op z’n tijd… Uitstekend nummer!
Met name de bas vind ik echt geweldig. Het geschreeuw moet ik echt voor in de stemming zijn, maar de bas (en ook de drums) blijven aantal genieten geblazen.
En de solo, tja, het is zeker een mooie solo, maar echt niet goed genoeg voor een 26e plek. Het is vooral de status van het nummer (niet de solo, het nummer) dat ervoor gezorgd heeft dat deze zo hoog staat, dat kan niet anders. Ik zou het zelf eerder rond de 70e-80e plek zetten. Dat zou ik geloofwaardiger vinden.


25. Jethro Tull – Aqualung
Gitarist: Martin Barre
Album: Aqualung (1971)



Strijdt samen met Thick as a Brick om de titel bekendste Jethro Tull-nummer, denk ik. Grootste verschil: laatstgenoemde staat niet in deze lijst. Nu ken ik weinig van Jethro Tull om te weten of dit ook één van hun beste is, maar het lijkt me wel een leuke band om een keer een album van te beluisteren. Het is een uitermate goed verzorgde solo waar weinig om af te dingen is. Misschien is het af en toe iets te verzorgd, te weinig ‘commitment’, maar dat is hem vergeven. 25e plek is wat overdreven, maar Aqualung misstaat zeker niet in deze lijst.

Volgende rijtje is waarschijnlijk het beste rijtje!

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
chevy93 schreef:
25. Jethro Tull – Aqualung
Strijdt samen met Thick as a Brick om de titel bekendste Jethro Tull-nummer, denk ik. Grootste verschil: laatstgenoemde staat niet in deze lijst. Nu ken ik weinig van Jethro Tull om te weten of dit ook één van hun beste is, maar het lijkt me wel een leuke band om een keer een album van te beluisteren.

Je geeft het onbewust zelf al aan: de albums Thick as a Brick en/of Aqualung vormen een prima instappunt om eens wat albumwerk van Jethro Tull te beluisteren.

avatar van Stijn_Slayer
Aqualung is wat toegankelijker, en ook Live: Bursting Out vind ik een goede instapper. Daarna snel doorgaan met het meesterwerk Thick as a Brick.

avatar van chevy93
Ik begin zelden met albums langer dan een uur om in te stappen bij een band. Thick as a Brick staat al een tijdje op mijn lijstje, maar het komt er niet van. Is het vergelijkbaar met iets wat ik al ken?

Gast
geplaatst: vandaag om 17:05 uur

geplaatst: vandaag om 17:05 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.