Little Wing, misschien wel Jimi's mooiste.
De studio versie heeft echter niets te zoeken in een lijstje met gitaarsolo,s.
Dit is niet de eerste keer dat er zoiets raars in staat , neem de Velvets en eerder Neil Young (CG).

We zijn aanbeland bij de top 10. Vanaf nu ga ik per solo verder. Ik hoop dat de meekijkers nu ook actief mee gaan doen en wat leuke comments plaatsen (of niet, als je het er volledig niet mee eens bent. ). Ik besteed dus ook wat meer aandacht per solo.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen:

10. Cream - Crossroads
Gitarist: Eric Clapton
Album: Wheels of Fire (1968)



Met maar liefst 5 noteringen (2 solo, 1 bij The Beatles, 1 bij Derek and the Dominos en 1 bij Cream) is Eric Clapton, na Jimi Hendrix, de meest voorkomende artiest in deze lijst. Of dat terecht is laat ik in het midden (mijn waardering voor Clapton heb ik al wel laten blijken toch? ). Ik had echter liever met een spectaculairder nummer deze top 10 geopend. Niks ten nadele van Crossroads, maar ik vind het geen top 10-waardige solo. Bij iedere luisterbeurt wacht ik op het moment op iets wat mij versteld doet staan en mij doet realiseren dat dit inderdaad een verdomd goede solo is die zeker verdiend in de top 10 staat. Maar helaas, dat moment is nog niet gekomen. Ik denk ook niet dat het er van gaat komen. Iedere keer denk ik: Ja, dit is inderdaad een goede solo. Maar achteraf blijf ik altijd met een leeg gevoel achter. In ieder geval geen gevoel dat ik heb bij solo’s in mijn top 10. Misschien dat een remaster van dit nummer (het hele album overigens) wonderen kan verrichten. Het klinkt ook wat gedateerd.

Hier ook een aantal versies die minstens zo goed zijn en misschien zelfs beter:
Derek and the Dominos (Live at the Fillmore)
Lynyrd Skynyrd (Live at The Fox)
[url=http://www.youtube.com/watch?v=Q27ETQhG2SM]Rush (op Feedback) (die bas )

Het is een verdomd goed nummer, maar een erg memorabele solo is het niet, luister dit nummer om de kwalitiet maar niet om de solo.

Inderdaad een erg sterk nummer, maar de solo is nu ook weer niet zo spectaculair. Ik heb de indruk dat Guitar World gewoon de 100 beste nummers (volgens hen) met een solo gerangschikt heeft, en niet de 100 beste gitaarsolo's.

Ik zie dat er een fout was in de lijst van Guitar World. Op 81 stond The Velvet Underground met Sweet Jane.
Hier zei ik ook: Echter vraag ik me af over welke solo ze het hebben.

Dit moet Lou Reed met Intro: Sweet Jane zijn, op het album Lou Reed - Rock N Roll Animal (1974). Deze bevat wel een gitaarsolo. Deze zal ik achteraf met bespreken met de andere fouten die in deze lijst zijn geslopen.

Dat verklaart veel, al blijft het uiteindelijk een onterechte notering.

Ook vind ik het een beetje jammer dat er bij Clapton niet echt de juiste solo's zijn gekozen. Als de man het op zijn heupen krijgt is hij van absolute wereldtop, zoals bijv. te horen is op de versie van 'Voodoo Chile' van hem en Steve Winwood van Eric Clapton and Steve Winwood - Live from Madison Square Garden (2009)

Ook zelf live meegemaakt, en het enige dat ik kan zeggen is high on music...

Clapton in topvorm is een gigant, maar soms speelt hij naar mijn mening ook bepaalde periodes wat afgezaagd, en dan betrap ik hem er wel eens op in standaard licks en herhalingen (van zichzelf) te vervallen.

Ze kunnen moeilijk een solo uit 2009 in een lijst uit 2008 doen.
Daarbij was Voodoo Chile al voor Jimi Hendrix. En to make mattes worse: Ze hebben live-uitvoeringen zoveel mogelijk gemijd. Anders is er geen excuus voor het kiezen van de studioalbumversie van Whipping Post (Allman Brothers Band) ipv de live-versie (At Fillmore East uiteraard).

Welke solo's had je dan nog gehoopt van Clapton?

Hm, moeilijk.

Clapton vind ik live meestal sterker gitaar spelen. Op bijv. de Cream reunie uit 2005 speelt hij de sterren van de hemel. De sfeer van het concert is een beetje getemperd, en Jack Bruce heeft vocaal veel ingeleverd, maar Clapton's gitaarspel is fantastisch. Ik heb niet specifiek één nummers als voorbeeld, want ik kijk die dvd niet maandelijks, en er zitten behoorlijk veel solo's in.

Geldt trouwens niet alleen voor Clapton. Veel artiesten lijken zich live een stuk vrijer te voelen. Op een studio plaat is er misschien toch een soort ongeschreven regel dat je niet al te lang en overdreven mag soleren, wat toch een soort druk uitoefent op de artiest (al is het natuurlijk wel mogelijk en komt het ook wel voor). Clapton houdt zich op studio albums vaak wat in qua tempo, virtuositeit en dynamiek. Vroeger snapte ik daarom de hele Clapton ophemeling niet zo.

Maar echt een specifieke solo uit de losse pols schudden vind ik moeilijk. In Clapton's beste werk zitten meestal meerdere solo's, en live past hij ze vaak improviserend aan.

'Layla' zou ik wel inruilen voor bijv. 'Key to the Highway', ook van Derek & the Dominos. Ook niet ontzettend snel en virtuoos, maar wel heel spontaan en de afwisseling en wisselwerking tussen Duane Allman (op slide gitaar) en Eric Clapton is daar echt optimaal.

Die 'Voodoo Chile' van Clapton en Winwood is trouwens de lange versie, niet 'Voodoo Child (Slight Return)'.

Uiteindelijk ben ik wel teleurgesteld dat één van mijn favoriete gitaristen de lijst niet heeft gehaald: Rory Gallagher. Stephen Stills gaat trouwens ook (akoestisch) hélemaal los op 'You Can't Catch Me/Word Game' op Wembley 1974, al is het officieel (voor het overgrote merendeel) geen solo.

Ik ben het met je eens dat veel gitaarsolo's live beter zijn, maar ze kiezen hier dus bewust voor de albumversies. Layla is sowieso een zekerheidje in een lijst als deze. Het staat zelfs 27e in de Top 500 van Rolling Stone.

Het blijft natuurlijk een lijst gebaseerd op/samengesteld uit lijstjes van (veel?) inzender. En hoe meer lijstjes je hebt, hoe meer de bekende nummers boven komen drijven. Maar dat hoef ik jou niet te vertellen.

Achteraf zal ik nog wel mogelijkheid geven voor jullie om jullie solo's hier te plaatsen (uiteraard, nadat ik zelf nog wat solo's plaats, bekend en onbekend).

Ik heb dit stukje al een paar dagen klaar staan, maar ik vind het geen stukje van hoog niveau. Ik had gehoopt bij de top 10 interessante ervaringen te kunnen delen, maar zowel bij Crossroads als bij Crazy Train heb ik weinig inspiratie. In de hoop dat er de afgelopen dagen nog wat binnen zou schieten, heb ik gewacht met het posten van dit stukje. Maar het mocht niet baten, meer dan dit kwam er niet uit.

Volgend nummer kan ik alinea's over schrijven.

09. Ozzy Osbourne – Crazy Train
Gitarist: Randy Rhoads
Album: Blizzard of Ozz (1980)



Eerder was er al Mr. Crowley van Blizzard of Ozz. Daarvan vond ik de hoge notering overdreven. Erger schrok ik toen ik dit nummer op 9 zag staan. Ok, het is echt een steengoed nummer, maar top 10? Seriously? Nee, veel te veel eer. Ondanks dat ik het nummer echt geweldig vind, zou ik het nooit in mijn top 10 plaatsen.
De riff is erg lekker en de solo is ook niks mis mee, maar voor een top 10-nummer eis ik een bijna niet te evenaren ervaring. En dat is allesbehalve het geval. Net zoals bij Crossroads vraag ik me na het nummer af wat ik nou precies geluisterd heb. Dat bedoel ik niet in positieve zin. Meer kan ik er ook niet van maken, prima nummer, idem solo, maar geen top 10.

Daarom was mijn interesse in hun verantwoording dubbel zo groot als normaal. Ze zeggen:
“Of the three tracks on each solo, the one that we liked the best would be pretty much down the center of the mix, and the other two would be ghosted back 3 or 4 db, swung out pretty wide on either side. What happens then is that it doesn’t become such an obvious double or triple track—it’s more of an effect, really, because you tend to get the phasing between the different pitches. In addition, with guitars two and three panned left and right, you get a fourth guitar—a phantom guitar—in the middle. So what Randy’s got on those solos is a double track of his main guitar, and the other two guitars attempting to create a ghost guitar. It actually averages out pretty well—it works better than you might think.”

Aan jullie de taak om te beoordelen of deze verklaring genoeg is.

Rhoads was wel een extreem goede gitarist, en ik vind de solo uit 'Crazy Train' ook behoorlijk sterk, al mist het op de één of andere manier iets. Geen idee wat het is.

Na z'n dood heeft hij natuurlijk wel een mytische status gekregen, wat denk ik de 9e plek verklaart. Ergens rond 30 ofzo zou ik terechter vinden.

En daar was ik dan weer =D

Deze solo doet mij ook niet zoveel. Sowieso heb ik vrij weinig met het zinloos snel tappen, klinkt 9 van de 10 keer nergens naar. De solo gaat inderdaad het ene oor in en het andere net zo makkelijk weer uit. Ik mis vooral een 'lijn' in de solo, staat onterecht op de 9e plaats imo.

08. Eagles – Hotel California
Gitarist: Don Felder/Joe Walsh
Album: Hotel California (1976)



On a dark desert highway…

We gaan een jaar of 10 terug. Ik ben op een verjaardag van mijn oom/tante/neef en iemand kwam op het idee de Hell Freezes Over-DVD te laten zien. Het enige wat ik me kan herinneren is dit nummer. En dan ook maar één shot, die waarbij ze allevier op een rijtje zitten (waarschijnlijk het intro). Wat ik er van vond? Geen idee. Het is mijn verst teruggaande herinnering van Hotel California, that’s all.

Hotel California is één van de redenen dat ik me ben gaan interesseren in (gitaar)rock. Hoe ironisch is het ook dat mijn op een na meest beluisterde nummer mij in eerste instantie niet echt kon bekoren. Leuk vond ik het zeker (het haalde ook mijn 2e zelf gemaakt CD), maar ik kon het niet te vaak draaien. Inmiddels, honderden luisterbeurten later, weet ik wel beter. Al jaren hoort Hotel California tot mijn top 10 favoriete nummers aller tijden. En met name door de solo. Daar kom ik straks op terug.

Niet voor niets is dit een van de meest besproken nummers aller tijden. Waar gaat het nou eigenlijk over? De muziekindustrie in L.A.? Een gevangenis? Of is het simpel echt een hotel? Eerlijk gezegd wil ik het ook niet weten. De meeste lyrics zijn het mooiste als ze mysterieus blijven. Zelden grijp ik de kans niet aan (zacht of hard) mee te zingen. Het nummer leent zich er ook voor (maar ook luisterend geniet ik hier optimaal van). Sommigen vinden het gezapig en doodgedraaid. Kan ik me best in vinden. Ik vind het na honderden keren luisteren nog steeds één van de beste nummers die er is. Dat zegt wel genoeg, vind ik.

…you can check out any time you like, but you can never leave.

Terugkomend op waar het hier eigenlijk om gaat: de solo.
Zoals ik al zei, de voornaamste reden dat ik dit nummer zo geweldig vind (en nog heel lang zal vinden). Ik heb geloof ik al vaker mijn voorliefde voor solo’s met veel hoge noten getoond. De beste solo’s zijn die waar de juiste noten gekozen worden. Oftewel: de machtige uithalen van Felder op z’n multineck en het weergaloze spel van Walsh. Dit is zo’n nummer waar alles aan klopt. Elke noot is raak en dit is zo’n nummer waarbij ik altijd mijn luchtgitaar tevoorschijn tover.

Maar niet alleen de eindsolo is weergaloos. Alleen al het overbekende intro. Wie kent het niet? Door een groot deel van het nummer subtiel op de achtergrond. Geweldige zet! Dan stroomt Meisner langzaam in met zijn bas om het stokje vervolgens over te geven aan Henley om de betoverende tekst te zingen. Het zijn ook de korte uithalen, zoals op 3:05 en 3:18 die mij iedere keer grijpen. En dan… op 4:18… de apotheose. Don en Joe gaan volledig los. Veilig? Misschien. I don’t care, het klinkt perfect en ik zou ook niks aan het nummer willen veranderen. Het volume gaat 99 van de 100 keer harder bij de solo (als hij al niet op maximaal volume staat) en geen kans laat ik voorbij gaan om zachtjes of hard mee te luchtgitaren. Voor ik het weet is het nummer alweer voorbij en kan ik niet wachten tot de volgende keer dat ik dit epos mag beluisteren.

Wat een wereldnummer. Er is geen smiley die mijn waardering voor dit nummer goed kan uitdrukken. Ere wie ere toekomt. Vooruit, eentje dan: .

Over solo's heb ik verder weinig verstand, maar ik weet wel dat de invloed van dit nummer onmiskenbaar is. Ook voor de jeugd van tegenwoordig kan dit (toegankelijke) nummer ervoor zorgen dat ze zich gaan verdiepen in muziek die verdergaat dan de huidige top 40. Zelf heb ik het nummer inmiddels genoeg gehoord, maar ook voor mij was dit nummer (met de andere nummers uit de top 10 van de top 2000) het begin van mijn muzikale ontdekkingstocht.

Tja, ik kan het nummer niet meer aanhoren, maar objectief gezien is het wel een sterke solo. Misschien iets te beredeneerd. Het lijkt me dat deze solo van begin tot eind helemaal uitgeschreven is, wat 'm melodisch erg sterk maakt, maar ik mis wel wat spontaniteit.

Die solo van Crazy Train vind ik de allerbeste van Rhoads. Kort, virtuoos en vooral heel krachtig.

Hotel California is meer laid back, maar ook prachtig, Binnen de context van het nummer vormt het een mooie climax.

Hotel California & The Eagles =

Zal wel weer tegen een hoop tere zieltjes aanschoppen hierzo, maar er zijn mensen die er nou af en toe net iets anders over denken vrees ik...

Hotel California

Ik had het alleen over de solo. Dat is wat anders dan het hele nummer.

07. Metallica – One
Gitarist: Kirk Hammett
Album: …And Justice for All (1988)



Al jaren één van mijn favoriete nummers. Tevens ook geïnspireerd op één van mijn favoriete films (Johnny Got His Gun). Het oorlogsverhaal over de soldaat die zijn zicht, gehoor, reuk- en spraakvermogen kwijt is geraakt heeft me van begin af aan geraakt. Allereerst het thema dat me heel erg aanspreekt, maar daarbij heeft Metallica dit nummer perfect in geluid omgezet. Eerst nog de rust en daarna de haat en woede t.o.v. het leven.
One hoort in mijn ogen bij de top 10 beste intro’s, zo goed als perfect. Het eerste couplet behoort ook tot één van de mooiste coupletten. En om het nog af te maken heeft One één van de beste drumpartijen. Met afstand het beste werk van Lars Ulrich.

Maar het gaat natuurlijk om de solo. Het moge duidelijk zijn dat ik hou van dit soort solo’s (snelle en hoge tonen). Ook een van de weinige noteringen waar ik het volledig mee eens ben. Een steengoede solo en kan zich meten met de besten, maar een hoge 10 notering lijkt me voldoende. Of toch niet? Nee, want er zijn nl. meerdere solo’s. Allereerst het intro, welke toch bijna 2 minuten duurt. Hier heb ik het al over gehad. Daarnaast is er nog de tweede solo. En laat die nou ook steengoed zijn. Nog wel rustig, maar rustig als een soort stilte voor de storm. Degene die dit nummer goed kennen, weten waar ik het over heb. Rustig is zeker niet van toepassing, omdat je weet wat er daarna gaat komen (de ultieme climax). En buiten de slotsolo is er dus nog een solo. De solo voor de solo vind ik het eigenlijk. Een soort opwarmertje voor het gitaargeweld van het slot. Niettemin geniet ik daar net zo van als de overige solo’s.

Left me with life in hell…
En dan gaat het compleet los. Het volume gaat nog een tandje omhoog (als dat nog kan ) en het slot van een wereldnummer is begonnen. Om mij vervolgens iedere keer weer verbaasd achter te laten. Met de vraag hoe het in vredesnaam mogelijk is dat iemand zo’n goed nummer kan maken.

Toffe solo. Best rap en virtuoos, maar met een ruw randje, veroorzaakt door het lichte wah wah effectje wat erop zit. Heel typisch Kirk Hammett ook.

Inderdaad een van de beste solo's van Hammett. In dit nummer zit alles; melodie, snelheid en agressie. Het einde van het nummer geeft goed de chaos van WO I weer.
Toch vind ik dit niet de beste solo van Hammett. Ik vind de solo's van Dyers Eve, Bleeding Me en Suicide & Redemption nog net iets beter.

06. Guns N’ Roses – November Rain
Gitarist: Slash
Album: Use Your Illusion I (1991)



Het is heel simpel, je vindt Guns N’ Roses goed of je vindt er niks aan. Axl Rose, misschien wel de meest gehate geliefde muzikant, schreef geloof ik 8 jaar aan dit nummer. Iets wat je ongelofelijk kan vinden om 2 redenen: 8 jaar voor zo’n prutnummer of 8 jaar en dan met zoiets geweldigs op de proppen komen. Ik neig iets meer naar het laatste. Hoewel ik het wel erg lang vind voor een nummer als deze. Ik kan me mijn eerste kennismaking met November Rain niet meer herinneren. Wel weet ik dat ik het vroeger een geweldig nummer vond. Ik vind het nog steeds een geweldig nummer, maar ik merk steeds vaker dat ik het nummer skip. Het is echt een nummer waar ik voor in de stemming moet zijn. Het is natuurlijk een heel zoet nummer en dat is misschien gelijk ook de reden dat het zo geliefd is (altijd top 20 gestaan in de Top 2000, met als hoogtepunt een 6e positie). Ik vraag me af of het nummer, wat overigens het anthem lijkt van Radio Veronica, ook geliefd is bij de GnR-fans. November Rain is niet echt een typisch GnR-nummer. Gaat het te ver als ik zeg dat November Rain de Nothing Else Matters van GnR is?

De solo(‘s) in dit nummer vind ik het beste deel van het nummer. Velen zullen het te gepolijst vinden en daar kan ik ook niks tegenin brengen, maar ik heb dan ook weinig tegen gelikte nummers. Ik vind dat Slash echt geweldig werk heeft afgeleverd. Ondanks dat hij weinig spannends of ingewikkelds doet, vind ik het een prachtige solo. Hij raakt de juiste noten wanneer dat moet en voegt er precies de hoeveelheid rock aan toe, zodat het nummer geen saaie zeikballade wordt, maar nog wel een lief liedje blijft.
En op het einde barst alles gewoon los. Het blijft nog steeds zeer beperkt qua rock, maar het is al een stuk harder dan het voorgaande.

Kortom: Ik vind het een geweldig nummer, maar ik moet er steeds vaker voor in de stemming zijn en ik vraag me af of ik hier over pakweg een jaar nog steeds zo over denk.

Tja, nu wordt het lijstje erg voorspelbaar. Toch vind ik dit wel een sterke solo omdat er echt een sterke spanningsopbouw in zit. Er wordt echt naar een climax toegewerkt, ook omdat je steeds meer op de solo gaat zitten wachten wanneer het einde van het nummer dichterbij komt.

Edit: dit gaat over de tweede solo. De eerste is minder memorabel, gewoon degelijk.

De harmonie op het einde is hartverscheurend. De solo in het midden vind ik een hoog kabbelgehalte hebben.

Nee hoor, ik zit er tussenin.

De uitzondering die de regel bevestigd?

Maar volgens is het wel een beetje en haat/liefde-verhouding als het gaat om Guns N' Roses.

Mwah, ik ben ook geen supergrote Guns n Roses fan. Per album vind ik de kwaliteit iets achteruit gaan. Maar het is zeker niet zo dat ik een hekel aan heb aan die gasten.

Ik had juist altijd het idee dat Guns N Roses een algemeen geaccepteerd combootje was.

November Rain vind ik geweldig (dat was vroeger wel anders), het andere werk dat ik van ze ken spreekt me echter te weinig aan om eens een album te beluisteren.

btw, schreef hij echt acht jaar aan dat nummer?

Acht jaar valt nog mee voor Axl.
Hij zal wel de eerste ideeen 8 jaar voor het uitbrengen gehad hebben. In die acht jaar heeft GnR natuurlijk ook nog twee platen uitgebracht.

Ik vind de solo op het eind wel echt heel goed. Het hoeft voor mij niet complex en virtuoos te zijn, ik wil emotie voelen. Dat heb ik bij dit nummer wel. Er wordt inderdaad ook echt naar een climax gewerkt zoals Stijn al aangaf. Als nummer geef ik de voorkeur aan bijvoorbeeld Locomotive.

Ik vind trouwens eerder Knockin' on Heaven's Door de Nothing Else Matters van GnR.