Oh, dus daarom duurde Chinese Democracy zo lang. November Rain is wel een goed nummer maar ik heb het eigenlijk gewoon te vaak gehoord. De solo is wel heel erg goed, je ziet gelijk Slash die op een heuvel staat.

Hij doet er ook altijd lang over om op het podium te klimmen. Ïn Praag anderhalf uur moeten wachten voordat ze dan eindelijk aftrapten. Ik hoor dat ie dat nu nog doet.

In 2005 riep de New York Times het album nog uit tot "duurste album dat nooit gemaakt is".

Voordat ik verder ga met de top 5, nog even mijn eerste lijstje. Ik begin met de 5 slechtste solo’s uit deze lijst. De 5 komende staan daar zeker niet tussen, dus wat dat betreft kan ik alvast dit lijstje posten. Ik heb geprobeerd puur naar de solo’s te kijken en niet naar de 5 slechtste nummers in de lijst. Zo vind ik Walk een matig nummer, maar de solo vond ik wel goed. Ik kom tot deze flop 5:

05. Rage Against the Machine - Bulls On Parade (#23)
De aparte manier van gitaarspelen pakt me niet. Meer kan ik er ook niet van maken.

04. Smashing Pumpkins - Cherub Rock (#97)
Best een aardig stukje gitaar, die solo, maar veel te kort om in deze lijst te komen.

03. The Rolling Stones - Honky Tonk Women (#96)
Waar zit die geniale solo dan?

02. Prince - Little Red Corvette (#65)
Simpelweg omdat er amper een solo in zit.

01. Jimi Hendrix - Star-Spangled Banner (#52)
De eerste keer vond ik het verschrikkelijk en nu nog steeds. Totaal geen affectie met dit nummer

Star-Spangled Banner vind ik wel erg creatief gedaan. Waar anderen in die tijd een folkliedje schreven als protest bootste Jimi bommen, mitrailleurs en allerlei oorlogslawaai behoorlijk goed na op z'n gitaar.

Geef mij dan het formidabele Machine Gun maar

'Machine Gun' vind ik dan juist minder. Om eerlijk te zijn zou ik het hele Band Of Gypsys-album inruilen voor die paar vluchtige leadgitaarnoten in Little Wing:




(En zo blijven we bezig natuurlijk )

Of The Wind Cries Mary:

Dan zet ik de lange 'Voodoo Chile' wel op. Krijg ik Steve Winwood er gratis bij.

Nu we toch bij Jimi Hendrix zijn.

05. Jimi Hendrix Experience - All Along The Watchtower
Gitarist: Jimi Hendrix
Album: Electric Ladyland (1968)



Dat Jimi Hendrix in de top 10 staat, zal niemand verbazen. Dat die in de top 5 staat ook niet, denk ik. Alleen toen ik dit nummer zag staan, begon ik na te denken. Want dit vind ik een geweldig nummer (misschien wel zijn beste), maar de solo viel toch wel mee? Toegegeven, ik kende destijds weinig van Jimi Hendrix en dit nummer had ik nog niet zo vaak geluisterd als andere nummers in deze lijst, maar dan nog.

Ik denk dat de reden van de hoge notitie van dit nummer een optelsom is van vele gitaarstukken. Er is één lange solo die uit een aantal verschillende elementen bestaat, maar daarbij ook nog een aantal korte stukjes die zeker meegewogen worden in de beoordeling, vind ik. Wederom typisch Hendrix. Ik moet de eerste muzikant nog tegenkomen die zijn sound kan nabootsen. Waarschijnlijk zal die er ook nooit komen. Je mag vinden van hem wat je wilt, maar je kunt niet anders zeggen dan dat hij één van de creatiefste artiesten is. Hij haalt altijd net even wat meer uit zijn gitaar dan de meesten (of je het lekker vindt klinken is ten tweede). Zo ook bij All Along The Watchtower. In eerste instantie vond ik de gitaarstukken geen 5e plek waard, maar toen ik beter ging luisteren hoorde ik een aantal geniale stukken. Zoals ik al zei is de optelsom van de stukjes de sleutel tot dit nummer. Wat mij betreft heeft dit nummer zijn plaats ook zeker verdient. Ik sluit het ook niet uit dat dit nummer ooit tot mijn (absolute) favorieten behoort.

Leuk detail: Het “slide-gedeelte” heeft hij met een aansteker gespeeld.

Een aansteker gebruiken was toen een bekend trucje. Syd Barrett deed het bijv. ook al. Later deed John Lennon het op 'For You Blue'.

Een vriend van me gebruikte eens een deobus. Het moet toch niet veel gekker worden.

Cliff Burton gebruikte een glas van een concertbezoeker. (Cliff speelde bas)

Dat zie ik niet voor me.

Uit een interview met Alice Cooper uit 2008:

Daar zou ik niet te veel waarde aan hechten.

Zappa zal op gehoor vast en zeker exact dezelfde noten hebben kunnen vinden, maar hij had een heel andere manier van spelen dan Jimi Hendrix. Om nog maar te zwijgen over effectpedalen, versterkers en type gitaren.

Je weet dat Zappa eerder een wah-wah pedaal gebruikte als Jimi ?



Ik doe mijn naam eer aan, want de Zappa-propaganda just keeps on comin'

Hendirx heeft Zappa toch ook de beste gitarist aller tijden genoemd?!

Zoals Stijn al zegt: noot na noot exact hetzelfde naspelen is natuurlijk niet hetzelfde als een sound nabootsen.

Je weet dat niet elke wah-wah hetzelfde klinkt, en dat niet elke versterker en niet elke gitaar hetzelfde klinkt? Om nog maar te zwijgen over bijv. vibrato die gitaristen in hun aangeslagen noten leggen. Zappa speelde ook met humbuckers, en Hendrix 9 van de 10 keer met single coils.

Een Gibson SG krijg je nooit als een strat klinkend, en omgekeerd ook niet

Je weet ook dat Zappa jaren na dato nog heeft gespeeld op een door Jimi Hendrix verbrande Fender Stratocaster ?

Link




De gitaar is nu in handen van zoon Dweezil, die er ook nog wat over te melden heeft...

Oke, en nu is het afgelopen met de propaganda

Zonder twijfel het beste nummer van Jimi Hendrix, eigenlijk is het nummer gewoon één grote solo

Ben ik dan de enige die het origineel beter vindt?

Nee, bij mij wint het origineel van Dylan het ook met een neuslengte verschil. En ik heb ook altijd gedacht dat ik de enige op aarde was die er zo over dacht. Maar eindelijk heb ik dan een medestander gevonden! Clubje oprichten?

Doen we!

Overigens gaat het natuurlijk om de solo, maar ik heb niet zo heel veel met Hendrix. Ik vind het zeker geen slechte cover hoor, maar het spreekt me minder aan.

Wij zijn het de laatste tijd te vaak eens.

Four of a kind.

Carré.

Kwintet!

Nu al tijd om ons clubhuis uit te breiden?

De volgende halfgare popjournalist die schrijft dat 'het onomstreden is dat deze cover het origineel doet verbleken' kan dus mooi de pot op.

Overigens heb ik meer affiniteit met gitaarsolo's dan Arrie, maar de donkere sfeer en het verhalende karakter van All Along The Watchtower passen naar mijn mening beter bij de sobere stijl waarin Dylan het brengt dan bij Hendrix' wereldje. Bovendien zijn die mondharpnoten die Dylan speelt in het nummer wel zo gruwelijk mooi, daar kan bijna geen gitaargeweld tegenop.

Hendrix' versie vind ik ook uitstekend, hoor.

Ben ik het mee eens. Het gaat nek aan nek, maar op de een of andere manier vind ik dat nummer als folknummer net iets beter uit de verf komen.

Misschien omdat de aandacht dan volledig naar de tekst gaat.