Hier nog één. Om gelijkluidende redenen als hierboven heb ik ook voorkeur voor de sobere Dylan versie. Ofschoon ik de Hendrixversie ook geweldig vind.

Ik vind AATWT niet eens zo sober in de versie van Dylan! Ik vind het zelf redelijk bombastisch ten opzichte van de rest van JWH, wat toch meer een folkplaat is.

P.S. Ik sluit me ook aan bij de club.

Er zit bas en drums in. Dan is het voor Dylan al gauw bombastisch, natuurlijk. Vooral de onderhuidse baslijn is moordend.
Ten opzichte van de rellerige Hendrix uitvoering is het behoorlijk kaal en sober, vind ik.

Count me in

Inderdaad, de tekst is me pas echt gaan opvallen, toen ik de tekst van Dylan hoorde (die ik pas later heb leren kennen).

Nee hoor...

Ben ik dan de enige die de versie van Jimi beter vindt?

Het lijkt erop. Ik vind die van Dylan ook beter. Maar op een paar nummers na houd ik sowieso niet echt van Hendrix' muziek.

Nee hoor, Dylan vindt Jimi's versie ook beter

04. Pink Floyd – Comfortably Numb
Gitarist: David Gilmour
Album: The Wall (1979)



Gedoemd om in dit soort lijstjes voor te komen. En waarom ook niet? Comfortably Numb is één van de sterkste solo’s die ik ken. Deze combinatie van stukjes uit 4 of 5 solo’s is enorm krachtig en lijkt net één geheel. Eigenlijk zijn er 2 solo’s. Zo rond 2 minuten zit er eentje van een halve minuut en uiteraard de eindsolo. Al in de eerste solo wordt duidelijk dat je met een enorm goede gitarist te maken hebt. In combinatie met de geweldige lyrics van Waters en het orchestrale gedeelte van Bob Ezrin kan dit nummer eigenlijk al niet meer stuk. Maar dan komt Gilmour en blijkt dat Belinda Carlisle toch gelijk had: Heaven is a place on earth.

Deze solo stelt nooit teleur. Er straalt zoveel kracht uit. Geen foute noot, geen slecht akkoord. Eén grote schreeuw om hulp. Deze solo zegt meer dan sommige hele liedjes. Het klinkt net even wat anders dan de meeste solo’s. Er zit even wat meer pit in en er straalt net iets meer klasse vanaf. Dit komt deels, doordat het onderwerp een soort duistere laag aan de solo geeft, maar ook omdat de solo meer gevoel uitstraalt. Ik krijg vaak kippenvel van deze solo en het is ook niet zelden dat ik hier echt door geraakt wordt, bijna ontroerd.

Ik zal ook nooit de surrealistische scène uit Pink Floyd The Wall vergeten. Eén van de sterkste scènes in de filmwereld. Een soort halfwassen mens die langzaam aan vergaat. In combinatie met de camerastandpunten en lichtfilters is het één van de sterkste scènes in de filmgeschiedenis. Wat waarschijnlijk zonder Gilmours fenomenale solo niet gelukt was.

Maar dit is natuurlijk de ultieme versie van dit nummer:


Wat een nummer, wat een gitarist, wat een solo.

Wel een aardig nummer ja, maar altijd als de solo inzet, verslapt meteen mijn aandacht. Die eindsolo had er van mij afgemogen, had het voor mij persoonlijk veel beter gemaakt, want die solo vind ik gewoon saai. Verder vind ik het wel oké, maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik de Scissor Sisters-versie leuker vind.

De solo op het eind is prachtig. Niet heel virtuoos, maar boordevol sfeer. Die climaxsfeer wordt mede mogelijk gemaakt door de bas die een octaafje omlaag gaat en de toetsaccenten. Het zijn vaak de achtergrondgeluiden die een solo heel erg speciaal kunnen maken.

David Gilmour zelf heeft dit er over te zeggen:



En zo is het maar net

Zelfs Roger Waters moet het toegeven:

Is er ook een DVD waar ze The Wall live spelen? Ik ben namelijk op zoek naar een oude DVD met nog de "originele" bezetting van PF (oftewel Waters én Gilmour). Delicate Sound of Thunder is er eentje, ik heb hier ook Live at Pompeii liggen, maar is er ook een DVD van The Wall-tour?

Een bootleg dvd is goed verkrijgbaar, maar ik vind de kwaliteit echt bedroevend slecht (en ik ben wel wat gewend qua bootleg dvd's).

origineel niet.

Ja, dat bedoelde ik. Ik heb wel wat versies gezien, maar volgens mij is er geen versie met een beetje degelijke kwaliteit. Ook geen DVD's met Waters en Gilmour (niet per se The Wall) buiten de 2 die ik genoemd heb?

Er is een bootleg dvd van Saint Tropez 1970, en nog een andere vergelijkbare uit 1970. Dat is met 'Green is the Colour', 'Atom Heart Mother', 'Cymbaline', etc.

Kralingen Pop Festival (Stamping Ground) staat ook een stukje Floyd op, is ook een bootleg.

En dan heb je nog de semi-officiele Live Anthology, vooral op hun psychedelische periode gericht.

Waters doet trouwens niet mee op Delicate Sound of Thunder.

Er zijn 30 jaar geleden wel opnames gemaakt van de concerten, maar helaas nooit officieel uitgebracht.

Wel kun je op Youtube nog wat (niet al te beste) opnames vinden uit 1980/1981:

Ik las trouwens laatst een interview met één van de Lennons van Venice, die nu de achtergrondzang bij Roger Waters The Wall tour verzorgen. Hij zei dat Waters in de kleedkamer een dvd keek van de oude Wall shows, en dat het beeld behoorlijk goed was.

Dus wellicht komt er in de toekomst een officiele dvd-release.

Dan bedoel ik een andere bootleg.

Edit: Die Stalin heeft gepost. Niet al te beste kwaliteit, dus. Alleen Live in Pompeii is van goede kwaliteit. (Maar dan heb je ook gelijk wat )

Laat dit alsjeblieft een grap zijn.

Dat is het niet.

Ik wilde eigenlijk vlak voordat ik naar Genève ben geweest nog de nummer 3 doen, maar dat is er dus niet van gekomen. Straks komt 'ie dan.

Hoezo?

03. Lynyrd Skynyrd – Free Bird
Gitarist: Allen Collins/Gary Rossington
Album: Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd (1973)



What song is it you wanna hear?
I can’t hear ya.
Freeeee Biiiird!

Deze versie was mijn eerste kennismaking met Free Bird. De fameuze One More From The Road-versie. De versie welke ik nog steeds de ultieme versie van dit nummer vind. Af en toe iets te lang, maar nog altijd zoveel beter dan het origineel. Want het origineel vind ik steeds minder goed. Nog steeds een dijk van een nummer, maar dat zal ik over een tijdje niet meer vinden, ben ik bang. Technisch perfect en het klinkt erg goed, maar ik mis emotie. Daar waar ik dat in het begin niet zo erg vond (het nummer was goed genoeg), mis ik het nu. Ik vind het nu te vlak. Het is te gepolijst en af en toe moet je ook wat ruwe kantjes in een nummer stoppen. Dat ruwe element zit wel in de live-versie, vind ik. Niettemin vind ik de albumversie nog steeds goed, maar bij lange na niet meer zo goed als ik hem vond aan het begin en dat is meestal toch een teken dat het nummer geen stand gaat houden op de lange termijn.

Wat mij dan brengt op de hamvraag: Is deze solo nou echt zo goed dat die op nummer 3 moet? Nee, dat vind ik niet. Gezien de vele lofuitingen die dit nummer krijgt, vind ik de hoge notering allesbehalve onbegrijpelijk, maar zelf zou ik hem zeker niet zo hoog zetten. Een paar maanden geleden was ik waarschijnlijk iets positiever geweest en ik ben nu ook een stuk negatiever dan dat ik eigenlijk over dit nummer denk, maar hoe hoger we komen hoe kritischer ik kijk naar de notering van nummers. Vandaar dat ik zeg dat ik een 3e plek te veel eer vindt voor dit nummer.

Ik was denk ik twaalf of dertien toen ik Lynyrd Skynyrd leerde kennen (ik zie dat ik ze op MuMe vergeten ben). 'Freebird' heb ik altijd al heel erg overschat gevonden. Niet slecht hoor, maar ik zou haast gaan denken dat je als bekende band automatisch een klassieker te pakken hebt als je een nummer van 9 minuten of meer schrijft.

De solo vind ik wel gaaf, het nummer zelf niet echt. De solo leunt wel érg op bluesrockclichés, en als je die dan snel speelt lijkt dat al snel indrukwekkend, maar dat valt op zich allemaal wel mee.

Jullie missen het punt jongens: Freebird is gewoon het ultieme luchtgitaar-nummer.

Probeer maar eens.

Bij voorkeur niet helemaal nuchter, en staand op een tafel.

Bonuspunten als het niet jouw tafel is.

Ja, hoezo

Die versie beter vinden dan het origineel is niets anders dan heiligschennis