Donovan is geweldig.

Deze dan ook maar even luisteren
YouTube - ‪Sunshine Superman- Donovan‬‏

140. Donovan - Season of the Witch
Dat mr. Leitch's stem niet geweldig meer is, was laatst bij Jools te horen. Maar back in the days mocht ik ém graag horen.
Cijfer: 7,5

139. The Impressions - People Get Ready
Groots, geweldig nummer, ook in deze versie.
Cijfer: 9

138. The Righteous Brothers - Unchained Melody
Die rechtvaardige broetjes zijn mij te veel over the top.
Cijfer: 5

137. The Dixie Cups - Iko Iko
Cijfer: 6

136. Jimi Hendrix - Voodoo Child (Slight Return)
Blijft een mijlpaal binnen de analen van de popmuziek.
Cijfer: 9,5

Sowieso is het hele album Sunshine Superman geweldig. Hiermee rekende hij definitief af met zijn stigma als Dylan-kloon...

140. Donovan - Season of the Witch
Donovan werd door de Amerikanen een Bob Dylan-kloon genoemd maar hier gaat hij duidelijk zijn eigen weg. Psychedelisch getint met briljante gitaar en orgel.
Cijfer: 8,5

139. The Impressions - People Get Ready
Heerlijk soulnummer die nooit stuk kan met briljante zang van Curtis Mayfield, tevens vaak gecoverd.
Cijfer: 9

138. The Righteous Brothers - Unchained Melody
Voor sommigen misschien wat te bombastisch gearrangeerd (productie: Phil Spector) maar vocaal en compositorisch is dit een juweel van een song. Ontelbare keren gecoverd.
Cijfer: 9

137. The Dixie Cups - Iko Iko
Een vrij simpel nummer die het vooral moet hebben van de aparte percussie, ook al vaak gecoverd.
Cijfer: 7,5

136. Jimi Hendrix - Voodoo Child (Slight Return)
Wat die man uit zijn gitaar kan toveren is geweldig en dat komt in dit opwindende nummer goed tot uiting. Ik prefereer wel de lange albumversie en in stereo.
Cijfer: 9,5

135. The Kinks - Shangri-La
Dit moet haast wel mijn favoriete liedje van The Kinks zijn: de ironische maatschappelijke teksten zijn hier niet anders dan op hun eerdere liedjes, maar muzikaal is dit wel een fantastisch feestje met al die wendingen, de majestueuze brug en de rijke instrumentatie die per stuk weer totaal verschillend is. Het is ook door dit nummer dat ik voor het eerst een album van The Kinks kocht: Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire). Vanaf het moment dat ik dat album eenmaal in de vingers had reken ik The Kinks tot mijn meest favoriete jaren '60 bandjes.
Cijfer: 10

134. Brian Wilson - Surf's Up (solo piano version)
Pitchfork geeft hier aan dat het om deze demoversie uit 1966 gaat, dus niet om de albumversie uit 1971 of de versie die een paar jaar terug op Smile stond. Lastig om die terug te vinden op YouTube, op deze versie ontbreekt een groot deel van het eerste couplet. Op Spotify staat 'ie ook. Maar of ik dat echt heel erg vind? Dit klinkt wel mooi, met name door de mysterieuze tekst van Van Dyke Parks, maar echt raken doet het me - na drie keer luisteren - niet echt. Misschien is dit wel muziek waar je meer tijd en aandacht in moet investeren. Overigens had dit op het nooit verschenen Smile, de opvolger van Pet Sounds, moeten staan.
Cijfer: 6

133. The Monkees - I'm a Believer
Een onverwoestbaar meezingliedje uit midden jaren '60 dat iedereen wel kent. Uit de pen van Neil Diamond, die wel meer fantastische liedjes schreef. Verder kan ik er weinig over kwijt, al lees ik nu wel dat dit tot de 30 best verkochte singles uit de geschiedenis hoort. In de jaren '60 verkochten alleen "I Want to Hold Your Hand" van de Fab Four en Kyu Sakamoto's Sukiyaki nog beter.
Cijfer: 8

132. Louis Armstrong - What a Wonderful World
Dat deze in de lijst staat verbaast me behoorlijk. Ik heb altijd gedacht dat dit nummer uit de jaren '50 kwam, maar het werd pas geschreven in 1967. Voor mij een nummer met een enorme emotionele lading, dus ik kan hier moeilijk geen hoog cijfer aangeven. Mooi is ook de subtiele 60s drumbeat helemaal op de achtergrond.
Cijfer: 9

131. The Byrds - I'll Feel a Whole Lot Better
Toen ik The Beatles, The Stones, Velvet Underground en de Kinks wel zo'n beetje kende, ben ik The Byrds gaan luisteren met het idee hiermee de volgende 60's grootheid te pakken te hebben. Dat viel vies tegen: de eerste albums van The Byrds vond ik wel leuk, maar ik hoorde er niet echt iets bijzonders in. Achteraf had ik beter meteen met Younger Than Yesterday kunnen beginnen, want vanaf dat moment vind ik het wel een topband. Maar dit liedje van de eerste plaat doet het nu toch wel een beetje voor me: eigenlijk waren The Byrds met dit soort powerpop hun tijd ver vooruit. Misschien moet ik die eerste drie albums nog eens een kans geven...
Cijfer: 8

135. The Kinks - Shangri-La
Majestueuze Kinks-single niet alleen vanwege de maatschappijkritische/ironische tekst maar ook de opbouw: schitterende melodie en wendingen en ook de arrangementen, één van hun beste nummers maar niet zo bekend. Topband in de jaren '60.
Cijfer: 9,5

134. Brian Wilson - Surf's Up (solo piano version)
Een mooi nummer maar de demoversie komt onaf over, dit komt pas goed tot zijn recht met de typische Beach Boys-samenzang en ruimere arrangementen zoals in de definitieve versie die op het gelijknamige album staat (was inderdaad aanvankelijk bedoeld voor Smile). De Beach Boys-versie zou een 9 krijgen, deze krijgt ...
Cijfer: 6,5

133. The Monkees - I'm a Believer
Zowat de eerste prefabband in de popgeschiedenis, bedoeld als Beatles-parodie maar hun singles zijn onweerstaanbaar leuk. Dit vind ik hun beste nummer natuurlijk dankzij Neil Diamond die wel meer hits voor anderen schreef.
Cijfer: 9

132. Louis Armstrong - What a Wonderful World
Het zou inderdaad in de jaren '50 thuishoren maar dit nummer is voor mij iets aparts vanwege die rauwe, bulderende stem en toch klinkt het nummer zo romantisch en sfeervol. Daar heeft Tom Waits duidelijk de mosterd vandaan gehaald.
Cijfer: 9

131. The Byrds - I'll Feel a Whole Lot Better
Voor the Byrds heb ik ook een zwak vanwege hun samenzang en gitaarsound. De gitaarriff in de intro is duidelijk geleend van Needles and Pins van the Searchers dat een jaar eerder verscheen maar verder vind ik het een erg prettig en zonnig nummer.
Cijfer: 8,5

Wonderful World. Het beste soulnummer wat mij betreft.

Da's van Sam Cooke. Dit is What a Wonderful World. (oké flauw, maar ik maakte hem vooral omdat ik die van Louis Armstrong niet echt soul vind)

Het nummer heet gewoon Wonderful World hoor.

Otis Redding - Otis Blue (1965)
Otis Blue: Otis Redding Sings Soul - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Maar wat heeft dat nummer dan met dit topic te maken? Of zie ik hem over het hoofd?

Edit: ik zei het dus goed, dat nummer dat jij aanhaalt is inderdaad die van Sam Cooke (blijkbaar gecoverd door Otis). Daar verwees ik dus ook naar, maar dan blijft de vraag wat ie met deze lijst te maken heeft (al komt ie wellicht nog).

Oh wacht, ik heb zelf niet goed gekeken. Ik dacht dat het Wonderful World van Otis was.

Die van Louis Armstrong is ook een (zeer) goed nummer, maar niet het beste aller tijden.

Ik had al zo'n vermoeden.

Wat die Brain Wilson demo in dit lijstje doet snap ik ook niet.
IK vind het wel weer mooi/leuk om te zien en te horen, maar het is nog een beetje spelen.
Het heeft wat mij betreft voor een van de mooiste liedjes aller tijden gezorgd.

Erg ontroerend vind ik dan nog steeds de live uitvoering die Brian in 2004 gaf en die krijgt dan weer een 10+.

YouTube - ‪Brian Wilson Surf's up‬‏

135. The Kinks - Shangri-La. 8,5

134. Brian Wilson - Surf's Up (solo piano version)
Zie LucM. 6

133. The Monkees - I'm a Believer
Time Life Sounds of the Sixties... Stiekem draai ik deze wel eens. Ik vind 'm best geinig, maar het is wel zo ontiegelijk flauw. Doe mij maar Michael Nesmith solo. 6

132. Louis Armstrong - What a Wonderful World
Niet echt Armstrongs beste poging, maar wel één van z'n bekendere. Behoorlijk sfeervol, en zijn typische stem komt er goed uit op dit nummer. 8.

131. The Byrds - I'll Feel a Whole Lot Better
Een beetje lichtvoetig, en het nummer heeft nou niet echt iets boeiends te melden. Qua sound wel een typisch Byrds nummer. Vrolijk en opgewekt, maar ze hebben talloze betere nummers gemaakt. 6,5

135. The Kinks - Shangri-La
Een bescheiden hit dit Shangri-la voor The Kinks in de sixties . Waarschijnlijk was het nummer net iets 'te moeilijk' voor velen van de toenmalige singlekopers. Voor de fijnproever dus, wellicht.
9

134. Brian Wilson - Surf's Up (solo piano version)
Vanuit historisch belang zou je dit kunststukje van Wilson hoger kunnen beoordelen.
Het is hoogst interessant om er kennis van te nemen. Ik kende deze versie niet.
We horen hier echter duidelijk een onaffe versie en vandaar slechts een...
6

133. The Monkees - I'm a Believer
Anders dan mijn collega Dhr. Stijn , draai ik I'm a believer vrijwel nooit voor mijzelf en al helemaal niet stiekem.
Integendeel zelfs. Juist op feestjes met generatiegenoten is en blijft dit een prijsnummer bij uitstek en draai het met veel plezier en in alle openheid.
Mijn favoriete Monkees nummer.
9

132. Louis Armstrong - What a Wonderful World
Eigenlijk voor mij het moeilijkste nummer om te beoordelen. Het is de Armstrong met een knieval naar de 'blanke commercie' , terwijl mijn voorkeur zo sterk naar de 'zwarte' Armstrong uitgaat.
In het genre is het kwalitatief echter bijzonder geslaagd en daarom draai ik voor mijzelf dit nummer weleens. Stiekem.
7


131. The Byrds - I'll Feel a Whole Lot Better
The Byrds - Greatest Hits was één van de eerste elpees die ik kocht in de jaren zestig. Grijsgedraaid. I'll feel a whole lot better stond er ook op.
Niet hun allerbeste , maar toch nog altijd voor mij een 8 waard.
8

Maar ik ben nog steeds niet Belgisch, George.

Beste landgenoot : gewijzigd !

Het is woensdagmiddag 6 juli, het weer is kl... eh niet al te best en hier begin ik met het werpen van m'n kritische blik op deze Top 200.

#200: The Kinks - Sunny Afternoon
#199: Nina Simone - Black Is The Color of My True Love’s Hair
#198: Dionne Warwick - Walk on By



#197: Charles Mingus - Track A: Solo Dancer
#196: Irma Thomas - Time Is On My Side

Met Sunny Afternoon hebben we hier een Kinks-plaat die wat tegen hun beste periode aanleunt (pakweg 1967-1970). Dat wil zeggen dat de muziek iets melodieuzer wordt en misschien iets meer eccentriek [8].

Nina Simone kennen we natuurlijk het beste van I Got Life en My Baby Just Cares For Me en beide nummers waardeer ik een stuk beter dan deze wel erg deprimerend klinkende lovesong. De piano voegt wel een bepaalde ambiance toe, maar haar ultra-lage stem komt in vooraf genoemde songs beter over. Hier kan ik vooral een gaap niet onderdrukken [5,5].

Dionne Warwick's Walk On By heeft een sensuele schoonheid en een heerlijk loom sfeertje. Zelfs de zang van de tante van klinkt prettig en binnen de perken, iets wat lang niet gezegd kan worden van al haar nummers. Bij deze attendeer ik ook even op de Stranglers-versie van dit nummer die ik misschien nog wel beter vind [9,5]

Vervolgens krijgen we een hele teil atonale jazzmuziek over ons heen. Goedemorgen, zeg! Dacht ik dat Mingus Ah Um al een flinke kluit was, is dit de overtreffende trap maal 10. Frank Zappa's definitie van jazzmuziek klinkt absoluut mainstream vergeleken met dit. Ik weet niet of dit free jazz genoemd kan worden (Mingus bleek nogal streng te zijn tegen z'n bandleden. Gewelddadig streng, zelfs), maar dit flippert alle kanten heen zonder ooit op de zenuwen te gaan werken. Heerlijk! [9]

Een Stones-nummer coveren, dan zoek je wel degelijk het gevaar op. Maar Irma Thomas's dijk van een stemgeluid heeft daar hoorbaar absoluut geen moeite mee. Erg passioneel gezongen ook [9]

Het is de Stones-versie dat een cover is, die van Irma Thomas is het origineel (ik vind beiden prima). Mooi dat je ook hier je commentaar geeft, kaztor.

Dank en ja, dat is waar.
ik las het net zelf...

Het origineel haha is echter :
YouTube - ‪KAI WINDING - TIME IS ON MY SIDE- VERSION ORIGINAL-1963‬‏

#195. James Brown - Night Train (Live at the Apollo)
#194. The Foundations - Build Me Up Buttercup



#193. Johnny and June Carter Cash - Jackson
#192. Alton Ellis - I’m Still In Love With You
#191. The Cannonball Adderley Quintet - Mercy Mercy Mercy



Ik ben het met de tendens alhier wel eens: Het James Brown-nummer, daar moest je bij zijn geweest. Ik vind dit meer een stage-act dan een liedje. De man kan een show zonder weerga neerzetten heb ik begrepen, maar dit stukje historie vind ik buiten z'n context behoorlijk overgewaardeerd [5,5].

Met het zoetige soul-geluid van The Foundations kan ik echt veel meer. Dit klinkt fantastisch, zeer melodieus, zeer goed geproduceerd, meeslepend en tijdloos. Niks op aan te merken, dit is voor mij helemaal af! [9,5].

Jackson kennen we natuurlijk allemaal als het nummer dat de relatie tussen Johnny en June Cash belichaamde, al hoor ik ook liever de Folsom Prison-versie. De electriciteit tussen de twee is ook in het clipje heel duidelijk: Alleen de interactie tussen Lindsey Buckingham en Stevie Nicks komt hierbij in de buurt, en we weten natuurlijk allemaal dat dit 'destined to be' was [9].

Het Alton Ellis-liedje klint als vintage 60's-reggae van een hoog niveau en het is ook goed en oprecht gezongen. En die lekker relaxte saxofoon-riff heeft de oplettende luisteraar natuurlijk ook al nadien elders kunnen horen [7,5].

'Muzak', 'leuk voor op de achtergrond', 'blaast me niet van m'n sokken', 'kan hier niet veel mee'... Jongens jongens, Joe Zawinul verdient toch zeker meer dan zulke opmerkingen, vergis je niet! Hij begeleidde Dinah Washington, was samen met Herbie Hancock en Chick Corea een belangrijke factor in Miles Davis' 'fusion'-line-up (In A Silent Way & Bitches Brew, om maar eens 2 platen te noemen) en richtte samen met Wayne Porter Weather Report op. Geen kleintje, deze man, en dit vind ik een doordacht uitgevoerde jazz-ballad waarin genoeg gebeurt om het enigszins spannend te houden, al klinkt het lekker lodderig en bluesy [9,5].

#190. Leonard Cohen - So Long, Marianne
#189. The Sonics - Strychnine



#188. Tyrannosaurus Rex - Debora
#187. The Walker Brothers - The Sun Ain't Gonna Shine (Anymore)
#186. The Hollies - Bus Stop

Van Leonard Cohen ken ik nauwelijks iets, dus vergeef me enige naïviteit. Dit doet me enigszins denken aan Bob Dylan, maar klinkt wat weemoediger. Die backing-vocalen geven het geheel iets meer kleur. Bovenal is het me duidelijk dat dit een artiest is die je het beste kunt beoordelen als je jezelf in zijn 'cultus' geplaatst hebt. Een voldoende vind ik het zeker waard. Later is dit nog gecovered door Ron Brandsteder & Jose van Luv' (of had ik dit nou niet moeten doen? ) [6,5]

OMFG, is dat Sonics-nummer écht uit 1965?? Dit rockt als een bezetene, heeft ballen en is nog van vóór MC5 & The Stooges! Dat gevoel van naderend onheil in de muziek, die ADHD-voordracht van de zanger: Het kan haast niet anders of beide genoemde bands hadden dit voor kerst op hun verlanglijstje staan. 'Ongelofelijk stevige plaat voor de 60's' zegt Musician. Zeker wel, maar luister hier eens naar, door MC5 uit 1968... [9,5]

T-Rex vind ik een steengoede glamrock-band, laat daar geen twijfel over bestaan, maar het hippie-geneuzel dat hier langskomt vind ik echt hélémaal niks [3,5].

Frankie Valli's versie van The Sun Ain't Gonna Shine ken ik niet, maar ik denk dat we wel mogen stellen dat het nummer recht is gedaan door The Walker Brothers. Mooie, weemoedige song met de fantastische zang van Scott Walker. Hij is de man voor dit soort liedjes, lijkt het [7,5].

Een groots Hollies-fan zal ik nooit worden, maar deze Bus Stop, gezegend met de talenten van Graham Gouldman, vind ik zeer, zeer fijne 60's-rock. Het klinkt lekker ongedwongen en professioneel geproduceerd. Een liedje dat het altijd doet [9].

130. John Coltrane - My Favorite Things
Voor ik mijn mening geef, eerst een geschiedenislesje: My Favorite Things is een modale jazz-versie van het gelijknamige liedje uit The Sound of Music, de beroemde musical uit 1959. Modale jazz is dan weer jazz gespeeld aan de hand van een modus. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld bebop, waarbij aan de hand van een akkoordenschema wordt gemusiceerd.

Gedurende de jaren '50 was het voor jazzmusici gangbaar te improviseren op een manier die aansluit bij een van tevoren vastgesteld akkoordenpatroon. Een aantal muzikanten meende dat hierdoor de creativiteit aan banden werd gelegd en besloot daarom te experimenteren met modi. De aldus bekomen wijze van musiceren, resulteerde in muziek met een avontuurlijker en opener karakter. Sleutelfiguren in de stroming, die aan het begin van de jaren '60 dominantie verwierf, waren onder meer Miles Davis en John Coltrane (bron).

Maar goed, My Favorite Things dus: voor mij was dit een paar jaar geleden één van de eerste jazz-platen die me echt greep. En sowieso mijn kennismaking met John Coltrane. Inmiddels heb ik wel gemerkt dat jazz bij mij niet echt doorpakt: ik blijf een beetje steken bij een stuk of vijf albums die ik af en toe draai en veel meer komt er niet bij. Maar goed, als ik zin heb in niet al te moeilijke jazz met saxofoon, dan grijp ik altijd naar dit album. De modulatie na een paar minuten voelt een beetje aan als een sprong in een warm zwembad. Erg fijn.
Cijfer: 8+

129. Harry Nilsson - Everybody's Talkin'
Tsja, een overbekende pophit dit. Zelf heb ik er nooit iets mee gehad. Het is geen verkeerd liedje, maar de versie van Nilsson vind ik iets te pompeus. Wat dat betreft bevalt het ingetogener origineel van Fred Neil me beter.
Cijfer: 5

128. Buffalo Springfield - For What It's Worth
En nog een overbekende pophit, maar deze gaat er bij mij heel wat beter in. Alleen het intro is natuurlijk al klassieke en de tekstregels " (...) what's that sound, everybody looks what's going down" zouden nog decennialang gerecycled worden. Stephen Stills schreef het nummer oorspronkelijk naar aanleiding van rellen die in '66 plaatsvonden tussen hippies en de politie, maar het werd al snel geadopteerd als één van de belangrijkste protestsongs uit die tijd. Zelf luister ik er niet vaak naar, maar ik kan het wel erg waarderen op zijn tijd.
Cijfer: 8

127. George Jones - She Thinks I Still Care
Dit nummer kende ik nog niet en ik vrees dat het ook bij een eenmalige kennismaking blijf: met dit soort country heb ik eigenlijk helemaal niets. Anderhalf keer geluisterd, maar ik ga maar snel door naar het volgende nummer...
Cijfer: 3,5

126. Led Zeppelin - What Is and What Should Never Be
En dan gelukkig iets met meer pit. Nu vraag ik me bij Led Zeppelin altijd onmiddellijk af uit welk bronmateriaal ze een nummer nu weer bij elkaar hebben gejat, maar Wikipedia vermeldt dat dit een van de eerste songs van LZ is waar Jimmy Page ook credits voor het meeschrijven kreeg. Zelf ben ik niet zo'n enorme fan van deze band: heb ooit wel het debuutalbum gekocht, maar daar is het eigenlijk bij gebleven. Het tweede album heb ik wel eens beluisterd en het is zeker niet slecht, maar het is niet iets dat ik snel opzet. Dit nummer zal daar niet veel aan veranderen, dit nummer doet me niet zoveel.
Cijfer: 5

130. John Coltrane - My Favorite Things
Jazz beluister ik de laatste tijd iets vaker en ik heb duidelijk de voorkeur voor jazz die tegelijk avontuurlijk en spannend klinkt en relaxt en John Coltrane past daar goed in, dit kan voor mij best op een late avond en ik hoor duidelijk de virtuositeit daarin.
Cijfer: 8

129. Harry Nilsson - Everybody's Talkin'
Dit vind ik een heel mooi liedje, zowel de versie van Harry Nilsson als die van Fred Neil. Merkwaardig dat Harry Nilsson zijn grootste hits scoort met covers terwijl hij vele hits voor anderen schreef.
Cijfer: 8,5

128. Buffalo Springfield - For What It's Worth
Zowat één van de grootste hippiesongs ooit, natuurlijk een typische sixtiesplaat maar nu nog zeer aangenaam om te beluisteren. Zowel de stemmen als die gitaar als de tekst vind ik subliem.
Cijfer: 9

127. George Jones - She Thinks I Still Care
Tja, daarvoor moet je in stemming zijn en deze relaxte country wil ik wel eens draaien op een late avond, al ken ik betere nummers van hem. Hier weinig bekend maar in de VS wellicht erg populair zoals vele country-sterren.
Cijfer: 7

126. Led Zeppelin - What Is and What Should Never Be
Een bluesy nummer dat rustig begint en dan ineens openbarst, Led Zeppelin is een meester in dit soort nummers. Prima bas ook, al moet hun beste werk nog komen.
Cijfer: 8,5

Haha, ik wist al zonder te klikken waar die link me naartoe zou gaan leiden

Hier volgt dan de bijdrage uit het Hoge Noorden.

130. John Coltrane - My Favorite Things
Één van Coltrane's populairste werken . Virtuositeit in dienst van de muziek. Spannend en onderhoudend.
8

129. Harry Nilsson - Everybody's Talkin'
Begrijp me goed: Nilsson heeft een paar prachtige albums afgeleverd , maar zijn versie van Everybody's Talking lijkt wel uit de Soft Rock Hit Fabriek Op Maat Gesneden te komen. Commercieel op en top verantwoord . Ik neem Harry niets kwalijk , maar wat een gladde en vervelende versie vergeleken met het origineel van Fred Neil. Omdat het Harry is toch nog een magere:
6

128. Buffalo Springfield - For What It's Worth
Weinig nummers die zo subliem het gevoel van de 'Love Generation' uitdrukken.
9


127. George Jones - She Thinks I Still Care
Vroeger heb ik deze Nashville standard leren kennen door Elvis. Het Youtube filmpje bij Jones doet bijna wereldvreemd aan. Het moet je echt gegeven zijn om van dit soort country te houden.
Veel ernaar luisteren zal weinig uithalen of slechts nog meer aversie opwekken bij sommigen.
Het is als de blues , je voelt 'm of je voelt 'm niet. Ik ontkom niet aan de kwaliteit en country feel van dit Jones nummer. Terecht daarom dat Pitchfork dit heeft opgenomen in zijn lijst.
8


126. Led Zeppelin - What Is and What Should Never Be
Pitchfork heeft waarschijnlijk ook gelijk met deze opname in zijn lijst , maar helaas laat ik het hier afweten. Kwaliteit genoeg te vinden bij Zeppelin. Het ligt dus niet aan hen , doch aan mij : ik word hier nu eenmaal heel erg moe van. Het doet me eigenlijk helemaal niets. Met excuses .
6

130. John Coltrane - My Favorite Things
Inderdaad één van Coltranes bekende stukken. Waarom is me een beetje onduidelijk, want Coltrane heeft veel werk gemaakt dat beter is, maar het is wel gewoon een uitstekend stuk. 8

129. Harry Nilsson - Everybody's Talkin'
Het origineel van Fred Neil vind ik schitterend. Laat ik bij deze dus nog eens de aandacht voor deze onderschatte singer-songwriter, die tevens fungeerde als mentor voor velen die het wel tot popster hebben geschopt (o.a. J. Airplane, Stephen Stills). Deze van Nilsson doet me niet zo veel, al vind ik Nilsson verder wel een goede artiest. 6

128. Buffalo Springfield - For What It's Worth
Natuurlijk hun grootste hit, maar voor mij behoort het niet tot de beste nummers van BS. Inmiddels wel wat uitgekauwd, ook dankzij verscheidene belachelijke uitvoeringen door Stills en CSN(Y) door de jaren heen. Het origineel blijf ik dan toch het beste vinden, al is de zanglijn wat monotoon. 7,8

127. George Jones - She Thinks I Still Care
George Jones vind ik redelijk. Ik ben meer van de wat alternatieve country. 6,5

126. Led Zeppelin - What Is and What Should Never Be
Schitterend nummer. Ben het hier redelijk eens met LucM, al vind ik dit op zich ook al één van Zeps betere nummers. 9