Die staan toch allemaal behoorlijk hoog? Het nadeel van de top 100 is natuurlijk dat er maar 100 platen inpassen

King Crimson - Epitaph
Songs: Ohia - Tigress
Can - Vitamin C
Andrew Bird - Oh No
Eels - Novocaine for the Soul
Aesop Rock - No Regrets
Porcupine Tree - A Smart Kid
Battles - Tonto



En inderdaad, geen James Brown. Vind ik een minder nummer van hem. Net als zijn meeste hits.

Frankie Teardrop van Suicide is lastig in zo'n lijst te verwerken. Ik vind het een geweldig nummer, anders stond het hier niet, maar wel zo intens dat ik het toch zelden voor mijn lol op zet. Voor wie het niet kent: Suicide maakt monotone, verknipte punk met synthesizers en Frankie Teardrop kruipt in de huid van de 20 jaar oude Frankie die zijn baan verliest, het leven niet meer ziet zitten en zijn vrouw, kind en daarna zichzelf van het leven berooft. De boodschap: we're all Frankies. We're all lying in hell... Een stuk luchtiger is de prachtige samenzang tussen Laïs en Gabriël Yacoub. Met afstand het leukste nummer van deze Belgische folkdames. Verder in dit lijstje het origineel van Soft Cells Tainted Love, een behoorlijk pittig nummer van soulzangeres Gloria Jones, dat de bekende cover wat mij betreft met gemak naar de kroon steekt. Het filmpje gaat echter naar het prachtige, duistere Marche Funèbre van de jonge Oostenrijkse zangeres Soap&Skin.




151 Nick Cave & The Bad Seeds - The Weeping Song || 1990
152 Suicide - Frankie Teardrop || 1977
153 Jefferson Airplane - Somebody to Love || 1967
154 Soap&Skin - Marche Funèbre || 2009
155 Townes Van Zandt - Fare Thee Well, Miss Carousel || 1969
156 Panda Bear - Bros || 2007
157 New Order - Bizarre Love Triangle || 1986
158 Iggy Pop - The Passenger || 1977
159 Bedhead - The Present || 1998
160 The Stranglers - Golden Brown || 1981
161 The Smiths - This Night Has Opened My Eyes || 1984
162 A Perfect Circle - The Noose || 2003
163 Gloria Jones - Tainted Love || 1964
164 Mott the Hoople - All the Young Dudes || 1972
165 Laïs & Gabriel Yacoub - Le Grand Vent || 2003
166 Felt & Elizabeth Fraser - Primitive Painters || 1985
167 Karel Kryl - Moritori te Salutant || 1969
168 Echo & The Bunnymen - Nocturnal Me || 1984
169 Swans - Power and Sacrifice || 1991
170 Coil - Fire of the Mind || 2005
171 Renaissance - Trip to the Fair || 1975
172 Les Savy Fav - Adopduction || 2001
173 R.E.M. - Orange Crush || 1988
174 Built to Spill - Traces || 2006
175 Galaxie 500 - Temperature's Rising || 1988

Snob!

Aldus de man met Soap&Skin in zijn toplijst.

Dat overigens een geweldig nummer is.

Mooi lijstje, Lukas! Afgezien van je voorliefde voor punk, britpop en lichtvoetige 80's-pop, heb je een erg goede smaak

Hier staat eigenlijk: afgezien van je smaak heb je een erg goede smaak

Volgens mij zegt hij dat je een kutsmaak hebt, een paar uitzonderingen daargelaten.

De één na laatste update voor we de Top 100 in gaan. Na Julian Cope in de vorige post vinden we nu zijn band The Teardrop Explodes. Sleeping Gas is heerlijke doorstamppostpunk. Geen al te zware kost, wel vernuftige en afwisselende zanglijntjes. Ook doorstamppostpunk, maar wél zware kost is Caucasian Walk van Virgin Prunes. Met een lekker vals Iers accent. Verder wordt Rob nog eens bediend met deze verrassend hiphoprijke post. Cocktail van Postmen had ik vroeger op single en stond wekenlang op één in mijn eigen zelfverzonnen toplijstjes. De combinatie van hiphop en reggae uit ons eigen Rotterdam klinkt nog steeds wel verfrissend. En ik zing altijd hard mee: because you uuuuuuuuused me, and abuuuuuuuused me my loooove... De liefhebbers van Fifa-spelletjes zullen Idlewild nog wel kennen. Verder geen heel bijzonder bandje vind ik, maar You Held the World in Your Arms is een prachtig extatisch popliedje. Omdat doorstamppostpunk toch wel een fijne term is, gaat het filmpje naar The Chameleons. De single In Shreds kwam nog uit voor het debuutalbum Script of the Bridge en verdient meer bekendheid. Mijn favoriete nummer van de band.




126 Het Zesde Metaal - Cowboy en Indiaan || 2008
127 Tim Hardin - How Can We Hang on to a Dream? || 1966
128 The Decemberists - The Mariner's Revenge Song || 2005
129 The Alan Parsons Project - Old and Wise || 1982
130 Postmen - Cocktail || 1998
131 Leonard Cohen - Famous Blue Raincoat || 1971
132 Motorpsycho - 577 || 1998
133 The Chameleons - In Shreds || 1982
134 Talk Talk - Tomorrow Started || 1984
135 Godspeed You! Black Emperor - Moya || 1999
136 Idlewild - You Held the World in Your Arms || 2002
137 Abba - S.O.S. || 1975
138 Modest Mouse - Float On || 2004
139 The Bats - North By North || 1987
140 Low - Slide || 1994
141 The Teardrop Explodes - Sleeping Gas || 1979
142 The Brian Jonestown Massacre - Cabin Fever || 1996
143 Nujabes - Luv (Sic.) Part 3 || 2005
144 The Dukes of Stratosphear - Your Gold Dress || 1985
145 Red House Painters - Katy Song || 1993
146 Eminem - Lose Yourself || 2002
147 Raduza - De Nimes || 2005
148 Kim Wilde - Cambodia || 1981
149 Virgin Prunes - Caucasian Walk || 1982
150 Muse - Muscle Museum || 1999

Het is misschien niet allemaal waar wat titmeister zegt, maar het klopt wel.

Daar sluit ik me volledig bij uit.

Dat lijkt mij uitgesloten.

Bij dit laatste rijtje van 25 voor we de tophonderd in duiken, vinden we onder meer de hoogste notering voor The Beatles. Leuk dat ze later in hun carrière psychedelische experimenten zijn aangegaan, maar de echte kracht van de Fab Four ligt toch in het ambachtelijke popliedje, zoals For No One. Ik heb het al een paar keer over geweldige outro's gehad, voor mij toch wel een groot pluspunt in een popnummer. Wat dat betreft behoren Give Up Your Guns van The Buoys en Alec Eiffel van de Pixies tot de hoogtepunten. En dan vergeet ik bijna de hoogste notering van Talk Talk te noemen: het ruim acht minuten durende Time It's Time sluit The Colour of Spring fantastisch af. Oh ja, nu ik erover nadenk: Pantomime Horse van Suede, ook al zo'n fantastisch einde. Dit is het 25tal van de outro's, da's duidelijk. In het hiphopklassement komen we inmiddels de topvijf binnen. You Got Me van The Roots is al een favoriet van me sinds ik het in 1999 voor het eerst hoorde. Van recenter datum - en helaas volstrekt onbekend - is Marvin van B. Dolan. Het nummer beschrijft hoe Marvin Gaye door zijn vader wordt omgebracht. Zelden zo'n spanningsboog in een nummer ervaren. Luister en huiver.




101 Jona Lewie - You'll Always Find Me in the Kitchen at Parties || 1980
102 The Roots & Erykah Badu - You Got Me || 1999
103 Wire - A Touching Display || 1979
104 Love and Rockets - Yin and Yang (The Flowerpot Man) || 1986
105 Infadels - Love Like Semtex || 2006
106 The Buoys - Give Up Your Guns || 1971
107 Gang of Four - I Found That Essence Rare || 1979
108 B. Dolan - Marvin || 2010
109 Sonic Youth - Cross the Breeze || 1988
110 Depeche Mode - Blasphemous Rumours || 1984
111 The Modern Lovers - Hospital || 1976
112 The Beatles - For No One || 1966
113 Talk Talk - Time It's Time || 1986
114 Shellac - The End of Radio || 2007
115 R.E.M. - Leave || 1996
116 Teenage Jesus & The Jerks - Orphans || 1978
117 Marissa Nadler - Thinking of You || 2007
118 The Associates - Party Fears Two || 1982
119 Suede - Pantomime Horse || 1993
120 Martha & The Muffins - Echo Beach || 1980
121 Pixies - Alec Eiffel || 1991
122 Current 93 - A Song for Douglas After He's Dead || 1992
123 Theatre of Hate - Do You Believe in the West World? || 1982
124 Joose Keskitalo - Viis Tyttöä || 2009
125 The House of Love - Christine || 1988

Dat wel, maar als ik een rijtje nummers zou moeten opnoemen bij bepaalde users, zou ik bij jou zeker met Holocaust en Mannequin aankomen. Ik had dus eigenlijk wel een top 50 plek verwacht, maar blijkbaar onterecht

En For No One

Marvin. Je bent een bawz voor deze.

Just sayin

We gaan de Top100 in!

100 Robert Wyatt - Sea Song || 1974




Makkelijk kost is het niet, het surrealistisch klinkende Rock Bottom van Robert Wyatt. Het rare hoge stemmetje van de bebaarde en (toen net) invalide zanger, de soms kinderlijke rijmelarij. Maar ook de vreemde en moeilijke arrangementen. Wat luisterbeurt verder openbaart zich echter een prachtig en wonderlijk klanklandschap. Sea Song is door het wat conventionelere begin een van de eenvoudiger verteerbare nummers.

99 Sigur Rós - Flugufrelsarinn || 1999
Het vaagheidsgehalte ligt hoog, zo aan het begin van de tophonderd. Sigur Rós behoeft natuurlijk weinig introductie. Met name Ágætis Byrjun en het haakjesalbum zijn hier op MuMe immens populair. Ik luister zelf eigenlijk alleen eerstgenoemde nog met regelmaat. Flugufrelsarinn vind ik bijna een soort volksliedachtige allure hebben, met name als het nummer in het refrein de hoogte in gaat.

98 Fairport Convention - Autopsy || 1969
Er is geen genre waarbij de stem van de zanger(es) zo belangrijk is als bij folk. Fairport Convention staat of valt bij de prachtige zang van Sandy Denny. Autopsy valt vooral heerlijk met de deur in huis met die bloedstollend mooie melodie in het begin. En, ik heb het al eerder geschreven hier, 1969 was toch wel het jaar van Fairport Convention. Drie hoog aangeschreven platen in een jaar, waar vind je dat nog?

97 The Rapture - Out of the Races and onto the Tracks || 2002
In de vorige Twinkelende 1250 nog op de 1249ste plek, maar ditmaal met superstip gestegen: The Rapture. Ze werden bekend met het album Echoes, maar dat haalt het bij lange na niet bij deze geweldige single. Out of the Races... doet nadrukkelijk denken aan de postpunk van Gang of Four, maar dan in een dansbaar 2002-jasje. Ik snap het als mensen dit een afschuwelijk schreeuwnummer vinden, maar ik wil hierop dansen! Dansen!

96 Pure Reason Revolution - The Twyncyn/Trembling Willows || 2006
Pure Reason Revolution zag ik ooit in het voorprogramma van Porcupine Tree. Geweldig was het toen niet, maar het maakte me toch benieuwd naar het studiowerk. Het album The Dark Third bleek een enorme voltreffer en is nog altijd een van mijn favorieten. De plaat biedt een prachtige mix van progrock en pop; ik zou zo niet weten waarmee het is te vergelijken. Dit nummer staat als voorlaatste nummer op mijn versie van de plaat, maar valt volgens mij buiten de officiële release. The Twyncyn is een midtempo-popliedje, dat vervolgens met een soort metalriff naadloos versnelt naar het Trembling Willows-gedeelte. Progrock klinkt niet vaak fris, maar hier wel.

95 Modest Mouse - Cowboy Dan || 1997




Modest Mouse kreeg na 2000 meer succes en bekendheid in met name Amerika, vooral door het geweldige indiepopanthem Float On. De band was in die tijd nogal schatplichtig aan de Pixies en de Talking Heads. In de vroege jaren zat Modest Mouse nog meer in de mathrockhoek, met iets langer uitgesponnen nummers. Hoewel ik beide periodes graag hoor, komt mijn favoriet toch uit de jonge jaren van de band. Cowboy Dan's the major player in the cowboy scene...

94 Warren Zevon - Roland the Headless Thompson Gunner || 1978
Warren Zevon past een beetje in hetzelfde rijtje als Bruce Springsteen; typisch Amerikaanse rock met een afwisseling van piano en gitaar, ballads en rockers. Met Bruce heb ik niet veel, met Warren Zevon iets meer. Roland the Headless Thompson Gunner is een heerlijke krijgersballad met vooral een fantastische samenzang in het XL-refreintje halverwege.

93 Cocteau Twins - Five Ten Fiftyfold || 1983
Op het debuut vind ik de Cocteau Twins nog iets te veel klinken als een Siouxsiekloon, maar vanaf plaat twee is het raak tussen mij en deze band. Head over Heels is in de verte nog wel wat punky, maar de sfeervolle klanklandschappen die de Twins kenmerken doemen hier al in volle glorie op. Liz Fraser is hier zowaar af en toe nog verstaanbaar, al heb ik eigenlijk geen idee waar dit nummer over gaat. Hoeft ook niet. De klank staat hier voorop.

92 Midlake - Acts of Man || 2010
Zelden een band zo retro horen klinken als Midlake op de plaat The Courage of Others. Die plaat lijdt een beetje aan hetzelfde syndroom als ik eerder bij Songs:Ohia beschreef. Elk nummer is op zichzelf een voltreffer, maar achter elkaar gaat het wat vervelen en is het meer van hetzelfde. Licht je echter het beste van al die goede nummers uit, dan is dat een prachtig, plechtig en emotioneel folkliedje dat ik vorig jaar helemaal heb grijsgedraaid.

91 The Kinks - Autumn Almanac || 1967
Van The Beatles namen we net al afscheid, de hoogste notering van The Kinks haalt net wel de Top 100. Waar ik The Beatles liever iets melancholischer hoor, zijn The Kinks op hun best als ze ongecompliceerd vrolijk klinken. Grappig ook dat elk decennium zo'n soort band lijkt te hebben. De jaren zeventig heeft ELO (oké die valt iets uit de toon), de jaren tachtig Squeeze en de jaren negentig Blur.

Ah, we zijn nu echt begonnen.

Vliegensvlug door de nummers geskipt die ik nog niet ken. Het sprak me niet aan. Slechts Sigur Rós en Modest Mouse vind ik sterk.

90 At the Drive-in & Iggy Pop - Rolodex Propaganda || 2000




Van het meest bekende post-hardcorealbum ooit gemaakt, denk ik. Ook ik koester Relationship in Command als een klassieker. Al is het maar omdat er maar weinig betere muziek denkbaar is om op shuffle langs te krijgen tijdens een hardlooptraining. Rolodex Propaganda heeft voor mij langzaam maar zeker One Armed Scissor verdrongen als favoriet. De aanwezigheid van Iggy Pop is beperkt, maar doet het nummer wel goed.

89 múm - We Have a Map of the Piano || 2002
Na de adrenalinestoot van ATDI komen weer even tot rust met de tweede (en laatste) IJslandse notering in de tophonderd. De knisperelectronica van múm grijpt me vooral op de plaat Finally We Are No One. Een hypnotiserend stukje muziek waar ook nog eens een enorm troostende werking vanuit gaat, mocht dat nodig zijn. Het blazertje na ruim drie minuten is hemeltergend mooi.

88 Army of the Pharaohs - Seven || 2007
Met afstand mijn meest gedraaide nummer van 2012. Seven is een nogal pompeus en opgeblazen hiphopnummer dat drijft op het contrast tussen keiharde en messcherpe raps en een haast folky beat. Dit nummer is wel een beetje als een zak spekjes. Als je het eenmaal gehoord hebt, is het verslavend en wil je meer. En meer. En meer. Tot je er misselijk van wordt, want dat gevaar ligt hier wel op de loer. Ik heb geprobeerd maat te houden, dat is niet echt gelukt. De verse vanaf 3.39 is momenteel mijn meest geapprecieerde stukje hiphop. Of dat langjarig zo blijft, valt te bezien denk ik, maar voor nu is een hoge notering onvermijdelijk .

87 Mercury Rev - Sweet Odysee of a Cancer Cell || 1992
Mercury Rev is een band met twee gezichten. Vanaf eind jaren negentig maken ze sprookjesachtige dream pop. Ik heb het prijsalbum uit die tijd, Deserter's Songs, vorig jaar integraal live gehoord en het was een van de mooiste dingen die ik ooit heb mogen meemaken. De oude Mercury Rev tapt nog uit een heel ander vaatje: groots opgezette gitaarnoise die aanvoelt als een reis met 856 kilometer per uur door een tunnel. Bij voorkeur draaien op hoog volume over de koptelefoon.

86 Mo-Dettes - White Mice || 1979




Over naar een van de leukste liedjes uit de postpunkgolf van rond 1980. Het fascinerende van die tijd vind ik vooral dat er zo verschrikkelijk veel bandjes waren die een wereldnummer hebben achtergelaten. Vaak blijft het in zo'n oeuvre - ook bij Mo-Dettes - beperkt tot één enorm hoogtepunt. Maar zeg nou zelf, zonder White Mice zou de muziekgeschiedenis toch net een stukje minder leuk zijn?

85 Scars - Obsessions || 1981
Zelfde tijd als Mo-Dettes, maar Scars is toch een band die net iets meer om het lijf heeft. De hoes van Author! Author! brengt een mens danig in de war, want met zo'n Afrikaans masker verwacht je wereldmuziek. Ergens klopt dat ook weer wel, want deze postpunk heeft iets tribaals, met al zijn gekke momenten. Neem nou Obsessions: een vrij conventioneel nummer waarbij je volet dat er iets onheilspellends in de lucht hangt. Wat volgt is een weergaloze climax vol ontsporende gitaren.

84 Les Négresses Vertes - Zobi la Mouche || 1989
Kijk, die hoes van Scars had al eerder bij deze band gepast. Les Négresses Vertes, uit de trieste voorsteden van Parijs, maakt feestelijke muziek met een hele smeltkroes aan invloeden, van punk en funk tot zigeunerfolk. Die beschrijving klinkt ongeveer als Mano Negra, maar daar lijkt het dan toch weer niet op. Les Négresses Vertes is wat - komen we verdorie weer met het zelfde woord - tribaler. Zobi la Mouche is daar dan weer een goed voorbeeld van.

83 Joe Jackson - Steppin' Out || 1982
Met Joe Jackson kan ik over het algemeen niet eens zo heel veel. Hij is me vaak wat te schreeuwerig, terwijl dat zijn nummers niet altijd past. Ik kan daarom ook moeilijk uitleggen waarom ik wel de klik heb met Night and Day, een album dat ik nota bene twee keer voor Sinterklaas heb gekregen dit jaar. In elk geval heeft die plaat ondanks de weinig tactvolle zang van Jackson een soort warmte en kou te gelijk over zich heen. Grieperige muziek, zou je kunnen zeggen .


82 The Decemberists - Eli, the Barrow Boy || 2005
The Decemberists behoren tot mijn favoriete bands van deze eeuw. De ingrediënten zijn wat anders, maar qua opbouw doen ze me altijd sterk denken aan The Waterboys, een band die in deze tophonderd ook nog wel terug te vinden is. Beide bands mengen de muziek uit hun eigen tijdperk (repsectievelijk indie en new wave) met traditionele elementen en een soort epische opbouw, waarbij lange nummers niet geschuwd worden. En allebei hebben ze ook zo hun kleine liedjes. Eli the Barrow Boy, bijvoorbeeld.

81 The Velvet Underground - Venus in Furs || 1967
Een nummer dat als MuMe-ladderfinalist maar weinig toelichting behoeft. In een tijd dat de meeste bands nog vrij brave liedjes op plaat zetten, zocht VU de zelfkant op. Lelijke muziek waarin de (post)punk al doorklonk. 45 jaar oud inmiddels, het is eigenlijk een verbazingwekkende constatering.

múm ga ik maar eens opzoeken.

80 Throwing Muses - Vicky's Box || 1986




Op het snijvlak van postpunk en indierock vinden we Throwing Muses. De band rondom frontvrouw Kristin Hersh, die zo lieflijk kan zingen, maar ook zo onbedaarlijk kan hinniken. De latere platen hebben wat meer een sound die richting bijvoorbeeld Garbage gaat, maar de eerste plaat, waarop Vicky's Box staat, biedt nog ouderwetse punky nummers met veel tempowisselingen. Dit nummer is een achtbaan waarin je maag drie keer omdraait. Maar het is elke keer weer een kick als je eruit bent. Zo, dat was een slechte metafoor .

79 Siouxsie & The Banshees - Playground Twist || 1979

De ijskoningin, de moeder aller postpunkzangeressen. Siouxsie, haar zou ik nog wel eens live aan het werk willen zien. Haar tweede album Join Hands is ronduit naargeestig, mij zelfs iets te moeilijk als het erop aan komt. Maar alleen al het grootse Playground Twist maakt ook die plaat de moeite waard. Geweldige saxofoon trouwens!

78 My Morning Jacket - Dondante || 2005

Na twee nummers die enigszins in hetzelfde straatje liggen maar weer eens iets heel anders: de indiecountry van My Morning Jacket. Dondante is de bevreemdende afsluiter van het album Z. Dit krijg je dus als je een band die diep in de Verenigde Staten geworteld is met een flinke scheut OK Computer door de blender haalt.

77 Manic Street Preachers - The Everlasting || 1998

Tot mijn verrassing passeerde dit nummer ook in een Top50-lijstje dat Arno op Facebook aan het plaatsen was. Ik dacht altijd dat ik een van de weinigen was die dit nummer op handen droeg. Een beetje een pathetische ballad is dit misschien wel, maar James Dean Bradfield is nu net zo'n zanger die zoiets tóch geloofwaardig kan brengen. Een beetje jeugdsentiment speelt hier ook een rol, maar dat had u met het jaartal 1998 kunnen weten .

76 Smog - Bathysphere || 1995
Op het verder behoorlijk minimalistische en kale Wild Love van Smog staat als opener een monumentale popparel. Al bij het intro is duidelijk dat Bathysphere een nummer is dat zijn gelijke niet kent. Briljant arrangement, prachtig melancholisch liedje. Smog zou later meer van de lo-fi naar de folk gaan, en ook dat werk is niet verkeerd.

75 Visage - Fade to Grey || 1980
Waar de meeste bands in dit stadium wel meer noteringen hebben, is Visage weer eens een one hit wonder in deze lijst. Een absolute synthpopklassieker, natuurlijk. Vrij stevig ook eigenlijk wel, bijna industrieel, maar dat wordt dan wel weer mooi genuanceerd door de Franse praatzang. Helaas vergeten op te stemmen voor de Radio 2-lijst, maar leuk dat-ie toch is binnen gekomen.

74 Immortal Technique - Obnoxious || 2003
Opgefokte hiphop met een catchy melodieuze beat is wel aan mij besteed, en dus zit ik goed bij Immortal Technique. Voor de echte hiphopsnob mag hij dan niet goed genoeg rappen, gelukkig word ik op dit gebied nog niet gehinderd door al te veel kennis van zaken en mag ik dit als beginner gewoon een heerlijk adrenalinenummer vinden.

73 Oceansize - One Day All This Could Be Yours || 2003




Na Bathysphere en Dondante ook hier weer een rocknummer dat welhaast een geheel eigen sound lijkt te hebben. Oceansize is vooral een progrockband, maar dit nummer past niet in een hokje. De prachtige onheilspellende gitaarmelodie, de overstuurde fluisterzang en de chaos op het einde maken dit zo fantastisch.

72 The Fall - I Am Damo Suzuki || 1985
Tsja, The Fall. Veel smaakgenoten droegen de band op handen, ik kon er nooit zo veel mee. Inmiddels ben ik om. De achteloosheid waarmee Mark E. Smith zijn monotone stemgeluid over rammelende rockabilly of jengelende orgeltjes fulmineert, is even stuitend als geniaal tegelijk. Soms vind ik The Fall nog steeds wel ergerniswekkend, flauwvallen als zijne arrogantie het podium betreedt zal me ook niet zo snel overkomen, maar ach. Ik ben inmiddels toch in het stadium dat ik bij een kutnummer van The Fall zeg. 'Nou ja, het is The Fall, dan zal het misschien tóch wel goed zijn. Alleen hoor ik het niet.'

71 Opposition - Very Little Glory || 1981
We eindigen dit tiental zoals we begonnen: met twee postpunknummers. Tegen de drammerige spierballenzang van Marcus Bell moet je maar net bestand zijn. Maar als je daar doorheen bent, is Very Little Glory van een zeldzame intensiteit. De band is overigens nog steeds actief, maar ik ken zelf alleen het eerste album

70 Built to Spill - Goin' Against Your Mind || 2006
Vastgeroest in mijn topvijf favoriete bands is Built to Spill. De MuMe- én Scaruffiklassieker Perfect from Now On is fantastisch, maar deze indierockers hebben nog zoveel meer te bieden. Sterker nog: de eerste helft van You in Reverse (2006) steekt PFNO zelfs naar de kroon, wat mij betreft. Jammer dat de laatste nummers minder zijn. Deze opener is een acht minuten durend feest, alleen het twee minuten durende intro al .

69 The Cardigans - Explode || 1998
Gran Turismo van The Cardigans is zo'n plaat die bij bosjes in de uitverkoopbakken te vinden is. Onbegrijpelijk, want dankzij de onderkoelde voordracht van Nina Persson is dit een miskend meesterwerk. Als zij over vertrapte schoenendozen, Indo-Europese taalwetenschappen of kabouters zou zingen, zou dat nog altijd zeldzaam klinken. Het koude elektrosausje van de plaat past daar perfect bij.

68 John Phillips - April Anne || 1969
Van de Zweedse koelte van The Cardigans komen weer bij een heerlijk warmbloedig popnummer van John Phillips, een van de papa's uit The Mama's & The Papa's. Diens soloplaat The Wolf and the King of L.A. bevat stuk voor stuk gloedvolle folkpopliedjes, zo ambachtelijk dat de allerbeste banketbakker van heel Nederland er niet bij in de buurt komt. April Anne is het prijsnummer.

67 Pulp - Countdown || 1991



Evenals Built to Spill staat ook Pulp standaard tussen mijn aller- allergrootste favorieten. En ook hier moet me van het hart dat de band zoveel meer te bieden heeft dan prijsplaat Different Class. En dan wat mij betreft niet zozeer de redelijk bekende opvolgers, maar vooral de nogal onderbelichte voorgangers. Seperations uit 1992 staat voor mij met stip op twee in de Pulphiërarchie. De plaat bevat een fijne, licht-kitcherige mix van Cave, Cohen en Eurodance. Het dramatische Countdown is een archetypisch Pulpnummer met Jarvis in topvorm.

66 La Dispute - Such Small Hands || 2008




La Dispute geniet momenteel nogal wat populariteit bij de post-hardcore en screamominnende jeugd (ja, ik word oud) op MuMe. Ik heb wat moeite om de huilerige schreeuwzang een album lang uit te zitten. Maar ik koester in elk geval de eerste anderhalve minuut van deze plaat met veel te lange naam. Sterker nog: het enige dat op dit stukje intense wanhoop aan te merken is, is dat het maar anderhalve minuut duurt.

65 Siouxsie & The Banshees - Nightshift || 1981
De laatste keer Siouxsie in de lijst, ditmaal met het lang uitgesponnen Nightshift. Over Siouxsie heb ik al meerdere malen wat liefs gezegd in dit topic, dus nu hier maar eens wat credits voor de prominente gitaarflarden van John McGeogh, ooit wel eens de Jimmy Page van de new wave genoemd. Een belediging natuurlijk. Voor McGeogh, wel te verstaan.

64 Big Black - Kerosene || 1986
Ik zou niet weten wie bij de meeste nummers in deze lijst betrokken is geweest, maar het zou zomaar eens Steve Albini kunnen zijn. Alles wat uit de jaren negentig komt en gortdroog en intens geproduceerd is, komt van zijn hand. Of het nou de indiefolk van The Black Heart Procession, de indierock van de Pixies of zijn eigen Shellac is. Big Black was de eerste band waarin hijzelf de hoofdrol vertolkte. Kerosene is een regelrechte noiserockklassieker.

63 Belly - Dusted || 1993
Kwamen we net al Throwing Muses tegen, op 63 vinden we Belly, van Kristin Hersh' stiefzusje Tanya Donelly. Haar werk is wat wisselvallig, maar Dusted is hier al jarenlang een favoriet. Een stekelig rocknummertje dat van begin tot eind klopt. Tanya zingt wel spannend, de gitaarmelodie is heerlijk en het baslijntje onweerstaanbaar. Dat het alleen in mijn wereld een klassieker is, maakt dan weinig meer uit .

62 Sonic Youth - Tunic (Song for Karen) || 1990
Sonic Youth is een band die ik heb moeten leren luisteren: de wat noisier kant van mijn smaak heb ik de laatste jaren pas ontwikkeld. Zo begon Daydream Nation ooit op 2,5*; daar zijn inmiddels twee volle punten bijgekomen. Ik heb altijd wel een voorliefde voor de door Kim Gordon gezongen nummers. Die vallen op een album natuurlijk al snel op - "hé, een vrouwenstem" - maar op een of andere manier krijgen 'haar' nummers toch altijd wat ruimtelijks mee. Een beter woord kan ik er niet voor bedenken.

61 Dead Can Dance - Summoning of the Muse || 1987
De wereldse klanken van Dead Can Dance werken me soms een beetje op de zenuwen, maar nu en dan kan het prachtig uitpakken. Vooral in de nummers met Lisa Gerrard als vocaliste. Summoning of the Muse is met die kerkkloksound heerlijk zwaar aangezet. Ik denk niet dat er iemand op deze wereld is die enig idee heeft wat ze hier zingt, maar dat doet er - net als bij bijvoorbeeld de Cocteau Twins - niet veel toe. Dit is de taal van de klank.

Voor de jaarwisseling nog de nummer 1 is wel erg strak gepland trouwens. Dan kom ik in de knoop met de Riskcompetitie enzo. Misschien straks nog één update. Eerste goede voornemen: op 1 januari deze lijst afronden!

Lukas die een lijst afmaakt

Eerst zien, dan geloven!

Of ik stop nu inderdaad. Gewoon omdat het kan.

Nee, je moet stoppen op je hoogtepunt. En de updates worden matiger naarmate de lijst vordert.

Klinkende zege met Risk .

Ik ga nu toch maar verder gezellig doen. Summoning of the Muse is de cliffhanger voor het nieuwe jaar. Straks in het nieuwe jaar op 60: een leuk nummer met allerlei samples en shit, speciaal voor R&P.

The Everlasting.

Maar verder een mooie lijst waar ik me eens in ga verdiepen. M'n voornemen voor 2012. Heb ik er toch nog een.