1170. The Ruts - Babylon’s Burning (1979)

Album: The Crack
Genre: punk with anxiety



Een van de betere punkhits uit de enorme golf aan Britse bands die eind jaren zeventig opkwamen. Dit is echt zo’n punknummer in de vierde versnelling en met een heel simpel concept. De eerste toon is een alarmbel, de tweede een sirene. Wat volgt is een onheilspellende gitaarriff en de herhaalde boodschap dat Babylon in brand staat ‘with anxiety’. De bijbehorende plaat The Crack heeft overigens een hilarische hoes, waarop de bandleden zich omringd weten door ongeveer de hele punkscene van dat moment en waarop linksonder John Peel zich aan een meisje vergrijpt. Het is maar dat u het weet...

1169. The Fall - And This Day (1982)

Album: Hex Induction Hour
Genre: van puristen mag je dit geen postpunk noemen
Youtube

Je hebt van die artiesten die zulke onvoorwaardelijke fans hebben dat ze bij een concert eigenlijk alleen in de koffie te hoeven roeren om het publiek in extase te brengen. Behalve de Backstreet Boys en Tool is ook The Fall daar een uitstekend voorbeeld van. Ik heb dat vorig jaar zelfs aan den lijve mogen ondervinden toen ik met twee van zulke onvoorwaardelijke fans op Mark E. Smith cum suis stond te wachten op - komt-ie weer - Primavera Sound. Waar de beide heren naast me bijna flauwvielen toen de onsympathieke verschijning van Smith het podium betrad, probeerde ik me in te leven in de repetitieve postpunk die ze lieten horen (Je hebt ook nog The Fall-fans die dan roepen: The Fall is geen postpunk maar een genre op zich. Die geloofsleer laat ik hier even buiten beschouwing). Dat ging maar matig, want Smith bleek inmiddels een veredelde Korsakovpatiënt die een freakshow aan het opvoeren was. Toch ben ik The Fall op plaat daarna wel een beetje meer gaan waarderen. Want deze tien rammelende minuten And This Day had ik tijdens een beter concert graag meegemaakt.

1168. The Triffids - Property Is Condemned (1984)

Album: Raining Pleasure [EP]
Genre: proto-Caveblues
Youtube

Als je dit soort vroeg werk van The Triffids hoort, kan het bijna niet anders dan dat Nick Cave zich wat door deze landgenoten heeft laten inspireren. Dit heeft namelijk alles wat ook Cave eind jaren tachtig, begin jaren negentig vaak liet horen. Dreigende songs met een bluesy inslag, maar toch gevormd door de postpunk, die bijvoorbeeld in de nadrukkelijk aanwezige bas hier goed te horen is. Nu is de zang van Cave wat rauwer, maar denk die er hier even bij en je hebt een aardig nummer voor een album als Tender Prey of Henry’s Dream.

1167. Tuxedomoon - Volo Vivace (1980)

Album: Half-Mute
Genre: klassieke vioolpunk
Youtube

We gaan nog even verder op de onheilspellende toer met Tuxedomoon, een volstrekt uniek postpunkgezelschap uit San Francisco. De band begon zijn carrière met een paar aardige dansbare wavenummers, maar week al snel af van de gebaande paden. Invloeden uit klassiek en jazz, ambient en experiment: al vanaf hun eerste plaat Half Mute creëerden ze een geheel eigen geluid. Het hoogtepunt moest daarna nog komen met de magnifieke sfeerplaat Desire, maar ook het debuutalbum uit 1980 heeft al een hoop interessants te bieden, zoals dit creepy instrumentaaltje.

1166. Het Goede Doel - België (1982)

Album: België
Genre: dat taaltje is zo zacht
Youtube

Ik heb toch eigenlijk geen moment getwijfeld over een plek voor België in deze lijst. Gewoon omdat het een sympathiek liedje is met een leuke tekst die iedereen bijblijft. En daarom ook een van de hoogtepunten uit de Nederpopgeschiedenis.

Het jaren-'50-horrorfilmorgeltje van And This Day . Dát alleen al is een genre op zich .

1165. The Frames - Rise (2006)

Album: The Cost
Genre: strijkerspop



Na Volo Vivace gooien we er nog maar wat violen tegenaan met The Frames. Deze Ierse band heeft nooit echt mijn hart weten te veroveren wegens soms iets te pathetisch, maar zo erg als pakweg Damien Rice wordt het gelukkig nooit. Zo balanceert ook dit nummer op het randje, maar dat raakt gelukkig juist de gevoelige snaar in plaats van dat het in een plas vol huilerigheid lazert. Rise blijft lang genoeg ingetogen om op het einde toch even alle registers open te trekken. Met mooie violen, want anders zou dit plekje in de lijst waarschijnlijk niet verdiend zijn...

1164. K’s Choice - Now Is Mine (1998)

Album: Cocoon Crash
Genre: strijkerspop voor in de huiskamer
Youtube

Al zet ik ze niet zo snel meer op, de platen Paradise in Me en Cocoon Crash van K’s Choice draag ik nog steeds wel een warm hart toe. Het is allemaal niet heel moeilijk of baanbrekend, maar toch zeker goede kwaliteitspop. Teken aan de wand dat ik nogal twijfel welk nummer van Cocoon Crash ik een plekje in deze lijst wil gunnen. Het vrolijk rockende titelnummer? Het dreigende Hide? De gekkenhuishit Everything for Free? Nee, wellicht ingegeven door de strijkers in vorige nummers heb ik de keuze bij het schrijven van dit stukje omgegooid. Het stemmige Now Is Mine krijgt de eer.

1163. Genesis - Dancing with the Moonlit Knight (1973)

Album: Selling England by the Pound
Genre: prog met zo’n typisch…eh… Peter Gabrielaccent
Youtube

Hoewel ik niet heel erg van de prog ben, mag ik bijvoorbeeld de stemmige, melodieuze platen van Marillion graag horen. In dat licht is dit nummer van Genesis de meest logische keuze voor deze lijst. De ingetogen eerste minuten van Selling England by the Pound schroefden al bij de eerste beluistering de verwachtingen voor de rest van de plaat flink op. Daarna werd het me toch helaas iets te wollig, maar Dancing with the Moonlit Knight ben ik toch wel blijven koesteren. Vooral vanwege dat prachtige begin, want daarna dient de rest van het album zich helaas al een beetje aan.

1162. Washington - Hymn (2005)

Album: A New Order Rising
Genre: slaapliedjes
Last.fm (het Youtube-filmpje aldaar is overigens iets heel anders…)

Een jaar of vijf terug was ik helemaal weg van de plaat A New Order Rising van Washington. De Noren maken trage poprock die door sommigen wel in het rijtje Coldplay en Keane wordt geschaard. Zelfs nu de pure liefde tussen mij en Washington wat aan slijtage onderhevig is, vind ik dat een nogal onterechte constatering. Dit is weliswaar niet zo baanbrekend als dat ik het jaren geleden vond, maar toch wel wat kaler en gedurfder dan voornoemde bands. Dit plaats ik toch eerder naast Madrugada, maar dan wat spaarzamer qua instrumentatie. En hoewel ik het niet helemaal terug kan halen, volgens mij ben ik ooit dankzij A New Order Rising op MuMe beland. Waarvoor dank .

1161. Nina Simone - Don’t Let Me Be Misunderstood (1964)

Album: Broadway-Blues-Ballads
Genre: broadway-blues-ballads
Youtube

Hoewel ik me nogal strikt aan mijn voornemen houd om pas na mijn dertigste met jazz te beginnen, maak ik voor Nina Simone graag een uitzondering. Dat heeft meerdere redenen. Allereerst zie ik dit soort nummers meer als soul dan als echte jazz. Daarnaast is het met al die covers nogal moeilijk om Nina Simone te ontlopen en last but not least: het is ook best een fantastische zangeres. Maar onthoud: bij Miles Davis houd ik voorlopig mijn oren dicht. Voordat ik zo’n arme ziel wordt die de popmuziek ontgroeid denkt te zijn...

1160. Jethro Tull - Bourée (1969)

Album: Stand Up
Genre: Franse boerendans



Wat ik net over jazz vermeldde, geldt ook voor klassiek. Ik begin er pas aan als ik oud wordt en zuur ga denken over popmuziek. En dus weet ik alleen uit de overlevering dat dit vroege instrumentaaltje van Jethro Tull ontsproten is uit een stuk van Bach. Een bouree is dan weer een Franse boerendans. Hoe het ook zij, op de prachtige fluitmelodie wil ik best los gaan...

1159. Polvo - Beggar’s Bowl (2009)

Album: In Prism
Genre: opzwepende riffjesrock
Youtube

Er zijn maar weinig artiesten die na een lange break op hun oude (hoge) niveau terugkomen. Polvo presteerde het in 2009 met In Prism, hun eerste plaat sinds twaalf jaar. En misschien wel hun beste, want hij wedijvert flink met hun eerder topper Exploded Drawing. Polvo is een band die meestal in het genre mathrock wordt gestopt. Nu snap ik niet zo heel erg goed wat mathrock precies inhoudt, maar Polvo klinkt in elk geval als iets tussen Motorpsycho en Modest Mouse, maar dan wat riff-georiënteerder. Vooral live moeten ze het hebben van de weergaloze gitarist, die de gebreken van de matige zanger moeiteloos opzijschuift. Op In Prism is niet alleen ritmische, melodieuze gitaarrock te horen, maar ook wel wat oosterse invloeden. Dit nummer is daar een goed voorbeeld van. Beggar’s Bowl is overigens nog niet het prijsnummer van de plaat, want dat staat veel en veel hoger in deze lijst.

1158. Squeeze - Cool for Cats (1979)

Album: Cool for Cats
Genre: té Brits
Youtube

Lekker melig nummertje dat ergens tussen ska en new wave inhangt. Waar in Nederland Tempted wat meer bekendheid geniet, is Cool for Cats in Engeland een ware klassieker. Het nummer gaat overigens niet over katten, maar over een Engelse show uit de beginjaren van de televisie en de pophistorie. Cool for Cats was de titel van een van de eerste Britse muziekprogramma’s.

1157. Belly - Untitled and Unsung (1995)

Album: King
Genre: ondeugendemeisjesrock
Youtube

Tanya Donelly maakte samen met haar stiefzus Kristin Hersh furore met Throwing Muses. In 1991 verliet ze de band echter om vervolgens haar eigen band Belly te starten. Daarmee week ze af van de grillige postpunk die ze met de Muses maakte en koos voor een verfrissend powerpopgeluid. Met name de eerste plaat Star had in Amerika nog wel wat hitparadesucces, maar Belly is sindsdien vrij rap in de vergetelheid geraakt. Dat is jammer, want Star is een sterke plaat en ook opvolger King heeft zijn momenten, zoals dit typische Bellyliedje. De wat naïeve zang van Donelly botst heerlijk tegen de wat zwaardere gitaren. Ik hou van Tanya. En ook van Kristin trouwens, want Throwing Muses gaan we zeker nog tegenkomen.

1156. Leonard Cohen - Waiting for the Miracle (1992)

Album: The Future
Genre: oudeheldenpop
Youtube

The Future van Leonard Cohen is een van de weinige platen van niet-campartiesten die ik wel eens voor 1 euro in de rekken heb zien liggen. Dat slaat natuurlijk nergens op, want we hebben het hier over een verbazingwekkend sterk album voor iemand die al zo lang in het vak zit. De folk van zijn eerste platen is allang naar de achtergrond gedrongen door lang uitgesponnen, plechtige popnummers. Enige kritiekpunt is eigenlijk dat er een rauwrandje ontbreekt. Het is allemaal wat aan de gelikte kant, voorzover dat met de steeds dieper wordende stem van Cohen mogelijk is. Maar zo’n gedragen nummer als Waiting for the Miracle... Hoe je het ook uitvoert, het staat.

1155. Yeah Yeah Yeahs - Heads Will Roll (2009)

Album: It’s Blitz!
Genre: Belgenpop?



Waarschijnlijk de enige Belgische nummer 1-hit uit deze eeuw die de lijst rijk is. Bij een rondje websites over dit nummer kwam ik er namelijk tot mijn verbazing achter dat dit nummer de Vlaamse Ultratop 50 heeft aangevoerd. Ik had het niet achter de Yeah Yeah Yeahs gezocht, zo’n superhit, en het intrigeert me ook wel dat ze nergens anders hitsucces hebben gekend. Misschien dat een van de Vlamingen hier het me even uit kan leggen...

1154. Ian Dury - Sex & Drugs & Rock & Roll (1977)

Album: -
Genre: anthems
Youtube

Misschien wel het nummer dat we naar mars zouden moeten uitzenden om eventuele aliens te laten kennismaken met ‘onze’ muziek. Want als er één nummer vijftig jaar pophistorie in amper drie minuten weet te vatten, is het deze van Ian Dury wel. Zonder Blockheads officieel, want die kwamen er later pas bij. Sex & Drugs & Rock & Roll heeft alles: het is pakkend, blijft in je hoofd zitten, kent ook een zekere irritatiefactor, is rebels en heeft natuurlijk dé oerkreet van de popmuziek in zich.

1153. Queensrÿche - Silent Lucidity (1990)

Album: Empire
Genre: filmmuziek-voor-vrouwen-van-middelbare-leeftijd
Youtube

Uit de categorie nummers die op elkaar lijken hebben we er hier weer een te pakken: want heeft Coldplay het refrein van Trouble niet een klein beetje gejat van deze van Queensrÿche? Net zoals ik Clocks best wel op American Pie vind lijken trouwens... Maar goed, Coldplay komen we later nog een keer tegen (ja, echt!), nu is het de beurt aan Queensrÿche. Silent Lucidity is meteen het enige nummer dat ik van ze ken. Dat zal ook wel zo blijven zolang progmetal een genre is dat nogal ver buiten mijn smaakvoorkeuren ligt. Silent Lucidity tapt in elk geval uit een ander vaatje, zoals hierboven bij het genre vernoemd. Maar wel lekker.

1152. X - Adult Books (1981)

Album: Wild Gift
Genre: feest-in-de-garagepunk
Youtube

X is zo’n Amerikaanse band die op het snijvlak van de punk en de garagerock uit de jaren zestig opereerde. Meestal komen daar heerlijk pakkende, groovende nummers uit. De eerste plaat van X - Los Angeles - is zelfs nog geproduceerd door de toetsenist van The Doors, en dat past dus wel bij het geluid (overigens wel zonder Doorsorgeltjes). De afwisseling tussen zanger en zangeres maakt X nog eens extra interessant. Dit nummer, afkomstig van de tweede plaat Wild Gift, is daar een goed voorbeeld van. X verdient een groter publiek op MuMe!

1151. It’s a Beautiful Day - Bombay Calling (1968)

Album: It’s a Beautiful Day
Genre: Mother in Time
Youtube

Het nummer dat vooral bekend werd omdat Deep Purple het plagieerde voor Child in Time. De gelijkenis is inderdaad bijzonder treffend. Omdat ik het niet zo heb het eindeloze hardrockgekweel in de bekende Top 2000-evergreen, hoor ik dit instrumentaaltje veel liever. En inderdaad, ook hier weer volop strijkers. Ik heb daar toch iets mee...

Tja, rockbandjes van eigen bodem worden in Vlaanderen erg gepromoot. Absynthe Minded heeft in België bijvoorbeeld ook al nummer 1 gestaan. Hoewel die het volgens mij ook goed deed in Nederland.

The fall
Jethro Tull
Queensryche
Genesis:

Ik ben geen Vlaming, maar volgens mij had dit met de Belgische Serious Request te maken. Het was strict genomen ook de A-Trak remix die een hit was, geloof ik. In Nederland werd die destijds ook wel gedraaid (en het was ook wel een enorme clubhit), maar hier heeft ie de hitlijsten helaas niet gehaald. Is echt een geweldig nummer.

Yeah Yeah Yeahs komen uit NY, USA. Niet uit Vlaanderen voor zover ik weet.

Klein verschil in allure

Foutje kan natuurlijk altijd... hoeven geen koppen voor te rollen

Haha, vond het al zo vreemd dat ik niet wist dat het Belgen waren. En waarom die in België wel scoorden? Geen idee!

Lees je mijn berichten wel?

Ik bedoel maar dat ik het niet wist, maar jij wel

Lol, hier lag ik toch ff van dubbel Overig voor Bombay Calling, idd veel beter dan Child in Time...

Slechter zul je bedoelen

Bombay Calling van It’s a Beautiful Day is op zijn beurt geïnspireerd door Vince Wallace.

Misschien is de palingsound dan wat voor je.

1245. Eels – P.S. You Rock My World (1998)
Van alle Eels-platen zal Electro-shock Blues misschien wel het beste overleven, als zowel E’s meest intense en meest experimentele plaat. Niets tegen op de keuze voor dit nummer, er staan wel gemakkelijk nog vijf nummers op de cd die net zo geweldig zijn. Iedereen zou minstens één plaat van Eels in huis moeten hebben, eigenlijk. Veel meer is niet nodig.

1244. Beach House – Walk in the Park (2010)
Haha, ik kom er nu pas achter dat de nummers van Beach House door een vrouw worden gezongen! Ik heb me er ook niet zo in verdiept, vorig jaar heb ik geprobeerd een paar nummers van Teen Dream te beluisteren, maar dat stroperige sfeertje rubs me the wrong way. Dit is wel een aardige melodie, trouwens.

1243. Japan – Ghosts (1981)
Al een paar keer hebben mensen geprobeerd mij aan de Japan/ David Sylvian te krijgen, maar ik kan er eigenlijk helemaal niets mee. Duidelijk muziek waar je even voor moet gaan zitten, maar ik zie het niet op korte termijn gebeuren, eerlijk gezegd.

1242. Roxy Music – More Than This (1982)
Ook een naam waar ik me nooit in heb verdiept, maar dit kende ik natuurlijk al wel. Die typische jaren tachtig-productie kan me gestolen worden, maar verder geen problemen met dit nummer. Mooi liedje.

1241. Tame Impala – Desire By, Desire Go (2010)
Dat ronkende gitaargeluid is wel heel erg lekker, de zang vind ik niet meer dan aardig. Zang en aanpak doen me sterk denken aan het werk van George Harrison: ondanks wat sommige mensen (vooral na zijn dood) zijn gaan roepen toch niet de meest interessante Beatle, naar mijn mening.

Goeie tip, ga ik eens achteraan . Best softe troep ook, heb ik me laten vertellen...

1150. Beck - E-Pro (2005)

Album: Guero
Genre: Britpop op z’n Amerikaans



De heerlijk rockende introriff zet meteen de toon voor dit nummer van Beck. Dit helpt me eraan herinneren dat ik ondanks wat tegenvallende eerste luisterbeurten weer eens aan de Beck moet. Want E-Pro zit zó goed in elkaar. Die terugkerende riff dus, het geklap halverwege, de onderkoelde zang van meneer... Stuur mij nog een paar van dat soort Becktitels en ik ga er meteen mee aan de slag.

1149. Van Morrison - The Way Young Lovers Do (1968)

Album: Astral Weeks
Genre: folk met de strot open
Youtube

Met Van Morrison heb ik een beetje hetzelfde als met Bob Dylan. Een hele plaat - al duurt ie maar een minuut of veertig - vind ik door het wat neuzelige stemgeluid moeilijk uit te zitten. Een enkel nummer is minder problematisch. Dat dit tussendoortje mijn favoriete nummer van Astral Weeks is, is met die uitleg misschien minder verwonderlijk. Het is ook volgens Van Morrisonadepten de track die het meest buiten de context van het album gedijt. Aangezien ik Astral Weeks na ettelijke pogingen links laat liggen, resteert dit nummer als onderdeel van de all-time-playlist.

1148. The Normal - T.V.O.D. (1978)

Album: Warm Leatherette [single]
Genre: onderkoelde electropunk
Youtube

The Normal is zo’n gezelschap van eind jaren zeventig dat slechts een paar nummers aan de muziekgeschiedenis heeft bijgedragen. Hun enige release is de single Warm Leatherette/T.V.O.D., waarop een kil electropostpunkgeluid te horen is dat het op menig feestje nog steeds goed zou moeten doen. The Normal is daarmee de enige artiest die met hun complete discografie in deze lijst vertegenwoordigd is. T.V.O.D. is overigens officieel de B-kant en iets melodieuzer en dansbaarder dan Warm Leatherette, dat we dus later nog tegen gaan komen.

1147. Echo & The Bunnymen – Higher Hell (1983)

Album: Porcupine
Genre: we eindigen in canon
Youtube

Met Echo & The Bunnymen heb ik een beetje een haat-liefdeverhouding. Mijn stemmenlijst zegt wat dat betreft genoeg: Ocean Rain op 4,5, Heaven up Here op 1,5, Crocodiles en Porcupine er ergens tussenin. Porcupine is wat mij betreft drie stappen voorwaarts ten opzichte van de voorganger. Op Porcupine staan niet alleen wavemaniertjes, maar ook goede songs. Higher Hell wordt door de meesten niet als prijsnummer beschouwd, maar is voor mij toch het absolute hoogtepunt. Vooral omdat het zo ingenieus naar het outro toewerkt met drie zanglijntjes door elkaar. Prachtig!

1146. Th’ Faith Healers – This Time (1992)

Album: Lido
Genre: noiserock die emo’s aantrekt
Last.fm

Wie de avonturen van Frank, Paap, Herman en mij op Primavera Sound heeft gevolgd, zal de naam van deze band bekend in de oren klinken. Vooral vanwege de man die in deze kringen inmiddels een cultheld is geworden: de Faith Healersemo. Omdat één beeld vaak meer zegt dan duizend woorden:


We zagen deze beste man dus voor het eerst bij Th’ Faith Healers in 2009. Een band die ons toen totaal onbekend was, maar mede dankzij zijn leuke dansjes misschien wel dé ontdekking van het festival werd. U moet bij dit hoofd nog een VU-banaanhandtas en een polaroidcamera bedenken.

1145. Spin Doctors – Two Princes (1991)

Album: Pocket Full of Kryptonite
Genre: bibibidip bibibibidip bibibidibadabadabadabadabadabadabadaba



Een van de leukste radiohits van de jaren negentig. Blijkbaar waren de Spin Docters daar zelf niet direct van overtuigd,want het nummer werd pas in 1993 met groot succes op single uitgebracht. Veel meer dan dat het gewoon een uitstekende rock-n-rolltrack is, heb ik er eigenlijk ook niet over te vertellen.

1144. A Tribe Called Quest – Butter (1991)

Album: The Low End Theory
Genre: excuushiphop
Youtube

Uit het feit dat ik niet echt uitgebreid naar teksten luister, volgt ook dat hiphop in mijn persoonlijke toplijstjes nagenoeg ontbreekt. Ik heb geen hekel aan het genre, maar vind het alleen interessant als de raps instrumentaal leuk zijn ingekleed. Dat is bij A Tribe Called Quest vaak het geval, zoals bij dit nummer, waar de saxofoon met een heerlijk loopje een glansrol vervult.

1143. Elvis Costello – Radio Radio (1978)

Album: This Year’s Model
Genre: ehh…
Youtube

In het rijtje ‘artiesten die moeilijk in een hokje te stoppen zijn’ scoort Elvis Costello behoorlijk hoog. Hij begon ooit met pubrock en folk, liftte mee op de punk, maar dan toch eerder qua attitude dan qua muziekstijl. Bovendien: punk speelt men toch in een bandje? Nou ja, vooruit, Costello had de Attractions aan zijn zijde, maar is/was toch vooral ook een singer/songwriter. Radio Radio is eigenlijk meer klassieke poprock dan pure punk. Maar thematisch wel weer hartstikke 1977: een protest tegen de commercialisering van de radio.

1142. The Outsiders – You’re Everything on Earth (1968)

Album: CQ
Genre: liefdesliedjes van eigen bodem
Youtube

Al is Wally Tax een bekende verschijning en scoorden zijn Outsiders een aantal hits, toch is hun plaat CQ zelfs in eigen land vrij onbekend. Dat is raar, want het materiaal overtreft toch met gemak hun veel bekendere singles als Lying All the Time en Touch. You’re Everything on Earth is bijvoorbeeld een prachtig liefdesliedje dat ook een andere onderschatte Nederlandse band van ruim twintig jaar later, The Serenes, gemaakt zou kunnen hebben. Al komt het uit de jaren zestig, er hangt iets dreampopachtigs over dit liedje.

1141. Muse – Plug in Baby (2001)

Album: Origin of Symmetry
Genre: bombast van de ergste soort
Youtube

Hoe hip het ook wordt om Muse wer-ke-lijk ver-schrik-ke-lijk te vinden, bij mij heeft deze band voor altijd een plekje in mijn hart. Dat moet ook wel, want Muse was ooit mijn eerste enigszins alternatieve band. Dat begon met de clip van Unintended, dat ik een intrigerend traag voortslepend nummer vond. Het harde geluid van hun eerste plaat Showbiz was voor mijn dertienjarige oren even wennen, maar het ging. Mijn vijf jaar jongere zusje noemde het zelfs een stoer cd’tje en wilde hem om die reden graag lenen. De tweede plaat, Origin of Symmetry, viel me echter behoorlijk tegen. Een paar sterke nummers, maar iets te veel geneuzel en geluidseffecten. Op dat standpunt sta ik nog steeds: Plug in Baby is een van de hoogtepunten van een nogal grillige plaat. Muse zou zich overigens uitstekend revancheren met Absolution, waarna het met de hoogtijdagen van Bellamy en co wel zo’n beetje gedaan is.

1240. Motorpsycho – The Other Fool (2000)
Prachtig stukje orkestrale pop, klassieker. De geplaatste videoclip heb ik wel afgezet, dit is echt typisch zo’n nummer waar het mooi is om je eigen beelden bij te bedenken.

1239. Pinback – Off by 50 (2007)
Hier had ik dus echt nog nooit van gehoord. Aardig liedje wel, maar sterke gevoelens blijven tot dusver uit.

1238. The Byrds – Tribal Gathering (1968)
Ik haak normaal gesproken meestal af bij dit soort ‘kijk ons eens psychedelisch zijn, maaaan’-sfeertjes, maar dit is toch wel goed gedaan. Vooral die gitaarintermezzo’s zijn erg lekker. Gaan we vaker beluisteren.

1237. Ragnarök – Dagarnas Skum (1976)
Ik heb niets met dit soort progrock, net zoals ik meer houd van bier dan van kruidenthee. Zo voor op de achtergrond is dit wel een lekker ontspannen muziekje.

1236. Buggles – Video Killed the Radio Star (1979)
Gemeenplaats. Wel de moeite waard om de videoclip een keer te zien, iets wat me –ironisch genoeg- nooit eerder was overkomen. Het waren vreemde tijden, zo te zien.

Bedenk me dat ik nog geen complimentje aan Lukas had geplaatst voor zijn uitstekende commentaar en hilarische (en altijd accurate) genrebenamingen in dit topic. Bij deze.

Erg leuk dat jij ook nog eens alles bespreekt, Sander! En er staan weer mooie dingen bij, Lukas. Ik ben verrast door A Tribe Called Quest, ook een van mijn favoriete hip-hopgroepen. Had ik eerlijk gezegd niet van je verwacht. De ontdekkingen zijn de nummers van X en van The Outsiders.

Overigens is dat nou precies mijn favoriete nummers van Muse, denk ik. Maar ik moet zeggen dat ik me nog niet echt in Absolution heb verdiept. Ik heb echter precies het tegenovergestelde van jou, ik vind Origin of Symmetry een prima plaat, en Showbiz stukken minder. Wellicht omdat ik ze andersom heb leren kennen?

Lukas, ach Lukas, ben je nu weer stilgevallen?

Nee, heb het helaas ook wel eens drruk met het leven buiten MuMe: al drie dagen nauwelijks thuis geweest en via een telefoontje gaan dit soort posts helaas niet lukken. Ga zo thuis toch echt meteen slapen, maar morgen komen er weer keurig tien te staan. Ik ben wel blij dat mensen zich na een
dag of drie radiostilte al ernstige zorgen maken .

1235. Kraftwerk – The Model (1978)
Verbazingwekkend eigenlijk, dat een band die zich zo anoniem presenteert met liedjes over robots en dergelijke zulke melancholieke muziek kan maken. Viel me al op toen ik ze een paar jaar geleden zag spelen op Pukkelpop. Interessante band, aardig nummer.

1234. Modern English – I Melt With You (1982)
Goede omschrijving Lukas, maar zoals deze hele update niet echt mijn hokje helaas.

1233. And Also the Trees – The Horse Fair (1989)
Heb geen Last.FM account, staat niet op Youtube en Spotify, dus helaas niet kunnen luisteren. Aan de genrenaam te zien kan ik deze wel veilig overslaan zonder te hoeven grienen op mijn sterfbed.

1232. Meja – All ‘Bout the Money (1998)
Haha, kwam er pas achter welk nummer het was toen het Youtube-filmpje begon. Respect dat je dit erin durft te zetten, en best een knap liedje, maar het sentiment gaat een beetje aan me voorbij hier vrees ik.

1231. Depeche Mode – Never Let Me Down Again (1987)
Ik word altijd een beetje akelig van die zang van Gahan. Verder wel een geslaagd nummer, in ieder geval de beste van deze update.

1140. The Stooges – I Wanna Be Your Dog (1969)

Album: The Stooges
Genre: Amerikaanse bulldog



Het is dat ik in die dagen het debuut van The Stooges nog niet kende: dat was pas een stoer cd’tje geweest! Om dat kracht bij te zetten nu eens geen verhaal, maar een lijst met artiesten die dit nummer volgens Wikipedia hebben gecoverd. Zit en huiver: Nirvana, Misfits Slayer, GG Allin, Frankenstein Drag Queens From Planet 13, Joan Jett and the Blackhearts, Vicious White Kids, Red Hot Chili Peppers, Sonic Youth, Cage the Elephant, Mission of Burma, Chris Whitley, Swans, Uncle Tupelo, Alejandro Escovedo, Emilie Simon, Styles of Beyond, The House of Love, Breathing Fire, Ida Maria, Stereophonics, Las Ultrasónicas, Pat MacDonald, David Bowie, The White Stripes, Mephisto Walz.

1139. The Soft Boys – Underwater Moonlight (1980)

Album: Underwater Moonlight
Genre: psychocandy
Youtube

The Soft Boys is de band van Robyn Hitchcock, een Britse singer/songwriter die tot op de dag van vandaag heel aardige albums produceert. Zijn eerste band komt weliswaar uit de punkgolf, maar klinkt behoorlijk retro, vol licht-psychedelische rock die sterk naar de jaren zestig hint. Underwater Moonlight steekt wel duidelijk boven de rest van de plaat uit, wat mij betreft. Hitchcock solo vind ik interessanter, al wijkt dat standpunt volgens mij nogal af van de gemiddelde Soft Boys/Hitchcockluisteraar.

1138. Liars – The Other Side of Mt. Heart Attack (2006)

Album: Drum’s Not Dead
Genre: drumstelrock
Youtube

Drum’s Not Dead van Liars is zo’n plaat die de wereld in twee kampen schijnt te splijten. Of je vindt de conceptplaat met – hoe kan het ook anders – een nadrukkelijke rol voor percussie geweldig, of je zet het snel af. Ik kies voor de gulden middenweg. Wellicht ben ik niet ritmisch genoeg ingesteld om er echt met volle teugen van te genieten, maar tussen het klappen door hoor ik ook wel wat ingenieuze indierockstukken. Zo is het laatste nummer een vrij plechtige en bedeesde afsluiter waarbij het geweld is gaan liggen en er een soort serene rust overblijft. Dat is mooi gedaan, ook al ben ik niet echt fan.

1137. The Alan Parsons Project – Ammonia Avenue (1984)

Album: Ammonia Avenue
Genre: kwijlballads
Youtube

Na de symbolische laatste plaats voor Silence and I is dit de tweede notering voor Alan Parsons. En ja, ook deze is weer een beetje weeïg en klinisch. De prachtige melodie maakt dat echter ruimschoots goed. Vooral het prachtige piano-intro en de daaropvolgende eerste minuut doen het hem hier. Het tweede deel is aardig, maar bevat wel een iets te voorspelbare poppy progjam.

1136. The Cure – Grinding Halt (1979)

Album: Three Imaginary Boys
Genre: voordat Robert Smith ging huilen
Youtube

Ik vind het tweeluik Three Imaginary Boys/Boys Don’t Cry misschien wel het leukste wat The Cure gemaakt heeft. Het latere werk is soms heerlijk en soms ook wel eens een verschrikkelijke klaagzang. Maar op het debuut klinkt Robert Smith nog zo lekker onbevangen en punky. De charmante stuiterbasintro’s vliegen je om de oren. Let maar eens op hoe heerlijk Grinding Halt instart…

1135. Suede – Trash (1996)

Album: Coming Up
Genre: Britpop?



Kan iemand mij nu eens uitleggen wat britpop eigenlijk is, behalve dat het popmuziek behelst die van een brits eiland afkomstig is? Met de beste wil van de wereld hoor ik niet hoe pakweg Blur en Suede in één en hetzelfde genre te stoppen zijn. Waar Blur de beschouwende band is met de vrolijke noot, is Suede theatraler, meer met zichzelf bezig en volgens mij vooral glamrock en new wave. Al is het vrij vrolijke Trash wat dat betreft een slecht voorbeeld, ook bands als Bauhaus en Virgin Prunes doen me altijd wel aan Suede denken. Dat zit hem ongetwijfeld in het valse accent van de zangers, maar ook de presentatie heeft er wel wat van weg.

1134. Nick Drake – River Man (1969)

Album: Five Leaves Left
Genre: wekedelenfolk
Youtube

Waar veel gekwelde zielen toch minstens zes jeugdtrauma’s hebben, kende Nick Drake een tamelijk gelukkige jeugd. Hij deed zelfs op redelijk niveau aan atletiek, hetgeen mij als liefhebber van die sport uiteraard kan bekoren. Toen Drake een kluizenaarsbestaan begon te leiden, bleek hij bij nader inzien niet zo’n feestnummer. Nog voor zijn 27ste – de voor artiesten magische leeftijd om te overlijden – beroofde hij zich van het leven. Van zijn drie studioplaten hoor ik de eerste en de laatste het liefst: het instrumentaal wat meer aangezette Bryter Layter ligt me wat minder. De andere twee albums bevatten haast ongeëvenaarde folkliedjes, al moet me wel van het hart dat ik Drakes stem eigenlijk niet zo graag hoor. Ik vind hem iets te weeïg zingen, waardoor de laatste van vijf sterren toch steeds achterwege blijft.

1133. The New Pornographers – Sing Me Spanish Techno (2005)

Album: Twin Cinema
Genre: Canadian pop
Youtube

De laatste vijftien jaar valt het toch op dat Canada een leidende natie is geworden in het brede spectrum van de alternatieve popmuziek. Met Arcade Fire, Godspeed You! Black Emperor, Wolf Parade, Caribou en Broken Social Scene herbergt het land een aantal acts van wereldfaam. Ook The New Pornographers passen in dat rijtje. Hun onderhoudende poprock doet hier en daar denken aan The Decemberists. Al is bij die band veel meer folk terug te horen en hebben deze New Pornographers meer een indiegeluid. Twin Cinema, met daarop Sing Me Spanish Techno, is in elk geval een aanrader voor wie The Decemberists en/of de hele Canadese popscene hoog heeft zitten.

1132. Meat Puppets – Plateau (1984)

Album: II
Genre: cowpunk
Youtube

De Meat Puppets zijn met hun ijzersterke album II pas tien jaar na de release écht bekend geworden. Toen stonden ze namelijk met enkele van hun nummers op het podium met Nirvana. Op de MTV Unpluggedplaat van de grungerockers staan drie nummers van II, waaronder dit Plateau. De plaat (die van de Meat Puppets dan) heeft een vrij uniek geluid. De invloed van de punk is hoorbaar, maar dan wel met een flinke scheut americana erdoor. Wat dat betreft is Plateau een goed voorbeeld: dat is in essentie een rootsrockliedje. Maar dan wel in de derde versnelling, waardoor het binnen tweeënhalve minuut past. En waarbij er nog tijd is voor een outro van ruim een halve minuut dat dan weer ernstig naar new wave riekt…

1131. Great Lake Swimmers – Moving, Shaking (2003)

Album: Great Lake Swimmers
Genre: kraakheldere ruisfolk
Youtube

En opnieuw hebben we Canadezen te pakken. Al tapt Great Lake Swimmers uit een heel ander vaatje. Geen hippe indie of postrock, maar spaarzaam begeleide folkliedjes. Zanger Tony Dekker heeft een even prachtige als typische stem. Hij zingt hoger dan de meeste genregenoten, maar vooral ook kraakhelder. Op de fabuleuze eerste plaat van de Swimmers botst dat prachtig met de achtergrondruis. Knap hoe deze band in een toch vrij smal genre als folk op een traditionele manier volstrekt uniek weet te klinken.