Lekker lijstje, Lukas!

Mooie bijdrage, deze. Op de Alan Parsons na (want die ken ik niet) allemaal nummers die ook in mijn top 1000-of-net-iets-meer zouden staan.

1130. My Morning Jacket – I Will Be There When You Die (1999)

Album: The Tennessee Fire
Genre: stillewaterencountry



We blijven even in de traditionele hoek van het Amerikaanse continent hangen. Want daar is My Morning Jacket wel degelijk in te delen. Niet zozeer hun bekendste album Z, dat is een uitstekende indierockplaat. Hun debuut The Tennessee Fire zit nog veel meer in folk- en countrysferen. Het verstilde I Will Be There When You Die is het absolute hoogtepunt op die verder wat wisselvallige plaat.

1129. Nine Inch Nails – Head Like a Hole (1989)

Album: Pretty Hate Machine
Genre: Depeche Mode^10
Youtube

Op het debuut klonk de industrial van Nine Inch Nails nog iets minder verzengend dan op bijvoorbeeld The Downward Spiral. Het gaat iets minder los, maar er zit wat meer opgekropte agressie in. Die komt er af en toe wel uit, zoals tijdens de meeschreeuwrefreinen van dit openingsnummer. Op Pretty Hate Machine klinkt Nine Inch Nails verder vooral heel erg als Depeche Mode tot de macht tien. Voor wie net als ik van de softe troep af komt en toch naar deze band wil gaan luisteren: begin eens met deze. Niet te lang en hun meest toegankelijke (mij bekende) werk, denk ik.

1128. Bettie Serveert – Palomine (1992)

Album: Palomine
Genre: meer Roland Garros dan US Open
Youtube

Als geboren Arnhemmer kan ik natuurlijk moeilijk om de plaatselijke trots Bettie Serveert heen. Eigenlijk klopt alles aan deze band. Leuke naam (voor wie het niet weet: vernoemd naar tennisster Betty Stöve), ambachtelijke liedjes en vooral een zangeres met een wereldstem. En laat het dan ook nog eens van eigen bodem komen… Misschien hebben ze iets te veel mee om het écht heel goed te vinden, want ik mis een beetje de echte klik. Palomine is een heerlijk warm liedje, Kid’s Allright neem ik dan vaak in een moeite mee en dan ga ik meestal toch weer wat anders luisteren. Het is niet anders…

1127. Throwing Muses – Hook in Her Head (1991)

Album: The Real Ramona
Genre: achtbaanpostpunk
Youtube

Als liefhebber van postpunkbandjes met een vrouw achter de microfoon kom ik bij Throwing Muses ruimschoots aan mijn trekken. Hun debuutplaat uit 1986 was meteen een schot in de roos. Een plaat vol vileine, plagerige songs die in hun enthousiasme drie keer van speeltempo wisselen. Tien jaar later zouden ze het op University over een hele andere boeg gooien. Minder punk, meer gitaarrock, maar het ondeugende geluid van Kristin Hersh bleef. The Real Ramona (1991) zit ergens tussen die twee stijlen in. De gekte van het debuut is er een beetje af, maar de songs zijn misschien nog wel een tikje beter. Hook in Her Head is zo’n beetje de epic uit het oeuvre van de Muses. Ruim zes minuten aan repetitieve gitaarriedeltjes, doffe drums, wat licht verteerbare noise en weer die tempowisselingen. Dit bevat eigenlijk alles wat deze band zo goed en uniek maakt.

1126. Fool’s Garden – Lemon Tree (1995)

Album: Dish of the Day
Genre: muzikale klungelreggae
Youtube

Voor wie denkt dat Lemon Tree een goedkoop, klungelig hitje is: luister hem eens met de koptelefoon op. Onder het radiohitje-met-klungelig-Duits-accent gaat namelijk een wereld aan muzikaliteit schuil. In de arbeidsvitaminenmodus valt die sympathieke tuba nauwelijks op. Het gitaartje dat na 2.20 subtiel komt invallen, gaat volledig langs je heen als je Lemon Tree in de kroeg meezingt. En wat te denken van de subtiele synthwaves die in het tweede deel van het eerste coupletje komen invallen? Mensen, waak voor die onderschatting! Aan het eind winnen de Duitsers…

Het beste nummer van de beste Muses-plaat. Exquisiet!

1125. Serge Gainsbourg & Jane Birkin – Je T’Aime… Moi Non Plus (1969)

Album: Jane Birkin & Serge Gainsbourg
Genre: post-hardcore



Tijd voor wat muzikale porno in de Twinkelende 1250! Om eens een mooi Herbert Dijkstracliché van stal te halen: het verhaal is bekend. Je T’Aime… Moi Non Plus staat beter bekend als ‘de hijghit’. Met een intens kreunende Jane Birkin, die dit nummer puur en alleen schijnt te hebben gezongen uit jaloezie dat haar Serge de studio met Brigitte Bardot zou delen. Verboden in Engeland, omdat het wat al te seksueel geladen was. Gecoverd door artiesten van Einstürtzende Neubauten tot Cat Power en van de Pet Shop Boys tot Psychic TV. En het enige nummer waarop het verschrikkelijke recensisme (bestaat dat woord?) ‘oorgasme’ voor mag worden gebruikt.

1124. Naked on the Vague – The Joke (2010)

Album: Heaps of Nothing
Genre: noiserock met synths
Last.fm

Australië scoorde vorig jaar flink wat punten met onder meer Tame Impala en Angus & Julia Stone. Mijn favoriete plaat van 2010 komt ook uit Australië, maar dan van een bandje dat nog minder Twitterfollowers heeft dan ikzelf. Naked on the Vague zou er een stuk meer verdienen, want hun album Heaps of Nothing kan mee met de toppers uit de noiserock. Heel veel nieuws is er niet onder de zon: de mosterd halen ze bij Sonic Youth, maar dan wel van het allerbeste zaad. Denk daar wat valse synths doorheen en een Lydia Lunchachtige zangeres en je hebt een nieuwe topper in het genre te pakken. Ben benieuwd of ze dit een vervolg kunnen geven.

1123. Abel – Onderweg (2000)

Album: De Stilte Voorbij
Genre: Braboballads
Youtube

Van Naked on the Vague naar Abel, dat moet welhaast de meest schokkende overgang in deze lijst zijn. Onderweg is altijd een van mijn guilty pleasures geweest. Dit heeft een vervelende Brabantse tongval zoals Guus Meeuwis die heeft, een tekst vol draken van stijlfiguren zoals Bløf die wel maakt en daarnaast overtreft het beide voornoemde artiesten zo mogelijk nog in zeikerigheid. En toch blijf ik dit een sympathiek liedje vinden. Ik dans nu eenmaal graag met illusies.

1122. Warren Zevon – Werewolves of London (1978)

Album: Excitable Boy
Genre: nachtdierenpop
Youtube

De beeldende, absurdistische liedjes die Warren Zevon op zijn bekendste plaat Excitable Boy ten gehore brengt, verdienen meer fans op MusicMeter. Om die stelling kracht bij te zetten, laten we Zevon maar even zelf aan het woord. De eerste regels van Werewolves of London werden immers door BBC-luisteraars verkozen tot beste openingszin van een popnummer. Komt-ie:

Saw a werewolf with a Chinese menu in his hand
walking through the streets of Soho in the rain
he was looking for a place called Lee Ho Fook's
going to get a big dish of beef chow mein

1121. Red Hot Chili Peppers – Scar Tissue (1999)

Album: Californication
Genre: en-dan-nu-de-gitaarsolorock
Youtube

Als er één band is waarmee ik ben grootgebracht, dan zijn het de Peppers wel. Mijn vader draaide BloodSugarSexMagik nogal grijs toen ik op de basisschool zat. Under the Bridge is vermoedelijk een van de nummers die ik het vaakst in mijn leven gehoord heb. Toen ik net de middelbare school had bereikt, werden de Peppers met Californication ineens omarmd door mijn eigen generatie. Volgens mij hadden alle jongens uit mijn klas dat album in de kast staan. Jawel hoor, we zijn weer in de categorie jeugdsentiment beland. Californication vind ik nog steeds een aardige plaat, al is er een probleem bij de Peppers. Hun nummers worden over het algemeen minder in plaats van beter als je ze vaak draait. Scar Tissue is wat mij betreft het langst houdbaar; met name Otherside kan ik inmiddels écht niet meer horen.

Toch volgen er nog een paar

Vergeet ook Sven Väth samen met Miss Kittin niet

1225. Boudewijn de Groot – Jimmy (1973)
Nummer valt me om persoonlijke redenen altijd zwaar, verder prima liedje.

1224. Thelonious Monster – I Live in a Nice House (1992)
Lekker smooth liedje, weet niet of zo geïnteresseerd ben geraakt dat ik dit uit mezelf nog een keer zou draaien.


1223. Madness – One Step Beyond (1979)
Het feit dat elke dansvloer dertig jaar na dato nog steeds uit zijn voegen barst als dit wordt gedraaid, is afdoende verdediging voor dit nummer, dunkt me.


1222. Prefab Sprout – Faron Young (1985)
Ja, dit is een heerlijk nummer, had dit eerder op de site ontdekt maar toen ik de plaat begon te draaien was ik het na een kwartier kotsbeu. Misschien ooit nog een herkansing. Dit Youtube-filmpje trekt op niets, trouwens, mensen die het echt willen beluisteren worden doorverwezen naar Spotify.

1221. The Replacements – Alex Chillton (1987)
Beetje schandalig voor een indie-liefhebber als ik, maar mijn kennis over The Replacements en Paul Westerberg valt af te ronden op nul. Nu dus ietsje hoger. Dank je Lukas! Klinkt best lekker, dit.

Het ligt nu alweer een aantal dagen stil.

Sorry, het was nog even geen komkommertijd tijdens de werkweek en daarna meteen op pad voor een weekend atletiek in Stadskanaal. Nogal onregelmatige weken voor de boeg de komende tijd (volgende week Dour!), dus dagelijks gaat niet altijd lukken. Een paar keer per week echter wel meestal...

1120. The Triffids – Wide Open Road (1986)

Album: Born Sandy Devotional
Genre: nog Australischer dan Cadel Evans



Hoewel Born Sandy Devotional algemeen wordt gezien als het hoogtepunt uit de discografie van The Triffids, vind ik het een van hun mindere. Het grillige werk van begin jaren tachtig ligt me qua muziekstijl beter, evenals de wat gelikte, maar qua songmateriaal ijzersterke Calenture. Wide Open Road is wat mij betreft de absolute uitschieter op een verder vrij matige plaat. En omdat ik verzot ben op zalige outro’s, benadruk ik het prachtige vraag-antwoordspel van de gitaartjes, bas en fluit aan het eind van dit nummer nog maar even.

1119. Owen Pallett – Lewis Takes off His Shirt (2010)

Album: Heartland
Genre: zo theatraal als Voeckler
Youtube

Owen Pallett is toch een van de meest virtuoze muzikanten die ik ooit aan het werk gezien heb. Die eer deelt hij overigens met Andrew Bird, want beide mannen tappen wat dat betreft uit hetzelfde vaatje. Een van de twee live zien is een belevenis op zich, want in hun eentje stellen ze een heel eenmansorkest samen. Pallett speelt live een vioolriedeltje, neemt dat intussen op en zet het vervolgens op de repeat. Hetzelfde recept hanteert hij bij de synthesizer, een fluitje en wat dies meer zij. Zo ontstaat een klankentapijt waar hij dan in alle vrijheid nog eens een zang- en vioolpartij overheen legt. Hij kan wel wat, deze Canadees.

1118. 16 Horsepower – Straight Mouth Stomp (1995)

Album: 16 Horsepower
Genre: tussensprintje
Youtube

Voor hun indrukwekkende debuut Sackcloth ‘n’ Ashes bracht 16 Horsepower al twee EP’s uit. Zo sterk als hun eerste echte album zijn die nog niet, maar enkele veelbelovende nummers bevatten ze wel. De accordeonballad Straight Mouth Stomp klinkt wat luchtiger dan dat we van Dave Eugene Edwards gewend zijn, maar is wat mij betreft het leukste nummer van dat oude werk. Het is een mooie toonzetting voor de wat lichtere, meer op traditionals gebaseerde nummers van 16HP.

1117. The Church – Destination (1988)

Album: Starfish
Genre: finishplaatswave
Youtube

The Church mag dan vooral bekend zijn vanwege de grote MuMe-hit (ladderfinale!) Under the Milky Way, de band heeft inmiddels een enorm oeuvre bij elkaar gespeeld. Ik moet bekennen dat ook ik niet veel verder kom dan hun bekendste album Starfish. Stom eigenlijk, want die plaat heeft veel meer te bieden dan dat ene nummer. Zo is openingstrack Destination zeer de moeite waard. De warme, Australische sound (zie ook: The Triffids) contrasteert er mooi met de koele new wavegitaar. Ach, ik waag het erop: zo maar eens een eerste luisterbeurt wagen aan hun vroege werk Blurred Crusade.

1116. Ramones – Blitzkrieg Bop (1976)

Album: Ramones
Genre: prikkeldraadpunk
Youtube

Hoewel ik stiekem behoorlijk punk geworden ben de afgelopen jaren, gaat mijn interesse niet zozeer uit naar het echte 1977-werk. De pure punk is als statement interessant, maar muzikaal wat al te eenvormig om bijvoorbeeld een hele plaat mee te vullen, zelf als die maar een half uur duurt. De Ramones vallen wat mij betreft in de categorie ‘leuk voor een nummer, maar daar laten we het bij’. Dat nummer is uiteraard Blitzkrieg Bop.

1115. The Rifles – She’s Got Standards (2007)

Album: No Love Lost
Genre: snelheidsduivelspop



Groot-Brittanië wordt de laatste tien jaar nogal overspoeld door aardige rockbandjes die blijkbaar heel hip zijn, maar mij toch vaak erg dertien-in-een-dozijn in de oren klinken. Af en toe zit er in die hooiberg van nieuwerwetse britpopbandjes wel eens een spreekwoordelijke speld. Vraag me niet waarom, maar The Rifles raken bij mij wel de juiste snaar. Ook al klinken ze net zo dertien-in-een-dozijn als al die andere bandjes en spelen ze altijd in dezelfde (vierde) versnelling. Maar op een of andere manier blijven de melodieën van The Rifles een stuk beter hangen dan die van de Arctic Monkeys, Editors en aanverwanten bij elkaar.

1114. Porcupine Tree – Even Less (1999)

Album: Stupid Dream
Genre: wandeletappe
Youtube

Voor mij een typische MuMe-band. Porcupine Tree was een van de eerste artiesten waar ik dankzij deze site naar ging luisteren. Porcupine Tree bevalt me vooral vanwege de heerlijke melodieuze progliedjes; met het hardere werk (zoals op Deadwing) heb ik minder. Wat dat betreft kom ik op Stupid Dream beter aan me trekken. Even Less is het openingsnummer van dat album en een goede toonzetting voor wat er volgen gaat. Het is echt een liedje, maar dan wel een stuk meer uitgesponnen en progachtig dan dat Wilson ze later met Blackfield zou maken.

1113. The Magnetic Fields – Busby Berkeley Dreams (1998)

Album: 69 Love Songs
Genre: rustdag
Youtube

Een van de leukste concepten in de pophistorie moet toch wel 69 Love Songs van The Magnetic Fields zijn. Het feit dat die liedjes allemaal best goed zijn met zelfs een aantal uitschieters naar boven, zegt genoeg over het creatieve vakmanschap van voorman Stephin Merritt. Wel is het jammer dat de ambitieuze 3cd-box de aandacht nogal van de andere albums van de band afleidt. The Magnetic Fields hebben namelijk nog veel meer goeds, soms zelfs wel beters, te bieden. Maar tussen 69 liedjes van een enigszins favoriete band zitten natuurlijk altijd wel een paar voltreffers, zoals Busby Berkley Dreams. Maar toch: concept of niet, bijna drie uur Magnetic Fields is wel een beetje aan de lange kant.

1112. Young Marble Giants – Final Day (1980)

Album: -
Genre: Champs Élysees
Youtube

Met Young Marble Giants hebben we weer een bandje uit de (post)punkgolf te pakken, maar dan wel een met een volstrekt eigen geluid. De sensuele vocalen van Alison Statton worden nu eens niet begeleid door heftige synths en galmende gitaren, maar door spaarzame electropopgeluidjes en kalme baslijntjes. Net als hun 21ste-eeuwse erfgenamen The xx klinken deze Young Marble Giants me vaak wat te bedeesd in de oren. Het prachtige miniatuurliedje Final Day is daarop de uitzondering, al is die eerste single nou juist de Giants ten voete uit. Misschien toch eens een algehele herkansing geven…

1111. Patti Smith – Dancing Barefoot (1978)

Album: Wave
Genre: mocht geen rondemiss worden
Youtube

Patti Smith bewijst net als Young Marble Giantszangeres Alison Statton dat een vrouw ook met een lage zangstem verleidelijk kan klinken. Daar vind ik hier vooral in het openingscouplet sprake van, evenals in bijvoorbeeld haar bijdrage aan het R.E.M.-nummer E-Bow the Letter. Nou hebben beide vrouwen nog een ding gemeen: ze zijn niet echt knap. Eigenlijk wel jammer dat dat voor deze lijst geen selectiecriterium was…

Dat nummer van The Rifles is wel erg goed inderdaad. Zeker een van de beste dingen uit die hele golf van een jaar of 5 terug.

Leuke Tour de France-genres.

Ja, ik ook dit jaar ontdekt uit de ladder. Het album was helaas een enorme tegenvaller.

@Lukas: zet hem op, blijf posten, ik luister en lees het allemaal!

1110. The Knickerbockers – Lies (1965)

Album: Lies
Genre: compilatiepop



De Nuggetsbox is toch een van de meest legendarische verzamelaars uit de muziekgeschiedenis. Ruim vijf uur aan vaak onbeminde en bijna vergeten (underground)hits uit de jaren zestig. Neem nou The Knickerbockers: geen van de 39.000 MuMe-users heeft blijkbaar ooit de moeite genomen om een van hun twee platen op te zetten. Dankzij de Nuggets leeft de single Lies echter in menig muziekcollectie voort. Daar zijn compilaties zo geschikt voor: opdat wij niet vergeten.

1109. Beirut – Nantes (2007)

Album: The Flying Club Cop
Genre: Amerikaanse balkanpop aan de Libanese Loire
Youtube

Dan weer een sprong naar een artiest die dat soort compilaties niet nodig heeft om voort te leven. Terecht lijkt me, want al heb ik me nooit zo in het werk van deze zolderkamerknutselaar verdiept, is hij een van de bewijzen dat popmuziek ook in deze eeuw nog vernieuwend kan zijn. De combinatie van indiepop, Frankrijk en Hongarije klinkt vanzelfsprekend, maar toch uniek. Nantes is in elk geval een heerlijke single die vertrouwd, maar toch ook helemaal van nu klinkt.

1108. XTC – Love at First Sight (1980)

Album: Black Sea
Genre: meestamppop
Youtube

De combinatie van pakkende liedjes, dissonante akkoorden en een scheutje meligheid maakt XTC tot een van mijn favoriete bands uit de jaren tachtig. Het album Black Sea uit 1980 is wat mij betreft hun beste. De band heeft er inmiddels zijn vertrouwde geluid gevonden, maar heeft toch nog de frisheid die ik op English Settlement en Skylarking een beetje mis. Het is denk ik ook hun meest maffe plaat, vol met uptempo meestampers die toch ook wat bevreemdend klinken. Love at First Sight is er zo een, maar hier had eigenlijk net zo goed Burning with Optimism’s Flames of Don’t Lose Your Temper kunnen staan.

1107. Nick Drake – Way to Blue (1969)

Album: Five Leaves Left
Genre: herfstmuziek
Youtube

Een paar dagen geleden zagen we het onvermijdelijke River Man al langskomen. Mijn favoriete nummer van Five Leaves Left is wat minder vanzelfsprekend, althans als ik afga op de vinkjes bij het albums. De droeve strijkers in dit nummer geven hier echter de emotionele lading mee die ik bij Nick Drake toch niet altijd helemaal weet op te pikken. Mijn voorliefde voor strijkers doet de rest, vooral tijdens het vioolsolootje na een minuut of twee.

1106. Ride – Vapour Trail (1990)

Album: Nowhere
Genre: celloshoegaze
Youtube

Nu we toch weer bij de strijkers zijn aanbeland, kan deze van Ride er ook nog wel bij. Let maar eens op de rol van de cello (of is het een altviool?) in Vapour Trail. Als Ride er na tweeënhalve minuut lustig op los begint te shoegazen, treedt die namelijk langzaam naar de voorgrond, om aan het eind van het nummer eenzaam over te blijven. Een weelderig einde aan het meest poppy liedje tussen de gitaarmuren van Nowhere.

Vapour Trail, mijn favoriete schoenstaarnummer

1220. The Doors – Love Her Madly (1971)
Aardig liedje, maar van de gedoodverfde Doors-klassiekers vind ik dit eigenlijk een van de minst interessante.

1219. Tracy Chapman – Fast Car (1988)
Vrij geniale evergreen, inderdaad.

1218. Tears for Fears – Suffer the Children (1983)
De meeste hitjes van Tears For Fears vind ik prima te pruimen, verder is dit geluid (de Grootse Zondvloed Der Synthesizers ofzo) niet iets wat me erg trekt, en het liedje vind ik niet bepaald bijzonder op het eerste gehoor. Het einde is inderdaad wel leuk gevonden.

1217. Linkin Park – In the End (2000)
Leukste nummer van matig puberbandje. Goed nummer om bier bij te drinken, verder zonder al te veel toegevoegde waarde.

1216. The New Age Steppers – Fade Away (1981)
Erg mooi nummer. Die zangeres ken ik eigenlijk alleen van naam omdat ze onlangs is overleden, maar ze tilt dit nummer zeker wel naar een hoger niveau met een gevarieerde en persoonlijke zanglijn.

1105. Iron & Wine – Lion’s Mane (2002)

Album: The Creek Drank the Cradle
Genre: kampvuurfolk



Iron & Wine is het eenmansproject van singer/songwriter Sam Beam. Hij heeft een nog veel mooiere baard dan Bonnie ‘Prince’ Billy en ook zijn muziek ligt enigszins in die lijn. Typische, intieme en minimale folk uit de generatie van de jaren ’90 en ’00. Hoewel ik de liedjes op het latere The Shepherd’s Dog wat sterker vind, klinkt het debuut The Creek Drank the Cradle wat knusser. Een plaat voor bij het haard- of kampvuur. De plaat heeft met de eerdere notering van Great Lake Swimmers gemeen dat de opnames bewust of onbewust wat ruis bevatten. Dat lo-figeluid doet de muziek hier eerder goed dan kwaad.

1104. The Flaming Lips – Watching the Planets (2009)

Album: Embryonic
Genre: post-krautrock
Youtube

Met Embryonic zorgden The Flaming Lips twee jaar terug voor een aangename verrassing. Geen tweede The Soft Bulletin of Yoshimi, maar een nieuw geluid dat nogal op de krautrock uit de jaren zeventig is gebaseerd. Embryonic bevat zowel de dromerige pop waar The Flaming Lips na lang rommelen toch nog behoorlijk groot zijn geworden als de soundscapes die zo uit de tijd van Can en Faust lijken te zijn overgeheveld. Al die ingrediënten komen terug in het onder bezwerende en repetitieve bas- en electrotonen bedolven slotnummer Watching the Planets. Het maakt me benieuwd naar een eventuele nieuwe plaat van de Lips.

1103. Eels – Flyswatter (1999)

Album: Daisies of Galaxy
Genre: E-majeur
Youtube

Dan weer een band die we al voor de tweede keer tegen komen. Hoewel Eels het torenhoge niveau van de eerste twee platen nooit meer heeft weten te evenaren, bevat de rest van het oeuvre nog zeker een dozijn ijzersterke songs. Flyswatter is er zo een. E lijkt zijn demonen een beetje te hebben bedwongen en toont zich van zijn opgewekte kant op het derde album Daisies of Galaxy. Flyswatter is zonder meer het leukste popliedje van Eels en bovendien een van de weinige nummers waarvan het refrein rechtstreeks in het Nederlands te vertalen is zonder afbreuk te doen aan het rijmschema.

Veldmuis, hoofdluis, spinnen in de keuken
Sta niet stil bij wat je zo laat jeuken

1102. Underworld – Born Slippy .NUXX (1996)

Album: Born Slippy [single]
Genre: Anthems van de generatie boven mij
Youtube


Born Slippy is een van de absolute lijfliederen van de generatie boven mij, heb ik het idee. Ik zal mezelf dus maar corrigeren op het feit dat ik dit in de vorige zin totaal misplaatst gewoon kaal Born Slippy noem. Want we hebben hier natuurlijk van doen met Born Slippy .NUXX, een geheel ander en dankzij de soundtrack van Trainspotting veel bekender nummer. De hoogtijdagen van de house lagen even voor mijn tijd, maar deze track staat toch ook voor mij nog wel fier overeind.

1101. Sting – Be Still My Beating Heart (1987)

Album: …Nothing Like the Sun
Genre: binnen-de-lijntjespop
Youtube

Sting kreeg er tijdens de afgelopen editie van Primavera Sound flink van langs toen David Thomas (Pere Ubu) tussen zijn nummers door aan een kleine conference begon. Een beetje krokodillentranen huilen over de regenwouden en vervolgens bakken met geld verdienen, was ongeveer de strekking van zijn verhaal. Ik kan er wel inkomen: Sting doet er al twee decennia niet echt meer toe en dat maakt dergelijk wereldreddend gedrag een beetje sneu. Toch was er wat mij betreft wel degelijk leven na de Police. …Nothing Like the Sun is namelijk een prachtige popplaat met als uitschieters de bekende hits Englishman in New York en Fragile. Maar omdat ik de laatste van die twee toch wel een beetje beugehoord ben, kies ik hier maar eens voor Be Still My Beating Heart.

1100. House of Pain – Jump Around (1992)

Album: House of Pain
Genre: bleekschetenhiphop



Het is natuurlijk een beetje clichématig om tussen alle rock in deze lijst een hiphopnummer als Jump Around op te nemen. Want dat is typisch zo’n track die het juist bij het rockpubliek goed doet. Daar komt nog bij dat Everlast witter ziet dan ikzelf (zelfs na twee weken regen in Nederland). Maar goed, ik kan er natuurlijk moeilijk om heen dat ik dit een heerlijk feestnummer vind. Kom dus maar met de staat-er-een-keer-hiphop-in-komt-ie-met-zoiets-smileys .

1099. Vampire Weekend – A-Punk (2008)

Album: Vampire Weekend
Genre: klungelindie
Youtube

Over feestnummers gesproken… Je moet het niet te vaak luisteren, maar het debuut van Vampire Weekend is wat mij betreft een schot in de roos. Vergelijk die plaat maar met marsepein: een ware delicatesse, maar je moet er niet te veel van eten. Dat geldt hier ook voor: een plaat vol heerlijke superhits die bij te veel luisterbeurten nogal gaat vervelen. Maar het fijne is dat je dat euvel bij Vampire Weekend van mijlenver ziet aankomen. Je kan je er als luisteraar dus tegen wapenen door het met mate te draaien. En als je dan weer eens op A-Punk stuit, smaakt dat weer net zo lekker als op de vorige 5 december.

1098. The Raincoats – Fairytale in the Supermarket (1979)

Album: The Raincoats
Genre: hoofdpijnpunk
Youtube

Een vrij onderbelicht aspect van punk is dat het de definitieve doorbraak van de vrouw in de rockmuziek betekende. Want ga maar na: de meeste vrouwen waren tot die tijd te vinden in de soul of folk. Natuurlijk zijn er uitzonderingen (Nico, Janis Joplin, zij van Jefferson Airplane), maar rock was tot 1977 een mannenbolwerk. Dat gold zeker niet voor de punk en alles wat daar op volgde. Siouxsie, X-Ray Spex, The Slits, Au Pairs, Teenage Jesus & The Jerks: allemaal hadden ze een vrouw aan het roer. Ook The Raincoats is zo’n punkbandje-met-zangeres, zo eentje die even opgefokt als zeurderig over de gitaarriffs en basloopjes heenblaat. Heerlijk!

1097. 10cc – The Wall Street Shuffle (1974)

Album: Sheet Music
Genre: beursplaten
Youtube

De periode tussen 1970 en 1976 is toch veruit mijn minst favoriete tijdspanne in de popgeschiedenis. Ik mis de puntige, tegendraadse liedjes die in de jaren zestig opkwamen en in 1977 met de punk in een iets andere gedaante terugkeerden. Natuurlijk, de (vroege) jaren zeventig hebben Bowie en andere glamrockers, maar daar heb ik het dan weer nooit zo op gehad. Toch zijn ze er natuurlijk wel, die puntige popliedjes, ook in het begin van de jaren zeventig. The Wall Street Shuffle is er zo een: heerlijke riff, melodie, een scheutje humor… Bijna onbegrijpelijk dat dit nummer gemaakt is door een band die later met Dreadlock Holiday een van de grootste draken uit de muziekgeschiedenis op zou nemen.

1096. Of Montreal - Heimdalsgate Like a Promethean Curse (2007)

Album: Hissing Fauna, Are You the Destroyer
Genre: potsierlijke glamindie
Youtube

Of Montreal staat garant voor knotsgekke, drukke indierock met een vrij hoge kitschfactor. De band doet me altijd denken aan een moderne versie van Sparks. Het vaak hoge tempo, de hoge zang en een dosis nichterigheid (Of Montreal heeft zelfs een album dat The Gay Parade heet) hebben beide bands alvast gemeen. Tel daarbij nog wat Prince-achtige funkstukken en je hebt een tamelijk onnavolgbare band te pakken. Dit nummer komt van de plaat Hissing Fauna, Are You the Destroyer?, een album dat geweldig naar het prijsnummer toewerkt (nee, dat is nog niet deze, maar The Past Is a Grotesque Animal). Helaas is de koek daarna een beetje op en zakt het nogal in. Jammer, anders had Of Montreal aardig in de buurt van de 5* kunnen komen.

1095. Teenage Jesus & The Jerks – I Woke up Dreaming (1978)

Album: No New York
Genre: minimalistisch gekrijs



Waar we even geleden Mars al tegenkwamen als representant van de no wavebeweging, is het nu de beurt aan Teenage Jesus & The Jerks. Al hebben ze niet eens een fatsoenlijke studioplaat, dit is toch de meest legendarische van de proto-noiserockbands uit New York. Wie wil kennismaken met deze verzengende herrie van frontvrouw Lydia Lunch en haar band, kan het beste deze verzamelaar beluisteren. Het vat niet alleen het meest essentiële dat ze ooit hebben opgenomen in minder dan twintig minuten samen, de geluidskwaliteit is ook nog eens een stuk beter dan op de oude opnames, zonder overigens het gortdroge bandgeluid tekort te doen.

1094. The Notwist – Pick up the Phone (2002)

Album: Neon Golden
Genre: telefoonruispop
Youtube

Drie jaar geleden was ik voor het eerst (en laatst?) op Sziget in Boedapest. De line-up was er uiteindelijk wat matigjes, maar dat bracht ook wel weer ruimte om nieuwe dingen te ontdekken. Zoals The Notwist, want dat was uiteindelijk het absolute hoogtepunt van het weekje Hongarije. Ze gaven een kristalheldere, stevige maar melodieuze shoegazeshow weg. En dus was een duik in hun oeuvre een van mijn eerste activiteiten toen ik terug in Nederland was. Dat viel echter nogal tegen; op plaat geen doorgedreven shoegaze, maar een wat tam en bedeesd geluid. En een heel leuk liedje af en toe, dat wel. Zoals Pick up the Phone. Maar toch valt het wat tegen, want ik dacht dat ik een nieuwe favoriete band had gevonden.

1093. The Trash Can Sinatras – One at a Time (1993)

Album: I’ve Seen Everything
Genre: headbangpop
Youtube

Een van de fijnste ontdekkingen die ik de afgelopen maanden heb gedaan. The Trash Can Sinatras maken typische Britse pop. Hun geluid doet vooral aan Lloyd Cole & The Commotions denken, al zit er wel een scheutje Felt en/of Belle and Sebastian (al kwamen die pas later) doorheen. Deze schotten hebben in elk geval zowel op hun eerste (Cake) als tweede (I’ve Seen Everything) plaat een aantal klassesongs staan. I’ve Seen Everything is wat meer ingetogen, al is dit nummer daar dan weer een uitzondering op. One at a Time doet namelijk nadrukkelijk denken aan Spacemen 3 en shoegaze.

1092. Cat Stevens – Morning Has Broken (1970)

Album: Tea for the Tillerman
Genre: wereldnatuurfolk
Youtube

Morning Has Broken is inmiddels onlosmakelijk met de naam van Cat Stevens verbonden, maar eigenlijk heeft hij het alleen maar hoeven zingen. Het nummer bestond al langer, als Engels kerk- en kerstliedje uit 1931 dat zijn oorsprong zelfs in de negentiende eeuw vond. Het intromuziekje schijnt dan weer uit de koker van de toetsenist van Yes te komen, die toen nog onbekend was en er 9 pond voor overgemaakt zou krijgen. Hij kreeg geld nog credits, en dat schijnt ‘m tot op de dag van vandaag nog dwars te zitten.

1091. M.I.A. – Paper Planes (2007)

Album: Kala
Genre: hindoehop
Youtube

Boeiend verhaal achter deze vrouw. Geboren in Engeland, teruggekeerd naar haar moederland Sri Lanka omdat haar vader met de Tamil Tijgers mee ging vechten, vervolgens gevlucht naar India, teruggekeerd naar Engeland. Daar rolde ze vervolgens via een filmstudie en werk als ontwerper van het artwork voor britpopband Elastica langzaam de muziekscene in. Die levensweg (en het feit dat ze haar muzikale roots in Engeland heeft liggen) maken van M.I.A. een nogal atypische hiphopartieste. Haar oorsprong en fanschare ligt voor een belangrijk deel in de rock/indie.

1215. Julian Cope – World Shut Your Mouth (1987)
Zo’n nummer waardoor je met een ronkende vrachtwagen de ondergaande zon tegemoet wil rijden. Niet mijn genre, maar het kan zeker erger.

1214. ABBA – Voulez-Vous (1979)
ABBA had altijd goede singles, inderdaad, er zijn wel liedjes van ze die meer met me doen. Dit is wel erg leeghoofdig.

1213. Pixies – Monkey Gone to Heaven (1989)
Ook niet een single die ik zou hebben gekozen. Goed nummer, maar een beetje vlak en poppy voor Pixies-begrippen (behalve het ‘if man is five...’-middenstuk). Ik hou zelf meer van de wat meer noisy, wat meer stekelige liedjes van The Pixies.

1212. Sting & Cheb Mami – Desert Rose (1999)
Mooie melodie, maar al met al klinkt het als een reclametune voor een luchtvaartmaatschappij.

1211. 22-Pistipirkko – Bubblegum Couple (1992)
Deze band kende ik alleen van naam. Zo zie je maar dat het de moeite waard is om dit soort topics een keer door te nemen, want dit is een gruwelijk fijn liedje. Ontdekking!

Monkey Gone to Heaven is net mijn favoriete Pixies-nummer (die viool!). Topnummers vind ik ook die van Vampire Weekend (vrolijker kan je niet bedenken), 10CC en Iron & Wine.
Aan The Knickerbockers is erg duidelijk te horen dat zij naar the Beatles hebben geluisterd maar Lies is een prima nummer.

1210. Counting Crows – Goodnight L.A. (2002)
American smartlap, indeed. In de loop der jaren is deze band een beetje het mikpunt van spot geworden. Zelf vond ik ze op het debuut al een beetje saai en vrij sentimenteel, maar de slechte reputatie van tegenwoordig is ook weer een beetje overdreven. Duritz heeft een mooie stem, en ze kunnen liedjes schrijven. Waarvan akte.

1209. Tim Hardin – If I Were a Carpenter (1967)
Schitterend nummer, prachtig ingetogen gezongen en subtiel gebracht. Hardin schopt kont.

1208. The Band – Up on Cripple Creek (1969)
Ik heb dit album op cd, maar gek genoeg kom ik er nooit doorheen geluisterd. Als los nummer klinkt dit wel weer erg lekker. Die platenzaak uit Lukas’ verhaal bij dit nummer lijkt me de moeite waard om een keer te bezoeken, maar ja, wanneer kom ik nou in Leiden?
Edit: oh, hij bestaat al niet meer, dus. Nou ja...

1207. Seal – Kiss from a Rose (1994)
Je bent niet de enige met een groot zwak voor dit nummer, Lukas, ik beken dat dit ook een van mijn grote Guilty Pleasures is. Fuck guilt, het is ook gewoon een ontzettend mooi liedje.

1206. Magazine – Rhythm of Cruelty (1979)
Band waar ik me nog steeds een keer in wilde verdiepen, dus mooi dat er nog meer van dit komt. Klinkt op zich op goed, dit, moet het in de toekomst nog maar een paar keer gaan beluisteren.

Grappig, aangezien ze in A-Punk meerdere keren zingen:

"Look outside at the raincoats coming"

Door een week reportage en een weekenddienst achtereen schoot MuMe er even bij in. Wel heb ik de afgelopen week geslapen in de dierentuin en naast een zwembad, een stoplicht gerepareerd, bij een schuurfeest met stripster en op een camping voor gamenerds geweest, geweigerd bij de ingang van een hardcorefestival, op een vierpersoonsfiets gefietst, zes keer gelift en een ijsbeer gevoerd. En dan denken sommigen dat regiojournalistiek kneuterig en saai is. Nou ja, terzake dan maar...

1090. Fleetwood Mac – Rhiannon (1975)

Album: Fleetwood Mac
Genre: het-roer-om-pop



Het verhaal van Fleetwood Mac is bij de meesten wel bekend. De band startte ooit als Britse bluesformatie, maar transformeerde na diverse bezettingswisselingen in een typisch Amerikaanse poprockgroep. De eerste single uit de tweede carrière van Fleetwood Mac is wat mij betreft meteen een van de leukste. Op een nummer als Don’t Stop klinkt de band me wat te… hoe zal ik het zeggen… pompeus en sektarisch. Het wat meer ingetogen (country)geluid van dit nummer ligt me een stuk beter.

1089. Xmal Deutschland – Incubus Succubus II (1984)

Album: Tocsin
Genre: Siouxsie und die Todesfees
Youtube

Uit de donkere krochten van de jaren tachtig diepen we Xmal Deutschland op. Verder dan deze single ben ik nog niet gekomen, maar dat wordt hoog tijd. Dit is namelijk precies zoals Siouxsie & The Banshees altijd zouden moeten klinken, maar dan in het Duits. Onheilspellend, maar toch licht in de diepdonkere synths en dansbaar. Zouden al die gothic-meisjes tijdens mijn middelbare schooltijd dit ook kennen? In dat geval waren ze mij tien stappen voor!

1088. The Primitives – Crash (1988)

Album: Lovely
Genre: meisjesbritpop
Youtube

Onweerstaanbare Britse indiepopsingle met een voor die tijd typisch, opgewerkt geluid. Het valt me op dat na de zwartgallige crisismuziek van begin jaren tachtig de blije popmelodieën aan terrein winnen als de jaren negentig dichtbij komen. De zon breekt ook bij The Primitives in volle kracht door. Crash is zowel te plaatsen in het voorportaal van de Britpop als in de nasleep van Blondie. Een scheut sixtiespop met een tikje van de punk. Beter kun je ze niet krijgen, toch?

1087. Scratch Acid – Cannibal (1986)

Album: Scratch Acid [EP]
Genre: wat zou Morrissey hiervan zeggen?
Youtube

Van Scratch Acid wordt een mens dan weer een stuk minder blij. Geen blije pop hier, maar psychopathische noiserock over het eten van mensenvlees. De snoeiharde gitaar, het gehijg aan het begin, de schreeuwzang… veel beklemmender kan het niet worden. Toch wordt het vlees hier nergens taai, vooral ook door de melodieuze gitaarlijn die halverwege opdoemt. Sluiten we maar af met de andere logische woordgrap dat dit verre van mals is.

1086. The Knife – Behind the Bushes (2003)

Album: Deep Cuts
Genre: filmmuziekjes
Youtube

Tussen alle ijzingwekkende dance-songs van The Knife is Behind the Bushes een vreemde eend in de bijt. Een warmbloedig, semi-akoestisch instrumentaaltje van fluit, viool en contrabas die volgens mij stiekem toch allemaal uit dezelfde synthesizer komen. Voeg daar wat geknisper bij en je hebt een simpel, maar doeltreffend muziekje dat bijna onder elke stomme film zou kunnen gedijen.

1085. The House of Love – Beatles and the Stones (1990)

Album: The House of Love
Genre: gezellig-bij-het-haardvuurpop



Ingenieuze Britse gitaarband die laveert tussen lichte shoegaze en Engelse pop met een vleugje Dylan. Beatles and the Stones valt vooral in die laatste categorie. Daarbij springt overigens vooral de instrumentatie eruit. Het heldere gitaargeluid en de subtiele strijkers maken dit nummer bij uitstek knus en sfeervol. Het is ook typisch een track waarbij een koptelefoon van grote toegevoegde waarde is.

1084. Julien Clerc – Ma Préférence (1978)

Album: Jaloux
Genre: van-dik-hout-zaagt-men-plankenchansons
Youtube

Als ik Julien Clerc een chanson hoor aanheffen, dan kan ik een glimlach zelden onderdrukken. Zijn nummers komen bij mij binnen op een manier die het midden houdt tussen uiterst sympathiek en nogal onbeholpen. Of anders gezegd: Julien Clerc mist de finesse van een chansonnier, maar dat maakt hem ook wel weer sympathiek en bovendien uit duizenden herkenbaar. Wie dit nummer luistert, snapt wel wat ik bedoel: het is overdreven plechtig, maar daardoor juist onweerstaanbaar. U begrijpt, wat Julien Clerc betreft ben ik in een constant conflict met mezelf. Ik durf het zelfs niet zonder meer een guilty pleasure te noemen.

1083. Catherine Wheel – Black Metallic (1992)

Album: Ferment
Genre: shoegaze-epics
Youtube

Al staat Catherine Wheel een beetje in de schaduw van My Bloody Valentine, Ride en Slowdive, Black Metallic is toch wel een klassieker in het shoegazegenre. De ingrediënten zijn zoals je van een shoegazeband mag verwachten: een combinatie van lome zang en beukende gitaren, maar wel op een manier dat het een liedje blijft. Onbetwist hoogtepunt is het instrumentale geweld dat op 3.14 losbarst en vervolgens vloeiend overloopt van een snelle riff in een scheurende solo en vervolgens in een soort outrothema.

1082. Pinback – Offline P.K. (2001)

Album: Blue Screen Life
Genre: vriendelijkegitarenpop
Youtube

De Californische band Pinback komt uit hetzelfde nest als een andere favoriet in deze lijst, namelijk The Black Heart Procession. Voormannen Zach Smith (Pinback) en Pall Jenkins (BHP) werken nog altijd samen in hun oorspronkelijke band 3 Mile Pilot, die een jaar of twee geleden een nieuw album uitbracht. Het leuke van die plaat is dat daarop duidelijker dan in het jaren ’90-werk de optelsom van de twee latere acts te horen is. Waar The Black Heart Procession garant staat voor traag voortslepende prairierock, maakt Pinback gitaarpop die veel minder zwaar op de hand is. De laatste Pinback-plaat dateert overigens alweer van 2007, dus wellicht is het binnenkort weer eens tijd voor een nieuwe…?

1081. King – Love and Pride (1984)

Album: Steps in Time
Genre: van die jaren ’80 troep
Youtube

We pakken er weer eens een zogeheten Top 2000 Klassieker bij. Althans, dat dacht ik. Maar King blijkt al sinds 2004 uit die lijst te zijn verdwenen. Dat is erg jammer, want Love and Pride bevat al het goede dat een jaren ’80-hit in zich kan hebben. Een scheut wave, wat blue-eyed soul, een funky gitaarloopje hier, een lekker dramatische zangpartij en wat blazers om het af te maken. Het is zo’n nummer dat je op de radio hoort, waarvan je denkt: ‘och ja, dat was er ook nog’ en vervolgens concludeert dat het briljant in elkaar zit.

Ik ben overigens erg blij met mijn nabrander Sandokan-veld. Die houdt dit topic toch maar mooi levend als ik tijdelijk faal. En hoe!

Haha, ik geloof niet dat ik in de afgelopen maand al een 'nabrander' ben genoemd. Maar you're welcome.
Keep the good stuff coming!.

1205. Herman’s Hermits – I’m Henry the VIII, I Am (1965)
Niet kwaad op te worden toch, dit? Liedje gaat schijnbaar terug tot 1910, volgens de Wiki.

1204. The Gathering – Strange Machines (1995)
[mega jeugdsentiment modus] De enige keer dat ik ooit paddo’s heb gebruikt op een festival (geen aanrader!) is Dynamo Open Air 1999. Drie uur liggen lachen over de vorm van de tentjes, en toen zakte de sfeer in. Met een paar man zwaar ellendig over het festivalterrein gaan zwerven, bij het hoofdpodium aanbeland, waar The Gathering stond te spelen, met Anneke van Giersbergen in een felgele jurk. Met haar zuivere, indringende stem blies ze alle psychedelische stroop en spinnenwebben uit mij hoofd. De rest van de dag was zonnig en helder.

1203. The Pretenders – Brass in Pocket (1980)
Dus ik ken een liedje van de Pretenders? Zowaar. Aardig liedje wel.

1202. Mano Negra – Mala Vida (1988)
Nu we het toch over festivals hebben: typisch van dat soort muziek dat je in een volle tent wilt horen, met een paar kartonnen met glazen slap bier binnen bereik. Buiten die biosfeer zie ik niet direct een goed argument om dit op te zetten.

1201. Tom Waits – Yesterday Is Here (1987)
Dit is denk ik mijn favoriete Tom Waits-stijl. Moet toch nodig weer eens gaan proberen door zijn oeuvre heen te komen.

1080. The Beach Boys – Good Vibrations (1966)

Album: Smiley Smile
Genre: nummers met vele gezichten



Wat mij betreft niet het beste, maar toch zeker het meest ingenieuze nummer dat ik van de Beach Boys ken. Geweldig hoe het nummer vanuit de melancholische, hoog gezongen coupletten ineens een achteloos baritonzangrefrein in duikt. Ook later in het nummer variëren de badgasten naar hartenlust in tempo, toonhoogte en gemoed. En al is het vaker gememoreerd, ik zeg het nog maar een keer: het is opvallend hoe dicht dit aan zit tegen toch tamelijk vernieuwende acts van de laatste jaren uit de Animal Collective/Panda Bearschool.

1079. Misfits – Astro Zombies (1982)

Album: Walk Among Us
Genre: griezelpunk
Youtube

Aan de hoezen van Misfits zie je het al af: dit is niet de meest gezellige band op aarde. Hoewel… al die vleermuizen, doodshoofden, vampiers en aanverwanten, het is eigenlijk vooral een gimmick. Een attitude om een goede portie punk op te botvieren. En dat doen ze dan ook. Het is bij Misfits bijzonder rechttoe-rechtaan, maar toch altijd verrassend catchy en melodieus. Ook zeer geschikt voor al uw feesten en partijen. Als daar het publiek is dat je op je feest zou wensen, dan gaat het volledig los. Is je zure oude tante/schoonmoeder present, dan vlucht ze snel genoeg de deur uit.

1078. Liquido – Narcotic (1999)

Album: Liquido
Genre: die van dat riedeltje
Youtube

Misschien wel het anthem van het begin van mijn middelbare schooltijd? Narcotic was toen op zijn minst alomtegenwoordig. Geen klassenfeest ging voorbij zonder deze Duitse megahit. En al was ik het op een gegeven moment best beugehoord – zo gaat dat met alomtegenwoordige hits -, blijft Liquido met dit nummer toch best overeind. Gewoon omdat die toch eigenlijk best simpele riedel zo nu en dan in je hoofd blijft opduiken.

1077. A Place to Bury Strangers – To Fix the Gash in Your Head (2007)

Album: A Place to Bury Strangers
Genre: liedjes met herrie
Youtube

Op een of andere manier loop ik A Place to Bury Strangers steeds mis. Ze zijn echt vaak genoeg in Nederland om een keer aan te horen of het écht zo’n lawaai is als iedereen zegt. Maar de tragiek wil dat ik zelf vanwege festivals elders of sportieve verplichtingen keer op keer niet kan. Jammer, want deze neo-shoegazers zijn toch een van de beste bands van de laatste jaren. Ik heb wel een keer gigantisch in mijn broek gezeken van het lachen toen Cygnus, Paap en ik in Barcelona een Israëliër ontmoetten. Cygnus deed daar uit de doeken dat hij ze wél live had gezien: ‘I went to a Place to Bury Strangers’. Paap en ik kwamen niet meer bij van het lachen, de Israëliër begreep er niets van. Ach ja, je had erbij moeten zijn… :’)

1076. Broken Social Scene – Pacific Theme (2002)

Album: You Forgot It in People
Genre: knisperende instrumentaaltjes
Youtube

Bijzonder creatief Canadees poporkest, want zo kun je een groep met een bezetting van zo’n 17 muzikanten toch wel noemen. De lijst aan BSS gerelateerde acts is dan ook indrukwekkend; zangeres Feist komt ervandaan, en ook het postrockgezelschap Do Make Say Think en de indiepopband Stars zijn eraan verbonden. Broken Social Scene speelt daarmee een nadrukkelijke rol in de Canadese muziekscene die de laatste tien, vijftien jaar alom aanwezig is. Aan Pacific Theme zou je overigens niet aflezen dat het van zo’n grote band afkomstig is: het is een heerlijk instrumentaal knutselnummer met een rollend gitaartje en wat knisperelectronica.