If You Let Me Stay - Terence Trent d'Arby.
Kan ik tegenwoordig wat beter waarderen dan vroeger, vond het destijds iets te schreeuwerig.
Deze man sloeg in 1987 in als een bom met zijn debuutalbum waar minstens 4 hitsingels vanaf kwamen.
Het is niet helemaal mijn genre, maar misstond destijds zeker niet in de Top 40.
Cijfer 7.

Een Nieuwe Single van De Dag:

De binnenkomers op 17 mei 1997 veroorloven mij een dagje valsspelen:

8 - Er zal er eentje winnen - Hans Kraaij jr.
12 - Ik zing dit lied voor Ome Henk - Ome Henk en Jantje
15 - Please don't go - No Mercy
28 - Ik mis jou - Arnhemsgewijs
29 - Star People '97 - George Michael
38 - Standing strong together - Total Touch

Dat gaat niet gebeuren en even de blik geworpen op de Tipparade van 17 mei 1997? Wie kwam binnen en zou de Top 40 niet eens halen?

Dan is deze beter. Droevig wel, Flaming Pie was een enorme comeback voor Paul McCartney maar tevens zijn laatste album waarvan een nummer ooit van hem nog in de Top 40/Tipparade zou verschijnen. Op zich droevig, maar aan zijn grote albumproductie en buitengewone kwaliteiten heeft het sinds die tijd niet gelegen.

Ja, Silly Love Songs hebben we net gehad. Maar dan kan gelijk worden vergeleken of hij nog een beetje de oude is gebleven (ja, is alvast mijn antwoord)

Paul McCartney - Young Boy

Een behoorlijk tam nummer, ik ben absoluut geen liefhebber van Paul McCartney.

5

Tja, Paul McCartney is geen rapper.

Een vrij eenvoudig nummer maar erg aanstekelijk en vakkundig gebracht, Paul McCartney is een meester in ogenschijnlijk simpele maar pakkende popsongs.
Cijfer: 8,5

Silly Love Songs - Wings.
Ook ten tijde van Wings leverde hij soms prima werk, vooral de baslijn vind ik sterk (ik sluit mij helemaal aan bij dibbel).
Cijfer: 8

If You Let Me Stay - Terence Trent d'Arby
Een zanger die tot grote hoogte steeg om nadien diep te zakken. Zijn debuutalbum vind ik nog steeds prima evenals deze hit vooral door zijn zang.
Cijfer: 8

Ik zou Young Boy zelfs een 9 willen geven. Heerlijke eerste single van het fantastische Flaming Pie, wellicht z'n beste solo-plaat zonder band-verband.

If You Let Me Stay krijgt een 8 van me. Wishing Well en Dance Little Sister vind ik net iets beter.

Verder begrijp ik het valsspelen volkomen, al zou ik met het mes op de keel misschien voor Total Touch hebben gekozen.
De late jaren 90 vallen niet mee.

Het is veelzeggend misschien voor de periode vanaf halverwege de jaren '90: Hans Kraaij jr. komt binnen op 8 in de Top 40, Paul McCartney moest het doen met een klein tipje.

Gelukkig krijgt Kraaij nog steeds elke week op zijn lazer van Johan Derksen, Wilfred Genee en Rene v.d. Gijp.

Die nieuwe binnenkomers in die week zijn inderdaad van een bedroevend niveau, hetgeen mij wederom in mijn mening sterkt dat het niveau van de hitparademuziek in de tweede helft van de jaren 90 drastisch gedevalueerd was.
Ik weet inmiddels dat ik daarin niet alleen sta.
Gelukkig hebben we dan Paul McCartney nog, die dat jaar een erg goede CD afleverde.
Ik was het nummer een beetje kwijt, maar na herbeluisteren had ik hem weer.
Gewoon een goede song, lekker in het gehoor liggend, wel met een behoorlijke Jeff Lynne touch.
En dat wordt dan geen hit. Tekenend voor het tijdperk, zou ik zeggen.
Toch maar gewoon een 8.

Een nieuwe Single van de Dag:

Blue Cheer - Summertime Blues





Binnengekomen op 18 mei 1968.

Prachtige rock van Blue Cheer. Nummer later door The Who gecoverd en terechtgekomen op Live at Leeds.

En onderschat de prestaties ook niet: 13 weken en een (terechte) eerste plaats in de Veronica Top 40.

Erg lekker rock nummer

8.5

Oorspronkelijk van Eddie Cochran maar Blue Cheer heeft daar een eigen (hardrock)versie van gemaakt.
Cijfer: 8,5

Deftige oer-hardrocker dat klinkt als gewapend beton [8].

Fijne instrumentatie, mindere zang. 6,5

Een van de eerste echte hardrocknummers ooit.
En nog steeds goed, al is de zanger achteraf toch niet zo geweldig.
Trendsettend nummer.
8,5.

Summertime Blues is zo'n song je ook live tot je genomen moet hebben. Onderstaande uitvoering van 24 jaar na dato kan wedijveren met de The Who-renditie van de track.




Anno 1968 was dit nummer een van de eerste full-on hardrockers, heden ten dage een bonafide megaklassieker. Hulde aan Blue Cheer voor hun baanbrekende pionierswerk, en eveneens alle lof toegezwaaid aan de rockgeneratie van toendertijd die deze single wist op te stuwen naar de koppositie van de Veronica Top 40.

Cijfer: 9,0

Een nieuwe Single van de Dag:

Redbone - We were all wounded at Wounded Knee





Komt binnen op 19 mei 1973 en heeft mij, destijds zeker, behoorlijk op het gemoed gewerkt. Redbone heeft zeker hits gehad in de VS maar dit nummer, met deze tekst en titel, was in 1973 absoluut nog 'not done'.

Elk land heeft wel zijn eigen treurige verleden en het uitroeien van de oorspronkelijke Amerikaanse (indiaanse) bevolking is nu niet iets waar men graag aan werd (en wordt) herinnerd. Dus ondanks de successen als Witch Queen of New Orleans e.a., werd deze single niet op de Amerikaanse Radio gedraaid.

En ze waren toch wel wat gewend inmiddels, met de hippies, de maatschappijkritiek door rockbands en zelf zat de VS in 1973 nog midden in de Vietnam-oorlog.

Hoe dan ook, in Nederland, ze kwamen hier ook graag, werd de single wél opgepikt en hoe. Het nummer stond wekenlang in de Top 40 (tot september 1973 aan toe) en stond ook weken op nummer 1.

Nog steeds een leuk nummer

7,5

even wat achterstallig onderhoud:

If You Let Me Stay - Terence Trent d'Arby
Lekker nummer van een lekker album. Helaas kreeg meneer het wat hoog in de bol. cijfer: 7,5

Paul McCartney - Young Boy

Flamming Pie was het laatste album van Macca wat nog interessant is, dit nummer is wellicht niet het beste nummer van de plaat maar zeker niet slecht. cijfer: 6,5

Blue Cheer - Summertime Blues
Dit is toch wel een klassieker, ook veel opgenomen door andere artiesten o.a. door Rush. Lekkere stevige rock welke je eerder in de jaren '70 zou verwachten dan al in 1968. cijfer: 8

Redbone - We were all wounded at Wounded Knee
Het is wel een originele en afwijkende single. Wel leuk dat dit soort nummers ook in de top 40 kwamen. Echt heel goed kan ik het toch ook nog steeds niet vinden. cijfer 6,0

Redbone - We were all wounded at Wounded Knee

Meezingbare tekst maar met maatschappijkritische/historische lading, blijft een geweldig nummer.
Cijfer: 9

Weer eens een nummer dat ik ken, is nog niet heel vaak voorgekomen. Ik vind het wel een aanstekelijk nummer, vrij droge instrumentatie en zang. Komt toch sterk over.

7

Niemand heeft het nog over de muzikaliteit van Wounded gehad. Om te smullen, eigenlijk.
Heerlijke plaat! [8].

De nieuwe Single Van De Dag is...

Stevie Wonder - Free




Datum van binnenkomst in de Top 40: 20 mei 1989
Kwam binnen op: #32
Hoogste notering: #18
Aantal weken: 5

Een late single van het Characters-album dat terug lijkt te grijpen op de incidentele gospel-momenten van Songs In The Key Of Life. Ik vind het dan ook een stuk sterker dan z'n andere singles uit deze periode en de paar singles die ik me herinner van hierna, nl. de glibberige gast-optredens met Blue, Babyface en 98° [8].

Hier ben ik het geheel mee eens. Free zou, e.e.a. nog eens inschattend, inderdaad kunnen worden geplaatst op Song In the Key of Life.

Dat is een geweldig compliment.

Het album Characters heb ik niet, ik ben afgehaakt na In Square circle, behalve toch later nog zeer tevreden geweest over de aanschaf van A Time to Love (2005).
Characters heeft hier overigens een gemiddelde van 2,31.....

Maar Free was een prima single (8).

Memory almost full of Chaos and creation nooit beluisterd? Die behoren IMO tot zijn beste albums sinds de jaren zeventig.

Een van de leukere nummers van Stevie Wonder sinds hij niet meer interessant werd. Erg sterke instrumentatie en fijne zang.

8

De nieuwe Single Van De Dag is...

Westbam - Celebration Generation




Datum van binnenkomst in de Top 40: 21 mei 1994
Kwam binnen op: #29
Hoogste notering: #20
Aantal weken: 5

Eh... Veel plezier! [3,5].

Westbam, een van de eerste happy hardcoreesque artiesten (althans dat is wat ik toen dacht, het blijkt rave te zijn) die ik kende. Stond destijds op een hardstyle/hardcore-verzamelaar die ik had gekocht (overigens met een ander nummer). Neemt niet weg dat ik als liefhebber van dit genre deze track ook al ken. Zelf kan ik er prima naar luisteren, word er ook weer een beetje vrolijk van.

7

Stevie Wonder - Free
Duidelijk de beste single uit zijn matige album Characters ook al vanwege de gospel-elementen en gitaar, hier komt hij nog geëngageerd uit de hoek. Zang en melodie zijn hier ook sterk.
Cijfer: 8

Westbam - Celebration Generation
Hier heb ik weinig mee, misschien goed voor een avondje uit (en met enkele glazen op) maar dit is duidelijk geen muziek met eeuwigheidswaarde, het beklijft niet en ik mis een degelijke melodie.
Cijfer: 4

Mooi moment om weer aan te haken.
In tegenstelling tot Luc heeft dit nummer wat mij betreft wel eeuwigheidswaarde en mooie melodieën. Destijds was ik al verslingerd aan dit nummer (heb ook de single gekocht) en anno 2012 zit er voor mij - in tegenstelling tot veel andere Duitse rave (ik denk nu bv. aan Marusha) uit die tijd - weinig sleet op. Ik geniet nog steeds volop van de warme, melancholische ondertoon van deze Love Parade-klassieker.
Cijfer: 9,5

Idem voor mij. Maar daar houdt de overeenkomst ook wel op. Want het zal jullie niet verbazen dat ik met Westbam op geen enkele manier uit de voeten kan. Ik hoor vervelende, monotone beats die uitsluitend met een sequencer tot stand gekomen zijn. Nou ben ik van de oude stempel en hoor ik het liefst 'echte' instrumenten (wat electronic-liefhebbers mogelijk als een belediging kunnen opvatten), maar op zich sta ik niet afwijzend tegenover het gebruik van electronica en synthesizers in de (dansbare) popmuziek. Acts als Giorgio Moroder, de Pet Shop Boys of Mantronix kan ik wel waarderen, maar dit wil vooral snel en hard zijn. Ik hoor hier geen greintje muzikaliteit in terug, laat staan dat er gezocht wordt naar sfeer of melodie.

Grappig dat anderen hier een wereldnummer in terughoren. Ik respecteer dat, maar kan me er nauwelijks iets bij voorstellen. Een warme melancholische ondertoon? Het spijt me, ik hoor 'm niet. Maar ja, smaken verschillen enzo. En een andere generatie waarschijnlijk.

Free van Stevie Wonder vind ik zo´n beetje zijn laatste acceptabele single. De bijbehorende LP valt verder nogal tegen, maar dat is nog altijd van een heel behoorlijk niveau. Ik heb hier zelfs de 12 inch single nog van, maar die heb ik vooral gekocht vanwege de B-kant, de achtereenhalve minuut durende remix-versie van Happy Birthday, die ik verder nooit ergens heb teruggevonden.

Nu je het zegt - dat verklaart ook meteen waarop ik geen enkele Redbone-verzamelaar kan vinden waar dat nummer op staat. Die zijn sowieso moeilijk te vinden, maar wat nog gewoon beschikbaar is aan Redbone-albums is allemaal van Amerikaanse makelij. Er is één Duitse verzamelaar op CD verschenen, ergens in de jaren negentig, maar die is al heel lang niet meer verkrijgbaar - en gaat zelfs voor grof geld weg, heb ik wel eens gemerkt toen ik er op eBay op bood.

Destijds was ik wel onder de indruk van dit nummer. Nu zeg ik: 1) te vaak gehoord om nog te kunnen boeien, en 2) het was eigenlijk wel een erg commercieel deuntje om hiermee het leed van de indianen op de 'Trail of tears' onder de aandacht te brengen.

Mwah, daar heb ik gemengde gevoelens over. Ik herinner me dat ik Blue Cheer eens live gezien heb in Paradiso, als voorprogramma van Thunder, als ik het goed onthouden heb. Moet in de jaren negentig geweest zijn. Het was het hardste concert dat ik ooit heb meegemaakt. Ik heb me na een paar nummers teruggetrokken in de hal...

Summertime Blues is dan wel een klassieker, maar ik prefereer de versie van The Who. En het origineel was natuurlijk van Eddie Cochran (EDIT: zie net dat LucM dat al meldde). Ook zijn versie was voor 1958 best een aardige stamper:

EDDIE COCHRAN- "SUMMERTIME BLUES" ( W / LYRICS) - YouTube