Wauw, tof nummer van Westbam! Ik hoor het voor het eerst, maar het klinkt erg fijn. Niet om het een of ander, maar ik vind het nogal raar als je er geen melodieën in hoort... Dan luister je of niet goed of naar een ander nummer, lijkt me. "Het wil alleen maar hard en snel zijn". Tja, zo extreem hard en snel is dit toch niet? Lijkt me geen raar tempo voor een dansnummer, en daarbij gebeurt er toch echt genoeg in het nummer naast de beat.

Overigens, als je Moroder tof vindt, is er genoeg elektronische muziek die je zou kunnen aanspreken, denk ik. De stap naar veel hedendaagse elektronische muziek is dan toch niet extreem groot in mijn ogen (en dan heb ik het dus niet over top 40-dance).

Vergeleken met veel van wat in de jaren negentig al gangbaar was, en zeker in vergelijking met veel hedendaagse dance is dit niet echt hard, nee. Maar dit was zo'n beetje de tijd dat ik echt afhaakte als het om dance ging.
Ik denk dat het voor mij echt in het tempo zit - dat is het breekpunt, samen met de algemene klank van dit soort muziek. Ik ben altijd gewend geweest aan disco tot pakweg 130 beats per minute (en vooral veel funk, maar daarvan ligt het tempo doorgaans nog beduidend lager). En destijds, bij de opkomst van de house en alles wat daarna volgde, was dit soort muziek voor mij een stap te ver. Ik hoor bij hoge uitzondering in de dance nog wel eens iets langskomen dat me boeit (Massive Attack of Chemical Brothers bijv.) maar dat vind ik kwalitatief echt van een heel andere orde.

En geen melodie...Tja, ik hoor die keyboard-lijntjes natuurlijk wel, en die breaks, maar vind het nogal armzalig ten opzichte van de dansbare muziek die ik écht goed vind - zoals bijvoorbeeld de Giorgio Moroder-producties van vroeger. Daar is de beat gevlochten rond een compleet nummer met een kop en een staart, en vaak ook nog een goede zanger of zangeres. Dat soort dingen mis ik in veel van die tegenwoordige DJ-producties. Houd het er maar op dat ik muzikaal gezien een andere achtergrond heb (pop, rock en funk) en op zoek ben naar andere dingen in de muziek die mij wél aanspreken.

@ Gaucho
The Very Best of Redbone, daar is We were all Wounded at Wounded Knee op te vinden. Geen nieuwe exemplaren, wel drie 2e hands bij Amazon.co.uk vanaf 15 pond.

En met Westbam ben ik natuurlijk ook snel klaar
Het nummer is duidelijk niet voor mij uitgezocht (2) maar ik blijf ver weg bij dit genre. Het zal ongetwijfeld een leeftijdskwestie zijn, dat lijkt mij de meest veilige opmerking...

Heeft denk ik niet echt iets met leeftijd te maken. Ik bedoel, elke dag zie ik Deric raven.

....."lijkt mij de meest veilige opmerking".....

Westbam zelf is nochtans meer richting jullie leeftijd dan de mijne.

Ik heb muzikaal gezien ook gewoon een achtergrond van pop en rock, hoor, gaucho.

Het is ook echt niet zo dat we mijlenver van elkaar afliggen op het gebied van muziek. Als ik naar je top 10 kijk, zie ik al prachtige albums staan. Overigens zit dit nummer van Westbam natuurlijk wel vrij simpel in elkaar, maar ik denk dat er tegenwoordig in het genre van de elektronische muziek zelfs de meest creatieve dingen gebeuren (en ontzettend gevariëerd). Ik zie vaak dat mensen de neiging hebben om alle elektronische muziek van tegenwoordig af te serveren vanwege o.a. de muziek die er in de jaren '90 in de hitlijsten stond (wat toch vooral simpele dance is) en dingen als David Guetta. Dat jullie Westbam wat minder vinden, kan ik me nog voorstellen. Ik denk echter dat er tegenwoordig veel interessantere (geen waardeoordeel) gemaakt worden in de elektronische muziek dan onder de gitaar-bas-drums-bandjes om maar even te generaliseren.

Dat laatste is natuurlijk niet te staven.
Ik hoor/lees het wel vaker maar is hier de wens niet een beetje de vader van de gedachte? Als er sowieso al iets meetbaar is op dat vlak om het te kunnen vergelijken.

Op de één of andere manier wordt er niet alleen gezegd dat er zoveel interessante ontwikkelingen zijn in de electronische muziek maar dan altijd in vergelijking met rockmuziek (of vergelijkbare omschrijvingen).

Ik ben bang dat voor veel rock liefhebbende mensen de electronische muziek (a la Westbam, als dat de insteek is) kan worden gestolen.
Dus wat voor waarde heeft enig vergelijk in een mogelijke ontwikkeling?

Hier herken ik me voor een deel wel in. De voorbeelden die je noemt - de dingen die ik in de jaren negentig en nu in de hitlijsten zag, zijn voor mij grotendeels bepalend geweest voor mijn afwijzende houding tegenover het genre. Tenminste, wat ik destijds zag als de verloedering van alles wat ik maar even onder de term 'dance' zal scharen.
Da's raar, want eigenlijk heb ik niks tegen electronica. Maar ik denk toch dat die periode - midden jaren negentig - voor mij en veel mensen van mijn generatie een beetje een afhaakmoment was. Ik heb me zelf ook wel eens afgevraagd hoe het toch kan dat ik - als iemand die, naast veel andere muzikale interesses wegloopt met de dansbare muziek uit de jaren zeventig en tachtig, van EW&F tot pakweg Bobby O - vanaf een bepaald punt ineens de meeste dance (house, trance en hoe het daarna allemaal mocht gaan heten) ben gaan verfoeien.
Het werd me te monotoon, te snel en te hard. En vooral: te weinig 'echte' instrumenten. Dat was voor een deel een leeftijdskwestie - ik stopte met regelmatig stappen - maar ik weet ook zeker dat het, in elk geval voor mij te maken heeft met het tempo en de klank van de muziek. Ik ben meer van de warme analoge synthesizers uit de jaren zeventig en begin jaren tachtig. Plus het feit dat ik langzamerhand in de dance- en electronic sector de weg een beetje ben kwijtgeraakt. Er zijn zóveel substromingen ontstaan met namen waarbij ik me nauwelijks iets kan voorstellen dat ik me er ook nauwelijks meer in verdiep, moet ik zeggen.

Maar ik zou zeggen: geef eens wat tips waarvan je vermoedt dat ze zouden kunnen aansluiten bij mijn muzikale interesses. Misschien word het nog wat tussen hedendaagse electronic en mij.

En voor een goed begrip: waar ligt bij jullie trouwens de grens tussen electronic en dance? Of zijn dat twee muzieksoorten die juist mijlenver uit elkaar liggen?

In reactie op musician:

Natuurlijk is dat niet te staven, daarom zei ik ook dat ik dat denk. De wens van de vader van de gedachte? Dat vind ik wel een heel rare redenering, want waarom zou ik het willen. Ik luister zowel graag naar rock als naar elektronische muziek. Overigens zei ik er ook duidelijk bij dat Westbam inderdaad vrij simpel is, en dat ik juist niet per se op alleen zulke dingen doelde. Ik vind dat je maar rare aannames maakt.

Ik heb gewoon vaak het gevoel dat veel mensen of de muziek van tegenwoordig afserveren (terwijl er nog genoeg goede muziek gemaakt wordt), of de elektronische muziek afserveren, en wat betreft dat laatste wil ik dus aangeven dat ik dat onterecht vindt, omdat die aannames vaak gedaan worden a.h.v. de top 40-dingen. Je hebt overigens wel gelijk, rockliefhebbers blijven het liefst in hun rockschulpje, wat op zich niet erg is (je kan je meer verdiepen), maar soms denk ik dan gewoon: kijk eens om je heen, er wordt zoveel mooie muziek gemaakt buiten de rockmuziek! Onterecht, want ik ben gewoon meer iemand die heel breed luistert, anderen houden het gewoon liever bij één genre.

Nou, hier wil ik, als mede-rockliefhebber toch wel een kanttekening bij maken. Ik heb dit soort discussies wel eens vaker gevoerd in de jaren tachtig en negentig. En omdat ik de ontwikkelingen in de dance-muziek tot eind jaren tachtig ben blijven volgen (bij de house ben ik dus afgehaakt vanwege te simplistisch, te plat en te monotoon), denk ik wel te kunnen zeggen dat er in de dance-muziek al heel lang méér ontwikkeling en innovatie heeft gezeten dan in de rockmuziek, waar - generaliserend gesproken - de standaardaanpak toch inmiddels wel tot op het bot afgekloven is.
Ik betrap me er wel op dat ik afhaakte toen de vernieuwingen in de dance-muziek een kant opgingen die me absoluut niet meer aansprak. Misschien ging de vernieuwing in de dance-scene wel te hard voor mij...
Hoe dan ook, ik weet wat ik leuk/goed/mooi vind in de popmuziek. En als het me niet aanspreekt, spreekt het me niet aan; klaar. Maar het aardige van dit specifieke topic vind ik tot dusver wel dat verschillende generaties muziekliefhebbers elkaar tegenkomen. En dat leidt tot verrassende opmerkingen en discussies.

Tjonge, en dat allemaal naar aanleiding van Westbam. Ik had eigenlijk vanavond nog even lekker in de tuin willen gaan zitten, maar inmiddels is het donker geworden...

Hier ga ik nog wel even achteraan, denk ik. Die zocht ik - blauwe hoes, rood bot. Ik heb er een jaar of twee geleden eens een paar keer op geboden via eBay. Bleek toen steevast richting de 30, 40 euro te gaan. 15 pond (zeg maar ruim 20 euro, verzendkosten meegerekend) is nog steeds niet goedkoop, maar komt in de buurt van wat ik acceptabel vind voor een CD als deze.

Dank voor de tip.

Hmm, da's een goeie. Daar ga ik eens over nadenken.


Electronic is in mijn ogen een verzamelnaam voor heel veel uiteenlopende dingen, waar dance slechts een gedeelte van is. Dingen als bijv. ambient vallen ook onder elektronische muziek, maar dat is natuurlijk totaal geen dance te noemen.

Dance is overigens ook een verzamelnaam, want er zijn allerlei verschillende soorten dance. Dance gaat van platte housedeuntjes tot lompe hardcore, maar ook dingen die beter in elkaar zitten zoals je zelf The Chemical Brothers noemt, maar ook heel veel dingen die wat meer underground zijn. Je hebt ook nog subgenres als techno en IDM, maar ik moet zeggen dat ik genres zelf ook altijd een lastig iets vind.

OK, zo'n soort ruwe onderverdeling van dance en electronic had ik ook in m'n hoofd. En wat die tips betreft, neem er gewoon de tijd voor en kom er bij gelegenheid maar eens op terug. Via een PM, lijkt me het handigst, want anders gaat dit topic wel héél erg ontsporen.

Overigens: iemand van 20 met Roberta Flack én Dusty Springfield in z'n top 10. Dat pleit in elk geval voor je, net als de variatie in je lijstje. Wéér iemand op MuMe die van heel veel verschillende muziekjes houdt....

Maar waarom moeten ontwikkelingen in de dance muziek worden afgezet tegen ontwikkelingen in de rockmuziek en niet worden vergeleken met klassieke muziek, bijvoorbeeld?

Dance-muziek is relatief een heel nieuw genre, zal ongetwijfeld zijn ontwikkelingen hebben. Wat op zich leuk is, zeker voor de liefhebbers.

Maar waarom dat moet worden afgezet tegen bas-gitaar-drum bandjes, die daar part noch deel aan hebben, blijft mij een raadsel....

Mwah, ik ben meer van de rock dan van de dance in het algemeen, dat wist je al. Maar als je bedenkt dat dance zo'n beetje begonnen is met de funk van James Brown in de vroege jaren zestig (en misschien nog wel eerder, alleen heette het toen rhythm 'n' blues), dan is er in al die jaren heel veel gebeurd: de disco, de rap, het scratchen, de DJ-cultuur en de versplintering in talloze subgenres die ook voor mij niet te overzien zijn. Het heeft 'de dansbare muziek' in enkele tientallen jaren omgevormd tot een soort muziek die onherkenbaar is veranderd - en niet ten goede, vind ik, maar dat is vooral een persoonlijke mening.

Zet dat vervolgens een af tegen de rockmuziek - ja, waarom eigenlijk, maar ja, je moet het érgens mee vergelijken - klassieke muziek is wat mij betreft nog statischer, maar daar heb ik verder weinig verstand van. Maar dan moet je constateren dat de vernieuwing waar ooit sprake van was (even heel kort door de bocht: skiffle => beat ==> psychedelica => prog/symfo => punk => grunge => postrock) langzamerhand wel een beetje tot stilstand gekomen is. Bovendien is rockmuziek zich op een aantal uitzonderingen na altijd blijven concentreren rond de standaardbezetting van bas, gitaar en drums (en toetsen voor mijn part). Dan moet je toch constateren dat daarin minder vernieuwing heeft plaatsgevonden.
Niet dat dat altijd hoeft; het is geen wedstrijd. En zelf loop ik al zó lang mee dat het echt niet altijd vernieuwend hoeft te zijn. Ik kan prima genieten van een hedendaags album dat zo klinkt dat het bij wijze van spreken ook in de jaren zeventig of tachtig uitgebracht had kunnen zijn - en dat is tegenwoordig nogal eens het geval.

In de dance is dus per saldo wel meer gebeurd, volgens mij. Al heeft dat de muziek wel vrij onherkenbaar veranderd ten opzichte van z'n oorspronkelijke vorm. Dus of die vernieuwing winst is, is mede afhankelijk van je persoonlijke smaak.

OK, back on topic - Morgen weer een nieuwe single van de dag. Toch?

Ik heb dat nummer van Westbam nog eens beluisterd. Ik kan gaucho best begrijpen dat hij het monotoon vindt - daar ben ik het mee eens - en melodisch is het te repetitief (het herhalen van datzelfde akkoord) al vind ik het dan weer beter dan bv. de nummers van David Guetta. Sommige dance in de jaren '90 kan ik meer waarderen zoals The Prodigy en Chemical Brothers (misschien omdat het naar rock neigt) en sommige eurohousehits (KLF, Snap, 2 Unlimited).

Over die discussie rock vs dance of electronic ... ik ben vooral melodisch ingesteld (misschien omdat ik opgegroeid ben met klassieke muziek) en hecht eerst en vooral belang aan een sterke melodie of het nu rock, klassiek, chanson of dance is. Het meest heb ik met rock (ik hou van gitaar, bas en drums) maar ik beluister ook (en de laatste tijd vaker) andere genres. En inderdaad is de vernieuwing in de rock - wat gaucho zegt - de laatste jaren ver te zoeken (de belangrijkste vernieuwingen werden in de jaren '60-'70 doorgevoerd) wat niet wil zeggen dat er geen goede rockbands meer bestaan. Dance kwam zo'n 20 jaar later tot stand, logisch dat recentelijk de vernieuwingen meer daar moeten worden gezocht (al is ook daar nu een stagnering).

In dance is er nu juist geen stagnering volgens mij. Dat ontwikkelt zich vrolijk verder via dubstep en de dingen die daarna weer na komen (waar nog geen echte genrenamen voor zijn). Of je ervan houdt is een tweede (inmiddels is dubstep ook alweer zo breed uitgewaaierd dat daar ook geen zinnig woord meer over te zeggen is).

Iets dat stiekem iets weg heeft van Westbam (al is dat wel heel stiekem):
Burial - Kindred EP

Of dicht in de buurt van Giorgio Moroder (Chicago house):
Frankie Knuckles - His Greatest Hits From Trax
Mr. Fingers - Amnesia

Probeer anders wat minimal techno:
James Holden - At the Controls
The Field - From Here We Go Sublime
Trentemøller - The Last Resort (al is dat nog veel meer dan alleen minimal techno, ook IDM, ambient en wat house)

Andere dingen die je kunt proberen:
Luomo - Vocalcity (vocal/deep house)
John Roberts - Glass Eights (deep house/minimal techno)
808 State - 90 (acid house)
Daft Punk - Alive 2007 (house/electro)
Booka Shade - Movements (tech house)
Stephan Bodzin - Liebe ist... (tech house)
Joris Voorn - Balance 014 (tech house)


Zoals je kunt zien is dance - vanaf midden jaren '80 - helemaal niet zo onoverzichtelijk, je kan eigenlijk alles onder techno of house scharen, en zelfs die twee zijn eigenlijk niet heel verschillend, house is organischer en luchtiger. Dan had je nog in de jaren '90 rave/uk garage en sinds kort dubstep/future garage. Sommige nummers uit Detroit of Chicago (het begin van respectievelijk techno en house) lijken als twee druppels water op de dance van vandaag de dag.


Dit nummer doet me niet heel veel, maar het zit wel gewoon prima in elkaar. Sterke melodie en genoeg variatie om niet te eentonig te worden. [6,5]

Ach, het blijft appels met peren vergelijken.

Het zal altijd wel een beetje over en weer gaan tussen beide kampen rock -en dancefans.

Ik heb zelf ook een zeer brede smaak, maar heb 'n beetje hetzelfde probleem als Gaucho in de zin dat ik oudere (dance)muziek puurder vind klinken (en dat heb ik óók bij rockmuziek!) vanwege de afwezigheid van teveel electronische middelen.

Maar wat ik in ieder geval wel kan meegeven in deze discussie is: Sta tenminste open voor andere muzieksoorten en er zal een nieuwe wereld voor je open gaan. Het is als een snoepwinkel: Bevalt het je, val je met je neus in de boter. Vind je het niks, dan ga je vrolijk verder met andere muziek.

Nou, let je even niet op en we zijn weer ruim een pagina verder...

Eerst maar even een inhaalslag:

We Were All Wounded at Wounded Knee van Redbone: Wat mij betreft een terechte nummer-1-hit in de zomer van 1973.
Maatschappijkritiese tekst hetgeen in de geitewollesokken jaren 70 uiteraard op begrip kon rekenen.
Los daarvan blijft het een redelijk sterk en (wellicht onbedoeld) relaxed nummer, wat na terugzien van het clipje ook nog eens erg relaxed wordt gespeeld.
Cijfer 8, maar The Witch Queen of New Orleans en Maggie zijn beter.

Stevie Wonder met Free:
Deze was ik een beetje kwijt, maar na herbeluistering kwam hij toch weer bovendrijven.
Eigenlijk best een goede song, van het album Characters wat ik nog op vinyl heb, maar waarvan mij eigenlijk niets is bijgebleven.
Misschien nog eens uit de hoes halen, maar waarschijnlijk zal Free dan het beste nummer blijken te zijn.
Cijfer 7.

Westbam met Celebration Generation:
Dit was inderdaad de ravetijd. Deze wil ik gerust wel tot mijn guilty pleasures rekenen.
Hier zit inderdaad nog wel wat warmte in i.t.t. de vele meuk die daarna nog kwam.
Varierend van happy hardcore tot gabber.
Best een lekker nummer.
Volgens mij had deze nog best op de nulde van The Prodigy gepast.
Cijfer 6,5.

Rock/dance discussie:
Met interesse gelezen.
Kan het best aansluiten bij Kaztor en Luc M.
Ik heb ook een vrij brede smaak, heb veel albums in allerlei genres, heb het allemaal geprobeerd, zelfs aangeschaft (in een poging om het goede eruit te halen of om bij te blijven?), maar het meeste toch rock.

Helaas blijkt dan uiteindelijk dat ik toch niets heb met slap R&B-geneuzel, de meeste soorten rap, de meeste soorten house en dance (trance bv. weer wel) (waarschijnlijk omdat ik niet kon/kan en wil/wilde dansen), reggae en avantgardistisch a-melodieus interessantdoenerijgedoe.

En inderdaad Luc: een sterke melodie maakt de song en als het dan ook nog mooi gebracht wordt, graag met gitaar, dan krijg je goeje zin van muziek en dat moet de bedoeling zijn lijkt me.

Zo, en nu vanavond TV:
Bayern Munchen-Nederland, eerste voorronde Eurovisie songfestival incl. voorbeschouwing en de docu It Might Get Loud met Jimmy Page, The Edge en Jack White.

Een nieuwe Single van de Dag.

Een heugelijk feit wellicht! Vandaag op de kop af 47 jaar geleden, op 22 mei 1965 was dit debuut een eerste single in de Veronica Top 40:

Bob Dylan - Subterranean homesick blues

Bob Dylan - The Times they are a-changing





Nota bene een dubbele A-kant.
En hoe stond men er tegenover, in dit land, tegen zo'n ongehoorde klassieke single (ik wou dat ik hem had)? Nou, dat valt nog tegen. 9 weken genoteerd gestaan en uiteindelijk plek 26. Tja, barre tijden.

Nu is Bob Dylan puur lijst-technisch bekeken sowieso geen man die grote hits had met singles. Hij moest het meer hebben van zijn LP's. Ik heb daar op zich geen verklaring voor, waarom de één wel en de ander niet. Uiteindelijk heeft hij maar 3 nummers in de Top 10 gehad, waarvan de laatste (Wigwam) in 1970.

2 Prachtige nummers Hulde aan Bob

Allebei een: 9.2

Ik vind het toch een beetje raar om te zeggen dat je een brede smaak hebt als je nauwelijks van dance, rap, reggae èn r&b houdt. Dan sluit je toch wel een hoop uit al... Wel apart dat trance er dan wel weer in gaat, dat is nu net een van de weinige dance-stromingen die mij dan minder ligt (te platvloers meestal, zeker wat je in de hitlijsten terugvindt, het oude Belgische spul gaat een stuk beter).

Wat Dylan betreft: twee geweldige songs uit de periode van Dylan waar ik het liefst naar luister (die van voor Highway 61 Revisited). Ik vind SHB wel net iets minder dan The Times.
Cijfer: 8.5/9

Beiden prachtige nummers, zeker qua tekst twee hoogstandjes (misschien wel zijn twee beste teksten ooit)!

Twee keer een tien, twee keer een

Ik weet ook niet of het per se moet, een hele brede smaak van a tot z. En hoe breed is breed?
Ik geloof niet dat ik er prat op zou willen gaan, brede smaak. Zou snel door de mand vallen, weet vaak niet eens van het bestaan van een bepaald genre af.

Het is wel zo, dat een topic als dit, met elke keer eens een nummertje, soms kan leiden tot interesse voor iets dat je nog nooit had gehoord.

Ach, ik ken niemand die alles graag hoort. Nu ja, ik heb ook wel een brede muzieksmaak en hoor vele genres graag, vooral rock in diverse vormen maar ook soul, reggae, folk, country, chanson, klassiek, soms ook electronic of jazz ... Ik heb ook niets tegen goede mainstream- of hitparadepop (waar sommigen hier op afknappen) zoals bv. Abba en Bee Gees of recentelijk Adele. Sommige dance mag ik ook wel maar ik heb een tijd geleden techno-albums uitgeprobeerd en met alle wil van de wereld, het doet mij niets. Van pure noise moet ik ook niets hebben (zoals eerder gezegd, ik ben melodisch ingesteld). Schlagers en R&B boeien mij ook niet veel evenals hiphop (al vind ik sommige hiphop wel goed). En lang niet alle rock vind ik goed (Kane, Creed, Nickelback, Linkin' Park ...).

Wat de nummers van Bob Dylan betreft, ik vind ze beiden geweldig vooral tekstueel.
Cijfers: 9 / 9,5