Ik heb voor 28 februari 1970 een wel heel bizarre Single van de Dag gevonden, van een Nederlandse band:

Amsterdam - Indian Pipe





Echt een hele weirde single, psychedelische muziek staat overal en nergens en dan met een akoestische gitaar. Groep rond zanger Peter van Asten legt zich toe op kwaliteitspop. Later bracht Amsterdam nog de single Lucy Lucy.

5 weken en plaats 29 maximaal. Te kort voor een langdurige herinnering, te laag voor Toppop en te bijzonder voor jongens van 7.

Ik had daarom echt nog nooit gehoord van dit Indian Pipe en dat is juist af en toe ook het grappige van dit topic....


....ik had óók kunnen kiezen voor dit:

Feyenoord - Feyenoord selectie 1970





Waarbij deze foto ook naar betere tijden doet hunkeren.
Maar ik koos dus voor Indian Pipe

De muziek vind ik best gaan, maar ik weet echt niet wat ik van de zang moet denken.
Is dit pure aanstellerij of de negatieve bijeffecten van genoemde Indiaanse pijp?
Het brengt het liedje danig omlaag.

Maar alles beter dan een voetballied, uiteraard.

De nieuwe Single Van De Dag is:

Gary Moore - Cold Day In Hell

Datum van binnenkomst: 29 februari 1992.
Kwam binnen op: #32
Hoogste positie: #16
Aantal weken: 6




Een 'cold day in hell' is eigenlijk net iets zeldzamer als een Top 40 op 29 februari, maar het scheelt niet veel: Mochten de plannen omtrent dit topic ooit wijzigen (brrrr...) dan komen jullie het wel aan de weet, maar reken er voorlopig maar op dat bij elke aanstaande schrikkeldag 1992 aan de beurt is, want dat is het enigste jaar met een Top 40 op die dag ooit!

De single zelf is eigenlijk zo voorspelbaar als de neten (wijlen Gary had de bluessmaak te pakken na het succes van Still Got The Blues), maar dit is gewoon muziek dat staat als een huis, gespeeld door een artiest die binnen korte tijd de kneepjes van het genre heeft weten te beheersen. Toch heel wat anders dan die powerballads uit de jaren '80 van 'm.
Dit kan voor mij altijd, overal.

(Ook op schrikkeldagen!)

De nieuwe Single Van De Dag is:

The Whispers - And The Beat Goes On




Datum van binnenkomst: 1 maart 1980
Kwam binnen op: #35
Hoogste positie: #26
Aantal weken: 5

Een magere oogst voor een disco-klassieker als deze. Muziekkenners horen natuurlijk de sample van Will Smith's Miami terug en ik ben er eigenlijk wel zeker van dat ik dit ook in andere nummers heb teruggehoord. Heerlijk nummer!

Die videoclip moet je er alleen niet bijzien...

Ik vind het in z'n soort ook helemaal niet slecht maar, vroeg ik mij af, is het niet een redelijk gangbaar disco-nummer voor het begin van de jaren '80?

Maar het is alleszins acceptabel voor een avondje dansen (6,5). The Whispers zijn misschien een beetje in de vergetelheid door gebrek aan hits. Its'a love thing hadden we nog in 1981, daarna was de koek op.

Goed dat het nummer daarom weer eens wordt gekozen.

Zo ontdek je elke keer wat nieuws met dit en aanverwante topics. Enig googelen wijst uit dat dit dus dezelfde Peter van Asten is als die van de Nederlandse groep Windjammer ('Harbor lights') en de latere producer van o.a. Maggie McNeal, Lemming en de Dolly Dots.

Die man torst toch een redelijke vracht Nederpopgeschiedenis met zich mee, zo te zien. Waarbij ik Harbor lights - een losse single uit 1977 - er met kop en schouders bovenuit vind steken. Met dit nummer van Amsterdam kan ik niet zoveel. Psychedelisch ja, maar bij mij is dat altjd een zaak van 'hit or miss'. Soms gaat het gewoon nergens heen, en dat geldt dus ook voor dit nummer.

The Whispers waren in de VS goed voor een hele reeks gelijksoortige hits, maar bij ons bekend van slechts twee nummers. Goed uitgevoerd qua meerstemmige zang, productie en arrangementen, maar ik ben het met musician eens dat dit eigenlijk een beetje standaard klinkt voor disco/R&B uit begin jaren tachtig. Toch een bescheiden klassiekertje, en dat komt dan vooral omdat ze vocaal sterk voor de dag komen.

Wat Gary Moore betreft: ik heb wel eens een recensie gelezen waarbij het bijbehorende album After hours met de grond gelijk werd gemaakt. Gary Moore zou van de blues een kermisattractie maken, zo werd het ongeveer verwoord. Daar zit een kern van waarheid in, want voor echte rauwe blues is dit tamelijk gelikt.
Maar ondertussen vind ik een nummer als Cold day in hell heerlijk oncompliceerde bluesrock, die - precies zoals kaztor zegt - op elk moment van de dag kán. Natuurlijk is blues sowieso een muzieksoort die van de clichés aan elkaar hangt, al mag ik het op zijn tijd graag horen in bescheiden doses. Gary Moore is een van de beste gitaristen uit de (hard-)rock-historie. Ook die jaren tachtig AOR van hem kan ik dankzij het fantastische gitaarwerk goed pruimen.

Sterker nog: ik heb dat album zelfs op CD! Voor één euro - echt waar - ooit eens uit de uitverkoopbakken van de MediaMarkt geplukt. Ik heb beide singles ook en hoefde over de aanschaf van die CD niet lang na te denken.
Heel die CD - 10 nummers - staat vol met prettige gitaarliedjes. Voor Nederlandse begrippen best goed, zij het weinig opvallend. Jammer dat het spoor hierna doodliep. De band en het album waren ook bij mij alweer geruime tijd in de vergetelheid geraakt. Morgen eens op zolder kijken en die CD nog eens opzetten...

De nieuwe Single Van De Dag is:

Kadoc - The Nighttrain




Datum van binnenkomst: 2 maart 1996
Kwam binnen op: #28
Hoogste positie: #9
Aantal weken: 9

De jaren '90... waarbij het balanceren is tussen de laatste sterke én commercieel succesvolle worp rockmuziek en de toenemende malaise die nadien in volle glorie zou gaan zegevieren. 1996 zit dan ergens in die grijze tussenzone, maar de lijst van 2 maart laat wat mij betreft pure bloedarmoede zien, ook bij de binnenkomers.

The Nighttrain is vleesch-noch-visch-house die het misschien goed deed in de sportscholen, maar op de keeper beschouwd gewoon oersaai is. En dan vind ik het nog een hoogtepuntje bij de binnenkomers. Een gevalletje roeien met de riemen, dus.

Ik begrijp het.

Het was niet het idee "laat ik musician eens een plezier doen" want dit is natuurlijk een gevalletje bonk bonk bonk bonk bonk bonk bonk bonk bonk bonk bonk bonk bonk bonk en jawel, er staat weer een auto met zo'n beetje alles verkeerd naast je bij het stoplicht.

Dat heeft mijn voorliefde voor deze muziek bepaald niet vergroot. Ik zal er geen cijfer voor geven maar ik blijf er al jaren van weg.

Ik begrijp overigens de hoge nood, in een tijd dat Per Spoor van Guus Meeuwis op de eerste plaats van de Top 40 stond. De tijdslijn die je aangeeft lijkt mij correct. Af en toe nog een aardig toekomstig singletje van U2 of misschien Coldplay. Maar de illusie dat je door een goede single weer helemaal 'on top' kon komen begon, zeker voor gerespecteerde artiesten, inmiddels wel geschiedenis te worden.

De 1ste keer dat ik dit nummer hoorde dacht ik nog, "he weer eens wat anders, wel aardig". Maar als snel werd het verveling en daarna irritant. Nou hoor ik het nummer hoogstens 1 x per jaar en dat kan ik nog wel hebben.

Cijfer 4,5

Ik heb gelijk een nieuwe Single van de Dag, ik weet niet hoe laat ik vanavond thuis ben.
Ik moest diep graven, geen Nederlandse hitlijst voor de datum 3 maart in de sixties. Daarom maar weer eens de Engelse en dan die voor 3 maart 1962:

Shadows - Wonderful land





Werd een grote hit in Engeland, 19 weken Engelse Top 50 en de eerste plek.
Het doet mij ergens denken aan het goede oude Radio Veronica, maar ik weet niet precies waarom

Geweldig nummer dat inderdaad aan het zendschip doet denken, al was dat grotendeels voor mijn geboorte. Je hoort in gedachten haast de golven op de achtergrond.

33 jaar ouder, maar zoveel tijdlozer dan een Nighttrain.

Even een inhaalbeweging doen ...

Bee gees - Words
Klassieker van Bee Gees, sober en simpel maar effectief.
Cijfer: 8

Breeze - It's only a matter...
Lange tijd niet meer gehoord, leuk vlot nummer met licht symfonische inslag (net als kaztor heb ik ook een zwak voor).
Cijfer: 8

Patti Austin & James Ingram - Baby, Come To Me
Meer dan aardig soulduet, een beetje glad maar niet te zoet.
Cijfer: 7

Moody blues - Go Now
Vind ik niet veel onderdoen voor Nights in White Satin, een beetje Beatles-achtig maar uitstekende popsong met prima vocalen.
Cijfer: 9

Amsterdam - Indian Pipe
De zang ligt mij helemaal niet, het nummer zelf is wat saai maar de akoestische gitaar vind ik wel mooi.
Cijfer: 4,5

Gary Moore - Cold Day In Hell
Dit vind ik zeer degelijke blues met prima zang en gitaar.
Cijfer: 8

The Whispers - And The Beat Goes On
Voor mij prima disco, geweldige baslijn en gitaartje, soepel swingend.
Cijfer: 8

Kadoc - The Nighttrain
Met de dance in de tweede helft van de jaren '90 heb ik veel minder, dit is opgebouwd uit stukjes van andere singles en verveelt snel.
Cijfer: 3

Shadows - Wonderful land
Wat kaztor zegt, veel tijdlozer dan The Nighttrain, erg sfeervol.
Cijfer: 9

OK, een nieuwe Single van de Dag:

Chickory Tip - Son of my Father

In oude Toppop T-shirts!





De eerste Engelse nummer 1 waarbij de synthesizer een prominente rol speelde. Uiteraard stond Son of my Father ook in de Veronica Top 40. Het nummer kwam binnen op 4 maart 1972, stond 10 weken genoteerd en haalde plek 4.

Wat is er gebeurd, met die leden van Chicory Tip en hoe kwamen ze aan dat nummer? Het was nota bene geschreven door Giorgio Moroder voor een landgenoot, de Italiaan Pete Belotte. Was het duo in schrijvende (en spelend, in het geval van Moroder) zin niet verantwoordelijk voor een aantal Donna Summer klassiekers? Ja, is daarop het antwoord.

Zij waren geen lid van Chicory Tip, Moroder probeerde het solo met Son of my father maar dat mislukte. In Chicory Tip wel Chris Thomas die de syntesizer bespeelde. Is hij niet de beroemde producer die...? Ja, die heeft werkelijk alles wel geproduceerd in het leven van The Beatles tot aan de Sex Pistols, van Roxy music tot U2. En dan alles wat daar tussen zit.

Het was een eenmalig project, dat optreden bij Chicory Tip. Vandaar dat het nooit meer iets is geworden met die band, daarna.

Nooit geweten dat het door Giorgio Moroder werd geschreven, hij was in de jaren '70 duidelijk een trendzetter. Son of my Father was de eerste synthipopsingle in de hitlijsten en daardoor legendarisch.
Cijfer: 8,5

Dat van Giorgio Moroder wist ik dan nog wel. Maar dat Chris Thomas bij dit nummer betrokken was? Nooit geweten... Hij bespeelt zelf die synthesizer, en niet Moroder, lees ik op Wiki. Moroder was überhaupt niet bij deze opname betrokken, al schreef hij wel het nummer.
Ik neem aan dat het destijds spraakmakend was, die synthesizer, dus het zal Chris Thomas wel een aardig opstapje hebben gegeven voor zijn latere, zeer imposante producers-carriëre.

Edit: ook niet waar, lees ik bij zijn eigen Wiki-entry. De man heeft zelfs al met The Beatles in de studio gestaan ten tijde van the White Album, dus al in de jaren zestig. Geweldig verhaal trouwens, lees zelf maar.
Die Chris Thomas heeft inderdaad werkelijk zo'n beetje elke popster van betekenis vastgelegd, lijkt het wel. Vaak nog cruciale albums ook. Vreemd eigenlijk dat die man niet zo'n household-name is geworden als bijvoorbeeld Phil Spector. Hoewel die laatste natuurlijk veel meer een karakteristiek eigen geluid bezat. En ook een wat dwingender persoonlijkheid was....

Enfin, we dwalen af. Son of my father: natuurlijk was die synthesizerpartij opvallend voor die tijd, en je zou het wel een beetje goede wil inderdaad de eerste synthipopsingle kunnen noemen, zoals LucM terecht zegt. Het heeft een sterke melodie voor een popsingle, maar een echt opvallend nummer vind ik het verder eigenlijk niet.

Goede plaat, hoor!
Aan de ene kant klinkt het ontzettend poppy en 70's maar anderzijds speelt die synthesizer een opvallende rol en klinkt het wat z'n tijd vooruit. Dat aanstekelijke loopje met die wat vervreemdende hoge tonen, het klopt allemaal als een bus.

Die connectie van Chris Thomas met Roxy Music zie ik echt wel als ik dit nummer zo eens hoor.
Hij is ook verantwoordelijk voor de belangrijkste albums van INXS en The Pretenders en hij produceerde ook albums voor Paul McCartney en Procol Harum.

Let eens op dat refrein. Tongverstuikender heb ik ze nauwelijks gehoord.

De nieuwe Single Van De Dag is:

Sinead O'Connor - Mandinka




Datum van binnenkomst: 5 maart 1988
Kwam binnen op: #37
Hoogste positie: #30
Aantal weken: 4

'Before she became Sinead O'Controversy' las ik net al ergens bij YouTube. Hoewel ik ook niets moet hebben van het katholieke (of welk dan ook aan de mensheid opgedrongen) geloof lees ik de laatste tijd wel erg rare verhalen over haar.

Maar dergelijke acties waren zeker ten tijde van Mandinka nog helemaal niet nodig.
Dit is een frisse, zeer aanstekelijke popsong dat met vuur word gebracht.
Echt een heerlijk nummer om de (werk)week mee te beginnen!

Geen reactie op Mandinka?

De nieuwe Single Van De Dag is:

Golden Earring - Another 45 Miles (Live)




Datum van binnenkomst: 6 maart 1993
Kwam binnen op: #36
Hoogste positie: #25
Aantal weken: 5

Onlangs heb ik nog de Fully Naked-set gekregen van mijn lieve vrouwtje voor Valentijnsdag met daarop de complete registratie van het Naked Truth-optreden in Café De Kroon in Amsterdam op cd én dvd . Een indruk van de cd volgt z.s.m.

Deze live-versie van Another 45 Miles is tegelijk vrij identiek en heel anders dan de studio-versie. Het heeft hier te maken met de ambiance van deze uitvoering. En het gekke is, het deed niet eens veel in de Top 40 terwijl dit toch hét prijsnummer van de uiterst succesvolle Naked Truth-cd leek te zijn. Je zou het in ieder geval niet denken dat het zo weinig deed.
Ik vind dit een klasse-uitvoering van een klasse-song.

Nee, ik kon pas vanavond weer aan de bak, dus doe er twee tegelijk.

Ik heb nooit goed geweten wat ik met Sinead o' Connor aan moest eigenlijk. Ik heb uiteindelijk zelfs geen Grootste Hits van haar in de platenkast.

Ondanks haar nogal dramatische nummers als Troy of Nothing compares 2 you. Die ik op zich wel een voldoende zou geven. Madinka zit daar qua tijdstip tussen in en weet niet dat niveau te halen, is niet echt bijzonder (6).

Another 45 miles blijkt inderdaad vrij dicht bij het origineel te blijven, blijkbaar was dat al redelijk akoestisch. En blijft daarmee natuurlijk een ijzersterk nummer van de Earring (8). Ja, dat het singletje geen succes had, heeft natuurlijk alles te maken met de teloorgang van de singlelijsten (na het verdwijnen van het vinyle singletje) en het feit dat de Golden Earring fans waarschijnlijk wel voldoende hadden aan het album. Want die heeft verder toch heel goed verkocht in Nederland?

The Shadows - Wonderful Land - 7/10

Ik vond de versie van Mike Oldfield mooier, maar die hoorde ik dan ook eerder.

Chicory Tip - Son of My Father - 9/10

Perfecte popsingle, één van de weinige uit die periode die nog steeds fris klinkt.

Sinead O'Connor - Mandinka - 8/10

Goeie single, vaak op gedanst in het jeugdhuis.

Zal ik de single van gisteren wel even doen...

De Single Van De Dag van gisteren:

The Zombies - Time Of The Season




Datum van binnenkomst: 7 maart 1969
Kwam binnen op: #38
Hoogste positie: #12
Aantal weken: 7

Dit is natuurlijk een klassieker met dat kenmerkende stemgeluid van Colin Blunstone.
Echt zo'n nummer waarvan je denkt dat het altijd heeft bestaan.

Excuses...... Ik zat niet goed in het werkschema....

Ik geef natuurlijk een behoorlijk cijfer voor Blunstone, Time of the Season is een mooie klassieker (8,5).
Ik zal direkt opgave doen van een jaren '70 single, dan doe ik morgen ook een jaren '80 nummer.

De nieuwe Single van De Dag komt binnen op 8 maart 1975:

Linda Ronstadt - You"re no ...





En dat had best wel eens van mij een wat grotere hit mogen worden. 5 weken en plek 16. Linda Ronstadt probeerde covers vaak iets extra te geven. Dat lukt hier goed overigens, meestal is het minder geslaagd.

Ze zingt altijd werk van anderen, oude bekende Top 40 hits of gewoon vergeten albumtracks. Maar in de jaren '70 leidde dat toch altijd tot een behoorlijk succes, met albums als Simple dreams.

You're no good is oorspronkelijk geschreven door Clint Ballard en eerst op de single gezet door Betty Everett. In 1964 werd het ook al gedaan door de Swinging Blue Jeans, die er vooral in Engeland mee scoorden.

En hierbij dan een Single van de Dag voor de Eighties:

Killing Joke - A Love Like blood





Komt binnen op 9 maart 1985.
Pastte uiteraard helemaal in het tijdsbeeld: veel elektronica met een knipoog naar de verdwenen New Wave. En best een aardig stevig nummer, ik vond het toen een aantrekkelijke single.

Negen genoteerd gestaan, hoogste plaats was 8. Wie weet wat er met Killing Joke gebeurd is? Het is een onvervalste one hit wonder, daarna is het namelijk nooit meer iets geworden.

Killing Joke is toch gewoon albums blijven uitbrengen die nog zeker gewaardeerd worden. Een jaar of twee geleden brachten ze nog een nieuw album geloof ik.

Killing Joke is al net zo'n one-hit-wonder als Lou Reed.

Vind dit een geweldig nummer. Hoorde hem toevallig van de week nog in de supermarkt...

Love Like Blood = 10/10.

Alles klopt.

Voor wie U2 met The Unforgettable Fire wat te soft vond worden,
was Killing Joke met Night Time een goed alternatief. Ik lust van beide albums pap.

Als je maar één hit in de Top 40 hebt gehad en daarna nooit meer, dan ben je een One Hit Wonder. Dat staat los van het aantal albums dat je daarna ooit nog hebt uitgebracht

Haha, wie Killing Joke wat beter kent denkt allang niet meer aan 'die ene hitsingle'.
Het is zelfs zo dat de single totaal niet representatief voor het bandgeluid is, om het maar even voorzichtig te formuleren.

Moet ik het vaak doen met een jaar als 1998, gaat Musician er nu even uit noodzaak vandoor met de enigste hitsingle ooit van Killing Joke...

Ik denk dat ik maar even wat Killing Joke op zet...



Killing Joke brengt met de regelmaat van de klok nog albums uit en heeft een constante mate van succes bij een metal-georiënteerd publiek. Het laatste album is zopas uit. Vóór Love Like Blood ging het ook al lekker met ze, al was dat op persoonlijk vlak toch wat anders met doorgetripte bandleden en Jaz Coleman die op een gletsjer ging zitten omdat hij dacht dat de wereld zou vergaan . Je zou haast kunnen stellen dat de hitstatus van LLB puur op toeval berust.
Oja, een magistrale single uiteraard en ook van mij 10 points!

Het concert van volgende maand (met de originele line-up, dus nog van vóór de hit) is trouwens een verjaardagskado van mij voor mijn lieve vrouwtje


De single van Linda Ronstadt vind ik aardige 70's-pop, al moet ik gruwen van zowat de rest van haar repertoire (Spaanse jodelmuziek met haast een Saai Radio-keurmerk).