Nakur gijzelt het topic! Leuk, en het is eens wat anders. Nog een woordje uitleg bij de nominatie door mij en Masimo: Jason Molina is een artiest die op relatief korte tijd een indrukwekkend en imposant oeuvre heeft opgebouwd, en bovenal meer aandacht verdient dan ie krijgt. Wat mij persoonlijk betreft: Er zijn maar weinig zangers die dieper snijden in mijn psyche dan Molina. Geen enkele, zelfs. Prachtige teksten, intense beleving, gedurfde afwisseling; hij heeft het allemaal. Ik hoop vurig op een nieuwe plaat dit jaar, dat ie terug uit het dal weet te kruipen. De EP vorig jaar was alvast een flinke stap in de goeie richting.

Ik kijk uit naar deze week, en naar je verhalen, Nakur!

Hier kan ik, nu mijn examens bijna gedaan zijn, tegen het einde van de week wel wat tijd vrij voor maken.

Jason Molina

Jason Molina is compleet nieuw voor mij. Wel veel over The Lioness gehoord, maar ik heb het album nooit beluisterd. Ik ben erg benieuwd!

Ik zal mn best doen, alvast bedankt voor de (snelle) reacties.

Ik ga me deze week zeker op 'Sojourner' storten. Dat wordt een hele kluif. Daarnaast ook enkele platen herbeluisteren, recent(er) werk luisteren, die magistrale liveplaat nog 'ns de revue laten passeren.. En dan zijn er nog EP's, samenwerkingen... Druk wordt het, druk!

Oei, deze ga ik volgen.

Tof, vandaag nog naar Ghost Tropic geluisterd. Mooie aanleiding om eindelijk eens Autumn Bird Songs te beluisteren.

Dag 2: De eerste stappen richting succes

Het is laat 1995. Ik was nog niet eens de basisschool ontgroeid, laat staan dat ik de eerste tekenen van leven van de kleine Amerikaan zou opmerken. Dat waren twee, inmiddels zeer zeldzame 7”singles: One Pronunciation Of Glory (1995) Nor Cease Thou Never Now 7″ (1996), beide uitgebracht op Palace Music van college troubadour Will Olham, die later zal doorbreken onder alter ego Bonnie prince Billy.


De eerste single heb ik in de collectie, gelukkig als ik me prijs. De ander is ooit naar mij verzonden maar nooit aangekomen. Helaas, een exemplaar vinden onder de 50 euro is tegenwoordig erg moeilijk. Opmerkelijkheid: Nor Cease Thou Never Now start met een harde krijs van iemand, wellicht van Jason Molina zelf. Alsof hij zichzelf nu nog niet serieus neemt.
In 1997 brengt hij, met nieuwe bandleden, de eerste full lenght uit op het Amerikaanse folk & indie label Secretly Canadian, een label waar Jason nooit meer van zal afwijken voor full lenghts. De cd is titelloos, maar wordt door de fans liefkozend maar verder niet origineel Black Album gedoopt.


Het album toont gelijk waar Songs: Ohia om bekend zal staan: een mix van stijlen, geworteld in Amerikaanse folklore. In sommige nummers wordt er geflirt met banjo’s en blazers, in een stijl die later zou worden geperfectioneerd op Didn’t It Rain. Het openingsnummer Cabwaylingo staat nog altijd op de livesets van Magnolia Eelctriic Co, de publieksfavoriet bij uitstek. Maar naarmate de cd vordert, krijgen we ook direct de ‘andere’ Jason Molina: blues nummers die hij opnam op zijn slaapkamer met alleen een gitaar en vier muren als begeleiding.

Inmiddels is het 1998, en terwijl Radiohead al ruim een jaar lang alle indieliefhebber spontaan pret in de broek tovert met OK Computer, gebeurt er aan de andere kant van de oceaan niets radicaals. Ook niet bij Jason Molina. De moeilijke tweede is geen grote sprong voorwaarts, tenzij een spong naar meer hartenzeer en depressiviteit de lading zou dekken.



Let op de lichte hoes, de vrolijke palmboom, in contrast staat met de intronoten van An Ace Unable to Change: een orgel dat smeekt om weggegooid te worden.


Slepender, scherper en neerslachtiger dan het debuut, maar veel erkenning zal hij er nog niet voor krijgen. Dat volgt bij de plaat hierna: Axxess & Ace.



Axxess & Ace wordt internationaal goed ontvangen. De thematieken zijn niet eens veel lichter dan Impala, maar de openers Hot Black Silk en Love and Work slaan een vrolijker noot aan. Ook de klassieker Captain Badass toont die kant.


Anderzijds vormt dit ook de eerste stap richting een hele andere kant van Songs: Ohia. Het nummer Redhead laat een lang uitgesponnen, broeierige en minimaal tokkelende Molina horen, een stijl die hij zal perfectioneren op Ghost Tropic. Die komt volgende keer aan bod. Axxess & Ace trekt in iedergeval de aandacht van de Britse rockband Arab Strap waarmee Songs: Ohia de klassieker The Lioness zou gaan maken.


Tussen de genoemde albums maakte Jason onder de noemer Songs: Ohia nog vele 7” records, de EP Hecla & Griper en een opmerkelijke rariteit: Our Golden Ratio EP. Daar kom ik de laatste dag op terug.

De volgende keer
Zal ik meer vertellen over de hoogtijdagen van Songs: Ohia.

BONUS VOOR DE NIEUWE LUISTERAAR
Jason Molina zingt vaak cryptisch over moeilijke zaken, maar er zijn een aantal elementen die in al zijn werk terug komen. Daarom heb ik een drankspelletje gemaakt:
Luister een paar nummers, en elke keer als je een van de volgende woorden voorbij hoort komen, moet je drinken. Succes!

- Mule
- Owl
- Blue(s)
- Fire
- Ghost
- Wolf
- Bird

Heb je Songs: Ohia - The Ghost (1999) bewust genegeerd? edit: Op Wikipedia staat dat die, net zoals Songs: Ohia - Protection Spells (2000), een tour-only release is. Wellicht daarom?

En heb jij een verklaring voor het feit dat zijn debuutalbum op Spotify als S/T getagd is?
S/T by Songs: Ohia on Spotify - open.spotify.com

Anyway, ik ga iets doen wat ik voorheen nog niet gedaan heb bij een artiest v/d week. Gewoon bij het debuut beginnen en daarna chronologisch afwerken.

Allereerst, hallo .

Als antwoord op je eerste vraag: Op The Ghost en Protection Spells kom ik nog terug, dat zijn niet alledaagse maar wel essentiële releases.

Spotify heeft gelijk, want het debuut heeft geen eigen titel naast "Songs Ohia", en is dus S/T. Door de zware hoes wordt het ook wel de Black Album genoemd.

Leuk die geschiedenisles, ga ik zeker volgen.
Heb alleen The Lioness in bezit; en die is geniaal.
Rond de tijd dat hij instortte zou hij ook op Roepaen optreden, wat helaas niet door ging (en ik schat de kans zeer klein in dat hij daar nog ooit komt).
Ik hoop wel dat hij weer met een volwaardig album komt.

Nog even zeggen dat de Motorpsycho-week voor mij een aantal mooie ontdekkingen heeft geleverd: het machtige 'Roadwork (vol 1)' was bijzonder sterk, en dan met name natuurlijk de suite. En daarbij nog een tweede 'succes'plaat, Angels & Daemons. De andere platen kwamen minder hard binnen, maar deze twee wekken interesse voor draaibeurten in de toekomst. Een weekje met succes, dus. Maar, terug naar het heden: Molina.


Weeral een hoop (voor mij nieuwe) informatie, waar ik niets wist over de '7s op een label van Oldham. Tof. Wel kende ik het nummer Translation op de split met MMJ, waarop Oldham ook meezingt. Die vandaag ook gedraaid, errug mooi nummer. En daarbij, ook nieuw voor mij, wist ik niet dat Arab Strap op The Lioness speelt. Toffe band is dat, mooie samenwerking. The Lioness ken ik nog niet zo goed, dus die zal langskomen.

Vandaag dus het al eerder genoemde nummer gedraaid, maar ook twee - voor mij - nieuwe werken. Allereerst de EP 'Travels In Constants, Vol. 14', met een wonderschoon, lang nummer. Ziet er ook uit als een interessante serie, waarvan er nog een hoop niet op MuMe staat. Wie voelt zich geroepen?

En ook nog 'Pyramid Electric Co', die ik zelfs, overdonderd als ik was, tweemaal beluisterd heb, en sommige tracks (waaronder de prachtige afsluiter, Long Desert Train 'But there are things you can't change'), welke bijzonder mooi is), nog wat vaker dan tweemaal. Allemaal liederen over zielenpijn en problematische omgang met het moeilijke volk der mensen, but oh well - 'You'll get used to it.'

En op het moment van schrijven klinken in mijn huis de eerste tonen van Let Me Go(x3)

Ik had ergens in december trouwens 'The Magnolia Electric Co' op LP gekregen, blijkt daar 'Axxess & Ace' in te zitten. Behh, slordige platenzaakmannekes, toch.

Vorige week nog een mooie plaat van Motorpsycho gecheckt (die met Mickey Mouse) en ook zin in deze week. Zal zeker wat extra's draaien van Jason Molina.

Geweldige artiest die veel indruk op mij heeft gemaakt. Het album The Lioness heeft zeer terecht een plek in mijn top 10 bemachtigd.

Andere albums van hem bevielen wisselend. Ghost Tropic was met 4* uitstekend, terwijl Axxes & Ace wat tegenviel. Deze week wil ik Didn't Rain, The Magnolia Electric Co en Pyramid Electric Co nog uitvoerig beluisteren en van een cijfer voorzien.

Songs: Ohia - Songs: Ohia (1997)
Een plaat die hem gelijk op de kaart heeft gezet. Waarom dit album zo'n laag gemiddelde heeft, snap ik vooralsnog niet. Er staan geen lange nummers op, maar je merkt er niks van, omdat de nummers naadloos in elkaar over gaan en je wordt helemaal gezogen in die hypnotiserende ritmes.

Songs: Ohia - Impala (1998)
Buiten het eerste nummer een beetje van hetzelfde laken een pak. De productie is wat rommeliger en wat rauwer (Nakur noemt het scherper, prima). Ditmaal wat meer op de teksten gaan letten en wat Molina kenmerkt op latere albums is hier ook zeker aanwezig. Geen woord te veel. Een beetje spelen met taal (divides the grey sky with fire roads to ride), af en toe heel direct (all your friends have left you), maar nooit cliché, eentonig of voorspelbaar.
De ritmes vind ik iets minder pakkend en dat rauwe waar ik het eerder over had, is voor mij ook het verschil tussen latere albums, zoals Lioness (warmer en meer ritmes) en Didn't It Rain (directer en koud op je dak).

two ships ride close, too close
and she’s going to her last long home
to see her now plainly and
i should know her among the thousand and one
none have thee better
although knowing half the battles
and the path of the lantern
oh, the bells ringing their full breath alarm
my own one waiting
till winter denies me my sails

Leuk van dat drankspel, Nakur! En al die andere boeiende weetjes.

Vandaag heb ik m'n persoonlijke favoriet, 'The Lioness', nog maar 'ns geluisterd. Daarna de EP's 'Autumn Bird Songs' en 'Hecla & Griper'. Morgenavond 'Sojourner' maar eens in z'n geheel op de rooster leggen, kan niet anders dan een lekkere barbecue worden, toch?

Ik heb het bekendste album van Songs: Ohio eens beluisterd, The Lioness. Ik vond persoonlijk het eerste deel vrij sterk, zo ongeveer t.e.m. Lioness. Vanaf dat Jason Molina met zijn stem uithalen begint te doen, ben ik direct geboeid, maar soms vervalt het ook wat in eentonigheid. Hopelijk vervalt dat laatste met het nog meer te beluisteren.
Voila, als ik nog wat tijd heb een der dagen dan probeer ik ook nog Didn't It Rain te beluisteren.

Songs: Ohia - Axxess & Ace (1999)
Meer van hetzelfde. Wat minder drukkend, maar in principe weinig nieuws onder de zon. Ouderwets goed zou ik bijna zeggen. Redhead is overigens wel een prachtig nummer.

Songs: Ohia - Protection Spells (2000)
Met The Lioness en Ghost Tropic had hij met 2000 al een geweldig jaar, maar tussendoor maakte hij ook nog even dit album. Hier die ijle sfeer waar ik altijd moeite mee heb. Geen tot weinig ritmes, heel erg minimalistisch en zijn stem zoekt hier echt de randjes op. Een nummer als Fire On the Shore is echt zo'n huiskamernummer. Waarbij je je echt in de huiskamer (de studio) van dit album wendt. Eenzelfde sfeer vind je bv. in Ólafur Arnalds - Living Room Songs (2011).

Ik hoor persoonlijk liever de Jason Molina met wat meer tempo.

Dat heb ik ook wel een beetje. Daarom vind The Lioness tot nu toe ook zijn beste album en springt een nummer als Ring the Bell direct in positieve zin op, op het album Didn't it Rain. Ik ben een groot liefhebber van zijn donkere uitspattingen, om het zo maar te omschrijven.

Tigress is daar trouwens het beste voorbeeld van, met die krachtige drums erbij. Compact en genadeloos.

Kende The Lioness al een tijdje. Vind ik wel een goed album, maar het heeft me nog niet weten te prikkelen om dieper in z'n oeuvre te duiken. Komt vast nog wel.

Ik vind 't juist weer heerlijk als Molina van die enorm lange, lome melodieën er uitperst.

Jason Molina heeft ontegenzeggelijk schitterende muziek gemaakt, waarvan ik het liefst in kleine dosis geniet. Geen enkele plaat heeft nog de volle 5* van mij mogen ontvangen, al komen een paar dicht in de buurt en zit er nog steeds groei in. Maar wat een imposant oeuvre! Ik hoop dat hij er weer bovenop komt, de vorig jaar verschenen EP geeft weer enige hoop.

Mijn Molina top-10:

1. Jason Molina - Pyramid Electric Co
2. Songs: Ohia - Ghost Tropic
3. Songs: Ohia - The Lioness
4. Songs: Ohia - Didn't It Rain
5. Magnolia Electric Co. - Fading Trails
6. Songs: Ohia - The Magnolia Electric Co
7. Songs: Ohia - Axxess & Ace
8. Jason Molina - Let Me Go, Let Me Go, Let Me Go
9. Songs: Ohia - Protection Spells
10. Magnolia Electric Co. - What Comes After the Blues

Mijn favoriete nummer staat op Axxess & Ace: Love Leaves Its Abusers. Monumentaal, snijdt dwars dor mijn ziel.

Dag III: de hoogtijdagen van Songs: Ohia

Na een dag afwezigheid , zie hier het derde deel van mijn reis door het werk van Jason Molina. De albums die ik langs zal lopen komen uit de hoogtijdagen van Songs: Ohia. Degene die wel eens hebben gekeken naar de discografie, zien 3 albums in 2000 (Protection Spells, The Lioness en Ghost Tropic, twee Ep’s Howler en [Travelse In Constance[/i] en de uitmuntende live cd Mi Sei Apparso Come un Fantasma . Protection Spells (een tour-only cd) en Mi Sei Apparso Come Un fantasma wil ik bespreken op de dag dat ik Essentiele rariteiten bespreek. The Lioness, Ghost Tropic, Didnt it Rain (2002) en The Magnolia Electric Co (2003) bieden genoeg stof voor één stuk, dacht ik zo.

The Lioness




Axxess & Ace zette Sons: Ohia internationaal op de kaart, het is The Lioness die Jason in ons geheugen brand. Ondersteund door Arab Strap zal The Lioness uitgroeien tot zijn bekendse werk, op Musicmeter én beyond. Het zijn de kwastjes die traag kratsen over de drums aan het begin van het titelnummer die, naar ik denk, de meeste mensen het eerst horen als ze nieuwschierig iets opzoeken over Songs: Ohia. Gevolgd door de schrijnende tekst:

Want my heart to break if it must break in your jaws
Want you to lick my blood off your paws
It is for me the eventual truth

Zo komt Jason Molina binnen in de hoofden en in de harten van mensen. Ik ‘ontdekte’ Songs: Ohia toen ik net was getipt op I See A Darkness van (en daar heb je ‘m weer) Bonnie Prince Billy. Destijds luisterde ik metal en progrock. I See A Darkness maakte me rijp voor Songs Ohia. En wat voor een. The Lioness, niet alleen het titelnummer maar de ganse cd, verandere die 20 jarige metalhead vrijwel persoonlijk in een ander mens. Even was ik bang dat dergelijke kalverliefde geen lange tijd beschonken was, maar wonder boven wonder is die alleen maar gegroeid. Enfin, mijn favorieten nummer van de cd is niet The Lioness, niet de door Hammondorgel-aangedreven Being In Love of het hemelse Tigeress, maar de opener The Black Crow. Zelden zoón mooie spanningsboog gehoord in dit genre.

Ghost Tropic




In dat zelfde jaar trakteert Jason Molina ons ook op Ghost Tropic. Ironisch genoeg is de hoes van Ghost Tropic een pik zwart vlak, terwijl The Lioness een beeld geeft van een tropisch eiland in de schemering. Een flauwe grap? Niet als je Ghost Tropic gaat luisteren. Dit is met afstand het meest donkere album in Jason’s portefeuille, en eentje die ook wordt gekoesterd door liefhebbers van andere muziekgenres, zoals drone, folk en (dark)ambient. Niet omdat de stijlen gelijk zijn, maar wel om de sfeer die wordt neergezet. Deze keer weet Jason Molina een band bij elkaar te sprokkelen die op een Earth tempo de drums aan slaan en de gitaren beroeren. Machtig mooi maakt het daarmee The Oceans Nerve en The Body Burned Away. Merk hoe erg deze nummers zijn beïnvloed door Appalachian music!


Helemaal uniek wordt het als afsluiters Not Just A Ghosts Heart en ]incantation[/i], drijvend op een moeras van pulserende orgels, repeterende piano’s en vogelgeluiden traag in het niets en zich toch in mijn lange termijngeheugen weet te branden. Magnifieke afsluiters van een magnifiek album.



Didnt It Rain




Het is anderhalf jaar na zijn drukste jaar ooit, en Jason wisselt Arab Strab in voor een échte bluegrass-band: Jim & Jenny and the Pinetops! Samen met deze band wordt de cd Didn’t it rain uitgebracht. De oplettende lezer zou wellicht opmerken dat ik die cd op mijn #1 heb geplaatst. Dat is zo sinds, denk ik , 2007, dus een bevlieging is dat niet geweest. Alvorens ik er een blog over ga starten, zal ik alleen de basics doornemen. Didn’t It Rain is een gospel album (jawel!) met een bluegrassband en duidelijke blues roots. Ik wist ook niet wat het bestond. De albumtitel verwijst naar het gospelverleden, want is het de naam van een bekend nummer van Mahalia Jackson. Toegeven, dat wist ik ook niet totdat ik het op Wikipedia las, maar enfin.

Aan de muziek is het zeker wel te horen. Maar wat maakt het nu zo bijzonder dat het boven de 1000+ albums die ik ook al van een stem heb voorzien, uitsteekt? Is het de opname van Steven Albini? De cd is in één takle opgenomen, en dat hoor je. Niet dat je de imperfecties hoort, maar je hoort de bandleden wel met elkaar communiceren in stem en in noot. De bandleden allen bij elkaar en dán opnemen, dat zouden meer bands mogen doen! De oplettende luisteraar zal zelfs de voorbijrijdende auto’s en de remmende treinen nog kunnen horen. Of is het de subtiel, bijna niet hoorbare maar wel voelbare cello? Is het de ontdekking dat je na 20 minuten (!) bij het nummer Blue Factory Flame hoort dat er ook drums aanwezig zijn! Of is het de prachtige dubbelstemmigheid van Jason met Jenny (van de Pinetops)?

Voor mij is hét het tweeluik Ring The Bell en Cross The Road, Molina. Zelden zo iemand gehoord die zichzelf toezingt. Zeg nou zelf, wie krijgt er geen rillingen als hij zingt:

i know serpents will cross universes to circle around our necks
i know hounds will cross universes to circle around our feet
i know they're close
step by step one's beside me to kill me or to guide me
why wouldn't i be trying to figure which one out




The Magnolia Electric co




De eerste zinnen van Farewell Transmission mogen dan wel deze zijn:

The whole place is dark
Every light on this side of the town
Suddenly it all went down

Om nu te zeggen dat er een tweede Ghost Tropic is uitgekomen...verre van! Sterker nog, ik heb het vermoeden dat deze, rockende Americana plaat er voor heeft gezorgd dat Jason wordt gezien als de zoon van Ralph Molina, de drummer van het net zo rockende Crazy Horse (je weet toch, die van Neil Young). Ook is het voor het eerst dat er nummers volledig worden gezongen door andere artiesten. Dat maakte het middenstuk er wel moeilijker behapbaar op (geef toe, de anders zo voortreffelijke Scount Nibblett zit toch echt op het randje!). Mocht je dit album ooit nog op vinyl tegen komen, dan vind je een bonuscd met demo’s van alle nummers, waar Jason Molina de vocalen van alle nummers voor zijn rekening neemt.

Deze cd zal ook de start zijn van de derde incarnatie van Jason Molina. De band die hoorbaar is op dit Songs: Ohia album, bevalt zo goed dat het tevens het einde van Songs: Ohia inluidt. Voortaan geen bandleden meer te dumpen na elk voltooid album, maar met een vaste bezetting gaan rocken op tour. Er bestaan ook onduidelijkheid over de bandnaam. Op mijn cd is de naam Songs: Ohia niet te vinden behalve door de sticker van Secretly Canadian. Ook op de officiële website van Jason Molina staat dit album al aangeduid als het debuut van MEC. Nouja, het een of het ander, het blijft een voortreffelijke overgangsplaat. Krachtige nummers als Allmost Was Goof Enough worden afgewisseld door breekbare en bijna gospel-achtige nummers als Hold on magnolia




Van deze beide nummers zal Jason nog vele versies maken, soms hard rockend met de band Magnolia Electric Co als solo met akoestische gitaar als begeleiding. Het is in ieder geval een waardig afscheid van Songs: Ohia en het begin van een nieuwe band, plus de kickstarter voor zijn solo werk. Maar het wordt tijd om eens wat te bewaren voor de volgende keer.

Yay, meesterlijke artiest natuurlijk, ook eens een top 10 doen:

1. Songs: Ohia - Ghost Tropic (veruit mijn favoriet)
2. Songs: Ohia - The Magnolia Electric Co.
3. Songs: Ohia - Didn't It Rain
4. Magnolia Electric Co. - What Comes After the Blues
5. Jason Molina - Pyramid Electric Co.
6. Songs: Ohia - Axxess & Ace
7. Songs: Ohia - Mi Sei Apparso Come Un Fantasma
8. Songs: Ohia - Songs: Ohia
9. Songs: Ohia - The Lioness
10. Songs: Ohia - Travels in Constants Vol. 14

Voor mooiste nummer komen er wel een aantal in aanmerking waartussen ik het moeilijk kiezen vind: Farewell Transmission, The Ocean's Nerves, The Body Burned Away, I Can Not Have Seen the Light. Poe wat een schoonheid

De man heeft te veel prachtsongs om op te noemen, vrees ik.. Zijn eerste twee platen vandaag nog maar 'ns geluisterd, en daar staat al genoeg op, naar mijn mening.. Vooral het debuut is erg, erg mooi.

Enkele mooie namen in je top 10 trouwens, Nakur. Buiten de top 3 ook nog o.a. één van de betere Neurosisplaten en 'A Love Supreme'.

Leuke stukjes Nakur! Ik ken Songs: Ohia nu een aantal jaren en ik vind het absoluut een geniale artiest. De emotie die de man in zijn muziek weet te leggen vind je wat mij betreft bij maar weinig andere artiesten terug. Ik ken nog niet al zijn werk, (het is zo iemand waarbij ik lekker de tijd neem om zijn werk te leren kennen), maar dankzij dit topic ga ik binnenkort Ghost Tropic maar eens beluisteren, stond al een tijdje in de planning. Qua favoriete albums kan ik nooit kiezen tussen The Lioness of Didn't It Rain; mijn favoriete nummer is denk ik Hold On Magnolia. Maar de man heeft zoveel prachtige muziek gemaakt, dat het vaak lastig kiezen is.

Kan er mee door. Nakur

Excuseer, ik had al een tijdslijn neergezet, maar ik ben geveld door griep.Daarom heb ik gisteren niets gepost en vandaag zal ook niet lukken.