Tof, Teun! Ga ik morgen even leezen ende luistoron, alhoewel ik Zappa al wel een beetje ken, maar heb nog genoeg te ontdekken, gelukkig.

Heb niet echt tijd om een uitgebreid stuk te schrijven, maar laat ik toch maar wat uit de losse pols bijdragen.

Leerde Zappa kennen via 'Don't Eat the Yellow Snow'. Onwijs grappig, uniek en muzikaal ook niet onaardig. Ik kocht kort daarop zijn Greatest Hits, maar die viel me toch wat tegen. Het is vooral zijn toegankelijke komische en rockwerk dat daarop staat. Ik merkte al snel dat ik meer richting zijn jazz en avant-gardistische werk trok. Daarin komen zijn originaliteit en muzikale visie het beste tot zijn recht. Sheik Yerbouti heb ik bijvoorbeeld al lang niet meer gedraaid.

Inmiddels heb ik een stuk of 25 albums in huis. Zijn grote productie is al bijzonder, maar dat er ook zoveel meesterwerken tussen zitten is al helemaal uniek. Elke stijl kon hij ook aan. Hij is dan ook veel meer dan zomaar een popmuzikant. Hij is veel meer een kunstenaar en hij is er zelf natuurlijk ook erg mee bezig geweest om zichzelf in een modernistische traditie te plaatsen.

In Zappa's werk is onwijs veel meer te ontdekken en te overpeinzen dan simpelweg leuke liedjes. De hoes van Uncle Meat is een kunstwerk op zich, zijn maatschappijkritiek (niet altijd op zijn plaats, maar vaak wel zinnig) en wat ik ook erg waardeer is zijn Conceptual Continuity: Conceptual Continuity - Zappa Wiki Jawaka - wiki.killuglyradio.com Alles (nou ja, vast niet álles) sluit bij Zappa op elkaar aan en is onderdeel van een overkoepelend geheel. Onwijs ambitieus bij zo'n groot oeuvre en groot aantal werkexterne uitlatingen. Je trekt daarmee een gigantische bak aan interpretatiemogelijkheden en te volgen lijnen open (wat dan weer meer postmodernistisch is). Het is typerend voor zijn unieke visie op muziek en kunst.

De laatste tijd trek ik ook wat meer naar zijn klassieke/orkestrale werk. Af en toe slaat het Zappa-virus genadeloos hard toe, maar er is eigenlijk niet zoiets als één Zappabui. Het zijn een aantal verschillende soorten.

Laatst bekeek ik ook weer zijn voordracht bij de PMRC-affaire. Interessant om te zien: YouTube - Frank Zappa at PMRC Senate Hearing on Rock Lyrics

Favoriete albums:
Make a Jazz Noise
Uncle Meat
We're Only in It for the Money
Weasels Ripped My Flesh
Roxy & Elsewhere

Albums die meer aandacht verdienen:
Boulez (zelf ook geen kleine!) Conducts Zappa
The Yellow Shark
Ensemble Modern Plays Frank Zappa

De nieuwe Mothers

In 1970 richtte Zappa opnieuw The Mothers op. Dit keer in bijna compleet andere samenstelling, enkel Ian Underwood was overgebleven. Het grote verschil was dat Zappa nu zijn band zelf had samengesteld en hij nu enkel met vakmensen werkte. Zijn mogelijkheden waren niet eerder zo breed, maar ook voor de bandleden was het wel even wennen. Ze moesten spelen wat Zappa schreef. Dat hield in dat ze afgebeuld werden, maar ook dat de technisch begaafde bandleden hadden te accepteren dat ze soms het simpelste van het simpelste speelden. In een band waarin iedereen zich mocht bemoeien met de muziek zouden begaafde bandleden maar al te graag de meest ingewikkelde solo's spelen. De bandleden van Zappa hadden geen keus. Als Zappa een ingewikkelde solo voor ze had geschreven moesten ze dat tot in de perfectie spelen, maar als in het nummer voor de piano maar drie verschillende noten stonden moesten ze ook tot in de perfectie die drie noten spelen.

De eerste paar jaren van de nieuwe Mothers stonden in het teken van concerten en de film 200 Motels. 200 Motels is een compleet geschifte film over het tourneeleven. In 1971 was er "smoke on the water". De bekende brand in Zwitserland waar Deep Purple over schreef. Tijdens het optreden vloog de boel in de fik. Een week later stonden ze met geleend apparatuur in Londen en vond iemand in het publiek het nodig om Zappa van het podium te duwen, in het gedeelte waar het orkest speelde. Zappa had hierbij net zo goed dood kunnen gaan. Hij overleefde het, maar heeft hier wel blijvend letsel aan overgehouden. Optreden kon niet meer en daarom ging hij maar weer terug in de studio en toen heeft hij de eerder genoemde albums Waka / Jawaka en The Grand Wazoo gemaakt.

De succesjaren

In 1973 ging Zappa weer solo, maar het was meestal dezelfde groep muzikanten op tournee of in de studio. Ook Ian Underwood was weer aanwezig. In deze tijd liep alles voorspoedig voor Zappa. In 1974 bracht hij zijn meest succesvolle album uit Apostrophe ('). Die succesvolle sound die bij de Zappa van 1973 tot 1975 hoorde ging een heel stuk meer richting mainstream rock. Apostrophe ('), Over-Nite Sensation en One Size Fits All zijn stuk voor stuk sterke platen die zeer goede instappers zijn. Het blijft natuurlijk Zappa, dus (flauwe) humor en rare zijwegen in de muziek zijn nog steeds aanwezig. Hieronder het geniale tweetal dat Apostrophe (') opent:




Maar de live-albums uit deze tijd zijn echt veel beter, maar daar kom ik later op terug.

Ruzie met de managers en platenbazen en andere interessante ontwikkelingen

In 1976 kreeg Zappa onenigheid met zijn manager wat erin resulteerde dat ze elkaar beiden voor de rechter sleepten. Het laatste album (Zoot Allures) in dezelfde sound als Apostrophe (') en Over-Nite Sensation heeft Zappa daarom persoonlijk naar Warner gebracht. In de tussentijd was hij al een behoorlijk tijdje bezig met zijn album Läther. Dit moest bestaan uit maar liefst vier LP's die alle facetten van Zappa moesten bevatten. Warner weigerde dit ambitieuze project, maar Zappa lukte het wel om een overeenkomst te sluiten met Phonogram. Maar daar stak Warner op zijn beurt een stokje voor door copyright te claimen. Daarop besloot Zappa een deal te regelen met een radiozender om zijn Läther in het geheel uit te zenden en de luisteraars te adviseren het op te nemen. Daarna heeft Warner in 1978 en 1979 wat losse albums uitgebracht met materiaal van Läther, maar die mag je allemaal links laten liggen. Uiteindelijk is in 1996 Läther uitgebracht zoals Zappa dat voor ogen had. Dat vind ik persoonlijk een van zijn allerbeste platen. Maar opgepast, deze kan je beter pas opzetten als je al redelijk into Zappa bent. Zoals gezegd is het een plaat die alle kanten van Zappa laat horen, waarbij alles heel duidelijk dat typische Zappa-geluid heeft.

Frank Zappa - Re-gyptian Strut

Na deze akkefietjes ging Zappa verder als onafhankelijk artiest en richtte zijn eigen label op. Hij was net als altijd weer enorm productief. We hebben het nu over 1978/1979. Sheik Yerbouti (met Top 2000-nummer Dancin' Fool), Joe's Garage en de film Baby Snakes kwamen allemaal uit 1979 en behoren tot zijn bekendste werken. Voor mij ligt hier de nadruk te veel op de humor en teksten. Het is muzikaal zeker niet slecht, maar Zappa heeft zo veel andere dingen gemaakt dat ik hier vrijwel nooit naar luister. Voor mensen die niet van dat ingewikkelde gedoe houden van Zappa zou dit een goede instapper kunnen zijn.




Na deze tijd bleef Zappa ongelooflijk productief, maar zijn er eigenlijk geen platen meer gekomen die veel aandacht krijgen. Maar toch is hier genoeg te ontdekken. Hij heeft klassieke muziek gemaakt (Stijn noemt er al drie), heeft een tijd lang geëxperimenteerd met de synclavier. Van zijn allerlaatste tournee zijn ook enkele sterke live albums.

In 1993 stierf hij aan prostaatkanker. Nu ligt er nog een kelder vol met onuitgebracht materiaal (volgens de verhalen is dat veel meer dan hij tot nu toe heeft uitgebracht). De familie Zappa brengt zo af en toe wat uit. De ene keer zeer goede platen, maar ook af en toe dingen waarvan je het idee hebt dat Zappa dat zelf liever niet uitgebracht zag worden. Kijk ook maar eens naar de stemgemiddeldes bij zijn postume albums. De ene keer een dikke vier, de andere keer lager dan een 3.

Live albums

Tot slot wil ik nog wat live albums bespreken. Zappa heeft niet alleen heel veel albums gemaakt, maar ook nog eens ontzettend veel getoerd. En dat waren altijd hele sterke concerten. Vanaf Uncle Meat (1969) gebruikte Zappa vaak live materiaal voor de reguliere albums. Daarom nam hij veel van zijn concerten zelf op. Mooie bijkomstigheid was dat hij hierdoor uitstekend materiaal had om live platen uit te brengen. De eerste twee albums waren van de begintijd van het tweede leven van The Mothers. Daar staan leuke momenten op, maar het is niet helemaal mijn stijl. Vooral te wijten aan Flo & Eddie, een komisch duo die het plaatje wat Zappa destijds rondom 200 Motels had afmaakte.

In 1972 (toen hij in de rolstoel zat) heeft hij opgetreden met een 20-koppige big-band als tournee voor The Grand Wazoo. In 2007 kwam van deze opnames een live album uit, genaamd Wazoo. Vooral voor mezelf een aanrader. Ik ken hem nog niet, maar hij schijnt erg goed te zijn en deze stijl van Zappa bevalt me zeer zeker. Daarna toerde hij met de Petit Wazoo wat geen big-band bij zich had. Imaginary Diseases is een live album van deze tour en ook zeer zeker aan te raden.

In de tijd dat Zappa het succesvolst was met zijn reguliere album gelde dat ook voor zijn concerten. Uit de periode 1973-1975 zijn twee uitstekende platen uitgebracht. Roxy & Elsewhere en You Can't Do That on Stage Anymore Vol. 2. Die laatste is ook redelijk toegankelijk voor de minder ervaren rotten in het Zappa-oeuvre. Persoonlijk vind ik dat ook de betere van de twee. Deze twee platen worden over het algemeen wel gezien als Zappa's beste live platen.

In 1978 kwam de volgende klassieker, Zappa in New York. Met voornamelijk materiaal van Läther. We zien hier een Terry Bozio die in de vorm van zijn leven steekt. Ik denk dat het heel lastig wordt om een betere drummer aan het werk te zien dat Bozio in die tijd.




Op datzelfde album staat ook The Black Page. Zappa schreef dit stuk nadat zijn studiomuzikanten grapte dat ze ooit eens een keer een zwarte pagina voor hun neus zouden krijgen van Zappa. Niet veel later kwam hij aanzetten met een van de meest ingewikkelde stukken geschreven voor de drums. Er zijn slechts enkele drummers op de wereld die dit stuk kunnen spelen.




Verder is Hammersmith Odeon ook een leuk album uit dezelfde tijd (helaas voor mij wel een stuk meer Sheik Yerbouti erop, maar ook wat van zijn werk rond 1969).

Tot slot wil ik nog mijn favoriete live albums van Zappa noemen, Make a Jazz Noise Here. Dit komt van zijn allerlaatste tournee. Voor het eerst is ook de synclavier te horen. Net als altijd vanaf de jaren '70 speelt de band onwijs strak en wordt dit hoge niveau ook geëist door 'dirigent' Zappa. Geen leuk YouTube-materiaal van dit album. Dan maar eindigen met iets van een album uit dezelfde tijd. En dan wel met misschien Zappa's allerbeste nummer, Inca Roads:





Dan wil ik ook nog deze documentaire van de VPRO aanraden. Zeer interessant om zo'n bijzonder artiest te zien in deze documentaire. Vooral wat de bandleden over hem te vertellen hebben zegt veel over Zappa.

Huiswerk voor mensen die Zappa willen leren kennen (in chronologische volgorde):

The Mothers of Invention - Absolutely Free (1967)
The Mothers of Invention - Uncle Meat (1969)
Frank Zappa - Hot Rats (1969)
Frank Zappa - Apostrophe (') (1974) of Zappa / Mothers - Over-Nite Sensation (1973)
Frank Zappa - You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 2 (1988)
Frank Zappa - Zappa in New York (1978)
Frank Zappa - Sheik Yerbouti (1979)

Daarna kun je deze platen proberen:

The Mothers of Invention - Freak Out! (1966)
The Mothers of Invention - We're Only in It for the Money (1968)
The Mothers of Invention - Burnt Weeny Sandwich (1970)
The Mothers of Invention - Fillmore East, June 1971 (1971)
Frank Zappa - Waka / Jawaka (1972)
Frank Zappa - The Grand Wazoo (1972)
Frank Zappa - Wazoo (2007)
Frank Zappa - Imaginary Diseases (2006)
Zappa / Mothers - Roxy & Elsewhere (1974)
Frank Zappa & The Mothers of Invention - One Size Fits All (1975)
Frank Zappa - Zoot Allures (1976)
Frank Zappa - Läther (1996)
Frank Zappa - Hammersmith Odeon (2010)
Frank Zappa - Joe's Garage (1979)
Frank Zappa - Make a Jazz Noise Here (1991)
Frank Zappa - Shut Up 'N' Play Yer Guitar (1981)

Zoals je ziet een hele waslijst en dan is dit nog meer het topje van de ijsberg. Dus ik snap zeker wanneer dat mensen problemen hebben om in te stappen bij Zappa. Het voordeel van deze grote discografie is dat wanneer je gewoon wat probeert en iets bevalt je, dat je dan nog zo'n vier vergelijkbare platen hebt.

Ik zie dit nu pas.
Zappa! Deze week zeker nog een paar platen van hem draaien.

Mijn studio top 10:

1. Frank Zappa - Hot Rats (1969)
2. The Mothers of Invention - Uncle Meat (1969)
3. The Mothers of Invention - Burnt Weeny Sandwich (1970)
4. Frank Zappa - The Grand Wazoo (1972)
5. Frank Zappa - Läther (1996)
6. Frank Zappa - Waka / Jawaka (1972)
7. The Mothers of Invention - Absolutely Free (1967)
8. Frank Zappa - Apostrophe (') (1974)
9. Frank Zappa & The Mothers of Invention - One Size Fits All (1975)
10. The Mothers of Invention - We're Only in It for the Money (1968)

Live top 5:

1. Frank Zappa - Make a Jazz Noise Here (1991)
2. Frank Zappa - You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 2 (1988)
3. Zappa / Mothers - Roxy & Elsewhere (1974)
4. Frank Zappa - Zappa in New York (1978)
5. Frank Zappa - Imaginary Diseases (2006)

The Yellow Shark klinkt echt geweldig

Er is ook een bootleg dvd van The Yellow Shark:

Alte Oper, Frankfurt, Germany
17 sept 1992

Zappa was hier al erg ziek, maar neemt ook nog even de rol van conducteur op zich. Dat deed hij bijv. ook in 1988 bij zijn 'rockband'.

Ik doe alleen mee aan deze discussie over De Snor als Orbit mee mag doen...

Sorry kerel, sommige mensen moeten nou eenmaal wel eens werken.
Ook probeer ik er nog een sociaal leven op na te houden, dus ik las je berichtje pas 5 minuten geleden.

Zo te lezen gaat het prijzen van De Snor prima zonder mij

Tegen wie zeg je het.

Nu ja, gegadigden genoeg als het op Zappa aankomt, natuurlijk. Ik heb deze week toch ook weer enkele albums beluisterd, en het blijft me toch verwonderen hoe veelzijdig Zappa was, en vooral, hoe straf zijn nummers en teksten zijn.

Water melon in eastern hay, dat is persoonlijk de beste solo ooit

Sorry kerel, niet persoonlijk bedoeld...

Ook nu net weer thuis van werk en zometeen, op de zondagochtend, alweer om 8 uur 's ochtends aan de arbeit macht nicht so frei

Ik ben maandag de hele dag vrij, dus tot wanneer is De Snor artiest van de week ?
Ga nu slapen en allicht dat ik maandag nog even mijn Zappa-propaganda de digitale ether in kan spuwen

Waarom net nu Zappa artiest van de week maken ?
Ben maandag en dinsdag weer eens vrij, hopelijk lukt het dan nog mijn allergrootste muzikale held aller tijden hier in dit topic op MuMe tde hemel in te prijzen

Ga nu slapen, zometeen om half 7 loopt het wekkertje helaas weer af

Met pet en fluit? Of doel je hier op het Engelse woord "conductor", in het Nederlands ook wel bekend onder de naam "dirigent"?

Oh sorry, haha. Ik mis scherpte.

We beginnen gewoon een dagje later met de volgende artiest dan, heb je tijd.

Ik ga vandaag nog wat Mothers of Invention-werk checken, denk ik. Deze avond dan.

Ik zal kijken wat ik kan doen wat betreft het schrijven van een eerbetoon aan de man wiens muziek en visie zo belangrijk voor me zijn.

Bijna onmogelijk, gezien de volstrekt waanzinnige hoeveelheid muziek en diversiteit van stijlen in de man zijn oeuvre

Heb gelukkig een goede soundtrack om me te helpen, want Official Release 94 Finer Moments is net dankzij Maartenn op de deurmat geland

Tot mijn spijt lees ik nu pas, ik was o.a. op vakantie, dat het Zappaweek is. Ik zal morgen nog even een duit in het zakje doen als dat nog is toegestaan

Geweldig informatief en lovend stuk over De Snor heb je geschreven Teunnis

Inderdaad nagenoeg geen Make A Jazz Noise Here materiaal op Youtube.
Echter wel het complete optreden uit 1988 in Barcelona, wat ook zeker de moeite waard is.

Frank at, dronk en ademde tot op het allerlaatste moment van zijn leven muziek.
Zijn hele muzikale leven stond in het teken van het samenbrengen van de meest uiteenlopende muzikanten, stijlen, instrumenten, genres en maatsoorten. Een pure autodidact die met alle bestaande geschreven en ongeschreven muzikale regels zijn kont afveegde en de bruine prop papier als wonderschone en volstrekt unieke muziek in de gezichten van de mensen zou terug gooien.

Zelfs in 1993 toen de man, helaas veel te jong op zijn laatste benen liep, bracht hij in zogenaamde soirees in zijn thuis-studio UMRK de meest uiteenlopende muzikanten uit alle windstreken samen.

De video hieronder, gefilmd begin 1993, is hier een prachtig voorbeeld van.
Alleen Zappa zou er aan denken om muzikanten als de Mongoolse keelzangers Huun Huur Tu, The Chieftains, L. Shankar, Johnny Guitar Watson, Terry Bozzio en Motorhead Sherwood in 1 ruimte gezamenlijk muziek te laten maken !





UMRK Salad Party 1993

Tuurlijk, gewoon even de minst interessante week tot nu toe met een dag verlengen

Niet helemaal waar, al liet hij zich inderdaad niet remmen door regels en conventies.

Vanwege de onvrede van Micha, hebben we besloten de Zappa-week niet met een dag, maar tot en met aanstaande maandag te verlengen. Misschien dat hij zich er zo wel in kan vinden?

Zonder dollen: we verlengen het weekje nog even. Misschien kan Stalin alsnog wat informatie plaatsen, of Maartenn, wat erg leuk zou zijn. In ieder geval zal je mij de komende dagen weer (meer) vinden in dit topic, en Nick uiteraard ook, als ik ook voor hem mag spreken. Er is nog genoeg Zappa over voor nog wat dagen.

Aanstaande maandag zullen we dan weer fris en fruitig beginnen aan een nieuwe artiest, met een nieuwe, verse expert. Hoezee!

Dat mag je zeker. Ik heb toch al aardig wat platen beluisterd vorige week, en weer een meesterwerkje van een song gevonden; 'Brown Shoes Don't Make It'. Geniaal gewoon.

Later deze week komt ook 'Läther' zeker nog aan de beurt, en livewerk. 'Bongo Fury' met Beefheart staat nu trouwens op. Lekker geschift, uiteraard.

Na dertig jaar vrijwillig plaatjes en praatjes van Mark E Smith te hebben ondergaan, is er op mijn pm-box geklopt met de vraag of ik expert wilde zijn. Moi? Nou, als het er om gaat om nog iets meer mensen in The Wonderful and Frightening World van The Fall te trekken .... At Your Service

The Fall is niet toevalligerwijs genoemd naar een boek van Nobelprijswinnaar Albert Camus. Al is de eerste, tweede en derde indruk wellicht anders, Smith is een belezen man. Bij de oerversie van zijn band rondde Smith jamsessies ook steevast af met een gezamelijke leeskring. Ik heb enkel en alleen omwille van de band 'La Chute' ook eens tot me genomen, maar kan jullie weinig anders vertellen dan dat 't deels in Amsterdam speelde en dat ik het nodig moet herlezen. Beschuldigen en beschuldigd worden, daar draaide het om. Iets van Smith's recalcitrantie zal door het boek gevoed zijn.

Mijn liefde voor The Fall is ergens op een dinsdagavond begin jaren 80 begonnen. Andere experts moeten het maar even op juistheid wegen, maar ik meen dat indertijd John Peel (een onvermijdelijke naam in TW&FWOTF, maar geen close friend van Smith) vroeg in de avond een half uurtje zendtijd kreeg van onze toenmalige socialistische vrienden. En daar kwamen ze voorbij, de geluiden die je anders nergens op vaderlandse radio kon vinden. Hte nummer dat hij voor of na Eton Crop draaide en mij de oren deed spitsen is ook meteen een van de meest irritante die ze hebben voortgebracht:



En dan heb je direct de kern van The Fall te pakken: repetition, riffs & rants. Daarnaast een overdose aan attitude. Waarde medemumers, attitude is een niet te onderschatten factor in TW&FWOTF. Ik kan met enige moeite een mooi liedje van The Fall noemen, een losse beat of een straffe riff is al wat eenvoudiger, maar The Fall staat door de zelfingenomen pose van Mark E. Smith. Love it or hate it.

Er zwerven nogal wat aan The Fall gelieerde oneliners op het net. We pakken er een paar in de kraag:


if It’s Me And Your Granny On Bongos, It’s A Fall Gig.

Nou, na zo'n kleine vijftig wisselingen in de band zou het zomaar kunnen dat je grootmoeder binnenkort aan de beurt is. Maar in essentie klopt het, Mark E. is The Fall en andersom. Er is een fase geweest begin deze eeuw waarin Mark makkelijker van gitarist verwisselde dan van overhemd. Je moest ook met hem overweg kunnen om in The Fall te kunnen spelen, en overweg kunnen betekende niets anders dan zijn verbale en vaak ook fysieke tyrannie ondergaan. Een functioneringsgesprek van een bandlid eindigde nog wel eens met celstraf voor de werkgever. Zou het toeval zijn dat zijn achtereenvolgende vriendinnen, soms echtgenotes ook steeds mochten opdraven? Toch zijn de kansen op een popcarriere voor oma recentelijk verminderd, de huidige samenstelling van zijn huwelijk en van de band is de langstzittende.


Always Different, Always The Same

Dat laat zich nog het beste illustreren met een drietal tracks. Ik kies er één uit eind jaren zeventig waar The Fall wars van alles en iedereen haar naam maakte. 'Repetition' is niets anders dan een beginselverklaring. Klik niet te gauw door, want op 4.20 volgt een fraaie verwijzing. Right Noise !



De meest succesvolle periode van de band was zo'n beetje de tweede helft van de jaren 80, waarin haar werk een intimiderende kracht uitstraalde. De grootste hitsuccessen -relatief gezien- boekte ze echter toch met covers, maar die werden altijd met smaak gekozen. Smaak had Smith sowieso, de band zag er op het podium nooit beter uit dan in die tijd. Jullie kunnen hier kennismaken met een van zijn vrouwen:



'Wars van alles en iedereen' ... maar er was een fase waarin The Fall als een spons in haar habitat functioneerde. Begin jaren 90, Manchester werd Madchester, en Mark E. bleek in z'n pullover en outdated bruine vest tóch verstand van dansen te hebben. It was Mark who flooded the club!




I Used To Be Psychic, But I Drank My Way Out Of It.

Dat mag een understatement heten. Smith doet er zelf niet al te geheimzinnig over, hij krijgt die speed en amfitamine zonder bier niet naar binnen.Dat maakte menig optreden onvergetelijk maar soms ook om de verkeerde redenen. Ooit zag ik de band in het LVC waar hij het presteerde om de eerste nummers niet te verschijnen. Mijn vrienden en ik hadden hem voorafgaand aan het optreden al gespot in een kroeg waar hij in een stief kwartiertje achterover sloeg waar wij een avond de tijd voor namen, dus we vroegen ons al af wat te verwachten. Met de hulp van wat via een draadloze mic vanuit de kleedkamer toegevoegde vocale partijen werd het zowaar weer enigszins een Fall-gig. Totdat de man volstrekt gung ho op het podium verscheen. Veel bezoekers namen voorzichtigheidshalve wat méér afstand, hij was pislink.



Veel van het werk van Smith wordt beschouwd als humorloos en drammerig. Waar? Wis en waarachtig, maar er vallen wel wat relativeringen te plaatsen. Zo was de bijdrage aan Michael Clarke's legerkistenballet best luchtig, om van het Von Südenfed project met Mouse on Mars maar niet te spreken.



Wat The Fall voor mij zo interessant maakt is het onmógelijke aan haar succes. Hoe kan het dat iemand die zó slecht zingt, toch een cultstatus verwerft ? Hoe kun je een band runnen als ware het een duiventil, en toch al vijfenderig jaar een eigen en herkenbaar geluid neerzetten? En vooral, hoe komt iemand met zo'n apelelijke kop steeds weer aan zulke woest aantrekkelijke vrouwen? Vragen vragen ...

Zijn er nog meer vragen ?

The Fall
Ik ga hier toch zo ongelofelijk van de partij zijn!


Als ze het willen kunnen ze het wel, zoals op het pareltje Blood Outta Stone (een outtake van Shift-work meen ik):



Andere écht mooie liedjes-liedjes: Edinburgh Man (Shift-Work), Just Waiting (Code: Selfish), I'm Going To Spain (Infotainment Scan), The Reckoning (Middle Class Revolt), The Acute (Are You Are missing Winner)


Het wordt inderdaad hoog tijd voor een bandvernieuwing, en een scheiding van mevrouw Poulou. Volgens mij is Mark veel te gelukkig. Your Future Our Clutter ging nog al komt die hier nooit meer uit de kast, maar die laatste plaat doet me helemaal niks. En dat kan echt niet bij The Fall.


Ik was daar helaas niet bij, maar ik herinner me wel de recensie in het Leidsch Dagblad (kranten recenseerden toen nog gewoon dit soort optredens, heerlijk!). Ik kende de band nog niet, maar weet nog dat ik dacht": "wat een eikel". Volgens mij stond er ook dat hij één van de bandleden een mep verkocht. Nu wou ik dat ik er bij was geweest, ik heb ze nog nooit live gezien en die drang wordt steeds minder naarmate Smith meer op een verschrompeld bintje lijkt.


Je hoort hem ook regelmatig in de lach schieten tijdens het zingen, ook op de studioplaten. Normale bands zouden dat beschouwen als een fout en het opnieuw inzingen.


Ik geloof niet dat hij rijk is. Dan moet hij haast wel een gouwe pik hebben.

The Fall.

Ik was destijds ook bij dat optreden in het LVC. Weet nog wel dat hij wat aan de lampen ging hangen en de drummer en toetsenist stoïcijns doorspeelden toen MES en zijn (ex-?)vrouw tijdens het concert ruziënd de kleedkamer opzochten. Was blij dat ik niet op de eerste rij stond die avond. Kan wel eens kijken of er nog een recensie online staat ergens. Sowieso een mooie week om weer eens Fall-plaatjes te draaien. Mooie introductie ook!

Hoera!

Thanks, dix, voor de goede bespreking! Misschien een top albums/songs? Daar maak ik in elk geval altijd gebruik van.

En uiteraard loopt de week in ieder geval tot de volgende woensdag door, zodat er genoeg tijd zal zijn.

En nu de topictitel is aangepast, kunnen we beginnen