Muziek / Toplijsten en favorieten / Masimo & AOVV presenteren: Bob Dylan (Het Grote Artiest-v/d-week-topic) (A. A. A. A. A. A. Anderworpen)
0
geplaatst: 2 februari 2013, 12:15 uur
Beterschap, ik hoop alleen niet dat het besmettelijk is, dadelijk hebben wij het allemaal 
PC dragen virussen nog al makkelijk over.
PC dragen virussen nog al makkelijk over.
0
geplaatst: 2 februari 2013, 13:03 uur
Geeft niet, Nakur. We hadden volgende week toch een rustweek gepland. Geen tijdsdruk. 
Veel beterschap, ik heb zelf ook wat last van keelpijn, hoofdpijn, slappe spieren,... Enfin, je kent het wel.
Veel beterschap, ik heb zelf ook wat last van keelpijn, hoofdpijn, slappe spieren,... Enfin, je kent het wel.
0
geplaatst: 2 februari 2013, 16:02 uur
Songs: Ohia - The Lioness (2000)
Gisteravond in het donker, zonder afleidingen, beluisterd. De eerste 5 nummers zijn echt zeer goed, maar de laatste 4 zijn toch een beetje... "ja, die komen er ook nog achteraan". Het is niet slecht, maar toch niet echt datgeen waar ik kippenvel van krijg.
Gisteravond in het donker, zonder afleidingen, beluisterd. De eerste 5 nummers zijn echt zeer goed, maar de laatste 4 zijn toch een beetje... "ja, die komen er ook nog achteraan". Het is niet slecht, maar toch niet echt datgeen waar ik kippenvel van krijg.
0
geplaatst: 3 februari 2013, 15:54 uur
Ik ook, jammer dat die nummers allemaal op het einde zitten. Daarom als album ook licht overschat in vergelijking met ander werk van Molina, ondanks dat 3/4e ervan tot zijn allerbeste materiaal hoort.
0
geplaatst: 3 februari 2013, 18:40 uur
Ik zie net wat live beelden van de beste man op youtube. Zou fantastisch zijn mocht hij ooit, in goede gezondheid, weer wat optredens doen in Europa.
0
geplaatst: 4 februari 2013, 18:38 uur
Rustweek! Of, beter gezegd, Nakur mag gewoon met zijn verhaal verdergaan, als hij uitgeziekt is. Alle tijd van de wereld!
Na de rustweek volgen de laatste vijf artiesten!
Na de rustweek volgen de laatste vijf artiesten!
0
geplaatst: 4 februari 2013, 19:24 uur
AOVV schreef:
Rustweek! Of, beter gezegd, Nakur mag gewoon met zijn verhaal verdergaan, als hij uitgeziekt is. Alle tijd van de wereld!
Na de rustweek volgen de laatste vijf artiesten!
Rustweek! Of, beter gezegd, Nakur mag gewoon met zijn verhaal verdergaan, als hij uitgeziekt is. Alle tijd van de wereld!
Na de rustweek volgen de laatste vijf artiesten!
Hoezo de laatste 5? Is dit geen eeuwigdurend topic?
0
geplaatst: 4 februari 2013, 20:00 uur
dumb_helicopter schreef:
Hoezo de laatste 5? Is dit geen eeuwigdurend topic?
(quote)
Hoezo de laatste 5? Is dit geen eeuwigdurend topic?
Neen, het is altijd onze bedoeling geweest er ten gepaste tijde een slot aan te breien.
0
geplaatst: 4 februari 2013, 20:01 uur
Ik ben nog flink aan het Molinaën, want het heeft me (als ware een griep) behoorlijk gegrepen, dus even rap wat mij (vooralsnog) allemaal wel en niet geraakt heeft:
Meerdere malen heb ik het werk onder z'n eigen naam beluisterd, Let Me Go(x3) en Pyramid, die allebei werkelijk prachtig zijn. Hier vind ik een voor mij perfecte vorm van Molina terug: rustig, kaal, eerlijk (altijd zo'n simpele benaming, maar hier wel absoluut op z'n plaats, door de prachtige teksten) en bovenal beklemmend mooi. (weeral zo'n benaming, die echter wel op z'n plek is.)
Toegegeven: niet elk album dringt meteen door, en je aandacht kan snel verslappen als je niet oplet. Ofwel: muziek te beluisteren als muziek alleen, niet 'in combinatie met'. Dan pas dringen de mooie teksten door, die op dit werk veelal te vinden zijn. Een gelukkig verschijnsel bij volk dat emotioneel nogal eens in de prak ligt: hoe helaas dat voor Molina ook mag zijn, het levert wel prachtige teksten op. Zo leveren Pyramid en Let Me Go ook een hoop emotionele schetsen, al beginnende bij het openingsnummer op Pyramid Electric Co, waar die tekst wat mij betreft een blauwdruk is voor de rest van de teksten: de kou, en leegte zijn een constante, ofwel: de 'sickness' verlaat het Jongetje Molina niet.
En dat vind ik denk ik het mooie aan zijn werk, en kan ik vinden op deze twee albums, waar mooie liederen voor het oprapen zijn. Favorieten zijn 'Pyramid Electric Co' en 'Long Desert Train' ('There were things you couldn't change') op Pyramid Electric Co en It Must Be Raining There Forever, It Costs You Nothing ('If the truth don't hurt, then he truth don't work. It costs you nothing, that's what it was worth), en Everything Should Try Again op Let Me Go, Let Me Go, Let Me Go.
Ofwel: die twee platen bevallen erg goed, en sluiten zich aan bij mijn favoriet 'Ghost Tropic'.
Niet dat ik alleen dat werk heb gehoord, want ook heb ik (bijvoorbeeld) 'The Magnolia Electric Co' (album) en 'The Lioness' beluisterd, maar die sloegen niet zo hard in als de twee platen onder Molina. Misschien mis ik iets van kaalheid.
Oh, en ook nog dit: mensen die nog enthousiast meeluisteren, zou ik nog graag willen wijzen op twee andere tracks die zéker de moeite waard zijn: 'Translation' op de split met MMJ, waarop Oldham ook meezingt. En dat ik dat nummer bijzonder mooi vind, ligt niet eens aan de aanwezigheid van Oldham, prachtig nummer; zou iedereen eigenlijk mee moeten pakken. En dan nog de Track Zonder Naam met monsterlengte op Travels in Constants, Volume 14, ook erg mooi.
Meerdere malen heb ik het werk onder z'n eigen naam beluisterd, Let Me Go(x3) en Pyramid, die allebei werkelijk prachtig zijn. Hier vind ik een voor mij perfecte vorm van Molina terug: rustig, kaal, eerlijk (altijd zo'n simpele benaming, maar hier wel absoluut op z'n plaats, door de prachtige teksten) en bovenal beklemmend mooi. (weeral zo'n benaming, die echter wel op z'n plek is.)
Toegegeven: niet elk album dringt meteen door, en je aandacht kan snel verslappen als je niet oplet. Ofwel: muziek te beluisteren als muziek alleen, niet 'in combinatie met'. Dan pas dringen de mooie teksten door, die op dit werk veelal te vinden zijn. Een gelukkig verschijnsel bij volk dat emotioneel nogal eens in de prak ligt: hoe helaas dat voor Molina ook mag zijn, het levert wel prachtige teksten op. Zo leveren Pyramid en Let Me Go ook een hoop emotionele schetsen, al beginnende bij het openingsnummer op Pyramid Electric Co, waar die tekst wat mij betreft een blauwdruk is voor de rest van de teksten: de kou, en leegte zijn een constante, ofwel: de 'sickness' verlaat het Jongetje Molina niet.
En dat vind ik denk ik het mooie aan zijn werk, en kan ik vinden op deze twee albums, waar mooie liederen voor het oprapen zijn. Favorieten zijn 'Pyramid Electric Co' en 'Long Desert Train' ('There were things you couldn't change') op Pyramid Electric Co en It Must Be Raining There Forever, It Costs You Nothing ('If the truth don't hurt, then he truth don't work. It costs you nothing, that's what it was worth), en Everything Should Try Again op Let Me Go, Let Me Go, Let Me Go.
Ofwel: die twee platen bevallen erg goed, en sluiten zich aan bij mijn favoriet 'Ghost Tropic'.
Niet dat ik alleen dat werk heb gehoord, want ook heb ik (bijvoorbeeld) 'The Magnolia Electric Co' (album) en 'The Lioness' beluisterd, maar die sloegen niet zo hard in als de twee platen onder Molina. Misschien mis ik iets van kaalheid.
Oh, en ook nog dit: mensen die nog enthousiast meeluisteren, zou ik nog graag willen wijzen op twee andere tracks die zéker de moeite waard zijn: 'Translation' op de split met MMJ, waarop Oldham ook meezingt. En dat ik dat nummer bijzonder mooi vind, ligt niet eens aan de aanwezigheid van Oldham, prachtig nummer; zou iedereen eigenlijk mee moeten pakken. En dan nog de Track Zonder Naam met monsterlengte op Travels in Constants, Volume 14, ook erg mooi.
0
geplaatst: 4 februari 2013, 20:17 uur
AOVV schreef:
Neen, het is altijd onze bedoeling geweest er ten gepaste tijde een slot aan te breien.
(quote)
Neen, het is altijd onze bedoeling geweest er ten gepaste tijde een slot aan te breien.
Spijtig langs de ene kant want het was altijd wel een uitnodiging om eens album te proberen van een artiest die hier langskwam. Maar langs de andere kant ook begrijpelijk omdat het anders wel eens kan zijn dat het niveau en de belangstelling achteruit zou kunnen gaan.
0
geplaatst: 4 februari 2013, 20:27 uur
Masimo schreef:
Oh, en ook nog dit: mensen die nog enthousiast meeluisteren, zou ik nog graag willen wijzen op twee andere tracks die zéker de moeite waard zijn: 'Translation' op de split met MMJ, waarop Oldham ook meezingt. En dat ik dat nummer bijzonder mooi vind, ligt niet eens aan de aanwezigheid van Oldham, prachtig nummer; zou iedereen eigenlijk mee moeten pakken. En dan nog de Track Zonder Naam met monsterlengte op Travels in Constants, Volume 14, ook erg mooi.
Oh, en ook nog dit: mensen die nog enthousiast meeluisteren, zou ik nog graag willen wijzen op twee andere tracks die zéker de moeite waard zijn: 'Translation' op de split met MMJ, waarop Oldham ook meezingt. En dat ik dat nummer bijzonder mooi vind, ligt niet eens aan de aanwezigheid van Oldham, prachtig nummer; zou iedereen eigenlijk mee moeten pakken. En dan nog de Track Zonder Naam met monsterlengte op Travels in Constants, Volume 14, ook erg mooi.
Beide prachtige nummers inderdaad. Translation staat ook op de liveplaat Songs: Ohia - Mi Sei Apparso Come un Fantasma (2001). Tikkeltje korter, maar minstens even mooi (ken vooral die uitvoering eigenlijk).
0
geplaatst: 4 februari 2013, 20:29 uur
Masimo schreef:
Oh, en ook nog dit: mensen die nog enthousiast meeluisteren, zou ik nog graag willen wijzen op twee andere tracks die zéker de moeite waard zijn: 'Translation' op de split met MMJ, waarop Oldham ook meezingt. En dat ik dat nummer bijzonder mooi vind, ligt niet eens aan de aanwezigheid van Oldham, prachtig nummer; zou iedereen eigenlijk mee moeten pakken. En dan nog de Track Zonder Naam met monsterlengte op Travels in Constants, Volume 14, ook erg mooi.
Oh, en ook nog dit: mensen die nog enthousiast meeluisteren, zou ik nog graag willen wijzen op twee andere tracks die zéker de moeite waard zijn: 'Translation' op de split met MMJ, waarop Oldham ook meezingt. En dat ik dat nummer bijzonder mooi vind, ligt niet eens aan de aanwezigheid van Oldham, prachtig nummer; zou iedereen eigenlijk mee moeten pakken. En dan nog de Track Zonder Naam met monsterlengte op Travels in Constants, Volume 14, ook erg mooi.
Ik heb gisteren ook nog 'Amalgamated Sons of Rest' beluisterd, samenwerking tussen Molina, Oldham en Alasdair Roberts, en hoewel het alledrie overduidelijk rasartiesten zijn, is die hybride niet meteen een groot succes. Natuurlijk staan er erg mooie dingen op, kan ook niet anders, maar ik hoor liever een Oldham of Molina die volop in de spotlights staan, en dit niet moeten delen.
Mijn favoriete plaat blijft 'The Lioness', 'Pyramid Electric Co' is een magnifieke plaat die duidelijk in mijn achting gestegen is sinds de vorige luisterbeurt. Echt onrustwekkend en voyeuristisch, ik betrapte me zelfs op een zeker schaamtegevoel, omdat ik deze plaat durfde te beluisteren.
De titelloze track die hij opnam en uitbracht in die speciale TiC EP-reeks mag er ook zeker zijn; erg lang, maar met een spanningsboog die precies goed zit.
'Didn't It Rain' blijft ook fenomenaal, 'Ghost Tropic' onthutsend donker en laten we zeker het debuut van Molina onder de naam Songs: Ohia niet vergeten. Tot slot is er ook nog eens zijn kwaliteit als live-artiest, die met vet onderstreept wordt op de CD 'Mi Sei Apparso Come Un Fantasma'. Wàt een prestatie!
PS: Molina begon, zoals Nakur eerder al aangaf, als bassist in een metalbandje. Dit zal ook wel z'n invloed hebben gehad op de muziek die hij later zou maken. Het geluid van de basgitaar is meestal belangrijk op zijn platen.
0
geplaatst: 4 februari 2013, 20:54 uur
Dag IV: de hoogtepunten van Magnolia Electric Co en Solo
Wegens ziekte ben ik niet in staat om uitgebreid stil te staan bij elk MEC en solo album, maar ik doe graag een poging om in ieder geval het neusje van de zalm te bespreken. Volgende keer vertel ik nog het nodige over essentiële rariteiten in de back catalog en een prognose voor de toekomst.
Jason Molina – Pyramid Electric Co (2004)
De eerste muziek die Jason uit bracht na het transformatie van project Songs: ohia naar de (vooralsnog) vaste band van Magnolia Electric Co, was de LP Pyramid Electric Co. Uitgebracht als vinyl only, maar wel met een cd versie in single hoes erbij, voor het gemak. Naar overlevering was de opname een hele bevalling. Niet vanwege de productie, maar vanwege de heftigheid van het materiaal.
Afstand, daar gaat het om. De fantastische opener Pyramid Electric Co is daar een goed voorbeeld van.
De harde, dissonante gitaaraanslagen, de echo in de vocaltrack, en bovenal, de teksten geven een beeld van afstand tussen luisteraar en muzikant. You’ll get used to it, we all get used to it. Jason sliep in de studio en nam alles (op één track met piano na) zelf onder handen. Dat maakt de LP echter niet ‘minimal’, de drone van Ghost Tropic schuilt ook op deze solo plaat. En toch weet de afsluiter zó dichtbij te komen. Weg zijn de drones, de spoken, de echo's: LonG Desert Train snijdt binnen met de briljante tekst en de emotie die zich een weg probeert te banen door de speakers. Dit is mijn favoriete track van het indrukwekkende euvre van de man. Oordeel zelf.
Het hele productieproces is een verhaal op zichzelf. Een samenvatting staat te lezen op de website van het label:
URL naar de omschrijving
Magnolia Electric Co – Trails & Errors (live)
Dat Jason Molina het project Songs: Ohia aan de wilgen hing, werd pas duidelijk bij de eerste MEC release: de live cd Trials & Errors. Hoogst ongebruikelijk in dit genre om een live-cd als eerste release uit te brengen, dus dit vormt mijn inziens ook een argument om het laatste Songs: Ohia album te betitelen als de eerste MEC release, maar dat terzijde. Op het album worden nummers ter gehoren gebracht die van drie vaatjes tappen. Songs: Ohia nummers van Didn’t It Rain en The Magnolia Electric Co krijgen een echt rauw Crazy Horse randje, nummers die op latere MEC albums zouden verschijnen worden hier alvast geïntroduceerd, en er is zelfs ruimte voor Neil Young songcomponenten op afsluiter The Big Beast. Sowieso is het geen overbodige luxe om te vermelden dat de live versies van Sons: Ohia nummers vaak bestaan uit gejamde en uitgebreide stukken. Hoogtepunten zijn de geweldige livemix van Almost Was Good Enough en het tweeluik Ring The Bell & Cross The Road Molina. Maar er is één nummer dat er met kop en schouders boven uit torent: Such pretty Eyes For A Snake. Jason Molina spuwt vuur zoals ik dat nergens heb gehoord.
Magnolia Electric Co - Sojourner
Na de live cd Trials & Errors kwamen er een aantal MEC releases: het debuut What Comes After The Blues (dat zowel elektrische als akoestische nummers bevatte, waaronder een studioversie van publieksfavoriet The Dark Don’t Hide it) en de EP Hard To Love A Man. Beide prima records, maar ik sla deze even over. Ook zal ik niet lang stil staan bij de 2006 release Fading Trails. Destijds labelde ik dat album als een prima MEC album, maar behoorlijk inconsistent. Wist ik veel dat er een magnum opus aan zat te komen! In 2007 releasde de schitterend vormgegeven boxset Sojourner.
Maar wat is het? Fading Trails bleek een verzamelalbum te zijn met een selectie van Sojourner nummers. Vijf discs (3 Full lenghts + 1 EP + 1 DVD) groot maar liefst., samengepakt met een medaillon en een poster. Een heruitgave is nog steeds te koop op de website van Secretly Canadian voor een schamele 40 dollar (!), dus grijp die kans. Volume en prijs zijn niets waard als er inhoudelijk niets te bieden is, maar het tegendeel is waar. Kijk eens naar het gemiddelde cijfer op deze site maar eens. De eerste disc bevat Nashville Moon: een studio album uit (jawel!) Nashville met de dikke blues en rocksaus van Steve Albini. Een consistent en prettig MEC album.
De tweede disc biedt mijn inziens de beste content, sterker nog, wellicht een van de beste cd’s uit ‘smans euvre. The Black Ram is essentieel.
Eigenlijk niet eerlijk dat deze cd onder de naam MEC uit kwam, want, naar goede Songs: Ohia traditie, zijn er allerlei andere bandleden te horen. En de hoogtedagen van Songs: Ohia sijpelen ook door op nummers als In the Human world, Will-O-The-Wisp en de spokende afsluiter The Odl Horizon maken het helemaal af. Het geluid is kraakhelder, het instrumentarium uitgebreid en het druipt van de kwaliteit. Meer van dat graag!
De derde disc bevat alleen de 4 nummers korte EP Sun Sessions. Mec kreeg in ruil voor bewezen diensten geen geld, maar opname uren in de legendarische Sun Studios in Memphis, de geboorteplek van rock& roll. Denk aan Cash, Elvis, BB King, U2 etc etc. Welliswaar 4 tracks lang, waaronder één heropname van Hold On magnolia, het is een welkome aanvulling op het al indrukwekkende Sojiourner pakket.
De laatste cd van de set bevat wederom solowerk van Jason Molina: Shohola borduurt voort op de LP Pyramid Electric Co en biedt een aantal schitterende tracks zoals Shilo Temple Bell. Dat nummer zal op het later te verschijnen Josephine nog een hele mooie herbewerking krijgen. De DVD geeft een spraakloze impressie van de 2005 MEC tour, maar verwacht geen live registratie of interview.
Ik ben inmiddels nog lang niet klaar. Zo zou ik meer aandacht willen geven aan de solo LP Let Me Go, Let Me Go, Let Me Go, en het MEC album Josephine maar ik moet nu echt stoppen met schrijven. Ik heb amper puf om de spelfouten uit deze tekst te halen. Bovendien hebben jullie genoeg lees- en luistervoer.
Wegens ziekte ben ik niet in staat om uitgebreid stil te staan bij elk MEC en solo album, maar ik doe graag een poging om in ieder geval het neusje van de zalm te bespreken. Volgende keer vertel ik nog het nodige over essentiële rariteiten in de back catalog en een prognose voor de toekomst.
Jason Molina – Pyramid Electric Co (2004)
De eerste muziek die Jason uit bracht na het transformatie van project Songs: ohia naar de (vooralsnog) vaste band van Magnolia Electric Co, was de LP Pyramid Electric Co. Uitgebracht als vinyl only, maar wel met een cd versie in single hoes erbij, voor het gemak. Naar overlevering was de opname een hele bevalling. Niet vanwege de productie, maar vanwege de heftigheid van het materiaal.
Afstand, daar gaat het om. De fantastische opener Pyramid Electric Co is daar een goed voorbeeld van.
De harde, dissonante gitaaraanslagen, de echo in de vocaltrack, en bovenal, de teksten geven een beeld van afstand tussen luisteraar en muzikant. You’ll get used to it, we all get used to it. Jason sliep in de studio en nam alles (op één track met piano na) zelf onder handen. Dat maakt de LP echter niet ‘minimal’, de drone van Ghost Tropic schuilt ook op deze solo plaat. En toch weet de afsluiter zó dichtbij te komen. Weg zijn de drones, de spoken, de echo's: LonG Desert Train snijdt binnen met de briljante tekst en de emotie die zich een weg probeert te banen door de speakers. Dit is mijn favoriete track van het indrukwekkende euvre van de man. Oordeel zelf.
Het hele productieproces is een verhaal op zichzelf. Een samenvatting staat te lezen op de website van het label:
URL naar de omschrijving
Magnolia Electric Co – Trails & Errors (live)
Dat Jason Molina het project Songs: Ohia aan de wilgen hing, werd pas duidelijk bij de eerste MEC release: de live cd Trials & Errors. Hoogst ongebruikelijk in dit genre om een live-cd als eerste release uit te brengen, dus dit vormt mijn inziens ook een argument om het laatste Songs: Ohia album te betitelen als de eerste MEC release, maar dat terzijde. Op het album worden nummers ter gehoren gebracht die van drie vaatjes tappen. Songs: Ohia nummers van Didn’t It Rain en The Magnolia Electric Co krijgen een echt rauw Crazy Horse randje, nummers die op latere MEC albums zouden verschijnen worden hier alvast geïntroduceerd, en er is zelfs ruimte voor Neil Young songcomponenten op afsluiter The Big Beast. Sowieso is het geen overbodige luxe om te vermelden dat de live versies van Sons: Ohia nummers vaak bestaan uit gejamde en uitgebreide stukken. Hoogtepunten zijn de geweldige livemix van Almost Was Good Enough en het tweeluik Ring The Bell & Cross The Road Molina. Maar er is één nummer dat er met kop en schouders boven uit torent: Such pretty Eyes For A Snake. Jason Molina spuwt vuur zoals ik dat nergens heb gehoord.
Magnolia Electric Co - Sojourner
Na de live cd Trials & Errors kwamen er een aantal MEC releases: het debuut What Comes After The Blues (dat zowel elektrische als akoestische nummers bevatte, waaronder een studioversie van publieksfavoriet The Dark Don’t Hide it) en de EP Hard To Love A Man. Beide prima records, maar ik sla deze even over. Ook zal ik niet lang stil staan bij de 2006 release Fading Trails. Destijds labelde ik dat album als een prima MEC album, maar behoorlijk inconsistent. Wist ik veel dat er een magnum opus aan zat te komen! In 2007 releasde de schitterend vormgegeven boxset Sojourner.
Maar wat is het? Fading Trails bleek een verzamelalbum te zijn met een selectie van Sojourner nummers. Vijf discs (3 Full lenghts + 1 EP + 1 DVD) groot maar liefst., samengepakt met een medaillon en een poster. Een heruitgave is nog steeds te koop op de website van Secretly Canadian voor een schamele 40 dollar (!), dus grijp die kans. Volume en prijs zijn niets waard als er inhoudelijk niets te bieden is, maar het tegendeel is waar. Kijk eens naar het gemiddelde cijfer op deze site maar eens. De eerste disc bevat Nashville Moon: een studio album uit (jawel!) Nashville met de dikke blues en rocksaus van Steve Albini. Een consistent en prettig MEC album.
De tweede disc biedt mijn inziens de beste content, sterker nog, wellicht een van de beste cd’s uit ‘smans euvre. The Black Ram is essentieel.
Eigenlijk niet eerlijk dat deze cd onder de naam MEC uit kwam, want, naar goede Songs: Ohia traditie, zijn er allerlei andere bandleden te horen. En de hoogtedagen van Songs: Ohia sijpelen ook door op nummers als In the Human world, Will-O-The-Wisp en de spokende afsluiter The Odl Horizon maken het helemaal af. Het geluid is kraakhelder, het instrumentarium uitgebreid en het druipt van de kwaliteit. Meer van dat graag!
De derde disc bevat alleen de 4 nummers korte EP Sun Sessions. Mec kreeg in ruil voor bewezen diensten geen geld, maar opname uren in de legendarische Sun Studios in Memphis, de geboorteplek van rock& roll. Denk aan Cash, Elvis, BB King, U2 etc etc. Welliswaar 4 tracks lang, waaronder één heropname van Hold On magnolia, het is een welkome aanvulling op het al indrukwekkende Sojiourner pakket.
De laatste cd van de set bevat wederom solowerk van Jason Molina: Shohola borduurt voort op de LP Pyramid Electric Co en biedt een aantal schitterende tracks zoals Shilo Temple Bell. Dat nummer zal op het later te verschijnen Josephine nog een hele mooie herbewerking krijgen. De DVD geeft een spraakloze impressie van de 2005 MEC tour, maar verwacht geen live registratie of interview.
Ik ben inmiddels nog lang niet klaar. Zo zou ik meer aandacht willen geven aan de solo LP Let Me Go, Let Me Go, Let Me Go, en het MEC album Josephine maar ik moet nu echt stoppen met schrijven. Ik heb amper puf om de spelfouten uit deze tekst te halen. Bovendien hebben jullie genoeg lees- en luistervoer.
0
geplaatst: 5 februari 2013, 12:29 uur
Mooie effort, Nakur. Die liveplaat ga ik ook zeker nog proberen.
0
geplaatst: 11 februari 2013, 16:13 uur
Excuseer mij wederom, ik ben nu al 2 weken bezig met de geplande content ipv een week. Ik ben nog steeds niet helemaal de oude maar wel bezig met het inhalen van allerlei achterstallig werk.
Maar ik wil niet afsluiten voordat ik jullie heb gewezen op de volgend essentiële rariteiten: cd,s LP’s, singles en allerlei andere geluidsopnamen die veel toevoegen aan het indrukwekkende euvre.
Mi Sei Apparso Come Une Fantasma
Een biljante live registratie uit de hoogtijdagen van Songs: Ohia. Wat maakt deze cd/LP zo bijzonder? De helft van de nummers is nieuw en nooit elders uitgebracht, wat het alleen al de moeite maakt. Bijna alle nummers staan Untitled te boeken, maar in de loop der jaren hebben ze door de fans & band weldeglijk namen gekregen, al wordt daar soms over getwist. Moeilijk te krijgen en schreeuwend duur, maar o zo mooi.
Our Golden Ratio
4-track EP, schreeuwend zeldzaam en kwalitatief nu niet zo goed. 1 gedicht en drie songs: ohia nummers, die misschien goed zijn, maar door de erbarmelijke (live) opname nergens gaan spreken. Vreemde, lelijke eend in de bijt.
Protection Spells
Een volwaardig Songs: Ohia album, wat tussen de bedrijven door in een gelimiteerde oplage werd uitgebracht. Samen met The Ghost (dat is Jason Molina solo vanuit zijn slaapkamer onder de Songs: Ohia naam) aan te raden cd’s. Verwacht alleen niet dezelfde afwerking als bij The Lioness!
Amalgamated Sons of Rest - Amalgamated Sons of Rest
Vrij kortdurende samenwerking cd met Will Oldham en Alasdair Roberts. De samenwerking brengt een leuke cd die vooral interessant is vanwege de samenwerking met Will Oldham. Een aantal jaar terug vroeg Pitchfork nog aan Will of hij het werk van Songs: Ohia nog volgde, maar dat bleek voor hem niet meer van waarde. Als cd is dit echter niet de beste in de discografie. Later zou jason Molina met Will Oldham ook de track Translation opnemen en uitbrengen als B kant van de split EP met My Morning Jackett, en met Roberts werd de uitstekende 7” single Molina & Roberts gereleased.
Songs: Ohia – the Grey Tower
Het titelnummer van de 7”single The Grey Tower is een van de allerbetse die Jason ooit op plaat heeft gedrukt. Helaas kan ik nergens een voorbeeld van vinden op internet, dus als je deze single tegenkomt, neem ‘m mee! De tekst is messscherp, de muziek van ‘Didn’t it Rain” niveau. Absolute parel.
einde
Ik heb deze episode helaas afgeraffeld, maar ik hoop dta jullie iets met mijn informatie konden aanvangen. De leukste beloning is als jullie nieuwe, mooie dingen gaan ontdekken!
Maar ik wil niet afsluiten voordat ik jullie heb gewezen op de volgend essentiële rariteiten: cd,s LP’s, singles en allerlei andere geluidsopnamen die veel toevoegen aan het indrukwekkende euvre.
Mi Sei Apparso Come Une Fantasma
Een biljante live registratie uit de hoogtijdagen van Songs: Ohia. Wat maakt deze cd/LP zo bijzonder? De helft van de nummers is nieuw en nooit elders uitgebracht, wat het alleen al de moeite maakt. Bijna alle nummers staan Untitled te boeken, maar in de loop der jaren hebben ze door de fans & band weldeglijk namen gekregen, al wordt daar soms over getwist. Moeilijk te krijgen en schreeuwend duur, maar o zo mooi.
Our Golden Ratio
4-track EP, schreeuwend zeldzaam en kwalitatief nu niet zo goed. 1 gedicht en drie songs: ohia nummers, die misschien goed zijn, maar door de erbarmelijke (live) opname nergens gaan spreken. Vreemde, lelijke eend in de bijt.
Protection Spells
Een volwaardig Songs: Ohia album, wat tussen de bedrijven door in een gelimiteerde oplage werd uitgebracht. Samen met The Ghost (dat is Jason Molina solo vanuit zijn slaapkamer onder de Songs: Ohia naam) aan te raden cd’s. Verwacht alleen niet dezelfde afwerking als bij The Lioness!
Amalgamated Sons of Rest - Amalgamated Sons of Rest
Vrij kortdurende samenwerking cd met Will Oldham en Alasdair Roberts. De samenwerking brengt een leuke cd die vooral interessant is vanwege de samenwerking met Will Oldham. Een aantal jaar terug vroeg Pitchfork nog aan Will of hij het werk van Songs: Ohia nog volgde, maar dat bleek voor hem niet meer van waarde. Als cd is dit echter niet de beste in de discografie. Later zou jason Molina met Will Oldham ook de track Translation opnemen en uitbrengen als B kant van de split EP met My Morning Jackett, en met Roberts werd de uitstekende 7” single Molina & Roberts gereleased.
Songs: Ohia – the Grey Tower
Het titelnummer van de 7”single The Grey Tower is een van de allerbetse die Jason ooit op plaat heeft gedrukt. Helaas kan ik nergens een voorbeeld van vinden op internet, dus als je deze single tegenkomt, neem ‘m mee! De tekst is messscherp, de muziek van ‘Didn’t it Rain” niveau. Absolute parel.
einde
Ik heb deze episode helaas afgeraffeld, maar ik hoop dta jullie iets met mijn informatie konden aanvangen. De leukste beloning is als jullie nieuwe, mooie dingen gaan ontdekken!
0
geplaatst: 12 februari 2013, 18:57 uur
Straks nog het slotgedeelte van Nakur's verhaal lezen, nu even de nieuwe artiest van de week voorstellen. Een dagje te laat, ik weet het, maar de user die we benaderd hadden voor de rol als expert, heeft tot heden nog niet gereageerd. Daarom zou ik iedereen die zich geroepen voelt willen oproepen zelf wat te schrijven, ervaringen delen, tips geven, een smaak te kennen geven etc. Met andere woorden, de expert van de week is dus iedereen! Hoera!
Oh ja, de artiest van de week. Je vraagt je ongetwijfeld af wie het worden zal. Wel, laat ik jullie niet langer in spanning houden. Het is een man met een omvangrijk oeuvre, helaas al van ons heengegaan. Zijn nalatenschap is echter bijzonder divers, en vooral voor de fijnproeverige excentriekeling een must.
Frank Zappa!
Oh ja, de artiest van de week. Je vraagt je ongetwijfeld af wie het worden zal. Wel, laat ik jullie niet langer in spanning houden. Het is een man met een omvangrijk oeuvre, helaas al van ons heengegaan. Zijn nalatenschap is echter bijzonder divers, en vooral voor de fijnproeverige excentriekeling een must.
Frank Zappa!
0
geplaatst: 12 februari 2013, 19:23 uur
AOVV schreef:
maar de user die we benaderd hadden voor de rol als expert, heeft tot heden nog niet gereageerd.
maar de user die we benaderd hadden voor de rol als expert, heeft tot heden nog niet gereageerd.
Reinbo?
0
geplaatst: 12 februari 2013, 19:40 uur
maar de user die we benaderd hadden voor de rol als expert, heeft tot heden nog niet gereageerd
Doe maar een nieuwe artiest dan.
0
geplaatst: 12 februari 2013, 19:41 uur
Zappa, Mooi, tja als Freaky bezet is en Kaztor ook, is iedereen(- Chevy ) wel geschikt.
Ik heb mijn Zappa stukje eigenlijk al bij zijn debuut gedaan , maar even kijken of ik hier en daar tussen de experts wat kan posten.
) wel geschikt.Ik heb mijn Zappa stukje eigenlijk al bij zijn debuut gedaan , maar even kijken of ik hier en daar tussen de experts wat kan posten.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 12 februari 2013, 20:16 uur
Stalin? Maartenn?
Zappa, misschien wel de allergrootste componist uit de popmuziek.
Zappa, misschien wel de allergrootste componist uit de popmuziek.
0
geplaatst: 12 februari 2013, 20:21 uur
Stijn_Slayer schreef:
Stalin?
Stalin?
Maar al sinds 8 februari niet meer op de site geweest, zie ik nu. Enfin, mocht hij deze week toch nog present tekenen, zal ik 'm wel om een bijdrage vragen!
0
geplaatst: 12 februari 2013, 20:32 uur
Zappa is natuurlijk een geniaal artiest en componist.
Uitweiden over z'n oeuvre is nu even niet aan mij besteedt, want als ik z'n reacties op Zappa's muziek mag geloven krijgen m'n schatje en ik er morgen of overmorgen een piepklein Zappa-adeptje bij!
Uitweiden over z'n oeuvre is nu even niet aan mij besteedt, want als ik z'n reacties op Zappa's muziek mag geloven krijgen m'n schatje en ik er morgen of overmorgen een piepklein Zappa-adeptje bij!
0
geplaatst: 12 februari 2013, 21:17 uur
Zappa
Ik wil wel een leuk stukje schrijven, al ken ik nauwelijks werk vanaf jaren '80. Dat is dan meteen een mooie voor mij om me deze week in te verdiepen.
Ik wil wel een leuk stukje schrijven, al ken ik nauwelijks werk vanaf jaren '80. Dat is dan meteen een mooie voor mij om me deze week in te verdiepen.
0
geplaatst: 12 februari 2013, 23:21 uur
kaztor schreef:
Zappa is natuurlijk een geniaal artiest en componist.
Uitweiden over z'n oeuvre is nu even niet aan mij besteedt, want als ik z'n reacties op Zappa's muziek mag geloven krijgen m'n schatje en ik er morgen of overmorgen een piepklein Zappa-adeptje bij!
Zappa is natuurlijk een geniaal artiest en componist.
Uitweiden over z'n oeuvre is nu even niet aan mij besteedt, want als ik z'n reacties op Zappa's muziek mag geloven krijgen m'n schatje en ik er morgen of overmorgen een piepklein Zappa-adeptje bij!
Leuk voor jullie, maar eh voorlopig niet of weinig slapen, mooi om wat stukjes te schrijven, toch
0
geplaatst: 13 februari 2013, 14:16 uur
Frank Zappa
Ze zijn zeldzaam, echte genieën. Op 21 december 1940 was de wereld er weer een rijker. Frank Zappa heeft namelijk zo ontzettend veel gedaan, op zo veel verschillende vlakken en bijna altijd de tijd ver vooruit, dat je hem naast de allergrootsten in de muziekgeschiedenis mag zetten. In zijn tienerjaren was hij gefascineerd door de vernieuwende componisten van het begin van de 20e eeuw, waaronder Edgar Varèse en Igor Stravinsky. Zappa schreef in zijn middelbare schooltijd al klassieke stukken. Tegelijkertijd was hij de drummer in een R&B-band en de elektrische gitaar begon hem steeds meer te boeien. In 1958 was hij klaar met high school en ging hij zijn geld verdienen met (voornamelijk film)composities. Hij was in zijn vrije tijd constant bezig met het experimenteren met muziek. Hieronder een filmpje waarin hij te gast is bij een tv-show om zijn "experimentele fietsmuziek" te laten horen.
Dit hoef je niet al te serieus te nemen, maar het geeft wel aan waar Zappa begin jaren '60 mee bezig was. Op zoek naar de grenzen (en daar voorbij) van muziek.
In 1965 verdacht de politie hem van het maken van porno. Een undercover agent vroeg Zappa een pornografische audio tape te maken, hij zou er 100 dollar voor krijgen. Voor de grap ging Zappa hier op in en maakte samen met een vriendin opnames waarin ze net alsof deden. De politie geloofde dit uiteraard niet en hij kreeg zes maanden cel. De politie nam beslag in van zijn studio en daarmee verloor Zappa een hoop van zijn experimentele opnames. Dat de politie voor de rest niks pornografisch had gevonden in de studio vonden maakte niks uit. De studio raakte hierdoor failliet.
De eerste jaren van The Mothers of Invention
Daarna werd hij uitgenodigd door Ray Collins om in zijn band te komen spelen (als gitarist en zanger). Als snel nam hij de leiding en overtuigde hij de band ervan dat ze alleen maar zijn muziek moesten gaan spelen. Op Moedersdag besloten ze de bandnaam te veranderen naar The Mothers te noemen. Al snel werden ze ontdekt door Tony Wilson (vooral bekend als producer van Bob Dylan, later zou hij ook co-producer worden van VU & Nico). Al snel namen ze twee albums op. Eerst kwam het baanbrekende debuut Freak Out!, waarop voor een groot deel doo-wop en R&B-liedjes met satirische teksten stonden. Dit soort teksten met een hoop humor, maar ook zeer pittige maatschappijkritiek waren niet het enige vernieuwende van het debuut. De laatste twee nummers overschreden (en doen dat zelfs nu nog) alle grenzen van de popmuziek. Hieronder het nummer Trouble Every Day (waar mijns inziens het album had moeten eindigen). Misschien wel de beste protestsong ooit:
Het tweede album van The Mothers of Invention (Absolutely Free) gaat in dezelfde lijn door. Wel is hier de doo-wop een stuk minder aanwezig, is het iets minder melig en staan er niet zulke absurde nummers op als de laatste twee van Freak Out! Daarom is dit een veel toegankelijker album en raad ik aan als je de beginperiode van The Mothers wilt ontdekken. Het derde album ken ik wat minder. Dit album gaat al een flinke stap verder in de vooruitstrevende audio- en productietechnieken.
Verdere vernieuwing leidend tot de break-up
De laatste drie albums op de naam The Mothers of Invention zetten deze lijn verder. De experimentele klassieke muziek komt steeds meer naar de voorgrond. Op Uncle Meat (1969) verlegt Zappa opnieuw de grenzen. Studio- en liveopnames worden door elkaar gebruikt. Uncle Meat kan misschien wat taai zijn voor de wat meer conventionele luisteraars, maar bevat ook genoeg toegankelijk materiaal. King Kong is hiervan een goed voorbeeld en was zowel bij de fans als bij Zappa geliefd.
De twee albums die in 1970 werden uitgebracht (Burnt Weeny Sandwich en Weasels Ripped My Flesh) zijn ook zeker de moeite waard. Waarbij laatstgenoemde beter pas opgezet kan worden wanneer Uncle Meat en Burnt Weeny Sandwich bevallen. In 1969 stopte Zappa met de band The Mothers of Invention om verschillende redenen. Zo was het financieel gezien voordeliger en wilde hij flexibeler zijn in de muzikanten om hem heen.
De jazzy solo-jaren
In 1967 had hij al op eigen naam Lumpy Gravy uitgebracht. Dat album is interessant om te zien waar Zappa zelf het liefst mee bezig was midden jaren '60 (experimenteren met audio tapes), maar zelf hoef ik het geen tweede keer meer te horen. Zijn volwaardige solodebuut kwam in 1969 met het beste album ooit gemaakt. Hier horen we voor het eerst uitgebreide gitaarsolo's van Zappa. Hot Rats is het eerste jazz-rock album. Jazz en blues met voornamelijk hoofdrollen voor de elektrische gitaar, de elektrische viool en de sax. Hierna volgde nog drie jazz-rock albums. Op Waka / Jawaka staan twee fenomenale nummers (Big Swifty en het titelnummer), de sound gaat hier meer richting big band. The Grand Wazoo is nog beter (consistenter vooral) dan Waka / Jawaka en gaat weer een stap dichter de big band. Het laatste filmpje is misschien wel het allerbeste nummer ooit gemaakt:
Dat waren de eerste paar jaren van Zappa's carrière. Later vandaag ga ik verder met de hereniging van The Mothers, de commercieel succesvolle midden jaren '70, overige interessante platen van de jaren daarna en tot slot een speciaal stukje over zijn livealbums.
Huiswerk voor mensen die Zappa willen leren kennen (in chronologische volgorde):
The Mothers of Invention - Absolutely Free (1967)
The Mothers of Invention - Uncle Meat (1969)
Frank Zappa - Hot Rats (1969)
Ze zijn zeldzaam, echte genieën. Op 21 december 1940 was de wereld er weer een rijker. Frank Zappa heeft namelijk zo ontzettend veel gedaan, op zo veel verschillende vlakken en bijna altijd de tijd ver vooruit, dat je hem naast de allergrootsten in de muziekgeschiedenis mag zetten. In zijn tienerjaren was hij gefascineerd door de vernieuwende componisten van het begin van de 20e eeuw, waaronder Edgar Varèse en Igor Stravinsky. Zappa schreef in zijn middelbare schooltijd al klassieke stukken. Tegelijkertijd was hij de drummer in een R&B-band en de elektrische gitaar begon hem steeds meer te boeien. In 1958 was hij klaar met high school en ging hij zijn geld verdienen met (voornamelijk film)composities. Hij was in zijn vrije tijd constant bezig met het experimenteren met muziek. Hieronder een filmpje waarin hij te gast is bij een tv-show om zijn "experimentele fietsmuziek" te laten horen.
Dit hoef je niet al te serieus te nemen, maar het geeft wel aan waar Zappa begin jaren '60 mee bezig was. Op zoek naar de grenzen (en daar voorbij) van muziek.
In 1965 verdacht de politie hem van het maken van porno. Een undercover agent vroeg Zappa een pornografische audio tape te maken, hij zou er 100 dollar voor krijgen. Voor de grap ging Zappa hier op in en maakte samen met een vriendin opnames waarin ze net alsof deden. De politie geloofde dit uiteraard niet en hij kreeg zes maanden cel. De politie nam beslag in van zijn studio en daarmee verloor Zappa een hoop van zijn experimentele opnames. Dat de politie voor de rest niks pornografisch had gevonden in de studio vonden maakte niks uit. De studio raakte hierdoor failliet.
De eerste jaren van The Mothers of Invention
Daarna werd hij uitgenodigd door Ray Collins om in zijn band te komen spelen (als gitarist en zanger). Als snel nam hij de leiding en overtuigde hij de band ervan dat ze alleen maar zijn muziek moesten gaan spelen. Op Moedersdag besloten ze de bandnaam te veranderen naar The Mothers te noemen. Al snel werden ze ontdekt door Tony Wilson (vooral bekend als producer van Bob Dylan, later zou hij ook co-producer worden van VU & Nico). Al snel namen ze twee albums op. Eerst kwam het baanbrekende debuut Freak Out!, waarop voor een groot deel doo-wop en R&B-liedjes met satirische teksten stonden. Dit soort teksten met een hoop humor, maar ook zeer pittige maatschappijkritiek waren niet het enige vernieuwende van het debuut. De laatste twee nummers overschreden (en doen dat zelfs nu nog) alle grenzen van de popmuziek. Hieronder het nummer Trouble Every Day (waar mijns inziens het album had moeten eindigen). Misschien wel de beste protestsong ooit:
Het tweede album van The Mothers of Invention (Absolutely Free) gaat in dezelfde lijn door. Wel is hier de doo-wop een stuk minder aanwezig, is het iets minder melig en staan er niet zulke absurde nummers op als de laatste twee van Freak Out! Daarom is dit een veel toegankelijker album en raad ik aan als je de beginperiode van The Mothers wilt ontdekken. Het derde album ken ik wat minder. Dit album gaat al een flinke stap verder in de vooruitstrevende audio- en productietechnieken.
Verdere vernieuwing leidend tot de break-up
De laatste drie albums op de naam The Mothers of Invention zetten deze lijn verder. De experimentele klassieke muziek komt steeds meer naar de voorgrond. Op Uncle Meat (1969) verlegt Zappa opnieuw de grenzen. Studio- en liveopnames worden door elkaar gebruikt. Uncle Meat kan misschien wat taai zijn voor de wat meer conventionele luisteraars, maar bevat ook genoeg toegankelijk materiaal. King Kong is hiervan een goed voorbeeld en was zowel bij de fans als bij Zappa geliefd.
De twee albums die in 1970 werden uitgebracht (Burnt Weeny Sandwich en Weasels Ripped My Flesh) zijn ook zeker de moeite waard. Waarbij laatstgenoemde beter pas opgezet kan worden wanneer Uncle Meat en Burnt Weeny Sandwich bevallen. In 1969 stopte Zappa met de band The Mothers of Invention om verschillende redenen. Zo was het financieel gezien voordeliger en wilde hij flexibeler zijn in de muzikanten om hem heen.
De jazzy solo-jaren
In 1967 had hij al op eigen naam Lumpy Gravy uitgebracht. Dat album is interessant om te zien waar Zappa zelf het liefst mee bezig was midden jaren '60 (experimenteren met audio tapes), maar zelf hoef ik het geen tweede keer meer te horen. Zijn volwaardige solodebuut kwam in 1969 met het beste album ooit gemaakt. Hier horen we voor het eerst uitgebreide gitaarsolo's van Zappa. Hot Rats is het eerste jazz-rock album. Jazz en blues met voornamelijk hoofdrollen voor de elektrische gitaar, de elektrische viool en de sax. Hierna volgde nog drie jazz-rock albums. Op Waka / Jawaka staan twee fenomenale nummers (Big Swifty en het titelnummer), de sound gaat hier meer richting big band. The Grand Wazoo is nog beter (consistenter vooral) dan Waka / Jawaka en gaat weer een stap dichter de big band. Het laatste filmpje is misschien wel het allerbeste nummer ooit gemaakt:
Dat waren de eerste paar jaren van Zappa's carrière. Later vandaag ga ik verder met de hereniging van The Mothers, de commercieel succesvolle midden jaren '70, overige interessante platen van de jaren daarna en tot slot een speciaal stukje over zijn livealbums.
Huiswerk voor mensen die Zappa willen leren kennen (in chronologische volgorde):
The Mothers of Invention - Absolutely Free (1967)
The Mothers of Invention - Uncle Meat (1969)
Frank Zappa - Hot Rats (1969)
0
geplaatst: 13 februari 2013, 18:56 uur
Teunnis schreef:
Later vandaag ga ik verder met de hereniging van The Mothers, de commercieel succesvolle midden jaren '70, overige interessante platen van de jaren daarna en tot slot een speciaal stukje over zijn livealbums.
Later vandaag ga ik verder met de hereniging van The Mothers, de commercieel succesvolle midden jaren '70, overige interessante platen van de jaren daarna en tot slot een speciaal stukje over zijn livealbums.
Dat gaat vandaag niet lukken.
0
geplaatst: 13 februari 2013, 20:17 uur
Voor de grap ging Zappa hier op in en maakte samen met een vriendin opnames waarin ze net alsof deden. De politie geloofde dit uiteraard niet en hij kreeg zes maanden cel.
Laat me raden, hij heeft zelf geclaimd dat het alsof was? * denotes required fields.