Leuke keuze. Ik vind jazz een moeilijk genre om in wegwijs te worden: er is meer muziek die me niet aanspreekt dan wel. Maar Mingus is een artiest die ik wel kan smaken.

Jazz is voor mij toch een beetje de gekookte spruitjes van de muziek. Eet je groente jongen. En dan ook nog op je knietjes.

Mingus

Charles Mingus

Volgens mij ben jij vroeger te weinig getuchtigd dat je de jonge users hier aan dergelijke uitspraken blootstelt. Om met David Byrne te spreken: "they ought to be more careful, they are setting a bad example" (Animals) - zgn. pluralis jokerianus.

Jij moest zeker als kind ook altijd een kriebeltrui aan Vooruit de hoek in - en vanavavond geen dessert (wolkentoetje Caramel).

Maar ook met natte haartjes op de bank in mijn berenpyama Toppop kijken. 'They have untroubled lives, they think everything is nice'.

Donald Duck of Pep eenmaal in de week? Geef de groente nog een kans: muzikale vitamines zijn goed voor een mens: Play that funky jazz music, white boy.

Gaarne wil ik deze link hier plaatsen. En alle hoedjongens uitnodigen te kijken hoe cool deze dudes echt wel zijn (bijv bij het uitstappen uit de bus):

Met Eric Dolphy op altsax

Charles Mingus Ik ga plaatjes van hem draaien, al kan ik daar na één week nog niks zinnigs over zeggen. Eerder pas na twee jaar...

Kun jij überhaupt iets zinnigs zeggen rolmopsje van me?

Het zou kunnen dat er deze week geen Dhr. Artiest is (expert, dus). Het zou ook kunnen val wel, maar laten we het zekere voor het onzekere nemen, en vandaar mijn oproep: het is eenieder vrij om stukjes te posten over Mingus en zijn muziek, en de ervaringen die je daar al mee hebt gehad. Ik ga ook zeker iets schrijven over deze artiest, toch bijzonder begeesterend.

Ik zal ook zeker wat opschrijven, al ben ik weer zeker geen kenner maar voornamelijk liefhebber.

Het duo 'Changes One' en 'Changes Two' is me gisteren erg bevallen. Veel diversiteit in de composities, en ook op twee nummers (één per album) zang. Vooral de zang op 'Devil Blues' vond ik geweldig sterk, samen met de instrumentatie. Ook de pianist verdient een thumbs up, Don Pullen!

Mag ik vragen waarom je van alle albums juist gegaan bent voor deze 2? Of kende je al veel werk van hem?

Als het om Miles Davis gaat moet ik eerlijk toegeven dat ik maar van twee van zijn albums echt veel plezier beleef. Dit zijn dan ook nog eens de twee platen die zo'n beetje iedereen wel zal kennen. Kind of Blue is de ene. Bitches Brew is de andere. En eerlijk is eerlijk, meer hoef ik ook niet van Miles Davis in huis te hebben. Ik heb wel eens andere platen van de beste man gecheckt. Platen die ook goed scoren op deze site. Maar het kan mij niet zo bekoren als Kind of Blue. En niet zo verrassen als Bitches Blue.

Kind of Blue is een meer typische jazzplaat voor de tijd dat het werd uitgebracht. Spannende improvisatie hier. Spannende improvisatie daar. Binnen de lijntjes van de beste jazz die er is blijft het zeker, en daar is gelukkig niks mis mee gezien het wordt uitgevoerd door de meester. Qua traditionele jazz komen alleen de heren Coltrane en Mingus wat mij betreft echt in de buurt. Kind of Blue is daarmee de ideale zondagochtendplaat. Want laten we wel wezen: jazz is zondagochtendenmuziek. Met een kop zwarte koffie. Een sigaar. Op de leren fauteuil. Tot zover de opgebraakte clichés.

Bitches Brew is eigenlijk ook jazz ten voeten uit. Meer experimenteel. Het knalt meer. Het is vuiler. Het rockt meer. Vlotte opbouwen en scheurende climaxen zijn het gevolg op deze legendarische plaat van Miles Davis. Miles Davis toetert een eind raak op deze plaat. Want dat is jazz voor mij ook. Een eind wegtoeteren. Zien waar het schip strandt.

Not sure if trolling or just stoned...

Eerder een soort van actieve staking. Hadden ze hem maar expert moeten maken.

Beetje bizarre actie: je laat in de Lord of the Rings ook niet plotseling Merlijn opdraven. Ah Um, R&P, The Clown, is een beetje miles off target - Oh Yeah

R&P expert - gimme a break (beat) - 'k ken er 2 die zeker eerder in aanmerking komen onder de jongere users - Pim uit Heemskerk (Tollie?) en Voltazy, maar ook user Pretfit (of een van zijn alter ego's).

't Zou inderdaad beide prima kunnen - vrij veilige positie altijd van Rob. Tactisch gespeeld.
Berg je KitKat liever op, geen breaks; schrijf bij voorkeur een stukje voor ons onwetenden. Dat geldt overigens voor iedereen.

Ik kan enkel zeggen dat ik één plaat heb gedraaid, Pithecanthropus Erectus. Toegegeven: die kende ik al, maar een prima opening van de week mag het in ieder geval genoemd worden. Een jazzhead ben ik niet, en vol opgaan in de muziek kan ik niet, dat beken ik, maar ik kan me er best mee vermaken. Wat dat betreft wacht er nog veel nieuws deze week. Tips zijn welkom.

Als je bij Kind of Blue gaat zoeken vind je die berichten van o.a. mij en Nicci wel (over modal jazz). Edit: bericht waar ik op reageerde is nu weg.

Maar waarom gaat het eigenlijk ineens over Davis?

Wilde gister in 't kader van dit initiatief weer eens naar The Black Saint and the Sinner Lady luisteren. Had 't tijdens het bezorgen van de post opstaan, maar toch weer uitgezet. Werkt niet als je er niet aandachtig en rustig voor gaat zitten.

Qua tips jazz in zijn algemeenheid of albums van Mingus? Als je in de algemeenheid bedoelt, dan moet je even een lijstje opzoeken die ik ooit aan Niels heb getipt. Te vinden in het jazztopic volgens mij.

Nu even een nietszeggend (want: niet onderbouwt) toplijstje met mijn favoriete Charles Mingus albums:

1. Charles Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady (1963)
2. Charles Mingus - Pithecanthropus Erectus (1956)
3. Charles Mingus - Let My Children Hear Music (1972)
4. Charles Mingus - Charles Mingus Presents Charles Mingus (1960)
5. Charles Mingus - Mingus at Antibes (1960)
6. Charles Mingus - Mingus Ah Um (1959)
7. Charles Mingus - Epitaph (1990)
8. Charles Mingus - Oh Yeah (1962)
9. Charlie Mingus - Tijuana Moods (1962)
10. Charlies Mingus - Changes Part I and II (1974) / Duke Ellington, Charles Mingus, Max Roach - Money Jungle (1962)

Zijn andere werk is voor de fans verder ook geweldig. Overigens vind ik de soundtrack van de film Shadows (sterke film van meester regisseur John Cassavetes), die ook grotendeels door Mingus werd gedaan, ook prachtig

Om ook eens iets bij te dragen: Ik heb Pithecanthropus Erectus eens beluisterd (oké, heb ik weleens eerder gedaan, maar dat is weer een tijdje geleden). Dat eerste nummer is behoorlijk geweldig, daarna werd het al gauw weer wat ik met bijna alle jazz heb... Leuk en fijn, maar niet speciaal heel mooi. Kan ook komen omdat mijn aandacht misschien verslapte, want bij jazz moet ik zo'n beetje volledig geconcentreerd zijn wil het meer worden dan achtergrondmuziek. Je hoort nog verder van me, over dat album

Oh, ik dacht dat iedereen gewoon wat over de artiest mocht plaatsen. Bericht was serieus.

Mag ook, je hebt alleen een verkeerde artiest te pakken! Al was 't Miles-week was 't prima geweest!

Dus als je nog wil, graag! Alleen deze keer de goede Mi-

(stond eerst in verkeerde topic:)

In mijn ogen werkt dit beter dan een plaat luisteren om een beetje een thuis te vinden in de muziek van Mingus, het kost wat tijd, maar dan heb je ook zeker wat:

YouTube - Charles Mingus Triumph of the Underdog

(bedank overigens ook Zachary Glass voor deze bijdrage, die hem mij stuurde)

Je moet ook niet denken Rob, dan gaat het fout. Probeer het eerst eens met lezen:

Ik ken al aardig wat van de beste man. Maar hoe ik bij deze twee platen ben gekomen? Wel, het concept sprak me wel aan. De platen werden tijdens dezelfde sessies opgenomen, de band bestond dus ook uit dezelfde artiesten, je kan het eigenlijk ook een dubbelplaat noemen. En het is me, zoals eerder gezegd, erg meegevallen; maar van Mingus heb ik nog maar weinig materiaal gehoord dat minder is dan goed.

Denk je soms dat alle donkere mannen op elkaar lijken?

My two cents':

An Evening With Charles Mingus: een suggestie voor een playlist:
Op Spotify: luisteren

Een avond met de muziek van Mingus zal voor de ene luisteraar zenuwslopend en voor andere hemels zijn, maar de grillige Mingus zal in ieder geval zorgen dat niemand zich hoeft te vervelen. We mogen waarschijnlijk blij zijn dat de grote man niet lijfelijk bij ons diner aanwezig is, volgens de overlevering was hij in the flesh geen onverdeeld genoegen om mee te maken.

Voor mijn eigen vermaak, en voor eventuele mensen die graag leesvoer consumeren bij hun muziek, hieronder een wat uitgebreidere toelichting op de tracks. Enige tekstredactie zou waarschijnlijk geen kwaad kunnen, maar ik wilde het niet pas plaatsen als de Mingusweek alweer voorbij was. Om de inflatie waar mogelijk te beperken zal ik deze toelichting in twee delen plaatsen, mogen deel twee. Per track waar mogelijk ook een link naar Youtube voor de Spotifylozen.

1. Pithecantropus Erectus Luister
Hoewel Mingus al voor WOII in bandjes speelde, zou hij pas midden jaren vijftig zichzelf écht in de kijker spelen als componist en bandleider. Pithecantropus Erectus is, arguably, de eerste echt grote Mingusplaat. In het titelnummer komen horen we meteen terug waar hij de rest van zijn leven de mosterd vandaan zou halen. Dit is de plek waar de ontwikkelingen in atonale muziek en toondichten van de moderne klassieke componisten (Ravel, Stravinsky) samenkomt met de warme harmonieën van gospel en Duke Ellington, dit alles gespeeld met een vrijheid en behendigheid die geïnspireerd is op alle muzikanten in de lijn van Art Tatum tot Charlie Parker. Ondanks zijn vernieuwingsdrang bleef Mingus' muziek altijd zeer herkenbaar en viel hij bij vlagen zelfs in herhaling. Dat betekent ook dat wie deze track niet kan smaken, waarschijnlijk zijn tijd verspilt met het afluisteren van de rest van de lijst.

2. Haitian Fight Song Luister
Politieke geladenheid is een ander belangrijk kenmerk van Mingus, waar mogelijk stond hij bulderend op de barricaden voor de zwarte burgerrechtenbeweging. Zijn passie en woede waren daarbij vaak geslaagder dan zijn vermogen tot politieke analyse, en wie gemeen wil doen kan Mingus zelfs (met enige reden!) beschuldigen van enige compensatiedrang wegens zijn lichte huidskleur, waarmee hij veel werd gepest in de achterbuurten van LA tijdens zijn kindertijd.
Eerder liet ik het woord toondicht vallen, dat wil zeggen een soort verhaal in muzieknoten. Charles Mingus is, naar mijn mening, misschien wel de grootste toondichter die de twintigste eeuw heeft voortgebracht. Een nummer als dit laat verder weinig te raden over.
Hier ook een glansrol voor drummer Dannie Richmond, die eigenlijk tenorsax speelde totdat Mingus het nodig vond zelf een drummer te ontwerpen, dat wil zeggen iemand die klonk als Max Roach zonder de irritante neiging van Roach om er een eigen mening op na te houden. Richmond bleek geschikt, en zou Mingus' drummer of choice blijven tijdens diens verdere leven (een korte pauze wegens drugsverslaving bij Richmond en depressie bij Mingus daargelaten).

3. Better Git It In Your Soul Luister
Soms ook anders geschreven. Mingus was strikt genomen een soort Hindoe (zijn as is na zijn dood uitgestrooid in de Ganges) maar gospelmuziek zou zijn hele leven een kerninvloed blijven, mede door zijn stiefmoeder, die hem in zijn vroege jeugd meenam naar het soort kerkdiensten waar mensen in tongen gingen praten en op de grond lagen te kronkelen.
1959 is misschien het beste jaar van Mingus. Hij nam in dat jaar drie uitstekende platen op, die erg op elkaar lijken, en toch op subtiele manieren verschillende kanten van zijn visie lieten zien. De plaat die opent met dit nummer, Mingus Ah Um, vind ik persoonlijk de minste van de drie, want toch een beetje braafjes geproduceerd. Mingus speelt hier vooral op zijn eigen sterke kanten, en natuurlijk is het dan ook zijn op één na bekendste plaat geworden. Maar als er tracks op staan zoals deze uitbundige opener, gaan we natuurlijk niet te veel klagen.

4. Goodbye Pork Pie Hat Luister
Er zijn andere goede tracks te halen van Ah Um (mijn favoriet 'Boogie Stop Shuffle' laat ik hier zelfs buiten beschouwing) maar ik kies ervoor om deze te plaatsen. Ten eerste is het één van zijn meest geliefde tracks, en ten tweede is het een mooi rustpunt tussen de vrij hectische playlist die we hier aan het beluisteren zijn (hoop ik).
Bovendien is het een ode aan de legendarische dandyeske saxofonist Lester Young (1909- 1959), waarmee beginnende jazzliefhebbers weer eens een andere naam te horen krijgen waarin ze zich ooit moeten gaan verdiepen. Een prachtige ode, waarmee weer eens een andere kant van Mingus wordt benadrukt. Een erg sympathiek persoon schijnt hij niet geweest te zijn (de term psychotische bullebak zou niet echt een overdrijving zijn, als we de verhalen mogen geloven) maar weinigen in de muziekgeschiedenis konden zo recht uit het hart musiceren.

5. Put Me In That Dungeon
Helaas voor de Spotifylozen geen youtubefilmpje. Een persoonlijke favoriet van zijn tweede grote album uit 1959, Mingus Dynasty. Persoonlijk vind ik dit een veel betere plaat dan Ah Um, een plaat waarin Mingus veel meer zijn grandeur en veelzijdigheid kwijt kan, werkend met een lekker grote en chaotische jazzband. Met op deze track ook cello's, wat deze track een mooi romantisch, filmisch karakter geeft.

6. Gunslinging Bird
Hoe mooi Mingus Dynasty ook is, degenen die Youtube opvullen hebben er blijkbaar geen boodschap aan...
Dit nummer is alleen al klassiek door zijn oorspronkelijke titel: 'If Charlie Parker Was A Gunslinger, There'd Be a Lot Of Dead Copycats'. Een nogal voorzichtige constatering, omdat Charlie Parker dan wel geen scherpschutter was, maar wel de muzikant die heroïne hipper heeft gemaakt dan misschien welke andere muzikant ook, en hij dus wel degelijk een hoop dode imitators had. Mingus was zelf zeker geen onschuldige, maar hij heeft zich altijd kritisch uitgelaten over de verzameling heroïnejunkies die de bebopbeweging steeds meer werd. Als bewoner van de Amerikaanse westkust gingen de hoogtijdagen van de bebop grotendeels voorbij aan Mingus, het was bij uitstek een New Yorks fenomeen. Wel bestond er toen al veel waardering voor Mingus als bassist, en in 1953 speelde hij dan ook mee op het befaamde 'Quintet at Massey Hall'-concert, het laatste echt grote wapenfeit van de oude bebop-goden Parker en Dizzy Gillespie.
Enfin, op tracks zoals deze bewijst Mingus de muzikale elasticiteit van bebop toe te kunnen passen binnen tracks die tegelijkertijd bol staan van de swing. En dat zonder heroïne te gebruiken.

7. Moanin' Luister
Ondanks wat hier ergens op de site wordt beweerd is dit géén cover van de gelijknamige klassieker van Art Blakey's Jazz Messengers (misschien hebben de twee composities iets gemeen, maar ik hoor het in ieder geval niet). Degenen die dit nummer bekend voorkomt, dat kan kloppen: het werd een paar jaar geleden gebruikt in een parfumreclame.
Van Blues & Roots, de derde grote plaat van Mingus uit 1959. Hierop horen we vooral de rauwe, losse Mingus, eigenlijk gewoon een soort rock 'n rollplaat. Een nummer om op uit je dak te gaan.

8. Wednesday Night Prayer Meeting (live) Luister
Goede liveplaten van Mingus zijn niet echt dikgezaaid, verrassend genoeg. At Antibes is niet per se de beste, maar wel een van de weinige die de gehele lengte overeind blijft. Tijdens eerdere luistersessies was ik zo onder de indruk dat ik de plaat bovenaan in mijn top 10 heb gezet.
Dit is echter geen makkelijk optreden, met behalve een gedreven Mingus ook nog een volkomen geschifte Eric Dolphy in bloedvorm is het misschien wel de meest uitdagende track in dit rijtje. Echter spat het spelplezier er bijna vanaf, wie het geduld heeft deze track op waarde te leren schatten ontdekt de een van de meest bijzondere kwaliteiten van Mingus de bandleider: het vermogen om de muzikanten in zijn band compleet de stratosfeer te laten ontstijgen. Zelfs als hij ze daarvoor tijdens het spelen hardop moet aanmoedigen en opjutten, zoals we kunnen horen op deze track.

9. Ecclusiastics Luister
Opnieuw een Gospel. Op het rauwe 'Oh Yeah' (1961) verruilt Mingus zijn gebruikelijke plek achter de contrabas voor de piano en ehm... zang. Een van zijn meest direct bij de strot grijpende platen, niet in het minst door het krachtige spel van de ondergewaardeerde saxofonist Roland Kirk, die op sommige momenten de hemel letterlijk open weet te splijten met zijn spel: een nummer dat het woord 'climax' een totaal andere betekenis weet te geven. Don't talk about the devil!

Mooi relaas, Sandokan-veld, leerrijk en boeiend om te lezen zoals altijd. En de tracks die je uitpikt, zijn erg goed (enkele persoonlijke favorieten). Ik kijk uit naar deel 2!