David Bowie - Let's Dance (1983)

Een hattrick in één week.

Ik heb nog een guilty pleasure van David Bowie, het singletje This is not America (1985) en afkomstig van de film The Falcon and the snowman.

Ik heb er hier nog weinig over gelezen, het is verschenen in een nogal foute tijd van David Bowie en de begeleidende instrumentatie van Pat Metheney is waarschijnlijk nog fouter.

Maar ik viel er destijds zeker voor na het slechte album Tonight en het werd zowaar nog een nummer één hit ook in de Top 40. Bij mijzelf ook één van de grootste hits van 1985.

Is het nog steeds "not done" of is het bij nader inzien eigenlijk een prima single?

This is not America

Ik vind het geen uitgesproken slechte song eigenlijk. De sfeer van het nummer vind ik wel goed geregistreerd.
Nadeel is het wat vlakke verloop.

Ik vind Absolute Beginners uit zijn latere 80's werk een betere song.

Vind het een van zijn betere nummer uit zijn jaren 80 periode

Ik zie niet echt in wat er zo fout aan is eigenlijk. Altijd een leuk nummer gevonden, en me daar nooit voor geschaamd.

Ik vind het ook een prima nummer. Leuk ook dat Hans hem post, want ik sla de singles die niet op albums staan tot nu toe over in mijn Bowie-weekje....

Vandaag weer een hattrick gedaan met Station to Station, Low en Heroes. Morgen Lodger, Scary Monsters en Let's Dance. Zaterdag wordt afzien.

In alle eerlijkheid, en ik durf het haast niet te zeggen, doet 't nummer mij niets.

't Voelt nu haast guilty om deze 'zogenaamde' guilty pleasure niet als guilty pleasure te hebben, en deze wel gevoelsmatig als guilty pleasure te betitelen als het er een van mij was geweest (ik gok het guiltypleasure-gehalte in het 'sjalalalala'), alhoewel deze hiervoor door anderen ontkracht is en de positie als guilty pleasure van deze guilty pleasure verworpen lijkt, tóch voelt 't haast guilty. Tegenstrijdige gevoelens en zo, hm, verdorie.

Verder, puik werk allen! Top! Ik (wij?) hoop(en? alhoewel dan foutief met twee o's) dat jullie ook blijven plakken bij de volgende artiest!

Hangt er natuurlijk vanaf welke artiest het wordt.

This is not America: apsoluut geen verkeerd nummer. Heel typisch dat het nummer veelal gezien wordt als 'een smet op het blazoen' van heer Bowie en niet op dat van Pat Metheny. Wel even in gedachten houden wie en wat Pat Metheny is: gold als 17-jarige al als buitengewoon getalenteerd (jazz-)gitarist, maakte op ECM prachtige platen als Watercolors en Bright Size Life. Kortom een muzikant 'uit de serieuze hoek', met een groots (jazz-)oeuvre - en de cross-over tussen jazz en pop was toen niet zo gewoon..

Helaas is jazz aan de meesten hier niet besteed, maar durf eens een de genoemde albums te verkennen, of bijv dit: Charlie Haden & Pat Metheny - Beyond the Missouri Sky (1996)

En al is het nummer een beetje 'slick' kan ik de vocale bijdrage van Bowie zeer waarderen, net als de inbreng van Metheny. Ik vond het destijds een uitermate verrassend nummer.

Wat te denken van deze andere cross-over, de samenwerking met Queen?:
(ik vind 'em fraai)

Geweldige samenwerking.

Twee iconen die wel enige overeenkomsten hebben als het gaat om keuzes maken en veranderingen.
Queen was bezig in de studio , waar het schijnt Bowie ook aan het werk was.
Ik meen dat het 1 nachtje kostte dit te fabriceren.

Maar wat dan te denken van Dancing in the Street met Mick Jagger?

Of zijn duet met Tina Turner in Tonight?

Opmerkelijk dat al deze singles, inclusief Under Pressure
en This Is Not America op 1 stonden in de Nederlandse Top 40.

Met Let's Dance erbij goed voor 5 nummer 1 spots in de jaren 80.

essential DAVID BOWIE

De compilatie nerd in mij kon het niet laten om een best of te maken.
Alles op één cd was de uitdaging, kernachtig tot de essentie komen.
Uiteraard hoofdzakelijk singles, want die blijven het beste hangen.

Space Oddity
Changes
Life on Mars
Starman
Ziggy Stardust
The Jean Genie
Rebel Rebel
Fame
Golden Years
Sound and Vision
Heroes
Ashes to Ashes
Fame
Let's Dance
China Girl
Blue Jean
This Is Not America (met Pat Metheny Group)
Absolute Beginners

Voor Under Pressure verwijs ik graag naar mijn virtuele Queen compilatie.

Leuk, zo'n compilatie! Zeker voor beginnende Bowie-luisteraars.

Arrie was zo lief onze titel aan te passen, en ditmaal past heel de titel, en staat er in wie de artiest van de week is. Wat een vooruitgang! Dankje, lieve Arrie!

Ik vind Under pressure met Queen zeker nog gaan. Queen heeft z'n oude veren duidelijk laten schieten maar de nieuwe Queen in samenwerking met David Bowie was op zich een aantrekkelijke single.

Van in ieder geval een behoorlijk niveau.
Tonight met Tina Turner vind ik dan weer een misser. Maar het hele gelijknamige album doet mij heel erg weinig.

Dat is het ambivalente met David Bowie: in de jaren '80 grote hits. In de jaren '70 ook wel wat hits, maar vooral sterke albums.

Eigenlijk is Under Pressure, dat oorspronkelijk de titel 'People on Streets' droeg, niet van Queen & David Bowie, maar van Freddie Mercury, Roger Taylor, John Deacon & David Bowie. Daar waar Queen uit zeer eigengereide muzikanten bestond, was Bowie eigenwijs genoeg voor hen alle vier. Naarmate het nummer vorderde liepen de gemoederen hoog op op omdat alle betrokkenen zo hun eigen ideeën hadden over hoe de song moest klinken. Het uiteindelijke compromis kwam neer op muziek van Mercury, Taylor en Deacon (de bedenker van de legendarische bass line) en tekst van Bowie. Brian May, die vond dat zijn ideeën onvoldoende aan bod kwamen, had zich teruggetrokken uit het project. Hij schitterde ook door afwezigheid toen de rest twee weken later samenkwam in New York om de track samen met producer Reinhold Mack af te mixen.

Deze samenkomst in New York draaide uit op een van de lastigste studiosessies ooit voor elk van hen. De mengtafel begaf het, Bowie wilde het nummer van voren af aan overdoen, en opnieuw raakten de gemoederen oververhit. Bowie weigerde op een gegeven moment zelfs om de single uit te brengen, maar kwam daar ten langen leste op terug.

Gelukkig maar, want het resultaat, een wereldwijde nummer 1-hit, is - artistiek en commercieel - buitengewoon bevredigend. Voor beide artiesten een topper uit hun oeuvre, vind ik.

Het is inderdaad een geweldig nummer. Nooit geweten dat het zo'n gedoe was hem op te nemen.

Een amicale ontmoeting in een pub in Montreux leidde tot een gezamenlijke jamsessie, en al improviserend bleek er al snel meer in te zitten. Ja, artiesten van dit kaliber zijn bijna per definitie eigenwijs en perfectionistisch en dan is een studio al snel te klein.

De betreffende pub (The White Horse), alsmede de studio (Mountain Studios) waar Under Pressure (en meer muziek van zowel Queen als David Bowie) totstandkwam, alsook het standbeeld van Freddie Mercury aldaar, bezocht ik in 2006.

Nine Inch Nails en David Bowie is ook wel een verhaal apart. Ik was eind jaren '90 een enorme NIN-liefhebber en realiseerde me later pas dat Bowie zich op Outside en sommige nummers van Earthling best door Trent Reznor heeft laten inspireren. Ze hebben ook samen getourd, waarbij Bowie bij de laatste nummers van NIN en NIN bij de eerste van Bowie meedeed. Moet echt waanzinnig gaaf zijn geweest dat bij te wonen. Reznor speelt ook een rol in de videoclip van I'm Afraid of Americans:

Dat moet ik onthouden, voor als ik ooit nog eens in Montreux kom. Het is toch wel tof als zulke gigantische namen uit de popmuziek elkaar weten te vinden en het zo'n klassieker oplevert.

Ik heb de reikwijdte van dit topic kennelijk overschat, want een stormloop van Bowie-albums is uitgebleven. Terwijl vijf nummer 1-noteringen voor een willekeurig (Bowie-)album al voldoende zijn om de lijst te 'enteren'.



Bedoel je dat je er al geweest bent, maar deze 'landmarks' niet hebt bezocht? In dat geval: foei!

Montreux: denk je ook eerder aan gelijknamige het Jazz-festival waarnaar Queen - Jazz (1978) weer vernoemd schijnt te zijn. Wel leuke info, Queen schijnt nog eigenaar geweest te zijn van die studio.

A propos jamnsessie: ook Fame is uit een jamsessie, met een mooi gitaarloopje, ontstaan. Zal mede n.a.v. opmerkingen hier het recentere werk van Bowie eens herbeluisteren, net als wat van N.i.N.

In de categorie 'fout, maar wel lekker' vind ik ook zijn liveversies van 'All The Young Dudes' (begin seventies) goed. Die van David Live gaat wel, maar die van één of twee jaar eerder vind ik beter. Opvallend dat de studioversie juist onwijs zwak is.

YouTube - David Bowie All the Young Dudes/Oh! You Pretty Things

'Fame' vind ik één van z'n meest verschrikkelijke nummers. Heb er echt helemaal niets mee. En dan die flauwe achtergrondzang de hele tijd, brrr.

Er is niets fout aan All The Young Dudes, al is de studioversie van Mott the Hoople, de band aan wie Bowie de song schonk, beduidend beter dan die van de auteur zelf. Live wisten beide artiesten de song overtuigend te brengen.

"Oh man, I needed tv when I got T. Rex"

Under Pressure, All The Young Dudes... Het doet me denken aan de avond waarop ik kennismaakte met Bowie (en tal van andere grootheden uit de pop- en rockmuziek), de avond van het Freddie Mercury Tribute Concert, gehouden op Paasmaandag 20 april 1992.

Met de overgebleven Queen-leden vertolkte Bowie er Under Pressure (ook met Annie Lennox), All The Young Dudes (ook met Ian Hunter, Mick Ronson, Joe Elliot en Phil Collen) en Heroes (ook met Mick Ronson).

Tijdens het concert tekende Bowie voor een van de allermeest memorabele momenten toen hij zich na afloop van Heroes op onderstaande wijze tot de wereld wendde:




Eén woord: kippenvel!

P.S. Het Freddie Mercury Tribute Concert was tevens het laatste publieke optreden van Mick Ronson, als 'Spider from Mars' verantwoordelijk voor mijn favoriete gitaarsolo aller tijden (die van Bowie's Moonage Daydream). Hij overleed een jaar later op 46-jarige leeftijd aan kanker. R.I.P. Mick Ronson!

Mijn Bowie Album Top 10:

1. Ziggy Stardust
2. Hunky Dory
3. Station to Station
4. The Man Who Sold the World
5. Low
6. Heroes
7. Aladdin Sane
8. Diamond Dogs
9. David Bowie
10. Scary Monsters

Mijn Bowie Song Top 10:

1. Moonage Daydream
2. Heroes
3. Station to Station
4. Life on Mars
5. Five Years
6. Warszawa
7. Sound and Vision
8. The Man Who Sold the World
9. Space Oddity
10. Ashes to Ashes

Belangstelling voor gesofisticeerde classic rockers als Deep Purple en Queen gelijk stellen aan 'niet zoveel kaas hebben gegeten van muziek' doet vermoeden dat jij degene bent die geen kaas heeft gegeten van muziek.







Je lijkt duidelijk gespeend van elke kennis inzake rockmuziek uit de early seventies. Deep Purple en Queen waren, evenzeer als Bowie dat was, grensverleggend. Dat Bowie niet gespeeld werd in de cafés die je vader frequenteerde toen hij jong was en uitging en Deep Purple en Queen wel, doet daar niets aan af.

Tsja, angstaanjagende analyses...

Leuke combi met NIN

Ho, ho, te vroege conclusie. mijnheer. Je kunt wél concluderen dat de rotatieparticipatie niet erg hoog was. Verder vrees ik dat we wat dat betreft niemand contractueel vast kunnen leggen..

Verbeter me indien incorrect op dit gebied, wat dat betreft zal ik ruiterlijk toegeven weinig verstand te hebben van Deep Purple, maar in hoeverre kleurde Deep Purple buiten de eigen lijntjes van de kleurplaat? Hier niet per se kijkende naar muziek in het algemeen, en in hoeverre de muziek vanuit daar gezien grensverleggend was, maar puur de artiest zelve. Of bleef Deep Purple naar eigen schets tekenen?

Ik denk dat AOVV hierop doelt, en dat Bowie dit vooral goed kon: hoe gevarieerd en uitgebreid z'n kleurplaat ook was, tóch kleurde 'ie constant búiten zijn eigen lijntjes, niks aantrekkend van z'n schets. Toch gebleken als een kameleon.

Ik ben dus wel een liefhebber van het eerste Tin Machine album, en vind Prisoner Of Love zelfs een van zijn beste nummers.

YouTube - Tin Machine - Prisoner of Love

De energie van Under The God is natuurlijk ook heerlijk. Bowie weet aansluiting te vinden bij de opkomst van de gitaarmuziek van de jaren 90.

Ik heb hem rond deze tijd live gezien met een best of tour, maar daar leek hij de interesse in zijn eigen muziek kwijt te zijn.
Tin Machine overtuigde live wel degelijk.

YouTube - Tin Machine Live - Paradiso 1989 - Under the God