Oke, iets van Nina Simone beluisteren is er niet van gekomen. Gelukkig is het nu tijd voor Sonic Youth, sinds kort één van mijn favoriete bandjes (zie je ook aan mijn avatar, natuurlijk ). Bovendien wil het toeval dat ik net van plan was Sonic Nurse voor het eerst te beluisteren, dus dat komt mooi uit.

Ben wel van plan om weer een lang stukje over deze band te schrijven, zoals ik eerder ook voor Neil Young heb gedaan.

Kortom: ik doe weer helemaal mee aan dit topic!

Dan toch nog even mijn Nina Simone top 5:

1. Nina Simone - Wild Is the Wind
2. Nina Simone - In Concert
3. Nina Simone - Pastel Blues
4. Nina Simone - Little Girl Blue
5. Nina Simone - It Is Finished

Super bedankt Angelo! Voor deze week nog nooit een Nina Simone-plaat opgezet, nu al 6 albums van mevrouw gecheckt. Weliswaar niet geheel weggeblazen, maar dit werk kan mij toch zeker bekoren. In de toekomst ga ik het zeker vaker opzetten.

Ik ga zo je Simone-sample-lijstje nog opzetten.

Voor mij ook een zeer vermakelijke artiest, al kan ik niet zeggen dat d'r muziek nieuw voor me was. In elk geval een bedankje richting Angelo, voor de puike stukjes. Misschien maken we binnenkort een overzichttopic, met linkjes naar de posts van experts - zodat 't ook gelezen blijft..

Van mijnentwege een top 5:

1. Wild is the Wind
2. Pastel Blues
3. It Is Finished
4. High Priestess of Soul
5. Here Comes the Sun

Neil en SY zijn overigens grote fans van elkaar.

Inderdaad, Sonic Youth heeft begin jaren '90 zelfs nog een aantal keer in Neil's voorprogramma gespeeld. Alleen waren de aanwezige Neil Young-fans dan weer geen fans van Sonic Youth...

Maar inderdaad, Neil en de band konden het best goed met elkaar vinden. Naar verluidt is Expressway To Yr. Skull Neil's favoriete SY-nummer.

Tussen twee haakjes: ik beluister op dit moment Sonic Nurse voor het eerst, en ben toch wel heel enthousiast!

Klopt, dat was de Weld tour. Social Distortion deed daar ook aan mee. Moore kwam ook met het idee van Arc.

Heb overigens de daad maar meteen bij het woord gevoegd en ben nu bijna door Daydream Nation heen. Op basis van deze eerste luisterbeurt vind ik 't wel een wat overschat album. De noisy partijen bevallen me wel, maar de punky liedjes daaronder zijn vrij zwak en eenvoudig. Het geheel is ook wel wat eenzijdig en een beetje formulematig ('hoppa, nu weer wat noise erin'). Het duurt me daarom ook iets te lang, al vind ik het geen onaardig album. Denk dat ik 3,5* zou geven, maar daarvoor is het te vroeg. Ik hoor in ieder geval waar Nirvana door beinvloed was (wat ik natuurlijk al wel talloze malen gelezen had).

Ga m'n best doen nog wat meer van ze te beluisteren. Dan is dat gat in m'n repertoirekennis in ieder geval opgevuld.

En wij presenteren mit trotz:

Masimo & AOVV presenteren: het Oh Oh Ohverzichtstopic (Het Grote Artiest-v/d-week-topic) (A. A. A. A. A. A. Anderworpen)

Klik

Overigens: we zijn al tien weken bezig!

Nederig accepteer ik het klaarblijkelijke Sonic Youth-connaiseurschap van Musicmeter! Graag schrijf ik over deze band wiens naam als je me middenin de nacht wakker maakt, een pistool tegen mijn hoofd zet en in mijn gezicht schreeuwt: "beken... wat is je favoriete band... ik tel tot 3!!" binnen 0,01 seconden over mijn lippen rolt, met slechts een fractie van aarzeling omdat het onder bepaalde gesternten en maanstonden ook wel eens Unwound kan zijn, maar omdat ook die band tot één van de vele discipelen kan worden gerekend en er maar één baas kan zijn: Sonic Youth!

See Flashing Eyes!


Dit is /trilogy, kant 4 van Daydream Nation dat alles in zich heeft wat ik wil horen als ik naar Sonic Youth luister: een bijna voelbare, electrisch geladen spanning. Structuur versus chaos... melodie versus noise en een enorme bak energie (dit laatste in tegenstelling tot Sympathy For the Strawberry, sorry AOVV).

Sonic Youth is natuurlijk niet heel onbekend, maar de discografie is zo omvangrijk, gefaseerd en omgeven door zijprojecten dat het lekker erin vastbijten is.Fijn vind ik dat soort bands (The Fall ook... Sonic Youth heeft ooit een complete Peel-sessie met alleen Fall-covers gedaan. Ook zo'n soort band die door allerlei fasen is gegaan... geknipt voor dit topic trouwens ).

Sonic Youth, een beknopte geschiedenis. Jongen (Thurston Moore) gaat naar New York, bezoekt punk- en No-Wave concerten, zit in band (The Coachmen), ontmoet meisje (Kim Gordon), richten bandje op (Sonic Youth), ontmoeten gelijkgestemde (hahaha) (Lee Ranaldo) uit No Wave avantgardeorkest van Glenn Branca, ontmoeten drummer Richard Edson, vervangen Richard Edson voor ene Bob Bert, gaan loos, definiëren een scene, maken de ene na de andere prachtplaat, beïnvloeden tot op de dag van vandaag een hele generatie indie- en noisebands... tot in 2011 als donderslag bij heldere hemel het bericht komt dat jongen en meisje (inmiddels oudere heer en statige dame) gaan scheiden en de band in een hiatus zit, toekomst onbekend.

Voor mijn gevoel is de discografie van de band in te delen in vier tijdperken:
- de vroege fase (Sonic Youth EP t/m Bad Moon Rising)
- de gouden jaren (EVOL t/m Daydream Nation)
- de MTV-jaren (Goo t/m Washing Machine)
- de latere jaren (A Thousand Leaves t/m The Eternal)

In de vroege fase is de band nog zoekend naar een passende stijl. De eerste EP haakt duidelijk aan bij de in die tijd fähige No Wave-stroming, maar vanaf Confusion is Next wordt het duisterder, harder, worden er driftig gitaren verzameld en hangt de band voornamelijk een stijl aan die enerzijds verwijst naar de duistere underground van het dan nog smerige en gevaarlijke New York, en anderzijds naar de duistere kant van de Amerikaanse geschiedenis (met name op Bad Moon Rising).

EVOL zie ik als een soort overgangsplaat. Tekstueel sluit het aan bij de beginjaren, maar muzikaal wordt het (met de komst van drummer Steve Shelley) ambitieuzer en wordt er in plaats van alleen maar naar sfeer, ook naar strakke en gevarieerde composities gestreefd. Dit gaat verder op Sister, en ten tijde van mijn persoonlijke favoriet Daydream Nation is SY geëvolueerd naar een zelfverzekerde band die speelt op de toppen van haar kunnen.

Daarna was de stap naar een commercieel label (Geffen) snel gemaakt en met Goo werden de clips zowaar op MTV gedraaid. Sonic Youth raadde Nirvana aan Geffen aan en begon zo mee te draaien in de mallemolen van het alternatieve rockgeweld van midden jaren '90 (Lolapolooza, voorprogramma Neil Young). Dirty werd nog grootser geproduceerd door Butch Vig, net als de wel wat intiemere opvolger Experimental Jet Set, Trash & No Star. Washing Machine is weer een overgangsplaat naar de laatste jaren.

De latere platen zijn bedaarder, intiemer, de band is natuurlijk ook ouder geworden. In deze periode begint men ook mindere platen af te leveren: mijn minst favoriete SY-platen zijn NYC Ghosts & Flowers,het m.i. nogal overschatte Murray Street en Rather Ripped. De laatste plaat, The Eternal, is weer erg sterk en wat zou het eigenlijk mooi zijn, met zo'n titel, als die plaat de zwanenzang wordt.

Stel je kent nog niks van de band en je wil je in de discografie verdiepen. Een plaat uit elk tijdperk ligt voor de hand. Hier mijn persoonlijke tips:

1. De begintijd: Bad Moon Rising
2. De Gouden jaren: Daydream Nation
3. De hitjaren: Dirty
4. De latere jaren: Sonic Nurse

That's it for now, hierna ongetwijfeld meer. Er is nog zo veel onbelicht: De SYR-serie, de shitload aan collaboraties en zijprojecten...

Die vrouw is Kim Gordon, één van de drie vocalisten en degene met de grootste "love it or hate it" zangstijl. Ik denk dat de andere twee, Thurston Moore en vooral Lee Ranaldo (die wel het minste zingt) je een stuk beter zullen bevallen, met de waarschuwing dat zuivere zang niet is waar het om draait bij deze band en er bewust nog al eens uit de bocht wordt gevlogen, op alle vlakken.

Jippie ja Sonic Youth geweldige band.
De tips kan ik wel mee eens zijn, hoewel ik Evol, Sister en Goo ook wel binnen wil smokkelen.

Als zwaktepunt van de band zie ik trouwens niet de zang, maar de teksten. Die zijn eigenlijk altijd geïnspireerd op boeken (veel cyberpunk), films, beroemdheden, en weinig persoonlijk. Dat stoort me wel eens, het komt wat te makkelijk over.

Die tour was voor Sonic Youth geen succes. Vijandig (conservatief) publiek, roadies van Young die de band bewust tegenwerkten omdat ze de muziek haatten, en een Young die ook steeds minder enthousiast werd. Het leek op een poging van Young om hip over te komen.

Zéér mooi stukje itchy, maar toch een kleine kanttekening: Goo lijkt me de betere keuze als introductie op de hitjaren dan Dirty. Goo is toch een stuk constanter en compacter dan het hit and miss-album Dirty. Vind ik...

Daydream Nation vond ik vocaal goed te doen, dus dat biedt gelukkig hoop. 'Trilogy' was wel beduidend minder gezongen. Niet op een emotionele manier, maar duidelijk slecht ingezongen.

Top, itchy!

Ik denk dat ik de begintijd t/m 'de Gouden Jaren' toch wel het tofst vind. Daar vind ik ze het meest interessant en verrassend uit de hoek komen - en dan tóch is Washing Machine misschien wel mijn favoriet. Een van de beteren (imo), in elk geval, alhoewel een 'beste' SY toch vrij moeilijk valt aan te duiden. Concurrentie blijft van platen als EVOL.

De SYR-reeks in overigens ook zeer tof, lijkt me leuk als dat ook nog een beetje belicht en beluisterd gaat worden in deze week. Als je houdt van een beetje gruizige, groffe experimenten, dan zit je daar wel prima.

Lee Ranaldo is ontzettend tof, trouwens. Misschien niet de meest geliefde vocalist van SY (denk ik te kunnen zeggen?) maar ik vind de door hem gezongen/gesproken tracks toch altijd wel heel sterk. Alhoewel die van KG en TM ook puik zijn.

Aldus: er wacht een fijne week.

In ieder geval tof dat Nina Simone hier en daar toch nog wat extra stemmen erbij heeft gekregen dankzij dit topic! Wat extra aandacht voor deze bijzondere artieste kan nooit kwaad.

Sonic Youth sla ik denk ik maar over. Heb wel eens wat van hen gehoord, maar ik werd er niet echt enthousiast van (al ligt dat meer aan m'n persoonlijke voorkeuren). Misschien dat ik volgende week weer inhaak, afhankelijk van de artiest. Ik zal het topic in ieder geval wat beter in de gaten houden... het is immers een prachtig initiatief om artiesten wat meer onder de aandacht te brengen.


Begrijpelijk. Misschien moet je ’t album eens over een aantal maanden (of een jaar) nog eens proberen. Misschien dat je het na verloop van tijd wat beter kunt waarderen.

Jij raad nooit welke Sonic Youth ik in mijn top 10 heb staan

Tja, en jij hebt natuurlijk al gezien waar mijn avatar vandaan komt

Leuk lijstje, alhoewel ik de sample in Massive Attack niet zo hoor? Is dat de piano? 't Nummer 'See-Line Woman' ken ik niet, daar kan het ook aan liggen. In elk geval: zeker de moeite waard om te luisteren als Simone-gerelateerd, voor de mensen die nog de paar resterende uurtjes Nina Simone op deze avond mee willen pikken..

Vooral Brother Ali beviel me opvallend goed.

Zal ik proberen! In elk geval een geslaagd weekje gehad. It Is Finished, en bijbehorende randzaken toch wel als favoriete plaat v/d week (niet overall, overigens, maar deze week toch wel )

Of luister ze gewoon allebei als het dan toch SY-week is

Ga onmiddellijk je mond spoelen!!

Tsk, inderdaad. Goo je dirty mond spoelen.

Dirty scoort 3.5* bij mij. Want naast ongelooflijke parels als Sugar Kane, Chapel Hill, 100%, Theresa’s Sound-World en Wish Fulfilment, staan er naar mijn mening toch een behoorlijk aantal miskleunen op het album. Jullie gaan me toch niet vertellen dat je nummers als Crème Brûlée, Nic Fit en Purr naast eerdergenoemde songs kan leggen? En ook Swimsuit Issue vind ik vreselijk. Dààr zingt Kim pas slecht!

Op Goo daarentegen, staan louter goede nummers.

Grrr. Ik vind Swimsuit Issue zéker geen miskleun. Sterker nog: één van de beste nummers van Dirty.
Over Goo kan je trouwens hetzelfde zeggen... vul voor Nic Fit Scooter&Jinx in, en voor Créme Brulée My Friend Goo, en voor Purr Mildred Pierce en ziedaar... twee gelijkwaardige platen!
Waarvan ik Dirty nog steeds zou aanbevelen aan de leek.

Van mijn kant dan ook een top-5:
1. Pastel Blues
2. Little Girl Blue
3. Wild Is the Wind
4. It Is Finished
5. At Town Hall

Een top van tracks zou ik (nog) niet kunnen maken - alhoewel Sinnerman wel op nummer 1 zal staan. IJzersterke song.

hier een top 3:

1. Pastel Blues
2. I Put a Spell On You
3. Wild is The Wind

euh... wie past die topictitel aan?

Morgen. Arrie.