Ik zei nog: mooie lansbreuk...

http://i.imgur.com/1rJCLE7.jpg

Miles Davis


Heerlijk zwoel album maar niet zo goed als Kind of Blue. Het duurt te lang, gaat nergens naartoe en heeft weinig memorabele melodie. Maar mijn punten van kritiek vallen helemaal weg als ik Bitches Brew als achtergrondmuziek opzet. En dat bedoel ik niet oneerbiedig.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 46 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/16000/16816.300.jpg

178. Spirit - Twelve Dreams of Dr. Sardonicus (1970)

Voor Twelve Dreams verscheen had Spirit al drie mooie albums gemaakt, waarop ze rock, jazz en klassiek combineerden. Maar het succes bleef uit waarop Lou Alder die hen onder contract had de band liet vallen. Daar kwam nog bij dat er al heel wat spanningen tussen de groepsleden waren. David Broggs, die ook met Neil Young werkte, wist dit echter buiten de opnamen te houden. Het bood ook ruimte voor nog meer experiment. Maar al snel viel Spirit toch uit elkaar. Jammer, want vijf jaar later werd het album platina.

http://i.imgur.com/CoHKxJX.jpg

Spirit


Op Twelve Dreams of Dr. Sardonicus weet Spirit de perfecte balans te bewaren tussen middelmatig en slecht. Ga vooral niet zoeken naar de combinatie met jazz en klassiek want daar valt nergens wat van te horen. Muzikaal kan het ermee door maar de nummers zijn flauw en de zangpartijen meestal irritant. Snel vergeten, dit sardonisch niemendalletje.

2,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 46 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/400.300.jpg

179. Black Sabbath - Black Sabbath (1970)

Hier is het dan. Het eerste heavy metal album. Dit debuut klinkt nog steeds boosaardig, al zijn de teksten eerder lachwekkend. Maar het horrorthema, de sinistere zang van Ozzy en de zware gitaren sloegen in als een bom. Geen muzikale hoogstandjes, wel heel veel sfeer. De iconische hoes kon niet beter gekozen zijn.

http://i.imgur.com/CtY1AtY.jpg

Black Sabbath


Paranoid, Master of Reality, Heaven and Hell, Vol. 4, dat zijn de albums van Black Sabbath die ik al sinds mijn tienerjaren beluister. Toen ik het debuut kocht was ik begin twintig. Er hangen voor mij daarom niet zo'n sterke nostalgische gevoelens aan vast.
Het horroreffect heeft ook nooit enige impact op me gehad. Dat beleefde ik met Melissa van Mercyful Fate. Maar Mercyful Fate heeft natuurlijk ook veel mosterd bij Sabbath gehaald, net zoals alle metalbands.
Maar ik heb dus nooit het gevoel gehad veel gemist te hebben met dit debuut, want volgens mij mankeert er nogal wat aan. Toch vind ik het een genietbaar album en dan vooral de a-kant. Die wordt alleen soms even ontsierd door een rommelige overgang of een onafgewerkt einde. Maar de nummers op zich zijn allemaal sterk.
De b-kant is wel wat minder. Vooral die gitaar jam in Warning haalt het niveau van het hele album naar beneden. Als ik die skip en het bonusnummer Wicked World (b-kantje van Evil Woman) erbij tel zou ik op 4,5 uitkomen.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 47 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1024.300.jpg

180. The Doors - Morrison Hotel (1970)

The Soft Parade was maar lauw ontvangen en met Morrison Hotel wilden The Doors zich herpakken. Ze deden dit onder tijdsdruk want Jim Morrison zou mogelijk naar de gevangenis moeten omdat hij zich weer eens obsceen had gedragen.
In geval van nood had men een livealbum kunnen samenstellen maar justitie was niet zo snel en dus werd het album, hun vijfde in drie jaar tijd, helemaal afgewerkt.
Men keerde terug naar de roots van de band. Niet te veel poespas maar stevige nummers, met een Morrison die zich zowel zacht als brullend laat horen.
De opdracht was gelukt. The Doors rockten weer als vanouds.

http://i.imgur.com/W65wJK6.jpg
The Doors


Deze, het debuut en L.A. Woman vind ik de beste albums van The Doors. Maar de drie overige met Jim Morrison moeten daar maar weinig voor onder doen. En zelfs Other Voices en Full Circle vind ik nog de moeite. Voor een keertje dus eens geen negatieve kritiek.

4,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 48 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/27000/27242.300.jpg

181. Carpenters - Close to You (1970)

Richard's inventieve composities en arrangementen in combinatie met de prachtige stem van Karen was een succesformule. En dit terwijl Karen aanvankelijk enkel wilde drummen maar niet zingen.
Het nummer Close to You was hun eerste internationale hit. We've Only Just Begin deed bijna even goed. Het album stond langer dan een jaar in de Amerikaanse hitlijsten.
De muziek klinkt zoet en toegankelijk maar ook melancholisch. Naar het einde van hun carrière werd het dramatisch door de jarenlange anorexia van Karen Carpenter. In 1983 overleed ze.

http://i.imgur.com/gnfiSU8.jpg

Carpenters


De goeie nummers en arrangementen plus de stem van Karen en samenzang met haar broer Richard doen het voor mij. De lp's van Carpenters albums zijn makkelijk voor weinig geld te vinden. Daardoor heb ik bijna hun hele discografie in huis, al vind ik niet alles even geweldig.
Hun tweede album, Close to You, is over de hele lijn sterk. Uitschieters voor mij zijn het titelnummer, We've Only Just Begun en Help. Maar ook nummers van de hand van Richard Carpenter zijn de moeite, zoals het progressieve poppareltje Another Song en Crescent Moon dat mij doet denken aan Gymnopedies van Satie.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 49 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/22000/22690.300.jpg

182. Stephen Stills - Stephen Stills (1970)

Stephen Stills had zich al bewezen met For What Is Worth (Buffalo Springfield), nog voor zijn solodebuut verscheen. Al vonden critici hem niet zo goed als bijvoorbeeld Neil Young, met dit album toonde hij zijn kwaliteiten.
Voor de tien nummers die variëren van melancholische folk tot funky hardrock (Old Times Good Times) liet hij zich begeleiden door grote namen als Hendrix, Clapton, Crosby en Booker T. Door zijn kenmerkende stem en lyrische stijl staat het resultaat ook vandaag nog als een huis.

Oh ja, een album met fanatieke voor en tegenstander, met name teveel bombast is dan het verwijt.
Toch zeker geen slecht album met zo'n fraaie afsluiter.

http://i.imgur.com/olAYaA4.jpg

Stephen Stills


Eerlijk gezegd was ik blij toen het album afgelopen was. Ik hou van achtergrondkoortjes, maar niet op de voorgrond. Het lijkt wel of Stephen Stills te veel zijn best doet om de kritiek te weerleggen.
Hoe dan ook, dit soort brave blanke bluesrock boeit mij amper. Zo hoor ik Eric Clapton ook weer voorbijkomen met zijn getokkel.
Eigenlijk is het alleen Jimi Hendrix die met zijn kleine bijdrage wat peper toevoegt. Maar dat kan natuurlijk het smakeloze geheel niet redden.

2,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 49 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2249.300.jpg

183. John Lennon - John Lennon / Plastic Ono Band (1970)

Dit persoonlijke solodebuut vormt een nieuwe start en een afscheid van het verleden. Niet alleen het verleden met The Beatles. In God neemt John afstand van alles en nog wat. Gedaan met dromen. Hij gelooft nergens meer in en komt zo bij zichzelf.
Het bekendste nummer van dit album is ongetwijfeld Working Class Hero. Alleen al om het taalgebruik ("Til you're so fucking crazy you can't follow their rules" en "But you're still fucking peasants as far as I can see") had het nooit van The Beatles kunnen zijn. Het werd talloze keren gecovered, door ondere andere Marianne Faithfull, Richie Havens, Blind Melon, David Bowie, Cyndi Lauper, Screaming Trees, Ozzy Osbourne en Elbow.

http://i.imgur.com/tLlTqMF.jpg

John Lennon en Yoko Ono


Soms moet je blijkbaar kiezen. Beatles of Stones, Lennon of McCartney. In dit geval zou ik voor de laatste kiezen.
Lennon's stem ligt me niet altijd. Maar ik vind wel dat hij op zijn eentje een paar prachtige nummers heeft geschreven. Working Class Hero bijvoorbeeld. Al prefereer ik de versie van Tin Machine. Well, well, well vind ik dan weer niks.
Beste nummer op dit album is God. Echt heerlijk hoe hij zingt 'I don't believe...'. Zo zou ik het ook willen uitschreeuwen tegen de gelovige medemens die zegt dat iedereen wel ergens in gelooft. (Ik ga nog wel wat verder dan Lennon want ik geloof niet in hem en zelfs niet in mezelf.)
Ik heb gelukkig dit album waarop voor mij alles staat wat ik van Lennon moet hebben.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 49 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3164.300.jpg

184. Crosby, Stills, Nash & Young - Déjà Vu (1970)

Voor dit tweede album werd Neil Young er bijgehaald, maar meestal was hij humeurig of afwezig. Crosby was ook niet meteen een zonnetje in huis want die rouwde om zijn vriendin die pas overleden was. De sfeer was allesbehalve gezellig. Alleen Nash deed moeite om de vrede te bewaren.
De muziek leed er niet onder. De muzikaliteit en prachtige stemmen van de heren aangewend in ijzersterke nummers voerden het album in sneltempo naar de eerste plaats in de VS.

http://i.imgur.com/OZ6gCtK.jpg

CSNY


Bijna 1000 stemmen met bijna een gemiddelde van 4,20 op deze site. En in lijstjes zie je Déjà Vu ook steeds weer terug. Je zou er een déjà vu van krijgen.
Als dan ook nog eens Neil Young van de partij is dan moet dit wel een album voor mij zijn. Of toch niet, want Neil Young had intussen een goedlopende solocarrière en het sublieme After the Gold Rush op de wereld losgelaten. Hij zou wel gek zijn om zijn beste werk aan dit project te lenen.
Maar toch levert hij nog de beste nummers.
En dan ligt de conclusie voor de hand. Ondanks alle lof dat Déjà Vu krijgt vind ik er geen bal aan. Het is wachten op Helpless vooraleer het wat de moeite wordt. Woodstock blijkt door Joni Mitchell te zijn geschreven maar ook van haar ben ik beter gewend. Het dieptepunt komt er aan met Our House van Nash, waarin we op een werkelijk infantiel ge-lalala worden getrakteerd.
Alleen als Neil de hoofdzang doet vind ik de samenzang mooi. Geen idee wie meezingt. Als Neil niet op de voorgrond zit staat de samenzang me tegen. Het zielige gebral van Crosby in zijn nummer Almost Cut My Hair is nog erger.
Lastig dus, een album dat in theorie mijn ding zou moeten zijn en ik om die reden ooit ook heb gekocht, maar in de praktijk kan ik er amper wat mee.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 50 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/591.300.jpg

185. Black Sabbath - Paranoid (1970)

Kijk, zo hoort dat. Gewoon alweer een album van Black Sabbath. Veel woorden zijn hierbij niet nodig.

Het debuut bleek nog maar een opwarmertje want met Paranoid verbeterde dan band zich in alle opzichten, waardoor ze ook in de VS doorbraken.
Ozzy zong beter en Tonny Iommi maakte zijn potentieel als onovertroffen riffmaster waar. Al meteen met War Pigs walsen de onheilspellende akkoorden elke twijfel daarover plat. Het aanstekelijke titelnummer groeide uit tot Sabbath's meest bekende nummer. Na al dat geweld is er ook plaats voor verrassend veel subtiliteit in Planet Caravan. Oh ja, ook de klassieker Iron Man staat nog op de a - kant. De nummers op de b - kant zijn minder bekend maar al even indrukwekkend.
Invloedrijk album dat duidelijk maakte dat heavy metal hier was om te blijven.

Eigenlijk is het alweer tijd om verder te reizen, maar het lukt me nog niet Paranoid los te laten. De volgende vier albums heb ik eveneens op cd (en/of lp). Die ga ik intussen dan ook al maar van onder het stof halen.


https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2398.300.jpg

186. Neil Young - After the Gold Rush (1970)

De hoes, een gesolariseerde foto van de melancholieke muzikant die door een grauwe straat loopt, beeldt het sentiment van After the Goldrush perfect uit.



https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2594.300.jpg

187. Led Zeppelin - Led Zeppelin III (1970)

Een album met twee gezichten, knallende hardrock op de a-kant en ingetogen akoestische nummers op de b-kant. In de speelse lp-hoes zit een draaischijf met afbeeldingen die door de verschillende openingen kunnen bekeken worden.



https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3030.300.jpg

188. Deep Purple - In Rock (1970)

Gebeiteld in Mount Rushmore, de vijf presidenten van Deep Purple Mark II. In deze bezetting zou de band hun grootste klassiekers maken. Kanjers als Speed King, Child in Time en Hard Lovin' Man allemaal op een album. Producer Martin Birch herhaalde zijn succes later nog eens met Iron Maiden.



https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/483.300.jpg

189. Van Morrison - Moondance (1970)

Een logisch vervolg op Astral Weeks maar een voller geluid met blazers. Improvisatie krijgt hier minder ruimte waardoor het album meer structuur heeft. Het raar afgesneden portret zou een gigantische pukkel op het voorhoofd van Van Morrison uit beeld moeten houden.

http://i.imgur.com/XTpsI24.jpg

Black Sabbath


Paranoid was mijn eerste van Black Sabbath en alleen al daarom blijft de indruk onuitwisbaar. En zoveel jaren later blijf ik het een ijzersterk album vinden. De vijf bekendste nummers zijn regelrechte klassiekers, maar Planet Caravan is ook een echte parel.
Hand of Doom vind ik een beetje minder geslaagd in wat lijkt op knip- en plakwerk. Rat Salad, waarop vooral Bill Ward zijn kunsten mag tonen, is dan weer een overbodig instrumentaal. Dat zijn mijn enige puntjes van kritiek op dit monumentale werk.

4,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 51 (reeds in bezit)

Fijn, hij reist weer verder.

Ik ben intussen ook nog bezig een balans op te maken van muziekjaar 2016, waarvan 87 uitgebrachte albums in mijn platenkast beland zijn. Hele klus, om die even op een rijtje te zetten.

http://i.imgur.com/YdmFqoA.jpg

Neil Young


Ik hoef maar naar de hoes van Neil's nieuwste te kijken om te weten dat ik het er wel mee heb gehad. Luisterend naar After the Gold Rush herinner ik me dan wel weer meteen waarom ik toch fan ben. Dit album klinkt bijna als een best of. Bijna, want Till the Morning Comes en Cripple Creek Ferry zijn toch eerder korte niemendalletjes. Samen met Harvest mijn favoriete album.

4,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 52 (reeds in bezit)

Neil ja, deze mag er zijn, de voorganger was toch ook geweldig.
Overigens was dit mijn keningsmaking met Neil Tong.

Voor wie dit nog niet gezien moest hebben: een jonge Young speelt in '71 enkele nieuwe songs live voor de BBC... Who was God?

Mooi.

In zijn top tijd!

http://i.imgur.com/3c9vDmt.jpg

Led Zeppelin


Dit album is weer beter dan de voorganger. Uitschieters zijn Immigrant Song en Since I've Been Loving You. Het contrast tussen de a en b-kant werkt goed. Het levert een fijne luisterervaring op.
Maar nader beschouwd vind ik de overige nummers niet bijzonder sterk. Net als op II lijkt Led Zep hier vooral een band die magie oproept met zijn karakteristieke geluid en een enkele groove maar compositorisch wat in gebreke blijft.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 53 (reeds in bezit)

http://i.imgur.com/cSOYeyP.jpg

Deep Purple


Deep Purple is een van de weinige bands die ik liever live hoor. De uitwerking van de nummers lijkt vaak al naar live uitvoeringen te verwijzen maar in de studio werkt dat niet zo goed. Het drogere geluid bevalt mij nochtans wel.
De eerste versie van Child in Time die ik kende is van Made in Japan maar het origineel hier is al even prachtig. Een minpunt is wel dat dit nummer er zo bovenuit steekt dat de rest wat mager uitvalt, ook al is het allemaal heel degelijk.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 54 (reeds in bezit)

http://i.imgur.com/6bYvwjV.jpg

Van Morrison


Ook op dit album zijn de bekendste nummers de beste. Maar ik ben Moondance en And It Stoned Me een beetje beu gehoord. De rest van het album is meestal gewoon oké, behalve dan het ge-lalala in Caravan en Glad Tidings. Maar nergens wordt het nog zo magisch als Astral Weeks. Daarvoor is het wachten op Veedon Fleece.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 55 (reeds in bezit)