herman schreef:
[...]
Deadline zaterdag 10 augustus, 12:00.

GrafGantz schreef:


Jammer dat je niet op zondag gaat, dan hadden we kunnen daten. Is slechts een paar minuten van m'n huis vandaan, maar zit morgen in Dordrecht voor een verjaardag.

herman schreef:

Wie weet volgende keer dan. Ik wist niet eens dat het twee dagen duurde overigens.

herman schreef:
[...]
Ben benieuwd naar je lijstje, vast behoorlijk exotisch.

LucM schreef:
Legendarisch duo vanwege hun befaamde magische samenzang. Begonnen als countryduo schakelden ze over op rock'n roll al zijn hier nog steeds country-invloeden te bespeuren, met een beetje goede wil kun je dit de voorloper van de countryrock noemen. Vele countryrockbands zijn ook min of meer schatplichtig aan Everly Brothers.

indana schreef:
Een bijzonder album, voor zo ver ik weet is dit het eerste live-album dat meer dan 1 miljoen exemplaren verkocht (in de U.S.A). Ik hoorde dit voor het eerst op jonge leeftijd en was meteen gegrepen door de sfeer van dit album, licht melancholiek, ingetogen, spontaan en vrolijk. Soms met een combo, soms met volledig orkest en een ongelofelijke geluidskwaliteit (zeker voor die tijd)
Ronduit schitterend zijn Cotton Fields en The Marching Saints (when the saints go marching in) in een onderloelde jazzuitvoering.
Het 11 minuten durende Matilda is grappig en een van de eerste liederen waarbij toehoorderparticipatie is opgenomen.
Voor mij is het album een parel die nog regelmatig wordt gespeeld en dat al zo'n kleine 50 jaar.

AOVV schreef:
De opener annex titelsong klinkt erg bekend in de oren, en die durf ik best geniaal te noemen. Ontzettend lekker, je kan er gewoon niet op stil blijven zitten. De groove die ontwikkeld wordt door Blakey en zijn kompanen, is onnavolgbaar. Heerlijk soleren van Lee Morgan, die trompet speelt, prima ondersteuning ook. De stukjes waarin de piano op de voorgrond treedt, hebben zelfs een soort van zalvend karakter; je wordt er lekker mild van. Nou ja, ik dan toch.

Herr Meijer schreef:
Je eerste album starten met een lied over je eigen naam, en dat dan 49 jaar geleden: legendaaarisch. Who Do you Love is nog tientallen malen gecovered, de een nog beter dan de ander: Juicy Lucy, The Doors... Bo knows Diddley!

Arrie schreef:
Sarah Vaughan heeft een erg aangename stem om naar te luisteren. Ze heeft wat mij betreft een warme stem. Ook de liedjes zijn prima uitgekozen, en de instrumentatie is erg fijn en past prima bij haar stem. Zo zingt Sarah 9 jazz-liedjes, soms mooie ballads, soms wat meer up-tempo.

yosemite44 schreef:
Sinatra's geeft op dit album ongeevenaarde interpretaties van deze en andere klassiekers (van oa. Gerschwin en Porter). De arrangementen (van Nelson Riddle, mij geheel onbekend) voegen zelfs nog wat extra's toe aan de flair en coolness van Sinatra. Heerlijk romantische cd met als hoogtepunt "I've got you under my skin"!

schizodeclown schreef:
Raga Simhendra Madhyamam vind ik toch wel de mooiste hier hoor,adembenemend,en heerlijke afsluiter,van deze overigens gehele plaat als parel,brengt je in hogere sferen,en de melodieen volgen elkaar zo smoooth op,wat natuurlijk niet anders kan hierbij,deze plaat doet me nog het meest iets van deze muziek.(Ik weet het,klinkt een beetje amateur/achtig van me maar hey ik geniet gewoon van de muziek )

EVANSHEWSON schreef:
Klassieker van formaat, verplichte kost voor iedere liefhebber van classic fifties rock'n roll!
Schitterende plaat!
*****

herman schreef:
De volgende 23 deelnemers noemden maar liefst 247 verschillende albums[...]

Cabeza Borradora schreef:
De 50's

Fantastisch begin al...




Sta ik van te kijken,,. Toch nog maar eens goed bekijken dan die lijstjes, zullen zeker nog te ontdekken pareltjes tussen zitten!

fredpit schreef:
Free jazz..

Niet in woorden te vangen, hoe graag ik het ook zou willen..Dit album staat in mijn top 10, en als je me vraagt waarom...

Ik kan het je niet precies vertellen..je moet het ervaren.

Voorzichtige poging...Los en luchtig. Niet gebonden aan refreintjes en strakke akoorden. Alleen het moment..de instrumenten en een 'zootje' brilliante muziekanten die dat magische moment hebben 'gevangen' en op een schijf hebbben gezet.

Ik als luisteraar ervaar vrijheid, een moment van 'los zijn'.., deelgenoot zijn van dat magische moment waarbij de instrumenten, de muziek het voor het zeggen hebben...Niet het ego van een zanger of geldingsdrang van een band...De muziek, het geluid, haar emotie staat centraal

Geef die muziek de vrijheid, en je hebt free jazz.....Ornette Coleman heeft haar weten te vangen, en op een schijfje gezet zodat wij, 'simpele bewonderaars' er van kunnen genieten...en haar weer vrij kunnen laten iedere keer als we dit album (of soortgelijke albums) draaien...

Gish schreef:
Hier horen we een vrouw op het einde van haar verwoeste leven, drank, drugs, mishandeling, alleen maar ellende.
Billie zingt hier niet op haar best, die tijd lag achter haar, logisch ook als je haar slechte gezondheid tijdend de opnames in ogenschouw neemt. Ze klinkt erg breekbaar, een juiste omschrijving denk ik. Daar tegenover staat de vrij gladde zoete maar uitstekende muziek van Ray Ellis en zijn orkest.
Eigenlijk moet je eerst haar biografie lezen en dan deze plaat opzetten. Ontroerend wat mij betreft. Tijdloos ook.

*****

korenbloem schreef:
Wat een prachte ingetogen samenspel. Monk streelt de piano. Maar ter gelijke tijd laat hij de piano ontwaken. De blazers klinken als een onwillekeurig sentiment. Nergens lijkt men gecontroleerd door te worden. Echter behouden ze allen een idealistische jaren 50 discipline in hun karakter. Het hele album is een on constante '2 steps forward, 1 step back' principe. Oude swing tradities worden omgevormd en afgeleidt door bluesy bebop blazers. Monk laat hier mooi de wereld en de mogelijkheden van jazz horen. Er is een hemelse balans in deze muziek. Briljant van uit welke hoek je er ook naar kijkt!

kistenkuif schreef:
Heerlijke maffiamuziek uit N.Y. Amusement maar retegoed en dansbaar. Luister naar saxofonist Sam Butera. Die opende de deur voor mij naar jazz, Er is een goede compilatie in de Collectors Serie met veel live. Dan is hij op zijn best..

Father McKenzie schreef:
Vanaf dit album stijgt Brel boven zichzelf uit en komt al meteen met enkele van zijn meest gedenkwaardige chansons; La Valse A MIlle Temps, Ne Me Quitte Pas, Les Flamandes, Seul en La Mort. Ook de andere liedjes zijn van een ongehoord hoog niveau, zowel tekstueel als wat melodie betreft.

AddictedToElvis schreef:
Elvis heeft in een korte tijd de hele wereld aan zijn voeten, en Tom Parker ruikt geld. Elvis stapt over van Sun naar RCA en zijn eerste plaat komt uit.

Meteen openen we met een ware Elvis-klassieker, waar het origineel van Carl Perkins volledig verbleekt. Dit is de versie van Blue Suede Shoes die we zullen onthouden, en terecht. Heerlijke rock 'n' roller. Met I'm Counting on You komen we bij een ballad, waarvan wij in zijn oeuvre nog heel veel van mogen horen. In zijn begindagen waren deze echter nog niet altijd even sterk. Hij heeft ook in 1956 erg mooie ballads opgenomen, daar niet van (bijvoorbeeld I Was the One) maar in I'm Counting on You is het nog niet echt intens genieten van zijn stem, evenals bij I Love You Because, I'll Never Let You Go en Blue Moon. I Got A Woman vind ik dan weer een sterke cover van Ray Charles; minder soul, meer R&R, maar daar houd ik (natuurlijk, als Elvis fan) van. Verder staan er nog genoeg goede songs op, zoals One-Sided Love Affair, Tutti Frutti, Tryin' To Get To You (die in latere liveversies nog een stuk beter zou worden, bijvoorbeeld in de '68 Comeback) en I'm Gonna Sit Right Down and Cry. Tot slot hebben we een middelmatige versie van Money Honey.

Hoewel zeker niet alle nummers even goed zijn, is dit een waardige opener van Elvis' oeuvre met power, een prachtstem (die zich nog zou ontwikkelen en nog veel mooier zou worden) en genoeg goede songs.

L_T_B schreef:
Als klein jongentje was ik niet erg geïnteresseerd in popmuziek. Tot mijn tiende jaar heb ik dan ook bijna geen herinneringen aan muziek die gedraaid werd op de radio. Wat ik me wel herinner is een collectie rock ’n roll platen van mijn ouders. Deze bestond uit een twintigtal cd’s en bevatte zo’n beetje alle bekendere, maar ook mindere bekende, hits uit de jaren ’50. Urenlang heb ik geboeid geluisterd naar mensen als Neil Sedaka, Eddie Cochran, Fats Domino en Buddy Holly. Zonder het destijds te weten openbaarde zich voor mij een keur van diverse artiesten uit het vroege tijdperk van de popmuziek. Rock ’n roll is immers de eerste pop(ulaire) muziek van het vorig decennium.

Naast de gladde producties van crooners als Perry Como en Guy Mitchell was er ook een grote diversiteit aan echte rock ’n roll te horen zoals het werk van Billy Haley & his Comets, Jerry Lee Lewis en Chuck Berry. Er was echter één man wiens zangstem een dusdanig indruk op mij maakte dat ik compleet door hem gefascineerd werd. Pas jaren later bleek dit te gaan om jongenman genaamd Charles Hardin Holley, of zoals zijn artiestennaam luidt Buddy Holly. Zijn hikkende stem die duidelijk zijn roots heeft in de countrymuziek klonk verassend anders dan de meeste andere nummers die ik op die collectie hoorde. Het best kan ik me Peggy Sue nog voor de geest halen. In dit nummer is de typische stem van Holly goed te horen en schuwt hij niet om zijn stem af en toe helemaal te verdraaien. Het “rollende” drumintro van dit nummer vormt altijd een moment van herkenning en misschien ook wel weemoed. Het nummer heette in eerste instantie Cindy Lou en was genaamd naar de vrouw van Jerry Allison, de drummer van the Crickets, de begeleidingsband van Buddy Holly. Het was ook Allison die voorstelde om het nummer om te dopen in Peggy Sue en een soort van galopperende beat aan het nummer toe te voegen. Dit was een verstandige zet want het nummer schoot in 1957 door naar de derde plaats in de hitparade. Op de b-kant van deze single stond Everyday. Dit nummer laat een compleet andere kant van Buddy Holly zien. In tegenstelling tot het uitbundige Peggy Sue is Everyday een erg minimalistisch en ingetogen nummer. Door het gebruik van een celesta ademt dit nummer een sfeer uit die niet zou misstaan in de huidige indie-pop traditie. Allison weet dit gevoel nog te versterker door niet zijn drumstel maar zijn knieën als percussie-instrument te gebruiken. Zoals eerder genoemd vormde the Crickets de begeleidingsband van Buddy Holly. Naast drummer Jerry Allison maakte ook bassist Joe B. Mauldin deel uit van deze band. In het nummer I’m Gonna Love You Too is er zelfs een “echte” krekel (cricket) te horen. Aan het eind van dit catchy liefdesliedje hoor je het kleine beestje tsjirpen. De single van dit nummer kwam in begin 1958 uit. Net zoals het bijna belezende Listen to Me. In dit nummer wordt ook op een destijds zeer creatieve manier gebruik gemaakt van een overdub. Beide singles deden echter niks in de hitlijsten. Holly maakt op dit album ook een kort uitstapje naar de “zwarte” rock ’n roll. Ready Teddy is een nummer dat zijn bekendheid dankt aan de versie van Little Richard, maar ook Holly gooit zijn hele ziel en zaligheid in dit nummer. Zo is goed te horen dat hij niet alleen “witte” country roots heeft maar ook zeker het een en ander heeft meegekregen van de zwarte bluesshouters. Het (originele) album sluit af met Little Baby, een nummer waarop weer een andere kant van Holly te horen is. Dit nummer doet mij denken aan de bluespianisten van de vroegere jaren ’50 zoals de jammerlijk onbekende Fats Domino.

Deze veel te jong gestorven rockartiest heeft een schat aan muzikale historie achtergelaten op de twee volwaardige albums die hij tijdens zijn leven heeft uitgebracht. Alhoewel het nu moeilijk voor te stellen is, heeft hij een grote invloed gehad op de rock ’n roll generatie van de jaren ’50. Artiesten als Bobby Vee en Tommy Roe probeerde in zijn voetsporen te treden, maar kwamen vaak jammerlijk te kort. Na een intensieve beluistering de laatste week ben ik ook tot de conclusie gekomen dat Buddy Holly nog net iets beter is dan The “Chirping” Crickets. Mede daardoor is zijn titelloze plaat ook mijn top10 binnengekomen ter faveure van The “Chirping” Crickets.

Paalhaas schreef:
Saxophone colossus is waarschijnlijk Rollins' 'finest hour'. Het bevat twee van zijn beroemdste composities (St. Thomas en Blue seven) en is over de breedte waarschijnlijk zijn sterkste set. Alle vier de muzikanten zijn 'at the top of their game'. Van Rollins zijn we niet anders gewend, simpelweg één van de grootste jazzsaxofonisten, en van Max Roach is hetzelfde te zeggen op drumgebied. Let ook op het vloeiende, energieke pianospel van Tommy Flanagan.

St. Thomas, met zijn onweerstaanbare calypsomelodie, is een nummer dat volgens mij iedereen wel kent, bewust dan wel onbewust. Zoek het eens op voor een leuke aha-erlebnis. Strode rode, genoemd naar een jazzbar in Chicago, de Strode Lounge, waar Sonny tijdens zijn studententijd veel te vinden was, is weer heel anders (zoals eigenlijk alle 5 de nummers lekker gevarieerd zijn), lekker up-tempo en met twee fraaie solo's van Rollins en Flanagan. In afsluiter Blue seven komen alle muzikanten aan hun trekken met een solo, elk steeds afgelost door Rollins zelf.

De composities die niet uit Rollins' pen zijn gevloeid, zijn You don't know what love is (een 'standard' uit 1941 (Raye/DePaul)) en Morirat (beter bekend als Theme from the Three penny opera van het beroemde Duitse musicalduo Brecht/Weill). Mede door Rollins' herdefinitie van melodische improvisatie (waarschijnlijk het meest revolutionaire aspect aan dit album), waarbij veel verder wordt afgeweken van de themamelodie dan voorheen gangbaar, krijgen ook deze nummers een heel vet Rollins-stempel opgedrukt.

Saxophone colossus is één van de meest toegankelijke mijlpalen in de jazzgeschiedenis en daarom een ideale instapper voor beginnelingen in de jazzwereld. Maar ook voor kenners blijft het één van de hoogtepunten van de jaren '50, zelfs van jazz tout court, en klinkt het ook 50 jaar na dato nog even fris, gevarieerd en onweerstaanbaar als toen. 4,5/5

remmer schreef:
Jazz is voor mij een wereld waar ik nog geen vat op heb. Mijn ontdekkingsreis doorheen het gigantische jazz-oeuvre begon een dik jaar geleden. Ik ben begonnen bij Coltrane en Miles Davis (Love Supreme en Kind of Blue). Op zich geen slechte openers: ik vond de muziek best ok, maar ik zag het nog iets te veel "achtergrondmuziek" (ik weet dat ik jazzfanaten hiermee tegen de schenen schop, maar laat ik mijn jeugdige onwetendheid als excuss inroepen). Jazz was voor mij nog steeds dat excentrieke buitenbeentje waar ik o zo moeilijk toegang tot kreeg.

Tot de zomer van 2007. Ik was op citytrip in Dublin en vulde mijn dagen met het bezoeken van cafés en praatjes maken met de "locals" (beide activiteiten gecombineerd uiteraard). Het was daar dat ik aan de praat raakte met een joviale kerel over jazzmuziek (jeansvestje, licht corpulent, 40 jaar oud en drager van een zonnebril ondanks een grijze hemel). Hij vertelde me voor het eerst over Charles Mingus. Hij was er zeker van dat dit me zou bevallen. Zijn liefdevolle uiteenzettingen over dit album op zich waren al meesterwerken op zich. Zoals een foto van een "dame blanche" je speekselklieren kunnen stimuleren, zo werd ik heel nieuwsgierig naar dit album. Helaas zou ik nog enkele dagen op mijn honger moeten blijven zitten, pas terug in België zou ik het album voor het eerst beluisteren.

En kijk eens aan. Die man had verdorie ferm gelijk. Van de eerste keer dat het knotsgek melodietje in "Better Get Hit in Yo' Soul" losbarstte wist ik dat het snor zat met deze plaat. Ik kom voorlopig woorden te kort om dit te beschrijven, want ik heb deze plaat nog niet kunnen "temmen". De muziek houdt mij in de ban en niet omgekeerd. Dit overstijgt mij als het ware.

Deren Bliksem schreef:
Cash, de laatste jaren weer helemaal hot.

Niet met zijn blue guitar, maar met pure kwetsbaarheid en prachtige covers die hij voor zijn laatste adem er nog uit heeft kunnen persen. Dit leidde tot een fantastische reeks albums (de bekende American Recordings) maar wanneer mensen naar aanleiding van die reeks denken dat ze een zelfde Cash aantreffen op zijn vorige albums komen bedrogen uit. Dit is bij het gros wel bekend natuurlijk, maar ik waarschuw voor de zekerheid. (eigenlijk had de user Junkie XXL dit eerder moeten weten bijvoorbeeld )

Wat een debuut is dit album. Fantastische nummers (met geweldige one-liners) als Lonesome Whistle, Cry Cry Cry, I Was There When It Happened, Get Rhytm (hoewel toegevoed als bonus-track) en natuurlijk Folsom Prison Blues.

Dit album doet het zo goed bij mij omdat het, laat ik het zo eens zeggen, een erg effectief album is. Hiermee bedoel ik dat muziek niet zo gecompliceerd hoeft te zijn om mij te pakken. Het gaat hier om puurheid en gevoel. En, hebben jullie dat ook? Dat als je dit album luistert, je jezelf in de jaren '50 waant? Dat heb ik dus wel, een teken dat het album goed werkt.

Zo'n debuut is nauwelijk meer te overtreffen en dat heeft hij in mijn ogen ook niet meer gedaan, hoewel de albums die hier vlak na volgden zeer zeker wel de moeite waard zijn. Dit geldt eigenlijk voor al zijn albums van de jaren '50 op Hymns na. Na de jaren '50 zijn zijn albums op zijn minst wisselvallig te noemen, met als positieve uitspattingen de ''jail-records'' San Quentin en Folsom Prison)

kemm schreef:
Gestructureerd en uitgelijnd. Binnenin ruimte
latend voor de buiten de lijntjes, uitgedrukt in
vorm en kleur. De volle noten in dialoog over
slanke balken. De levenslustige energie in ‘n
stijlvol pak getrokken. Uitgerekt dan wel inge-
trokken, om de juiste toon in de exacte tint te
zetten. Blue, frisgroen, de donkerte treurend,
opfleurend. Het stromende water dat geen ijs
kan worden. Of het ritselend gebladerte in de
killer wordende bries. Vanachter het dubbele
glas in een tot aan het plafond reikend raam.
Tijd om alle gedachten op een rijtje te zetten.
Het gevoel in de rede en de reden achter het
gevoel. Het andere in Somethin’ Else. Maakt
het bijzondere in Somethin’ Else. Die kamer-
vullende sax van Cannonball Adderley, pure
kamerovervloeiende sax. Hartbonzend tegen
de muren, zonder kleerscheuren, uniek inge-
kleurd. Vloeiend naast het gecentreerde spel
van Miles Davis, vrij cirkelend rondom de uit-
gezette lijnen. Kogels afvurend, kogel onder-
steunend. De man achter de man. De Jones’
over elkaar, met elk hun eigen uitgestippelde
wegen. De eens leidende, dan weer bereden
pianomars van Hank, tastend in de schemer,
verblind door flitsen licht. Het bonzende bas-
werk van Sam, die voelbare stappen zet, ge-
voelsmatig en baldadig. En dan Art Blakey’s
drums die bas vervoegen en de vorm van de
lijn meebepalen. Krakend aanwezig of er net
vederlicht doorzwevend. Zijn kwintet voltallig.
Rechtdoor, met een weemoedige gaap naar
links en een romantische kijk naar rechts. Er
dwars diagonaal/diagonaal dwars doorheen.
Schuivend, of trippelend. Verschuivend, ver-
pletterend. Een tot perfectie uitgevoerd dans-
spel. Een synchronie naar eigen hand gezet.
Een symfonie met 5 man opgezet. Ritmes en
solo’s en rust en stiltes zo gespatieerd dat ‘t
plaatje perfect past. Waarmee tevens de ver-
houding van Reid Miles ten einde komt; geen
letter die nog iets toe te voegen heeft.

Father McKenzie schreef:
De Grande Dame van de vocal jazz brengt haar onnavolgbare versies van Cole Porter songs.
Cole Porter, één van de grootste en belangrijkste songwriters van vorige eeuw, lang voordat er van Lennon-McCartney sprake was, natuurlijk.
Het levert een schitterend document op, ik kan dit enkel aanraden, een absolute must voor wie deze zangeres een warm hart toedraagt.