fredpit schreef:
Ik heb vandaag dit album en zijn opvolger op originele lp, voor 6 euro gekocht op de deventer boekenmarkt....dat is natuurlijk een mooie prijs voor deze 2 klassiekers in perfecte staat,...me verry, very, very happy!!

Wat is dit toch waanzinnig goed...Meer punk als 94% van de z.g. punkbandjes. Meer rock als 97% van de z.g. rockbandjes. Meer energie als 92% van alle moderne rock...

...en slechts 10 mensen die dit beoordelen op 16000+ gebruikers. dat is ongeveer 0,024673 %

u behoort tot de happy few

wibro schreef:
Als ik aan Dave Brubeck denk dan denk ik onmiddellijk aan "Take Five". Een tijdloos en ontzettend mooi nummer dat mij nog nooit verveeld heeft. Voor het eerst hoorde ik dat nummer in november 1961 toen het in de UK top 20 een hoge positie innam. Al weer zo'n 50 jaar geleden dus. Het album "Time Out" heb ik een paar maanden geleden in zijn geheel voor het eerst gehoord. De CD lag bij de FRS voor € 5,00 in de uitverkoop. Een koopje achteraf. "Time out" is een prima en zeer sfeervol jazz album van de inmiddels 90-jarige Dave Brubeck.

4,0*

Bartjeking schreef:
Mijn rug laat het weer eens niet toe om me lekker te laten slapen, daarom zit ik nu ondanks alles te genieten van deze plaat. Voor mij de ultieme ik-kan-niet-slapen-plaat. Smokestack lightning is de meeste mensen denk ik wel bekend, maar deze plaat bevat stuk voor stuk heerlijke bluese-krakers. Op het gebied van Chicago-blues hoort dit in mijn ogen zeker tot de beste vijf platen ooit gemaakt.

Het rauwe ongepolijste stemgeluid gaat af en toe door merg en been en maakt meteen duidelijk waar Tom Waits inspiratie heeft gezocht; het schijnt de Howlin Wolf live namelijk ook nogal wat neer kon zetten. Ga binnenkort maar eens achter een dvdtje van hem zoeken.

Hoogtepunt van de plaat: moanin' at midnight (zeg ik om 3 uur in de nacht )

Wolkenvanger schreef:
'His masters voice' valt hier samen met zichzelf. Een liefdesbreuk, "LDVD" dus, dwingt Frank tot het uiterste. Alsof hij zijn geliefde terug wil zingen. Samen met Only the lonely vinden we Sinatra op zijn melancholische best. Met Dank aan Ava Gardner en Nelson Riddle. En wat een perfecte opnames. Waarschijnlijk direct op de band geknald. Niet zo gekunsteld zoals in eind jaren zestig en nu met die computer heisa. Wat je hoort benadert 'live'.

Later, jaren zestig en verder, wordt Frank meer zelfingenomen.....hier vinden een zelfbeheerste maar gekwetste artiest.

Wat een sfeer wat een stijl!

ps: ook favoriet van dochter Nancy Sinatra...

Slowgaze schreef:
Nina Simone had een prachtige stem, zoveel is gelijk al duidelijk bij het openingsnummer ‘Mood Indigo’. Vic Chesnutt zette me ooit op haar spoor; hij verklaarde altijd naar Simone te luisteren als hij op het vliegveld was. Little Girl Blue draaien leverde me de eerste keer al een soort ‘chill’ op; hoe zeg je dat in het Nederlands? Een koud briesje door mijn hart en botten heen. Na de gejaagde opener neemt ze gas terug in ‘Don’t Smoke In Bed’, waarin ze haar stem laat opdwarrelen als een herfstbladeren die de zwaartekracht een loer draaien. En dan is de plaat nog maar net twee nummers bezig en verdomd, het lukt haar elke keer weer, al vanaf die magistrale eerste beluistering.

Naast Simone’s prachtige stem, is ook haar pianospel ronduit prachtig. Ze was naast een uitmuntende jazzpianist namelijk ook vaardig met klassieke muziek. Op mijn meest eenzame avonden was elke pianoaanslag een mes in mijn hart, maar ik had niet anders gewild. ‘You’ll Never Walk Alone’ krijgt een Chopinachtige bewerking mee, waarin naast watervallen van pianoakkoorden ook plek is voor de aarzelende melodie, die bijna niet meer te herkennen is. Probeer dan je ogen eens droog te houden: dat gaat namelijk niet lukken. Met een messcherp gevoel voor jazz én het citeren en incorporeren van klassieke muziek gaat ze direct met vishaakjes op je hart af, om dat nooit meer los te laten, integendeel.

Zo zijn er nog veel meer kippenvelmomenten, of momenten waarop mijn ogen zacht en vochtig worden. De spookachtige bas en drums op ‘Plain Gold Ring’, aangevuld met spaarzame piano, bieden de basis voor een paar van Simone’s meest door de ziel snijdende uithalen. Evengoed is er het aarzelend beginnende ‘Good Bait’, dat daarna ingetogen doorgaat als de ritmesectie binnenvalt. Zowel a-capella als instrumenteel zou dit album dit album nog ronduit prachtig zijn, maar juist de afwisseling tussen Simone’s stem en pianospel (hoewel ik de andere musici ook niet uit wil vlakken) zorgt voor een op alle manieren emotionerende plaat. Ik geef Vic Chesnutt groot gelijk: de ijzige wind die door mijn ingewanden trekt en die ik ook in zijn werk tegenkom, in zijn ‘You Are Never Alone’ en ‘Independence Day’, is misschien verre van ongeschikt als je al wat aan de sombere en instabiele kant bent, maar zo’n seizoen in de hel van een kleine drie kwartier, kan ook heel louterend werken.

kemm schreef:
In 1956 had Billie Holiday haar leven al geleden. En dat leven-lijden maakt Lady Sings the Blues. Je kan de begeleidende gelijknamige biografie lezen, maar uiteindelijk vertelt haar stem alles. Er zit een wereld van verschil tussen haar eerste opname van Strange Fruit in 1939 en de versie op dit album. Alsof ze zelf intussen een paar keer tot de populieren is verwezen. Je ruikt een crime scene, proeft de bitterheid, voelt de impact, op Billie, in Billie, in de pianoaanslagen, in de koperaanval, door Billie, dankzij Billie. Gruwelijk intens.

Mrs. Holiday bepaalt het tempo, dit is haar levensverhaal. Elke whisky die ze naar binnen kapte zal de klarinettist geroken hebben, elk traan die viel zal de trompettist geproefd hebben, elke trap die ze incasseerde zal de pianist gevoeld hebben. Billie laat je er niet om heen, de muzikanten zullen het vatten. Een publiek leek nog niet eens nodig, met deze therapeutische uitval aan emotie en zelfreflectie. Zou ze het zelf geweten hebben?

Eigenlijk had Billie Holiday in 1956 nog maar een schim van zichzelf moeten zijn. In de plaats lijkt het alsof met elke tegenslag haar geluid intensifieerde. Haar lichaam wankelde, maar haar gevoel viel nog nooit ze duidelijk met de vinger te duiden. Billie Holiday, Lady Sings the Blues, heldere gedachten in troebele gedaante.

Zachary Glass schreef:
Ik vroeg gisteren aan Eugène Goedertier, sedert 25 jaar onze lokale televisiehandelaar, of er nu daadwerkelijk vooruitgang bestaat in deze wereld? Of is het een sublieme illusie, zoals veelvuldig geponeerd werd door Château Lafitte-oxyderende cultuurcritici?

Mijn trillende vingers onderstreepten de urgentie van mijn vraag.

"Die vraag is irrelevant, mijn beste", antwoordde hij plompverloren.

"Zoals je weet is tijd een ietwat flexibel begrip, gebonden aan de voortbewegingssnelheid", ging hij gedreven verder, batterijen plaatsend in pas geleverde televisieafstandsbedieningen.

Ik knikte instemmend, en haakte in: "Dus ... hoe sneller je door het universum voortstuntelt ... hoe trager de tijd."

"Juist ... denk aan Coltrane: die speelde danig snel, dat hij de tijd een hak zette"

Zaligmakende tevredenheid was mijn deel, eindelijk was de frisheid van Coltrane's werk verklaard

Ronald5150 schreef:
"Kind of Blue" is de eerste jazzplaat die ik ooit luisterde. Ik denk dat dit voor velen geldt. Ik ben geen grote jazzkenner of uitgesproken liefhebber. Ik ben meer een bluesman, maar ik kan de invloeden van de jazz en de fusion van jazz en blues heel erg waarderen. Vandaar dat ik Jazz altijd interessant en intrigerend heb gevonden, en nog steeds vind. "Kind of Blue" is van een prachtige serene schoonheid. Men zegt dat de stukken middels improvisatie tot stand zijn gekomen, maar toch hoor ik een overkoepelende thematiek door de nummers heen. Het is repeterend thema dat ik in elke nummer terug hoor komen, net even iets anders, maar overduidelijk op elkaar aanvullend. Je zou de nummers ook als een muziekstuk kunnen beschouwen. Naast het fantastische trompetgeluid van Miles zelf, zijn ook de saxofoons een lust voor het oor. Mooie interactie tussen de alt- en tenorsax, al heb ik soms wat moeite om ze echt uit elkaar te halen. In mijn beleving is de tenorsax de lagere in toon, maar ik heb het idee dat die vlieger op "Kind of Blue" niet opgaat. Misschien juist daarom wel zo knap? Het pianowerk is net zo mooi als het trompetgeschal van Miles, en ook even belangrijk voor het totaalgeluid. De bas en drums zijn niet revolutionair, maar het is een prachtig fundament dat essentieel is voor het gevoel wat ik beleef aan "Kind of Blue". En met gevoel raak je de snaar van "Kind of Blue". Dit album moet je niet luisteren, maar beleven, ervaren en voelen. Ik kom altijd heerlijk tot rust als ik "Kind of Blue" opzet. Heerlijk om jezelf te verliezen in deze kalmerende, serene muzikale tripjes.

Slowgaze schreef:
Verdorie, vergeten te stemmen, maar die van Nina Simone zou waarschijnlijk m'n nummer 1 zijn geweest. Ik neem aan dat ik niet meer uit hoef te leggen waarom.

Kronos schreef:
Smaken verschillen. Moeilijk hè!?

Stijn_Slayer schreef:
Alleen.... Wie vindt Brel en Elvis nou beter dan Coleman!?

Stijn_Slayer schreef:
Het allermooiste genre ter wereld komt er een beetje bekaaid vanaf, |

judgepaddy schreef:
Ik wacht dan ook vol ongeduld op de 60's top veertig topic want toen ging het pas echt los!

ArthurDZ schreef:


Helaas, die is enkele maanden geleden al gespeeld.

Stijn_Slayer schreef:

Alleen.... Wie vindt Brel en Elvis nou beter dan Coleman!?