Radicaal is inderdaad niet de goede term, origineel is beter. Ik was ook niet degene die begon met het gebruik van de term radicaal. Ik reageerde juist op het gebruik ervan. De reden waarom ik het met A Day in the life vergeleek is omdat ook dat nummer bestaat uit drie losse onuitgewerkte delen die aan elkaar geplakt zijn. Bohemian Rhapsody sloeg destijds in als een bom, maar "nooit eerder vertoond" is zeker niet waar.

En uiteraard is Bohemian Rhapsody drie jaar later als single ook nog compleet overbodig gemaakt door het twee-en-halve minuut langer durende epische meesterwerk Paradise by the Dashboardlight.






oke, toch niet... die van Meat Loaf is een draak en die van Queen is goed

20 december.

Maar de manier waarop Bohemian Rhapsody en A Day In The Life aan elkaar geplakt zijn, zijn toch volledig verschillend? Ten minste, ik vind A Day In The Life een echt geheel (op het einde na wellicht). Bohemian Rhapsody is meer een geheel, omdat ik er in de loop der tijd aan gewend ben geraakt.

Wat is het punt dat je wilt maken? Dat de vergelijking niet terecht is omdat ze op een andere manier aan elkaar geplakt zijn? (om ze vervolgens allebei een geheel te noemen). In essentie is het basisidee van Bohemian Rhapsody hetzelfde als dat van A day in the life.

Dat ik A Day In The Life niet echt 3 verschillende liedjes kan noemen. Het zijn eerder twee coupletten met een bridge ertussen en aan het einde een crescendo. Dat ze los van elkaar gecomponeerd zijn, voel ik niet. Bij Bohemian Rhapsody voel ik wel echt 3 losse delen. Om die reden vind ik Bohemian Rhapsody ook origineel. Niet de basisstructuur, maar het zo overduidelijk tonen van die structuur.

Hoe je het voelt doet er niet toe. Feit is dat beide nummers hetzelfde basisidee hebben en dat Queen niet de eerste band was met dit idee.

Ik begrijp de vergelijking A Day In The Life/Bohemian Rhapsody wel, maar ik vind het ook heel wat anders, hoor. Ik ken echt geen nummer die echt op Bohemian Rhapsody lijkt, eerlijk gezegd. Het kan wel dezelfde basisstructuur hebben, maar het zijn toch behoorlijk verschillende nummers.

Dat wordt nergens ontkend en daar gaat de discussie ook niet over.

Het enige dat mij in de discussie tegenstaat, is het feit dat Queen (blijkbaar) drie gedeelten aan elkaar heeft geplakt en dat, ondanks het muzikale gehalte, Bohemian rhapsody nooit origineel mag worden genoemd omdat de Beatles, ook 'blijkbaar', A day in the life ook uit drie stukken heeft laten bestaan.

Dat is toch echt veel te ver gezocht om Bohemian rhapsody op af te rekenen. Ik vind A day in the life een prima nummer overigens maar het lijkt mij dat het "alleenrecht" op het plakken van drie gedeelten tot één nummer niet op het conto van The Beatles (en vervolgens de conclusie dat iedereen die met 'drie gedeeltes' komt niet meer origineel kan worden genoemd) mag worden toegeschreven.

Ik luister niet naar de radio, maar ik mag toch graag naar de equivalent op de TV kijken met Matthijs en ''Don'' Leo. Niet eens omdat ik de muziek zo weet te waarderen, maar meer om de gezelligheid van de sfeer die het programma uitstraalt. Gezellig met de familie rond kerst; u kent het vast wel. Dat de lijst voorspelbaar is, ben ik het mee eens. Pop en rock uit de jaren 60'' en 70'' lijken toch wel dominant aanwezig, maar om niet helemaal door de mand te vallen laat men vaak nog even zien hoe cultureel men is aangelegd d.m.v. "No Woman No Cry" van Bob Marley of "Sexual Healing" van Marvin Gaye. Om echter niet teveel nadruk hierop te leggen, gaat men over op de orde van de dag. Althans, de orde van de dag in 1970 uiteraard. In een verdere poging om het publiek zijn gezonde dosis sentimentaliteit te geven begint almachtige Leo weer eens over the Beatles vs. the Stones. "Wie vind jij beter?", vraagt Matthijs snel aan Leo. "Ja, the Beatles zijn toch wel mijn favoriet hoor.." beantwoord Leo. Vervolgens vertelt de beste man een anekdote die hij vorig jaar eveneens verteld had. Dat mag de pret echter niet drukken; het publiek heeft zich weer vermaakt. Deze cynische en misschien iets te elitaire beschrijving terzijde, vind ik dat de lijst wel wat representatiever mag zijn. Als de benoemde muziekkenner Blokhuis aanzet met ''Dansplaat" van Brainpower als één van de beste Hip-Hop platen aller tijden en met geniaal bestempeld, terwijl Matthijs hevig knikt en in een poging mee te gaan met de stereotypen die hij hanteert over het genre spreekt van "Coole shit, man.", dan staan mijn haren toch recht overeind. Gemiste poging, dat wel, maar neem ik het ze kwalijk? Ach. Ik vind het al heel wat dat er positieve aandacht voor Hip-Hop is. Dat is het minste waarop ik kan hopen. Ik kijk verder weer ieder jaar graag hoe Queen de gelopen race wint. Of... ditmaal The Eagles. Zo, is die lijst toch nog verrassend zeg!

EDIT - Voor diegene die het punt missen: kijk/luister het of kijk/luister het niet. Maak je niet zo druk.

Wat, hebben ze het ook over hiphop? Ik kan me niet herinneren daar iets van te hebben teruggezien in de keuzelijst, zelfs deze en deze niet, maar misschien heb ik ze over het hoofd gezien...

Ik vind in het nummer A Day In The Live , zeg maar vanaf het piano moment dat Mcartney gaat zingen : Woke up , fell out of bed , dragged a comb across my head , verdomd veel weg hebben van het stuk in Bohemian Rhapsody .
Enige gelijkenis tussen de nummers is wel op zijn plaats .

Maar dit wordt toch helemaal niet beweerd? Er is alleen beweerd dat Bohemian Rhapsody origineel was. En dat valt niet te ontkennen.

Heb je het dan over dit stukje?
I see a little silhouetto of a man
Scaramouch, Scaramouch, will you do the Fandango
etc...

Want dat hoor ik niet echt.

Als iets al eerder gedaan is, is het toch niet origineel meer

De spruitjeslucht komt je in dikke flarden tegemoet..

het is dat ik hou van spruitjes, altijd beter dan de steenkolenstank van veel programma's tegenwoordig. Koud grijs en zogenaamd modern. Gezelligheid wordt onderschat!

Van de huidige lijst weet ik het niet zeker, maar ik kan nog heel goed herinneren dat ze het is over "dansplaat" hadden. Voor de rest heb ik nog nooit iets wat met Hip-Hop te maken heeft in de lijst voorbij zien komen. Zoiets als van Sugarhill is nog het minste wat erin mag en dan compleet met het verhaal dat teksten eigenlijk 'gestolen' waren van Grandmaster Caz. Dat is pas een leuke anekdote!

Nee ik ken het niet en wil het ook niet kennen Kerst is een tijd vol stress: bij welke ouders K1 en bij welke K2, welke aangetrouwde familie komt wel, welke niet, welke flauwe verhalen moeten we nu weer aanhoren, wie wil naar Van der Valk, wie wil naar Wokki-Wokkiestan - culinair is uit den boze "te duur, kleine porties, 'opzittten', liflafjes" - nee gezellige tijd, die Kerst em dam ook nog die koppen van Wipneus (Mathijs) en Pim (Leo) erbij, die zijn eigen anecdotes weer in een boek heeft vastgelegd omdat ie ze ander vergeet, terwijl ie ondertussen elk jaar dezelfde trivialiteiten opdist zoals Van der Valk zijn garnalencocktail met een waas ahw over de saus - kunst want ze staan al een dag klaar.

Nee Matthijs en Leo: met spruitenland zit het wel snor; dacht even dat het campy stuk was, totdat ik de leeftijd verifieerde. Gezelli - het ultieme foute foute woord!

En nu in overzichtelijkere taal graag? In deze toon neig ik langs je punt te gaan.

Al vermoed ik dat je het nu op mijn leeftijd gooit, wat spijtig is.

Als ik dat meeklapvee zie waar die kleffe ouwe jongens met krentenbrood Matthijs en Leo zich mee omringen lijkt me er weinig gezelligheid aan. Tenzij je gezapigheid met gezelligheid verward.

Matthijs en Leo geen droeviger duo der middelmatigheid dan deze twee; elke muziekleifhebber met een beetje historische kennis kan zo over de kaart van Leo heen; en het is die besmuikte uitdruking erbij die het nog erger maakt.

Want zeg nou zelf: in de sixties voerden we discussie "wie vind je beter The Stones of The Beatles?" niet eens. Je zag het aan de kleding. Ik was destijds zelf into The Byrds; en Kerst - in gewone boerentaal - heeft als enige voordeel dat je een paar dagen vrij bent (dit jaar uitgezonderd), maar dat je vooral een gezelligheidsgevoel met veel vreten en zo wordt aangepraat.

Leeftijd? Nee geen last van!

Ik denk dat iedereen in elke lijst van 2000 nummers wel een hoop "troep waar hij totaal niets mee heeft" tegenkomt.

Het grote verschil voor mij persoonlijk tussen de radio 2 top 2000 en de MuMeLadder top 2000 is dat ik de laatste lijst zowiezo een stuk verfrissender vindt en ik daarin in ieder geval elk jaar opnieuw weer - tussen de vele nummers waar ik ook niks aanvindt - een hoop leuke dingen in ontdek (soms enkel een individueel nummer, soms leidt het een heel album en soms tot het ontdekken van een groter oeuvre vd artiest dat me aanstaat) en dat kan ik van de radio 2 top 2000 niet zeggen.

Er zijn 2 redenen, waarom er altijd dezelfde nummers bovenaan in de top 2000 staan:

1. De ouwe lullen zijn vergeten welke muziek ze goed vonden en kijken dus in de lijst van vorig jaar, zien en daar Queen etc. staan en stemmen dus daarop.

2. De jongeren luisteren naar compleet andere muziek, maar die staat niet in de keuzelijst, vandaar dat ze op Queen etc. stemmen, want die kennen ze iig...

Een vicieuze cirkel die elk jaar erger wordt.

De Radio 2 top-2000 van vorig jaar heb ik nog eens bekeken en driekwart vind ik goed te doen. De Mume-lijst vind ik ook interessanter, daar heb ik via onbekende nummers interessante artiesten ontdekt zoals bv. Tindersticks en Decembrists (die voor het grote publiek nog onbekend zijn). Dat heb ik zo niet bij de Radio 2 top-2000, daar ken ik zowat alle nummers.

Dat steeds dezelfde nummers bovenaan blijven heeft ook te maken met de fanclubs. De leden stemmen massaal op hetzelfde nummer van die artiest opdat die in de hoogste regionen terecht komt. En Queen heeft vele fans, ook bij jongeren. Over 10 of 20 jaar zal daar nog niet veel verandering in komen.

Queen is misschien wel juist bekend bij jongeren. Voor mij was het de eerste serieuze popgroep die ik goed vond en waar ik CD's van kocht. Maar toen ik me meer ging interesseren voor muziek verdwenen ze al heel snel naar de achtergrond. Ik kan me best voorstellen dat ik nog steeds veel naar Queen zou luisteren als ik een andere hobby dan muziek zou hebben gehad.

Bohemian Rhapsody had ik op mijn 15e al teveel gehoord, ook door de muzieklessen op de middelbare school waar we dit altijd zongen. Innuendo daarentegen vind ik nog steeds een geweldig nummer.

Jij bent niet meer in Queen geïnteresseerd omdat jij (gezien je top 10) waarschijnlijk niet van "virtuoze", "pompeuze" en "theatrale" (om maar eens een paar etiketten te noemen) rock houdt, en niet omdat muziek je hobby is en het dan logisch is dat Queen naar de achtergrond verdwijnt.

Voor mij is muziek ook mijn grootste hobby en ik vind Queen de beste band aller tijden. Dit omdat ik wel hou van het soort muziek dat Queen maakte.

Dat denk ik ook. Sinds dat de Top 2000 bestaat is het aantal nummers van Queen in de lijst elk jaar toegenomen, tot het aantal van 28 in 2009. Dat kunnen er dit jaar zomaar 30 of meer zijn. En over 10 jaar misschien wel 40.

Queen zal zich de komende jaren in de top 2000 qua aantal songs in de lijst in ieder geval stevig op de derde plaats nestelen, achter The Beatles en The Rolling Stones. En waarschijnlijk de eerste plaats terugveroveren. Want veel Queenfans als ik die niet op Bohemian Rhapsody stemmen, gaan dit volgend jaar wel doen.

Niet alleen de platenbaas, maar ook zo'n beetje alle dj's, journalisten, recensenten en muzikanten - eigenlijk iedereen die er van hoorde - verklaarde Queen voor gek omdat ze Bohemian Rhapsody als single uit wilden brengen. Queen hield voet bij stuk, de rest is geschiedenis met het gelijk van Queen aan haar zijde.

Heb verder eens oor voor technische begaafdheid, luister dan naar BhoRhap en oordeel daarna nog een keer. Die geweldige gitaarsolo van Brian May, die geweldige hoge noten van Roger Taylor .

Akkoord, maar dat gaat toch allemaal om het format (single), niet over de compositie an sich.

Naar de BoRap heb ik meer dan genoeg geluisterd... geen wanklanken over hetgeen je daar aandraagt, maar als je dat alles afzet tegen met name veel progrock uit die tijd, is het gewoon een van de vele nummertjes, wat mij betreft.